Երկամյա պանդխտություն Հաբեշստանում կամ հաբեշների բարոյական, քաղաքական և կրոնական վարքագիծը, գիրք երկրորդ

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է աբսուրդի դրամայի ժանրում հերոսի և հակահերոսի կերպարների վերաիմաստավորման խնդրին՝ ընդգծելով ավանդական դրամատուրգիական կառուցվածքների քայքայումը և մարդու գոյաբանական վիճակի նոր ներկայացումները XX դարի թատերական մտածողության մեջ։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես աբսուրդի դրամայում հերոսական և հակահերոսական դասական հակադրությունը կորցնում է իր հստակ սահմանները՝ փոխարինվելով կերպարային անորոշությամբ, գործողության մերժմամբ և իմաստի փնտրտուքի անընդհատ ձախողմամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դրամատուրգներին, որոնց ստեղծագործություններում կերպարները հաճախ զրկված են ավանդական նպատակայնությունից և գործում են գոյաբանական դատարկության, լեզվական խզումների և իրականության անհեթեթության պայմաններում։ Քննարկվում է նաև լեզվի և հաղորդակցության ճգնաժամը որպես կերպարների միջև հարաբերությունների հիմնական խաթարող գործոն, ինչը հանգեցնում է ոչ միայն հերոսական գործողության բացակայության, այլ նաև ինքնության տարրալուծման։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ աբսուրդի դրամայում հերոսը հաճախ դառնում է հակահերոսի արտացոլում կամ նույնիսկ այդ հակադրության ամբողջական մերժում՝ ստեղծելով նոր տիպի թատերական կերպար, որը գոյություն ունի ոչ թե գործողության, այլ սպասման, լռության և իմաստազուրկ կրկնության մեջ։ Նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես է աբսուրդի դրաման վերաձևավորում դասական դրամատուրգիական կատեգորիաները և ստեղծում նոր ընկալում մարդու և աշխարհի հարաբերությունների մասին։

Լեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայերենում նյութական (ինքնուրույն) խոսքի մասերի՝ սպասարկու բառերի վերածման կամ քերականականացման գործընթացին՝ դիտարկելով լեզվի կառուցվածքային զարգացման և քերականական համակարգի ձևավորման մեխանիզմները։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես են որոշ գոյականներ, բայեր, դերանուններ կամ մակբայներ ժամանակի ընթացքում կորցնում իրենց բառային լիարժեք նշանակությունը և ձեռք բերում քերականական կամ սպասարկու գործառույթ՝ դառնալով կապեր, մասնիկներ, օժանդակ բայեր կամ այլ ծառայողական տարրեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քերականականացման տեսությանը, որի շրջանակում բացատրվում են իմաստային թուլացման, հաճախական օգտագործման և սինտակտիկ վերաիմաստավորման գործընթացները։ Քննարկվում են նաև հայերենի պատմական զարգացման տվյալները՝ գրաբարից մինչև ժամանակակից հայերեն, որտեղ նկատելի են տարբեր շերտերում կատարված նման անցումներ և ձևաբանական պարզեցումներ։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ այս գործընթացը կարևոր դեր ունի լեզվի տնտեսման, արտահայտչական ճկունության և քերականական համակարգի կայունացման մեջ՝ ապահովելով լեզվի բնական էվոլյուցիան և հաղորդակցական արդյունավետությունը։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը նվիրված է ուսանողուհիների ֆիզիկական զարգացման, առողջության պահպանման և շարժողական ակտիվության բարելավման հիմնախնդիրներին։ Գրքում ուսումնասիրվում են երիտասարդ կանանց ֆիզիկական պատրաստվածության առանձնահատկությունները, օրգանիզմի զարգացման տարիքային և ֆիզիոլոգիական գործոնները, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնք նպաստում են առողջ և ակտիվ կենսակերպի ձևավորմանը։ Հեղինակը ներկայացնում է ֆիզիկական դաստիարակության ժամանակակից մոտեցումները, մարզումների կազմակերպման սկզբունքները և տարբեր վարժությունների ազդեցությունը օրգանիզմի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուժի, դիմացկունության, ճկունության, արագաշարժության և կեցվածքի բարելավման հարցերին, ինչպես նաև ուսանողուհիների առողջական վիճակի գնահատման և ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությունների ճիշտ բաշխման մեթոդներին։ Գրքում քննարկվում են կրթական հաստատություններում ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպման առանձնահատկությունները, առողջարար մարզումների դերը և կանոնավոր շարժողական ակտիվության նշանակությունը մարդու ընդհանուր բարեկեցության համար։ Աշխատությունը համադրում է գիտական ուսումնասիրությունները և գործնական առաջարկությունները՝ նպաստելով ուսանողուհիների ֆիզիկական զարգացման արդյունավետ ուղիների բացահայտմանը և առողջ ապրելակերպի մշակույթի ձևավորմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական կուլտուրայի մասնագետներին, մանկավարժներին, ուսանողներին և առողջ կենսակերպի հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է հաստատուն կորությամբ տարածություններում ընդհանրացված գնդերի կոնֆիգուրացիաների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է գնդային մակերևույթների երկրաչափական հատկությունների և դրանց փոխադարձ դասավորությունների մաթեմատիկական վերլուծությունը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ տարածության կորությունը կարող է էապես փոխել հեռավորությունների, անկյունների, հատումների և շոշափումների սովորական էվկլիդյան պատկերացումը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են հաստատուն դրական, զրոյական և բացասական կորությամբ տարածությունները, որոնց հիմնական օրինակներն են գնդային, էվկլիդյան և հիպերբոլիկ երկրաչափական մոդելները։ Ընդհանրացված գնդերը կարող են դիտարկվել որպես այնպիսի երկրաչափական օբյեկտներ, որոնց հատկությունները պայմանավորված են ոչ միայն կենտրոնի և շառավղի գաղափարներով, այլև տվյալ տարածության մետրիկ կառուցվածքով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մի քանի նման օբյեկտների փոխադարձ դիրքի նկարագրությունը՝ դրանց հատման, չհատման, շոշափման և համատեղ երկրաչափական պայմանների տեսանկյունից։ Կոնֆիգուրացիաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ձևակերպել պայմաններ, որոնց դեպքում տարբեր գնդեր ունեն ընդհանուր տարրեր կամ գտնվում են միմյանց նկատմամբ որոշակի մետրական հարաբերության մեջ։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել դիֆերենցիալ երկրաչափության, Ռիմանի երկրաչափության, մետրիկական տարածությունների և բազմաչափ երկրաչափության մեթոդներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի երկրաչափական պայմանների հանրահաշվական նկարագրությունը, քանի որ բարդ կոնֆիգուրացիաների դեպքում տեսողական պատկերացումը հաճախ փոխարինվում է հավասարումների, մատրիցների և ինվարիանտների համակարգով։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են բացահայտվել այնպիսի պայմաններ, որոնք պահպանվում են տարածության իզոմետրիաների նկատմամբ և հետևաբար թույլ են տալիս նույնականացնել տարբեր արտաքին տեսք ունեցող, բայց երկրաչափական իմաստով համարժեք կոնֆիգուրացիաներ։ Հաստատուն կորությամբ տարածությունների համատեքստում այդ մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ Էվկլիդյան երկրաչափությունում հայտնի բազմաթիվ արդյունքներ պահանջում են վերաձևակերպում կոր տարածություններում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կոնֆիգուրացիաների կառուցվածքային հատկություններին, դրանց հնարավոր դասակարգմանը և առանձին երկրաչափական դեպքերի միջև կապերի բացահայտմանը։ Ստացված արդյունքները կարող են ընդլայնել գնդային և հիպերբոլիկ երկրաչափության վերաբերյալ տեսական պատկերացումները և կիրառվել ավելի ընդհանուր երկրաչափական կառուցվածքների ուսումնասիրության ժամանակ։ Թեման կարող է հետաքրքրել դիֆերենցիալ և ոչ էվկլիդյան երկրաչափությամբ զբաղվող մաթեմատիկոսներին, երկրաչափական մոդելավորման մասնագետներին, տեսական ֆիզիկոսներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մաթեմատիկական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Գրականություն

Pierre Corneilleի «Le Cid» ողբերգությունը համարվում է կլասիցիստական գրականության կարևորագույն արտահայտություններից մեկը, որտեղ առավել ընդգծված կերպով երևում են դասականության հիմնական սկզբունքները՝ կարգապահ կառուցվածք, բարոյական ընտրության կենտրոնացում և զգացմունքների ու պարտքի միջև հակասություն․ ստեղծագործության հիմքում ընկած է Ռոդրիգի և Խիմենայի ողբերգական սիրո պատմությունը, որը բախվում է պատվի և ընտանիքի հանդեպ պարտականության խիստ պահանջներին, և հենց այս հակադրության միջոցով Կոռնեյը բացահայտում է մարդու ներքին պայքարը՝ անձնական զգացմունքների և հասարակական պարտադրանքի միջև․ կլասիցիզմին բնորոշ «երեք միասնությունների» սկզբունքը՝ գործողության, ժամանակի և տեղի միասնություն, այստեղ մասամբ պահպանվում է՝ ապահովելով սյուժեի տրամաբանական և հավասարակշռված զարգացում, մինչդեռ հերոսների խոսքը և վարքը կառուցված են բարձր ոճով՝ ընդգծելով ազնվական արժեքների և պատվախնդրության կարևորությունը․ «Սիդ»-ը նաև արտահայտում է կլասիցիստական դրամայի հիմնական գաղափարը՝ մարդը պետք է զսպի իր կրքերը հանուն բարձրագույն բարոյական օրենքների, նույնիսկ եթե դա հանգեցնում է անձնական երջանկության կորստի, և հենց այդ պատճառով ստեղծագործությունը դառնում է ոչ միայն սիրային ողբերգություն, այլ նաև բարոյափիլիսոփայական երկխոսություն մարդու պարտքի և ազատության մասին․ այսպես Կոռնեյը ձևավորում է այնպիսի դրամատուրգիական մոդել, որը մեծ ազդեցություն է ունեցել ֆրանսիական դասական թատրոնի զարգացման վրա։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է կարճաժամկետ ժամանակահատվածում տնտեսական աճի խթանման և մակրոտնտեսական կայունության պահպանման խնդիրների համատեղ ուսումնասիրմանը՝ օպտիմալ կառավարման և տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում տնտեսական քաղաքականության այնպիսի տարբերակների ընտրությունն է, որոնք հնարավորություն են տալիս սահմանափակ ժամանակահատվածում ապահովել արտադրության և եկամուտների աճ՝ միաժամանակ վերահսկելով գնաճը, զբաղվածության փոփոխությունները, պետական ֆինանսների հավասարակշռությունը և տնտեսության այլ կարևոր ցուցանիշները։ Տնտեսությունը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված տարրերից կազմված դինամիկական համակարգ, որտեղ մեկ ցուցանիշի փոփոխությունը կարող է անմիջական կամ անուղղակի ազդեցություն ունենալ մյուսների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տնտեսական քաղաքականության նպատակների միջև հնարավոր հակասություններին, քանի որ արտադրության արագ ընդլայնմանը նպաստող միջոցառումները որոշ պայմաններում կարող են ուղեկցվել գների աճով, բյուջետային անհավասարակշռությամբ կամ այլ կարճաժամկետ խնդիրներով։ Օպտիմալ կառավարման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս սահմանել նպատակային չափանիշներ, սահմանափակումներ և կառավարվող փոփոխականներ՝ դրանց հիման վրա ընտրելով տնտեսական համակարգի առավել նպատակահարմար զարգացման ուղին։ Քննվում են հարկաբյուջետային և դրամավարկային գործիքների հնարավոր փոխազդեցությունները, ներդրումների, սպառման, պետական ծախսերի, տոկոսադրույքների և համախառն պահանջարկի փոփոխությունների ազդեցությունները տնտեսական ակտիվության վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տնտեսամաթեմատիկական մոդելների կառուցումը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել տարբեր կառավարչական որոշումների հավանական հետևանքները և համեմատել այլընտրանքային սցենարները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել դինամիկական օպտիմալացման, կանխատեսման, սցենարային վերլուծության և քանակական գնահատման մեթոդներ՝ տնտեսական քաղաքականության արդյունավետությունը որոշելու նպատակով։ Միաժամանակ կարևորվում է անորոշության և արտաքին ցնցումների հաշվառումը, քանի որ կարճաժամկետ տնտեսական զարգացումը կարող է զգալիորեն կախված լինել ֆինանսական շուկաների, արտաքին առևտրի, պահանջարկի և այլ գործոնների փոփոխություններից։ Տնտեսական կայունությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես աճի բացակայություն, այլ որպես այնպիսի վիճակ, որի պայմաններում աճի գործընթացը չի առաջացնում մակրոտնտեսական հիմնական հավասարակշռությունների կտրուկ խախտումներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մակրոտնտեսագիտության, օպտիմալ կառավարման տեսության և տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները՝ կարճաժամկետ տնտեսական քաղաքականության արդյունավետ որոշումների ձևավորման և աճի ու կայունության միջև հավասարակշռության ապահովման հնարավորությունները ուսումնասիրելու նպատակով։