Ֆելիչե Ռոպոլի․ վերջին օրերը

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցի սովորողների ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության արդյունավետության բարձրացման մեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ նոր և նորագույն պատմության դասընթացի ուսուցման օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում սովորողի ակտիվ ներգրավվածությունն է ուսումնական գործընթացում, նրա ինքնուրույն մտածելու, տեղեկություն որոնելու, վերլուծելու, համադրելու, եզրակացություններ կատարելու և սեփական տեսակետը հիմնավորելու կարողությունների զարգացումը։ Աշխատությունը հիմնվում է այն մոտեցման վրա, որ պատմության ուսուցումը չպետք է սահմանափակվի փաստերի, տարեթվերի և իրադարձությունների մեխանիկական յուրացմամբ, այլ պետք է նպաստի սովորողի քննադատական և վերլուծական մտածողության ձևավորմանը։ Գրքում ուսումնասիրվում են ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության էությունը, կառուցվածքը և կրթական նշանակությունը, ինչպես նաև այն մանկավարժական պայմանները, որոնց առկայության դեպքում սովորողը կարող է առավել արդյունավետորեն դառնալ սեփական ուսուցման ակտիվ մասնակից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական նյութի ինքնուրույն ուսումնասիրմանը, սկզբնաղբյուրների և լրացուցիչ գրականության հետ աշխատանքին, պատմական իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերի բացահայտմանը, տարբեր տեսակետների համեմատությանը և փաստերի հիման վրա հիմնավորված եզրահանգումների ձևավորմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչն է սովորողների ճանաչողական ակտիվության խթանման համար արդյունավետ մեթոդների և ուսուցման ձևերի ընտրությունը։ Դրանց թվում կարող են կիրառվել խնդրահարույց ուսուցումը, հետազոտական առաջադրանքները, քննարկումները, բանավեճերը, անհատական և խմբային աշխատանքները, նախագծային գործունեությունը, սկզբնաղբյուրների վերլուծությունը և պատմական իրավիճակների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Նման մեթոդները հնարավորություն են տալիս պատմական նյութը դարձնել ոչ միայն գիտելիքի փոխանցման միջոց, այլև սովորողի մտավոր գործունեության զարգացման գործիք։ Նոր և նորագույն պատմության դասընթացը հատկապես հարմար է ինքնուրույն ճանաչողական գործընթացի կազմակերպման համար, քանի որ ներառում է քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային բազմաթիվ իրադարձություններ ու գործընթացներ, որոնց ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբեր աղբյուրների համադրում և բազմակողմանի վերլուծություն։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ուսուցչի դերի վերաիմաստավորմանը։ Ուսուցիչը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գիտելիքի փոխանցող, այլև որպես սովորողի ինքնուրույն որոնումն ու հետազոտական գործունեությունը կազմակերպող, ուղղորդող և գնահատող մասնագետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են սովորողների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառման, առաջադրանքների բարդության աստիճանի ճիշտ ընտրության և ինքնուրույն աշխատանքի արդյունքների օբյեկտիվ գնահատման հարցերը։ Աշխատության գործնական արժեքը կայանում է նրանում, որ ներկայացվող մեթոդական մոտեցումները կարող են կիրառվել պատմության դասավանդման գործընթացում՝ սովորողների հետաքրքրվածությունը բարձրացնելու, ուսումնական մոտիվացիան ամրապնդելու և ինքնուրույն աշխատանքի հմտությունները զարգացնելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է ավագ դպրոցում պատմության ուսուցման ժամանակակից կազմակերպման, սովորողի ճանաչողական ակտիվության զարգացման և ինքնուրույն ուսումնառության հմտությունների ձևավորման տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել պատմության ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների և ավագ դպրոցի կրթական գործընթացով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Биология

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ ազգության տղամարդկանց մոտ անպտղության առաջացման հիմնական գենետիկական գործոնների վերլուծությանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են արական անպտղության մոլեկուլագենետիկական հիմքերը, ներառյալ քրոմոսոմային անոմալիաները, գենային մուտացիաները և սերմնաբջիջների ձևավորման ու ֆունկցիայի վրա ազդող ժառանգական գործոնները։ Աշխատությունում ներկայացվում են անպտղության տարբեր ձևերի դասակարգումը և դրանց գենետիկական կապերի հնարավոր մեխանիզմները՝ հիմնվելով ժամանակակից բժշկական գենետիկայի և մոլեկուլային կենսաբանության տվյալների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Y քրոմոսոմի միկրոդելեցիաներին, սերմնարտադրության խանգարումների գենետիկ մարկերներին և հորմոնալ կարգավորման հետ կապված գենետիկական առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են նաև էպիգենետիկ գործոնների հնարավոր ազդեցությունները վերարտադրողական ֆունկցիայի վրա։ Աշխատությունը ընդգծում է վաղ ախտորոշման, գենետիկական սքրինինգի և անհատականացված բուժական մոտեցումների կարևորությունը տղամարդկանց անպտղության կանխարգելման և բուժման գործընթացում։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել բժշկական գենետիկների, անդրոլոգների, ուրոլոգների, կենսաբժշկական հետազոտողների և վերարտադրողական բժշկության ոլորտի մասնագետների համար։

Культура

Հրատարակությունը մատենագիտական տեղեկատվական բնույթի ժողովածու է, որի նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր լույս տեսած գրականությունը և ընթերցողներին ու մասնագետներին ապահովել համապատասխան հրատարակությունների վերաբերյալ կողմնորոշիչ տեղեկություններով։ Ցանկում կարող են ընդգրկվել գրքեր, ժողովածուներ, գիտական աշխատություններ, ուսումնական հրատարակություններ, մեթոդական նյութեր, հոդվածներ և այլ տպագիր աղբյուրներ, որոնք առնչվում են կերպարվեստին, երաժշտությանը, թատրոնին, կինոյին, ճարտարապետությանը, գրադարանային և թանգարանային գործին, մշակութային ժառանգությանը, ժողովրդական ստեղծագործությանը և մշակութային կյանքի այլ ոլորտներին։ Նյութերի մատենագիտական նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս տեղեկություններ ստանալ հեղինակների, հրատարակությունների անվանումների, հրատարակման տվյալների և անհրաժեշտ այլ նույնականացնող հատկանիշների վերաբերյալ։ Թեմատիկ դասակարգումը հեշտացնում է մեծածավալ տեղեկատվության մեջ անհրաժեշտ աղբյուրների որոնումը և հնարավորություն տալիս հետևելու առանձին արվեստագիտական ու մշակութաբանական ուղղությունների վերաբերյալ նոր գրականության համալրմանը։ Նման ցանկերը կարևոր դեր են կատարում ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատվության տարածման գործում՝ կապ ստեղծելով նոր հրատարակությունների և դրանցով հետաքրքրվող գիտնականների, ուսանողների, արվեստագետների, գրադարանավարների, թանգարանային աշխատողների ու ընթերցողների միջև։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել նաև որպես հետազոտական օժանդակ միջոց՝ հնարավորություն տալով որոշակի ժամանակաշրջանի կտրվածքով պատկերացում կազմել մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական գործունեության թեմատիկ ընդգրկման մասին։ Պարբերաբար կազմվող մատենագիտական ցանկերի համադրումը թույլ է տալիս հետևել մասնագիտական գրականության զարգացմանը, նկատել առավել ակտիվ ուսումնասիրվող թեմաները և բացահայտել նոր հետազոտական ուղղությունների առաջացումը։ Միաժամանակ այն նպաստում է գրադարանային հավաքածուների համալրման, տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկման և թեմատիկ գրականության ընտրության աշխատանքներին։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը գիտական ու տեղեկատվական նշանակություն ունեցող մատենագիտական գործիք է, որը համակարգում և հասանելի է դարձնում մշակույթի ու արվեստի ոլորտների վերաբերյալ նոր գրականության մասին տեղեկությունները՝ նպաստելով մասնագիտական տեղեկատվության տարածմանը և համապատասխան աղբյուրների արդյունավետ որոնմանը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է ղեկավարների մոտիվացիոն գործոնների կիրառման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը Վանաձոր համայնքի «Նախադպրոցական ուսումնական հաստատություն» ՀՈԱԿ-ների օրինակով։ Հեղինակը վերլուծում է կառավարման ժամանակակից մոտիվացիոն տեսությունները և դրանց գործնական կիրառելիությունը կրթական համակարգում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նախադպրոցական հաստատությունների կառավարման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունում դիտարկվում են նյութական և ոչ նյութական խթանման ձևերը՝ աշխատավարձային քաղաքականությունը, սոցիալական երաշխիքները, աշխատանքային պայմանների բարելավումը, մասնագիտական աճի հնարավորությունները, ինչպես նաև հոգեբանական և սոցիալական մոտիվացիոն մեխանիզմները, որոնք նպաստում են աշխատակիցների արդյունավետության բարձրացմանը։ Հետազոտության շրջանակում գնահատվում է Վանաձոր համայնքի ՀՈԱԿ-ների կառավարման իրական վիճակը, բացահայտվում են առկա խնդիրները՝ կապված կադրերի մոտիվացիայի, աշխատանքային բեռնվածության, կառավարման ոճերի և կազմակերպական մշակույթի հետ, և առաջարկվում են լուծումներ՝ ուղղված մարդկային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Գիրքը կարևոր է կրթության ոլորտի ղեկավարների, մանկավարժների, կառավարման մասնագետների, ուսանողների և հետազոտողների համար, ովքեր հետաքրքրված են կազմակերպչական վարքագծով, մարդկային ռեսուրսների կառավարմամբ և կրթական հաստատությունների արդյունավետությամբ։

История

Ուսումնասիրությունը նվիրված է ազգագրական ցուցադրությունների դերին ժամանակակից հայկական ինքնության ձևավորման, պահպանման և վերաիմաստավորման գործընթացում։ Հետազոտության կենտրոնում թանգարանային միջավայրում ներկայացվող նյութական և ոչ նյութական մշակութային ժառանգությունն է՝ դիտարկված որպես հասարակության պատմական հիշողության, մշակութային արժեքների և ինքնության մասին պատկերացումների ձևավորման կարևոր գործիք։ Աշխատանքում ազգագրական ցուցադրությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես պատմամշակութային առարկաների հավաքածուի ներկայացման եղանակ, այլև որպես որոշակի պատմական և մշակութային պատմություն կառուցող ու փոխանցող միջավայր, որտեղ առարկաների ընտրությունը, դասավորությունը, մեկնաբանությունը և ներկայացման եղանակը կարող են ազդել այցելուների կողմից ազգային անցյալի ընկալման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում հայկական ավանդական կենցաղի, ընտանիքի, համայնքային կյանքի, արհեստների, գյուղատնտեսական մշակույթի, տարազի, խոհանոցի, ծիսական սովորույթների, հավատալիքների և ժողովրդական արվեստի ներկայացման ձևերին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են ազգագրական ցուցադրությունների միջոցով կառուցվում «ավանդական հայկականի» մասին պատկերացումները և ինչպես են պատմական մշակութային տարրերը կապվում ժամանակակից ազգային ինքնության հետ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև թանգարանի՝ որպես հիշողության ինստիտուտի դերը, որտեղ անցյալի մշակութային փորձը կարող է ոչ միայն պահպանվել, այլև վերաիմաստավորվել ժամանակակից հասարակության պահանջներին համապատասխան։ Քննարկվում են ցուցադրությունների կրթական, ճանաչողական և սոցիալական գործառույթները, այցելուների ընկալման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ազգային ինքնության ձևավորման վրա դրանց հնարավոր ազդեցությունը։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են դիտարկվել նաև տարածաշրջանային, սերնդային և սոցիալական տարբերությունների պայմաններում հայկական մշակութային ժառանգության ներկայացման առանձնահատկությունները և այն հարցը, թե ինչպես կարելի է թանգարանային ցուցադրությունների միջոցով համատեղել պատմական հավաստիությունը, մշակութային բազմազանությունը և ժամանակակից ինքնության պահանջները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ազգագրական ցուցադրությունների և ազգային ինքնության փոխադարձ կապը՝ ցույց տալով, որ մշակութային ժառանգության հանրայնացումը կարևոր դեր ունի հասարակության պատմական հիշողության պահպանման և սերունդների միջև մշակութային շարունակականության ապահովման գործում։ Նյութը կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, մշակութաբաններին, թանգարանագետներին, պատմաբաններին, սոցիոլոգներին, արվեստաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև հայկական մշակութային ժառանգության և ժամանակակից ինքնության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

История

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի վերջին Կովկասում գործող հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող հիմնական կանոնակարգային փաստաթուղթը։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես պատմական և իրավական սկզբնաղբյուր, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայ համայնքների սոցիալական, կրթական և բարեգործական գործունեությունը Ռուսական կայսրության կովկասյան տարածքում։ Հետազոտական առումով փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կազմակերպության նպատակները, անդամակցության պայմանները, կառավարման կառուցվածքը, տեղական բաժանմունքների գործունեությունը, ֆինանսավորման աղբյուրները և օգնության տրամադրման սկզբունքները։ Հիմնադիր կանոնադրությունը հաստատվել է 1881 թվականի հունիսի 6-ին Կովկասի փոխարքայի կողմից, իսկ 1895 թվականի Թիֆլիսյան հրատարակության մեջ կանոնադրությանը զուգահեռ ներառված է նաև տեղական վարչությունների և կոմիտեների գործունեությունը կարգավորող հրահանգը, որը հաստատվել էր 1892 թվականի հունվարի 12-ին։ Հրատարակությունը բաղկացած է 20 և 18 էջանոց երկու մասից և ունի զուգահեռ ռուսերեն ու հայերեն տեքստեր։ Փաստաթղթի բովանդակությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կազմակերպության գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն անհատական նյութական օգնությամբ։ Կազմակերպության նպատակների շարքում ընդգծվում էր Կովկասի և Անդրկովկասի հայերի շրջանում կրթության տարածումը և նյութական օգնության տրամադրումը։ Այսպիսով, բարեգործությունը դիտարկվում էր ավելի լայն հասարակական ծրագրի շրջանակում, որտեղ սոցիալական աջակցությունը զուգակցվում էր կրթական և մշակութային զարգացման հետ։ Տարբեր քաղաքներում ստեղծված տեղական բաժանմունքները հնարավորություն էին տալիս այդ գործունեությունը տարածել հայկական համայնքների վրա և արձագանքել տվյալ վայրի բնակչության կարիքներին։ Օրինակ՝ Դերբենտի բաժանմունքի կանոնադրությունը հաստատվել էր 1881 թվականին, իսկ նրա փաստացի գործունեությունը սկսվել էր 1890 թվականին։ Բաժանմունքը ֆինանսական միջոցներ էր ուղղում աղքատ աշակերտների կրթությանը, հայկական ուսումնարանին և ընթերցարանին, ինչը ցույց է տալիս կազմակերպության կրթական-բարեգործական ուղղության գործնական նշանակությունը։ Կազմակերպության ֆինանսական հիմքը ձևավորվում էր անդամավճարներից, մասնավոր նվիրատվություններից և բարեգործական միջոցառումներից ստացված եկամուտներից։ Տարբեր բաժանմունքների գործունեության վերաբերյալ պահպանված տվյալները ցույց են տալիս, որ միջոցները կարող էին օգտագործվել կրթական հաստատություններին աջակցելու, աղքատներին նպաստներ տրամադրելու և համայնքային կարիքները հոգալու համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նման կազմակերպությունների նշանակությունն ավելի մեծացավ․ հայկական բարեգործական կառույցները զբաղվում էին նաև փախստականներին օգնություն տրամադրելով, նրանց կացարանով ու սննդով ապահովելով, երեխաներին կրթական հաստատություններ տեղավորելով և այլ սոցիալական խնդիրների լուծմամբ։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն կազմակերպության նպատակները, այլև կառավարման մեխանիզմը։ Կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում են կենտրոնական և տեղական կառույցների իրավասությունները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ժողովների կազմակերպման կարգը, վարչական մարմինների ձևավորման սկզբունքները, դրամական միջոցների տնօրինման և հաշվետվողականության կանոնները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայկական հասարակական ինքնակազմակերպման և համայնքային կառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Հատկապես ուշագրավ է տեղական բաժանմունքների ինստիտուտը։ Կենտրոնական կառույցի շուրջ ձևավորված ցանցը հնարավորություն էր տալիս կազմակերպված օգնությունը տարածել տարբեր քաղաքներում։ Հայկական բարեգործական ընկերության բաժանմունքներ գործել են Կովկասի բազմաթիվ բնակավայրերում, այդ թվում՝ Դերբենտում, Արմավիրում, Եկատերինոդարում և այլ վայրերում։ Արմավիրում կազմակերպության մասնաճյուղը հիմնադրվել էր XIX դարի վերջին, հետագայում փակվել և կրկին վերաբացվել XX դարի սկզբին։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս ազգային համայնքային կառույցների ինստիտուցիոնալացման գործընթացը։ XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական համայնքներում ձևավորվում էին կրթական, մշակութային, բարեգործական և փոխօգնության տարբեր կազմակերպություններ։ Դրանց գործունեությունը նպաստում էր համայնքային ինքնակազմակերպմանը և ազգային կրթական ու մշակութային հաստատությունների պահպանմանը։ Հրատարակության զուգահեռ հայերեն և ռուսերեն տարբերակները ևս կարևոր են․ դրանք վկայում են այն մասին, որ կազմակերպության գործունեությունը պետք է միաժամանակ հասանելի և հասկանալի լիներ հայկական համայնքի անդամներին ու Ռուսական կայսրության վարչական համակարգին։ Այս հանգամանքը փաստաթուղթը դարձնում է նաև լեզվական և վարչաիրավական պատմության ուսումնասիրության նյութ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի հայկական հասարակական կյանքի, Կովկասի հայ համայնքների ինքնակազմակերպման, բարեգործական և կրթական գործունեության, ինչպես նաև ազգային հասարակական հաստատությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական հիմքերի վրա էր կառուցվում հայ համայնքների փոխօգնությունը, ինչպես էին հավաքագրվում և բաշխվում միջոցները, ինչ դեր էր հատկացվում կրթությանը և ինչպիսի կառույցների միջոցով էր իրականացվում հասարակական աջակցությունը։