Эпизоотология и терапия смешанных кишечных нематодозов свиней (аскаридоз, трихоцефалез, эзофагостомоз) в РА

Աշխարհագրություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հրաբխային մարզերում ջրաերկրաբանական շրջանացման նպատակով գեոէլեկտրական մեթոդների կիրառման առանձնահատկությունների և արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ որպես օրինակ դիտարկելով Սևանա լճի ջրհավաք ավազանը։ Գրքում ներկայացվում են գեոէլեկտրական հետազոտությունների տեսական հիմքերը, կիրառվող մեթոդաբանությունը և դրանց հնարավորությունները ստորերկրյա ջրերի տարածման, ջրատար հորիզոնների, երկրաբանական կառուցվածքի և հիդրոերկրաբանական պայմանների բացահայտման գործում։ Հեղինակը վերլուծում է հրաբխային ապարների էլեկտրական հատկությունները, դրանց ազդեցությունը չափումների արդյունքների վրա, ինչպես նաև գնահատում է գեոֆիզիկական տվյալների դերը ջրային ռեսուրսների որոնման, գնահատման և արդյունավետ կառավարման գործընթացներում։ Աշխատությունն ընդգրկում է դաշտային հետազոտությունների արդյունքներ, տվյալների մեկնաբանության ժամանակակից մոտեցումներ և գործնական առաջարկություններ, որոնք կարող են կիրառվել ջրաերկրաբանական քարտեզագրման, բնապահպանական ուսումնասիրությունների և բնական ռեսուրսների կայուն օգտագործման ծրագրերում։ Գիրքը նախատեսված է երկրաբանների, գեոֆիզիկոսների, հիդրոերկրաբանների, բնապահպանության և ջրային ռեսուրսների կառավարման ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Բժշկություն

Գիտական աշխատությունը նվիրված է ստամոքսի և տասներկումատնյա աղիքի խոցային հիվանդության հետևանքով առաջացող արյունահոսությունների կլինիկական առանձնահատկությունների, ախտածագման մեխանիզմների, ախտորոշման և բուժման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ սրտանոթային համակարգի տարբեր ախտահարումներով հիվանդների շրջանում։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակում քննության են առնվում մարսողական համակարգի խոցային ախտահարումների և սրտանոթային հիվանդությունների փոխկապակցվածությունը, համակցված ախտաբանությունների ազդեցությունը հիվանդության կլինիկական ընթացքի վրա, ինչպես նաև արյունահոսությունների առաջացմանը և ծանրացմանը նպաստող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սրտի իշեմիկ հիվանդության, զարկերակային գերճնշման, սրտային անբավարարության և սրտանոթային այլ խանգարումների պայմաններում գաստրոդուոդենալ խոցային արյունահոսությունների զարգացման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են ստամոքսի և տասներկումատնյա աղիքի լորձաթաղանթի պաշտպանական մեխանիզմները, տեղային արյան շրջանառության խանգարումների ազդեցությունը հյուսվածքների վիճակի վրա, ինչպես նաև սրտանոթային համակարգի ֆունկցիոնալ փոփոխությունների հնարավոր մասնակցությունը խոցային գործընթացների զարգացմանը։ Քննարկվում են սրտանոթային հիվանդությունների բուժման նպատակով կիրառվող հակաթրոմբոցիտային, հակամակարդիչ և որոշ այլ դեղամիջոցների ազդեցությունը ստամոքսաղիքային արյունահոսությունների առաջացման հավանականության և կլինիկական ընթացքի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում արյունահոսության կլինիկական դրսևորումներին, արյան կորստի աստիճանի գնահատմանը, հեմոդինամիկ փոփոխություններին, սակավարյունության զարգացմանը և սրտանոթային համակարգի վրա դրանց հնարավոր հետևանքներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է համակցված հիվանդություններով պացիենտների ախտորոշման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը՝ ներառելով կլինիկական տվյալների, լաբորատոր ցուցանիշների, էնդոսկոպիկ հետազոտությունների և սրտանոթային համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի գնահատման արդյունքների համադրումը։ Դիտարկվում են խոցային արյունահոսությունների ծանրության աստիճանի որոշման, կրկնակի արյունահոսության հավանականության գնահատման և հնարավոր բարդությունների կանխատեսման հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բուժական մարտավարության ընտրության դժվարություններին, որոնք պայմանավորված են միաժամանակ մարսողական համակարգի արյունահոսության վերահսկման և սրտանոթային հիվանդությունների հետ կապված ռիսկերի կառավարման անհրաժեշտությամբ։ Քննության են առնվում դեղորայքային, էնդոսկոպիկ և անհրաժեշտության դեպքում վիրաբուժական բուժման մոտեցումների կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր մասնագիտությունների բժիշկների համագործակցության նշանակությունը համակցված ախտաբանություններով հիվանդների բուժման գործընթացում։ Կարևորվում են արյունահոսության դադարեցման, շրջանառվող արյան ծավալի և հեմոդինամիկ կայունության վերականգնման, սրտանոթային բարդությունների կանխարգելման և հետագա բուժման արդյունավետության գնահատման հիմնախնդիրները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև հիվանդների տարիքային առանձնահատկությունները, ուղեկցող հիվանդությունների ազդեցությունը բուժման արդյունքների վրա, խոցային արյունահոսությունների կրկնության կանխարգելման հնարավորությունները և հիվանդների երկարաժամկետ կլինիկական հսկողության նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել գաստրոդուոդենալ խոցային արյունահոսությունների ախտածագման և կլինիկական ընթացքի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը, համակցված սրտանոթային ախտահարումներով հիվանդների ռիսկերի գնահատման մեթոդների կատարելագործմանը և ախտորոշման ու բուժման առավել արդյունավետ մոտեցումների գիտական հիմնավորմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գաստրոէնտերոլոգների, սրտաբանների, ընդհանուր և անհետաձգելի վիրաբուժության մասնագետների, էնդոսկոպիստների, թերապևտների, անեսթեզիոլոգ-ռեանիմատոլոգների, բժշկական գիտաշխատողների, ասպիրանտների և բժշկական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների, ինչպես նաև մարսողական և սրտանոթային համակարգերի համակցված հիվանդությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Լենինականում՝ ներկայիս Գյումրիում, հայկական թատերական կյանքի ձևավորման, զարգացման և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են քաղաքի թատերական ավանդույթների պատմական նախադրյալները, մասնագիտական բեմարվեստի կայացման գործընթացը, ստեղծագործական խմբերի գործունեությունը և թատրոնի դերակատարությունը Հայաստանի մշակութային կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ժամանակաշրջանին, երբ քաղաքում ձևավորվեց պետական դրամատիկական թատրոնը և ստեղծվեց դերասանական ու ռեժիսորական կայուն միջավայր։ Քննվում է թատերախմբի կազմավորման գործընթացը, այդ թվում՝ տեղական բեմական ուժերի և մասնագիտական կրթություն ստացած դերասանների մասնակցությունը, ինչպես նաև ռեժիսորական դպրոցի ազդեցությունը ներկայացումների գեղարվեստական ուղղության վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խաղացանկի ուսումնասիրությունը, որի միջոցով բացահայտվում են ազգային դասական դրամատուրգիայի, ժամանակակից հայ հեղինակների, ռուսական և արևմտաեվրոպական թատերգության փոխհարաբերությունները։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակական և մշակութային փոփոխություններն արտահայտվել բեմադրությունների թեմատիկայի, կերպարային համակարգի, դերասանական խաղի և ռեժիսորական մեկնաբանությունների մեջ։ Ուշադրություն է դարձվում նաև թատրոնի ստեղծագործական նշանավոր գործիչներին, որոնց գործունեությունը նպաստել է ոչ միայն քաղաքի, այլև ամբողջ հայկական բեմարվեստի զարգացմանը։ Թատերական կյանքը ներկայացվում է որպես քաղաքային մշակույթի կարևոր բաղադրիչ, որը ձևավորել է հանդիսատեսի գեղագիտական ճաշակը, ընդլայնել մշակութային հաղորդակցության հնարավորությունները և նպաստել ազգային դրամատուրգիական ժառանգության պահպանմանն ու տարածմանը։ Քննվում են բեմադրությունների գեղարվեստական առանձնահատկությունները, դերասանական արվեստի ավանդույթների փոխանցումը տարբեր սերունդների միջև, թատերախմբի ստեղծագործական որոնումները և նոր բեմական ձևերի յուրացումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է հատկացվում թատրոնի և հանդիսատեսի փոխհարաբերություններին, հյուրախաղերին, մշակութային փոխանակումներին և քաղաքի հասարակական կյանքում թատերական հաստատության ունեցած նշանակությանը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հայկական թատրոնի պատմությունը դիտարկել ոչ միայն մայրաքաղաքային կենտրոնների, այլև տարածաշրջանային մշակութային զարգացման տեսանկյունից՝ ընդգծելով Լենինականի առանձնահատուկ տեղը ազգային բեմարվեստի պատմության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը արժեքավոր է հայկական թատրոնի պատմական զարգացման, ստեղծագործական ավանդույթների, դերասանական ու ռեժիսորական դպրոցների և քաղաքային մշակութային միջավայրի փոխազդեցության ուսումնասիրության համար։

Մանկավարժություն

Գիտական աշխատանքը նվիրված է աշխատանքային դաստիարակության հիմնահարցի ուսումնասիրությանը հայ մանկավարժության պատմության մեջ՝ XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբ ընկած ժամանակաշրջանում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում աշխատանքի միջոցով անձի ձևավորման, աշխատասիրության դաստիարակության, գործնական հմտությունների զարգացման և կրթության ու աշխատանքի փոխկապակցության վերաբերյալ հայ մանկավարժական մտքի մոտեցումներն են։ Նշված ժամանակաշրջանը կարևոր փուլ էր հայ կրթական և մանկավարժական մտքի զարգացման համար, երբ հասարակական, տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների պայմաններում ավելի մեծ ուշադրություն էր դարձվում կրթության բովանդակության արդիականացմանը և դպրոցը կյանքի պահանջներին համապատասխանեցնելուն։ Աշխատանքային դաստիարակությունը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես մասնագիտական կամ կենցաղային հմտությունների ձևավորման միջոց, այլև որպես երեխայի բարոյական, կամային, մտավոր և սոցիալական զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հայ մանկավարժական մտքի ներկայացուցիչների տեսակետները աշխատանքի դաստիարակչական նշանակության վերաբերյալ։ Նրանց գաղափարներում աշխատանքը կարող էր ընկալվել որպես աշխատասիրության, պատասխանատվության, կարգապահության, ինքնուրույնության և նպատակասլացության ձևավորման միջոց։ Միաժամանակ կարևորվում էր մտավոր և ֆիզիկական աշխատանքի ներդաշնակ համադրումը, քանի որ կրթության նպատակներից մեկը պետք է լիներ ոչ միայն գիտելիքներով զինված, այլև գործնական կյանքին պատրաստ, նախաձեռնող և հասարակության մեջ իր տեղը գիտակցող անհատի ձևավորումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է աշխատանքային դաստիարակության կապը դպրոցական կրթության հետ։ Կարող են քննվել այն մանկավարժական գաղափարները, որոնց համաձայն ուսումնական գործընթացը պետք է հնարավորինս մոտ լինի իրական կյանքին և ներառի գործնական գործունեության տարրեր։ Աշխատանքի միջոցով երեխան հնարավորություն է ստանում կիրառելու տեսական գիտելիքները, զարգացնելու գործնական մտածողությունը, սովորելու համագործակցել ուրիշների հետ և պատասխանատվություն կրել իր կատարած աշխատանքի արդյունքի համար։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել գյուղատնտեսական աշխատանքի և արհեստների ուսուցման դերին։ Ժամանակաշրջանի հայկական կրթական միջավայրում, հատկապես գյուղական բնակավայրերում, կրթության և առօրյա աշխատանքի կապը կարևոր գործնական նշանակություն ուներ։ Աշխատանքային գործունեության ներառումը կրթության մեջ կարող էր նպաստել երեխաների օգտակար հմտությունների զարգացմանը և միաժամանակ բարձրացնել դպրոցի կապը համայնքի և հասարակական կյանքի հետ։ Աշխատանքային դաստիարակության բարոյական կողմը ևս կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Աշխատանքի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի ձևավորումը կարող էր կապվել ազնվության, պարտքի գիտակցության, համառության, փոխօգնության և հասարակական պատասխանատվության արժեքների հետ։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես նյութական արդյունք ստեղծող գործունեություն, այլև որպես մարդու բնավորության և աշխարհայացքի ձևավորման միջոց։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև ընտանիքի և դպրոցի դերը աշխատանքային դաստիարակության իրականացման գործում։ Երեխայի աշխատանքային սովորությունների ձևավորումը սկսվում է ընտանիքում և շարունակվում կրթական միջավայրում, ուստի արդյունավետ դաստիարակությունը պահանջում է այդ երկու միջավայրերի փոխկապակցվածություն։ Դպրոցի խնդիրն է երեխայի աշխատանքային փորձը դարձնել գիտակցված, նպատակային և մանկավարժորեն կազմակերպված գործունեություն։ Կարևոր է նաև աշխատանքային դաստիարակության և ազգային կրթության փոխհարաբերությունը։ Հայ մանկավարժական մտքի զարգացման ընթացքում կրթությունը հաճախ դիտարկվում էր որպես ազգային ինքնության պահպանման և հասարակության առաջընթացի կարևոր միջոց։ Աշխատասիրության, ինքնուրույնության և օգտակար գործունեության արժեքների ձևավորումը կարող էր կապվել ազգային համայնքի սոցիալական և մշակութային զարգացման խնդիրների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակաշրջանի կրթական հաստատությունների փորձին, դասագրքերին, մանկավարժական հոդվածներին և տեսական աշխատություններին՝ բացահայտելու, թե ինչպես էին աշխատանքային դաստիարակության գաղափարները արտացոլվում կրթական պրակտիկայում։ Այս աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու տեսական սկզբունքները դրանց գործնական կիրառությունից և գնահատելու տվյալ շրջանի մանկավարժական ժառանգության նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալու, որ XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբ աշխատանքային դաստիարակության գաղափարը հայ մանկավարժական մտքում ձևավորվում էր որպես բազմակողմանի կրթական խնդիր։ Այն ներառում էր ոչ միայն աշխատանքի հմտությունների ուսուցում, այլև աշխատասիրության, պատասխանատվության, ինքնուրույնության, բարոյական արժեքների և հասարակական ակտիվության զարգացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու այդ շրջանի հայ մանկավարժական ժառանգության դերը աշխատանքային դաստիարակության տեսության ձևավորման գործում և բացահայտելու դրա հնարավոր նշանակությունը ժամանակակից կրթական գործընթացի համար։

Տեխնոլոգիա

Գիրքը նվիրված է մոտոբլոկի հետ ագրեգատավորվող կարտոֆիլահանիչ մեքենայի տեխնոլոգիական սխեմայի կատարելագործման և հիմնական պարամետրերի հիմնավորման հարցերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքում ներկայացվում են գյուղատնտեսական մեքենաների նախագծման և շահագործման տեսական հիմքերը, կարտոֆիլի բերքահավաքի գործընթացի առանձնահատկությունները և տեխնոլոգիական լուծումների ընտրության սկզբունքները։ Ուսումնասիրվում են մեքենայի կառուցվածքային տարրերը, աշխատանքային օրգանների փոխազդեցությունը հողի և բերքի հետ, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք ազդում են աշխատանքի արդյունավետության, արտադրողականության և բերքի կորուստների նվազեցման վրա։ Գիրքը ներառում է տեխնոլոգիական սխեմաների վերլուծություն, հիմնական կառուցվածքային և շահագործական պարամետրերի հաշվարկման ու հիմնավորման մեթոդներ, ինչպես նաև գյուղատնտեսական աշխատանքների մեքենայացման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված մոտեցումներ։ Աշխատանքը օգտակար է գյուղատնտեսական մեքենաշինության մասնագետների, ինժեներների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և գյուղատնտեսական տեխնիկայի նախագծմամբ ու կիրառմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հին հայկական օրացույցում գործածված ամիսների անվանումների լեզվաբանական, պատմական և մշակութային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ամսանունների ծագումնաբանությունն է, դրանց բառային կազմությունը, հնարավոր ստուգաբանական մեկնաբանությունները և այն պատմամշակութային միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել ու գործածվել են այդ անվանումները։ Հին հայկական տոմարական համակարգի բառապաշարը դիտարկվում է որպես լեզվական արժեքավոր նյութ, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել հայերենի պատմական զարգացման որոշ առանձնահատկություններ, ինչպես նաև հին հասարակության ժամանակային պատկերացումների, տնտեսական գործունեության, բնության շրջափուլերի և ավանդական մշակույթի միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ամսանունների ձևաբանական կառուցվածքին և դրանց բաղադրիչների հնարավոր իմաստներին՝ համադրելով հայերենում պահպանված հնագույն բառային միավորները, պատմական աղբյուրների վկայությունները և հարակից լեզուներում հանդիպող համապատասխան ձևերը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս քննարկելու, թե առանձին անվանումներ կարող են ունենալ բնիկ հայկական ծագում, պատմական փոխառությունների հետ կապված հիմքեր կամ մշակութային շփումների արդյունքում ձևավորված առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև ամսանունների տարբեր գրային ձևերի և պատմական տարբերակների քննությունը, քանի որ ձեռագրային և տպագիր աղբյուրներում նույն տոմարական անվանումները կարող են հանդիպել որոշակի ուղղագրական կամ հնչյունական տարբերություններով։ Տոմարագիտական տեսանկյունից դրանք դիտարկվում են հայկական ժամանակագրական համակարգի կառուցվածքի շրջանակում՝ բացահայտելով տարվա բաժանման և ժամանակի հաշվարկման ավանդական սկզբունքների հետ ունեցած կապը։ Միաժամանակ լեզվաբանական վերլուծությունը կարող է նպաստել այն մշակութային պատկերացումների վերականգնմանը, որոնք ժամանակի ընթացքում այլևս անմիջականորեն հասկանալի չեն դարձել անվանումների բառային ձևից։ Հին ամսանունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև պատմական բառագիտության և ստուգաբանության համար, քանի որ դրանցում կարող են պահպանված լինել լեզվի վաղ շրջաններին բնորոշ բառարմատներ և իմաստային շերտեր։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայոց լեզվի պատմության, ստուգաբանության, տոմարագիտության և մշակութաբանության մոտեցումները՝ հին հայկական ժամանակային անվանակարգը ներկայացնելով որպես լեզվական և պատմամշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչ։