Эндовидеохирургическое лечение острого холецистита и его осложнений у больных сахарным диабетом

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի դրամատիկական ստեղծագործությունների լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում դրամատիկական խոսքի կառուցվածքը, բառապաշարը, շարահյուսական կազմակերպումը, ոճական միջոցները և կերպարների խոսքային անհատականացման եղանակներն են։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում է հեղինակի լեզվական համակարգի առանձնահատկությունը՝ հաշվի առնելով դրամատիկական ժանրի պահանջները, որտեղ խոսքը միաժամանակ իրականացնում է գործողություն առաջ տանելու, կերպար ստեղծելու, գաղափար արտահայտելու և կոնֆլիկտը բացահայտելու գործառույթներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկխոսությունների և մենախոսությունների կառուցվածքին, դրանց ռիթմին, հուզական լարվածությանը և խոսքային փոխազդեցության ձևերին։ Վերլուծվում են տարբեր սոցիալական, հոգեբանական և անհատական հատկանիշներ ունեցող կերպարների խոսքի առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով բացահայտվում են նրանց աշխարհայացքը, բնավորությունը, արժեքային համակարգը և միջանձնային հարաբերությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է բառապաշարի ընտրությունը, խոսակցական, գրական, հուզական-արտահայտչական և այլ շերտերի կիրառությունը, ինչպես նաև դարձվածքների, պատկերավոր արտահայտությունների, փոխաբերությունների, համեմատությունների և այլ ոճական միջոցների գործածությունը։ Կարևորվում է նաև լեզվի և պատմական-մշակութային միջավայրի կապը, քանի որ դրամատիկական երկերի լեզվական կառուցվածքը հաճախ պայմանավորված է պատկերվող ժամանակաշրջանի, հասարակական հարաբերությունների և գաղափարական խնդիրների առանձնահատկություններով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հեղինակի կողմից ժամանակակից հայերենի արտահայտչական հնարավորությունների օգտագործման ուսումնասիրությունը և այն միջոցների բացահայտումը, որոնց շնորհիվ դրամատիկական խոսքը ձեռք է բերում բնականություն, կենդանություն և բեմական ազդեցիկություն։ Քննարկվում են նաև հեգնանքի, հակադրության, ենթատեքստի և լեզվական այլ հնարքների դերը՝ կերպարների և կոնֆլիկտային իրավիճակների բացահայտման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի դրամատուրգիան դիտարկել նաև լեզվաոճական տեսանկյունից՝ բացահայտելով հեղինակի անհատական ոճի ձևավորման հիմնական առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, լեզվաբանների, հայագետների, դրամատուրգիայի և թատերագիտության մասնագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, գիտաշխատողների և բուհերի համապատասխան մասնագիտություններով ուսանողների համար։ Ուսումնասիրության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն միավորում է գրականագիտական և լեզվաբանական մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է լեզվական արտահայտչամիջոցների համակարգը նպաստում դրամատիկական ստեղծագործությունների գաղափարական, գեղարվեստական և հոգեբանական ամբողջականության ձևավորմանը։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է Վ. Ա. Բլոկի և Ա. Բելի վաղ շրջանի քնարերգության մեջ առասպելաստեղծման երևույթի, դրա գեղարվեստական գործառույթների և ձևավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ռուսական սիմվոլիզմի երկու կարևոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական վաղ շրջանն է, երբ նրանց պոեզիայում ձևավորվում են այն հիմնական պատկերային, խորհրդանշական և փիլիսոփայական համակարգերը, որոնք հետագայում դառնում են նրանց անհատական գեղարվեստական աշխարհների բնորոշ հատկանիշները։ Աշխատանքը դիտարկում է առասպելաստեղծումը ոչ միայն որպես հին առասպելների, կրոնական պատկերների կամ մշակութային սյուժեների օգտագործում, այլև որպես բանաստեղծական իրականության ինքնուրույն կառուցման եղանակ։ Այս մոտեցման շրջանակում բանաստեղծը վերափոխում է իրականության առանձին երևույթները, կերպարներն ու ապրումները՝ դրանք ներառելով խորհրդանշական և համամարդկային իմաստների ավելի լայն համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Բլոկի և Բելի ստեղծագործական աշխարհների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Երկու հեղինակների պոեզիայում առասպելական մտածողությունը կապված է իրականության սովորական սահմանների հաղթահարման, հոգևոր որոնումների և խորհրդավոր աշխարհի զգացողության հետ, սակայն յուրաքանչյուր հեղինակ ձևավորում է դրա արտահայտման սեփական համակարգը։ Բլոկի վաղ քնարերգության մեջ կարևոր դեր են ստանում իդեալական, խորհրդավոր և կանացի կերպարները, որոնք հաճախ վերածվում են բարձրագույն հոգևոր իրականության նշանների։ Կերպարի կոնկրետ կենսագրական կամ իրավիճակային հատկանիշները աստիճանաբար ենթարկվում են խորհրդանշական վերաիմաստավորման՝ ստեղծելով բանաստեղծական առասպելի զգացողություն։ Բելի ստեղծագործական համակարգում ևս էական նշանակություն ունեն խորհրդանշական կերպարները, հոգևոր որոնումը և իրականության երկակի ընկալումը, սակայն նրա գեղարվեստական աշխարհում առավել ընդգծված են գաղափարների, փիլիսոփայական պատկերացումների և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ այն աղբյուրներին, որոնք մասնակցել են հեղինակների առասպելական մտածողության ձևավորմանը։ Դրանց թվում կարող են լինել քրիստոնեական և հին դիցաբանական ավանդույթները, ռուսական մշակութային ժառանգությունը, եվրոպական սիմվոլիզմը, փիլիսոփայական ուսմունքները և ժամանակաշրջանի ինտելեկտուալ միջավայրում տարածված էզոթերիկ գաղափարները։ Սակայն այդ աղբյուրները հեղինակների ստեղծագործություններում չեն պահպանվում անփոփոխ․ դրանք վերամշակվում են և ստանում անհատական բանաստեղծական նշանակություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշի և առասպելի հարաբերակցությանը։ Սիմվոլիստական պոեզիայում խորհրդանիշը հաճախ հանդես է գալիս որպես բազմիմաստ նշան, որը չի սահմանափակվում մեկ հստակ մեկնաբանությամբ։ Երբ բազմաթիվ խորհրդանիշներ, կերպարներ և մոտիվներ միավորվում են կայուն համակարգի մեջ, ձևավորվում է յուրօրինակ առասպելական աշխարհ, որտեղ իրականության տարբեր երևույթներ ձեռք են բերում փոխկապակցված և վերաիմաստավորված նշանակություն։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ժամանակի և տարածության կազմակերպումը։ Վաղ շրջանի բանաստեղծություններում իրական աշխարհը հաճախ ներկայացվում է որպես առօրյա և խորհրդավոր իրականությունների սահմանագիծ, որտեղ սովորական իրադարձությունները կարող են ընկալվել որպես ավելի բարձր կամ գաղտնի նշանակություն ունեցող նշաններ։ Այսպիսի երկշերտ կառուցվածքը նպաստում է առասպելաստեղծ մտածողության ձևավորմանը և ընթերցողին ներգրավում է բանաստեղծական մեկնաբանության գործընթացում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև քնարական հերոսի կերպարի ուսումնասիրությունը։ Հերոսը հաճախ հանդես է գալիս որպես որոնող, սպասող կամ խորհրդավոր աշխարհի հետ հաղորդակցության ձգտող սուբյեկտ, իսկ նրա անձնական ապրումները վերածվում են ավելի ընդհանրական հոգևոր փորձառության։ Այդպիսով անձնական քնարական խոսքը ձեռք է բերում առասպելական ընդհանրացման մակարդակ։ Բլոկի և Բելի ստեղծագործությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես ընդհանուր սիմվոլիստական սկզբունքները, այնպես էլ նրանց գեղարվեստական մտածողության տարբերությունները։ Նրանց մոտ առասպելաստեղծումը կարող է ունենալ տարբեր կառուցվածքային և իմաստային շեշտադրումներ՝ կապված հեղինակային աշխարհընկալման, փիլիսոփայական հետաքրքրությունների և գեղարվեստական լեզվի առանձնահատկությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև վաղ շրջանի ստեղծագործություններից հետագա պոետիկայի ձևավորման գործընթացը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված առասպելական մոտիվները և խորհրդանշական պատկերները հետագայում զարգանում ու վերափոխվում։ Այս տեսանկյունից վաղ քնարերգությունը դիտարկվում է որպես հեղինակների գեղարվեստական համակարգերի ձևավորման կարևոր փուլ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բացահայտում է, թե ինչպես են Բլոկն ու Բելին իրականության բանաստեղծական վերափոխման միջոցով ստեղծում սեփական խորհրդանշական աշխարհները և ինչ դեր է այդ գործընթացում կատարում առասպելական մտածողությունը։ Թեման կարևոր է ռուսական սիմվոլիզմի գեղագիտության, 20-րդ դարասկզբի ռուս գրականության, առասպելի և գրականության փոխհարաբերության, ինչպես նաև բանաստեղծական խորհրդանիշի և հեղինակային առասպելի ձևավորման մեխանիզմների ուսումնասիրության համար։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է քրոնիկական սրտային անբավարարությամբ հիվանդների մոտ սրտի աջ և ձախ փորոքների կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ վերափոխումների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ իշեմիկ և իդիոպաթիկ դիլատացիոն կարդիոմիոպաթիաների պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում սրտամկանի ռեմոդելավորման առանձնահատկությունների գնահատումն է՝ հաշվի առնելով հիվանդության առաջացման տարբեր պատճառները և դրանց ազդեցությունը սրտի երկու փորոքների վիճակի վրա։ Ռեմոդելավորումը դիտարկվում է որպես սրտի կառուցվածքի, չափերի, ձևի և ֆունկցիոնալ հատկությունների փոփոխությունների համալիր գործընթաց, որը զարգանում է սրտային անբավարարության առաջընթացին զուգընթաց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ձախ փորոքի կառուցվածքային փոփոխությունների և կծկողական ֆունկցիայի խանգարումների գնահատմանը, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությանը աջ փորոքի վիճակի հետ։ Աջ փորոքի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հիվանդության ընդհանուր կլինիկական պատկերի և սրտի տարբեր բաժինների միջև ֆունկցիոնալ փոխազդեցության ըմբռնման համար։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչ ընդհանրություններ և տարբերություններ կարող են դրսևորվել իշեմիկ ծագման սրտամկանի ախտահարման և անհայտ պատճառագիտությամբ զարգացող դիլատացիոն կարդիոմիոպաթիայի դեպքում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել սրտի խոռոչների չափերը, պատերի կառուցվածքային փոփոխությունները, փորոքների կծկողական գործունեությունը և սրտի ընդհանուր հեմոդինամիկ վիճակը բնութագրող ցուցանիշները։ Կարևորվում է նաև աջ և ձախ փորոքների փոխկապակցված աշխատանքի գնահատումը, քանի որ մեկ փորոքի կառուցվածքային կամ ֆունկցիոնալ փոփոխությունները կարող են անդրադառնալ մյուսի գործունեության վրա։ Տարբեր խմբերում ստացված տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու քրոնիկական սրտային անբավարարության զարգացման մեխանիզմների և տարբեր պատճառագիտության դեպքում սրտամկանի վերափոխումների բնույթի մասին։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը նպաստում է սրտային անբավարարության պայմաններում երկփորոքային ռեմոդելավորման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը և տարբեր տեսակի կարդիոմիոպաթիաների կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունների համակարգված գնահատմանը։

Մաթեմատիկա

Այս աշխատանքը նվիրված է լույսի բևեռացման վիճակների փոխակերպման և տարածման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը խիրալ հեղուկ բյուրեղական ֆոտոնային կառուցվածքներով անցման պայմաններում, որտեղ դիտարկվում են էլեկտրամագնիսական ալիքների և անիզոտրոպ միջավայրերի փոխազդեցության բարդ մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես է խիրալ կառուցվածքների օպտիկական ակտիվությունը ազդում շրջանաձև և էլիպտիկ բևեռացման վիճակների վրա՝ առաջացնելով բևեռացման պտտում, երկբեկման երևույթներ և սպեկտրային ընտրողական անդրադարձում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆոտոնային բյուրեղների պարբերական կառուցվածքների և հեղուկ բյուրեղների մոլեկուլային դասավորության համադրությանը, որը հնարավորություն է տալիս կառավարել լույսի տարածման ուղիները և ձևավորել բևեռացման նկատմամբ զգայուն օպտիկական հատկություններ։ Ներկայացվում են նաև մաթեմատիկական մոդելներ, որոնք հիմնված են Մաքսվելի հավասարումների լուծումների վրա անիզոտրոպ միջավայրերում, ինչպես նաև թվային սիմուլյացիաներ՝ ալիքային վարքի կանխատեսման համար։ Աշխատությունը կարևորում է նման համակարգերի կիրառական ներուժը օպտիկական ֆիլտրերի, սենսորների, տեղեկատվական փոխանցման և ֆոտոնային սարքերի զարգացման մեջ՝ ընդգծելով դրանց նշանակությունը ժամանակակից նանոֆոտոնիկայի և օպտոէլեկտրոնիկայի ոլորտներում։

Քիմիա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է էնոլների 1,3-բիս(սիլիլային եթերների) ցիկլացման ռեակցիաների ուսումնասիրությանը՝ օրգանական քիմիայի և սինթետիկ մեթոդաբանության շրջանակում։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են այդ միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ռեակտիվությունը և ցիկլացման գործընթացների մեխանիզմները, որոնք հանգեցնում են տարբեր ցիկլիկ օրգանական համակարգերի ձևավորմանը։ Աշխատությունում ներկայացվում են սիլիլային պաշտպանիչ խմբերի դերը ռեակցիոն ընտրողականության և կայունության ապահովման գործում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը միջանկյալ մասնիկների ձևավորման և վերադասավորումների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռեակցիաների ընթացքի ստերեոքիմիական կողմերին, էներգետիկ պրոֆիլներին և կատալիզատորների հնարավոր կիրառությանը գործընթացի արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Վերլուծվում են նաև ժամանակակից սպեկտրոսկոպիկ և քիմիական մեթոդները, որոնք օգտագործվում են ստացված միացությունների կառուցվածքի հաստատման համար։ Աշխատությունը ընդգծում է այս տիպի ցիկլացման ռեակցիաների նշանակությունը բարդ օրգանական մոլեկուլների սինթեզում և դրանց կիրառական ներուժը դեղագործական և նյութագիտական հետազոտություններում։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել օրգանական քիմիկոսների, սինթետիկ քիմիայի մասնագետների, դեղագործների և նյութագիտությամբ հետաքրքրվող գիտնականների համար։

Գրականություն

Ստեղծագործությունը մանկական ուղղվածություն ունեցող պատմություն է, որի հեղինակն է Նաիրիա Համբարձումյան, և այն կենտրոնանում է բնության, ընկերության և բարոյական արժեքների ձևավորման շուրջ։ Պատմության հիմքում հաճախ ներկայացվում է փոքրիկ հերոսի կամ կենդանակերպ կերպարի՝ Կանաչուկի կերպարը, որը խորհրդանշում է անմեղությունը, բնության հանդեպ սերը և շրջակա աշխարհի հետ ներդաշնակ ապրելու գաղափարը։ Ստեղծագործությունը նպատակ ունի երեխաներին մատուցել պարզ, բայց խորքային բարոյական ուղերձներ՝ կապված հոգատարության, պատասխանատվության և բնության պահպանման հետ։ Վեպի կամ պատմության ընթացքում ընդգծվում են փոքրիկ կյանքի դրվագներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է յուրաքանչյուր արարք ազդում շրջապատի վրա, և ինչպես կարող են պարզ իրավիճակները դառնալ ուսուցողական փորձառություններ։ Ընդհանուր առմամբ այն կառուցված է այնպես, որ զարգացնի ընթերցողի զգացմունքային ընկալումը և ձևավորի բնության նկատմամբ հարգալից վերաբերմունք։