Գերմաներենի գործնական քերականություն

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է հայկական տարրական դպրոցներում ռուսերենի ուսուցման կազմակերպմանը և կրտսեր դպրոցականների համար օտար կամ երկրորդ լեզվի յուրացմանը նպաստող ուսումնական նյութերի մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնանում է այն մեթոդական սկզբունքների վրա, որոնց օգնությամբ հնարավոր է երեխաների տարիքային, լեզվական և ճանաչողական առանձնահատկություններին համապատասխան ձևավորել ռուսերենով հաղորդակցվելու սկզբնական կարողություններ։ Ուսումնական նյութը կարող է կառուցված լինել աստիճանական բարդացման սկզբունքով՝ սկսելով հնչյունների, բառերի և պարզ արտահայտությունների յուրացումից և անցնելով ընթերցանության, գրավոր խոսքի ու նախադասությունների կառուցման ավելի զարգացած հմտություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հայերենի և ռուսերենի լեզվական համակարգերի տարբերությունների հաշվառումը, քանի որ մայրենի լեզվի ազդեցությունը կարող է դրսևորվել արտասանության, բառապաշարի, քերականական ձևերի և նախադասությունների կառուցման մակարդակներում։ Այդ պատճառով մեթոդական մոտեցումը կարող է ներառել համադրական բացատրություններ, կրկնողական վարժություններ և սովորողների համար հասկանալի խոսքային իրավիճակներ։ Կարևորվում է ոչ միայն քերականական կանոնների յուրացումը, այլև ակտիվ բառապաշարի զարգացումը և սովորած լեզվական միավորների գործնական կիրառումը առօրյա հաղորդակցության մեջ։ Ընթերցանության համար ընտրված փոքրածավալ տեքստերը, երկխոսությունները, հարցուպատասխանները և լեզվական առաջադրանքները կարող են նպաստել ինչպես լեզվական գիտելիքների ամրապնդմանը, այնպես էլ բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Ուսուցման արդյունավետության համար նշանակություն ունի տեսողական նյութերի, օրինակների, խաղային առաջադրանքների և կրկնության համակարգված կիրառումը, հատկապես տարրական կրթության փուլում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ուսուցչի դերին՝ որպես սովորողների խոսքային գործունեությունը կազմակերպող և լեզվական դժվարությունները բացահայտող մասնագետի։ Ուսումնական նյութերի հաջորդական կազմակերպումը հնարավորություն է տալիս աստիճանաբար զարգացնել լսելու, հասկանալու, խոսելու, կարդալու և գրելու փոխկապակցված կարողությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ռուսերենի տարրական ուսուցման մանկավարժական և լեզվամեթոդական մոտեցումների համակարգ՝ նախատեսված հայկական դպրոցական միջավայրի առանձնահատկությունների հաշվառմամբ և սովորողների հաղորդակցական կարողությունների աստիճանական զարգացման նպատակով։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1878-1914 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում, մասնավորապես Արևմտյան Հայաստանի վեց հիմնական նահանգներում՝ Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի, Խարբերդի, Դիարբեքիրի և Սեբաստիայի վիլայեթներում, հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ առկա վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությանը և համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում Օսմանյան կառավարության և Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքարանի կողմից հավաքագրված ու հրապարակված ժողովրդագրական տվյալներն են, դրանց ձևավորման մեթոդաբանությունը, հավաստիության աստիճանը, տարբերությունների պատճառները և քաղաքական նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է նրանով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայ բնակչության թվաքանակի և դրա հարաբերակցության հարցը մյուս էթնիկ ու կրոնական խմբերի նկատմամբ դուրս էր գալիս զուտ ժողովրդագրական վիճակագրության շրջանակներից և անմիջականորեն առնչվում էր Հայկական հարցին, միջազգային դիվանագիտությանը և Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդրին։ Աշխատանքը ներկայացնում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները կարող էին դառնալ քաղաքական ու դիվանագիտական պայքարի կարևոր գործիք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բեռլինի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավիճակին, երբ արևմտահայաբնակ նահանգներում բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերաբերյալ տվյալները կարևոր նշանակություն ստացան բարեփոխումների անհրաժեշտության և դրանց տարածքային ու քաղաքական հիմնավորման քննարկումներում։ Հետազոտության կարևոր բաժիններից է Օսմանյան պաշտոնական վիճակագրության և Հայոց պատրիարքարանի տվյալների համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ մանրամասն անդրադարձ է կատարվում պատրիարքարանի կողմից 1878-1880 և 1913-1914 թվականներին կազմակերպված մարդահամարներին, դրանց անցկացման ընթացքին, հարցաթերթերի բովանդակությանը, տեղական հոգևոր և վարչական կառույցների մասնակցությանը, ինչպես նաև այն դժվարություններին ու խոչընդոտներին, որոնց հանդիպել են տվյալների հավաքագրման ընթացքում։ Միաժամանակ վերլուծվում են Օսմանյան վիճակագրության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող էին ազդել բնակչության հաշվառման ամբողջականության ու արդյունքների վրա։ Համեմատական տվյալները ցույց են տալիս, որ երկու կառույցների ներկայացրած թվերը էականորեն տարբերվում էին միմյանցից, հատկապես վեց նահանգների հայ բնակչության հաշվարկներում, ինչն ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է ոչ միայն որպես վիճակագրական մեթոդների տարբերության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրության համատեքստում։ Աշխատանքը փորձում է պարզել, թե որքանով կարող էին վարչական սահմանները, հաշվառման մեթոդները, կրոնական պատկանելության հիմքով բնակչության դասակարգումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը, միգրացիաները և այլ ժողովրդագրական գործընթացներ ազդել վերջնական թվերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այն հարցին, թե ինչպես էր բնակչության թվաքանակի խնդիրը ներկայացվում միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում, հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական բարեփոխումների հարցը կրկին ակտիվորեն հայտնվում էր միջազգային օրակարգում։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ ոչ միայն ներկայացնում է վիճակագրական թվերը, այլև փորձում է գնահատել դրանց՝ որպես պատմական աղբյուրների արժեքը, սահմանափակումները և փոխադարձ համադրելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել որևէ մեկ վիճակագրական համակարգի տվյալները մեխանիկորեն ընդունելուց և խնդիրը դիտարկել ավելի լայն՝ քաղաքական, վարչական, ժողովրդագրական և աղբյուրագիտական համատեքստում։ Աշխատանքի կարևորությունը հատկապես ընդգծվում է Հայոց ցեղասպանության նախօրյակի ժողովրդագրական պատկերը վերականգնելու տեսանկյունից, քանի որ նախապատերազմյան հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ տարբեր տվյալները հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել ինչպես պատմագիտական ուսումնասիրություններում, այնպես էլ զոհերի թվաքանակի և ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներում։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության բազմազգ և բազմակրոն հասարակության ժողովրդագրական կառուցվածքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն հայերի բացարձակ թվաքանակին, այլև նրանց տեսակարար կշռին տվյալ տարածքների ընդհանուր բնակչության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության, վիճակագրական վերլուծության և Հայկական հարցի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելու համար արևմտահայության թվաքանակի վերաբերյալ տվյալների ձևավորման, ներկայացման և քաղաքական օգտագործման առանձնահատկությունները 1878-1914 թվականներին։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, արևմտահայության ժողովրդագրությամբ և Հայոց ցեղասպանության նախապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Քաղաքագիտություն

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության փորձերին 1920-1921 թվականներին դառնալ միջազգային կազմակերպության՝ Ազգերի լիգայի անդամ, ինչը դիտարկվում էր որպես նորաստեղծ պետության միջազգային ճանաչման և պետականության ամրապնդման կարևոր ուղղություն։ Այդ շրջանում Հայաստանի Հանրապետությունը գտնվում էր ծանր քաղաքական և անվտանգային իրավիճակում՝ բախվելով տարածքային վեճերի, պատերազմական գործողությունների և ներքին անկայունության, ինչը մեծապես պայմանավորում էր արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները։ Անդամակցության նախաձեռնությունը նպատակ ուներ ապահովել միջազգային աջակցություն, բարձրացնել երկրի իրավական և քաղաքական սուբյեկտայնությունը և ստանալ պաշտպանություն արտաքին սպառնալիքներից՝ օգտագործելով միջազգային կազմակերպությունների մեխանիզմները։ Դիմումի քննարկման ընթացքում ընդգծվել են Հայաստանի սահմանների չհաստատված վիճակը, տնտեսական դժվարությունները և պետական կառավարման սահմանափակ հնարավորությունները, որոնք օգտագործվել են որպես հիմնական պատճառներ անդամակցությունը հետաձգելու կամ մերժելու համար։ Միևնույն ժամանակ քննարկվում էր նաև այն փաստը, որ փոքր և նորաստեղծ պետությունների ներգրավումը միջազգային համակարգում պահանջում էր կայունություն և արդյունավետ կառավարման կարողություն, ինչը այդ պահին դժվար էր ապահովել։ Չնայած անդամակցությունը չիրականացավ, գործընթացը կարևոր նշանակություն ունեցավ Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքական փորձառության մեջ՝ ցույց տալով միջազգային իրավունքի և դիվանագիտության գործիքների կիրառման փորձերը փոքր պետությունների կողմից և ընդգծելով հետպատերազմյան միջազգային համակարգի բարդությունները։

Գրականություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայկական միջնադարյան գրական ժառանգության երկու կարևոր հուշարձանների՝ «Սասնա ծռեր» էպոսի և Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» ստեղծագործության ռուսերեն թարգմանությունների ու դրանց վերաբերյալ ռուսալեզու գրականագիտական և քննադատական ընկալումների ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը դիտարկում է ոչ միայն բնագրային ստեղծագործությունների գեղարվեստական ու գաղափարական առանձնահատկությունները, այլև այն ճանապարհը, որով այդ երկերը թարգմանության միջոցով հասանելի են դարձել ռուս ընթերցողին և ընդգրկվել ռուսական գրական-մշակութային տարածքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը թարգմանության խնդրի քննությունն է․ միջնադարյան հայ գրականության բնագրերի փոխանցումը ռուսերեն պահանջում է ոչ միայն բառային և քերականական համապատասխանության ապահովում, այլև պատմամշակութային, կրոնական, առասպելաբանական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների պահպանում։ Էպոսի դեպքում առանձնահատուկ բարդություն են ներկայացնում բանահյուսական լեզուն, հերոսական պատումի կառուցվածքը, կրկնությունները, դարձվածքները, կերպարների խորհրդանշական համակարգը և ժողովրդական խոսքի արտահայտչականությունը։ Նարեկացու ստեղծագործության պարագայում թարգմանչական խնդիրներն առավելապես կապված են հոգևոր-փիլիսոփայական խորության, աստվածաբանական պատկերների, աղոթքային խոսքի, բարդ փոխաբերությունների և բարձր գեղարվեստական լեզվի փոխանցման հետ։ Այս երկու հուշարձանների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել հայ միջնադարյան գրականության երկու տարբեր դրսևորումներ՝ ժողովրդական հերոսական էպոսը և անհատական-հոգևոր քնարական ստեղծագործությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրել դրանց ռուսերեն ընկալման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մատենագիտական տվյալները հաստատում են, որ այն Մագդալինա Գեորգի Ջանփոլադյանի՝ բանասիրական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսության սեղմագիրն է, որը հրապարակվել է Երևանում 2007 թվականին և ունի 43 էջ։ Այն ներկայացվել է Երևանի պետական համալսարանում՝ 10.01.01 և 10.01.03 մասնագիտություններով։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռուսերեն թարգմանությունների համեմատական դիտարկումը։ Թարգմանությունները կարող են տարբեր կերպ փոխանցել բնագրի պատկերային համակարգը, ոճական առանձնահատկությունները, ազգային-մշակութային ենթատեքստը և հեղինակի կամ բանահյուսական ստեղծագործության ձայնը։ Այդ պատճառով աշխատությունը արժեքավոր է ոչ միայն որպես երկու հայկական հուշարձանների ուսումնասիրություն, այլև որպես թարգմանության միջոցով մշակութային փոխանակության գործընթացի վերլուծություն։ Ռուսերեն թարգմանությունների քննությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հայկական միջնադարյան ստեղծագործությունները ներկայացվել այլալեզու ընթերցողին, ինչ շեշտադրումներ են կատարվել տարբեր ժամանակաշրջաններում և ինչպիսի քննադատական գնահատականների են արժանացել։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում ռուսական գրական քննադատության արձագանքը, քանի որ թարգմանված ստեղծագործությունը նոր մշակութային միջավայրում կարող է ստանալ լրացուցիչ մեկնաբանություններ և ընկալվել տվյալ միջավայրի գրականագիտական չափանիշների ու գաղափարական պատկերացումների շրջանակում։ Այս առումով աշխատանքը ուսումնասիրում է ոչ միայն «ինչպես են թարգմանել», այլև «ինչպես են ընկալել» հայկական միջնադարյան գրական ժառանգությունը։ Աշխատանքի թեմատիկ շրջանակը միաժամանակ առնչվում է հայ-ռուսական գրական և մշակութային կապերի պատմությանը։ Ռուսերեն թարգմանությունների միջոցով հայկական գրականության կարևորագույն ստեղծագործությունները ներառվել են ռուսալեզու ընթերցանության և գիտական ուսումնասիրության դաշտում, իսկ ռուս գրականագիտական արձագանքները նպաստել են դրանց միջազգային ճանաչման գործընթացին։ Մատենագիտական դասակարգման տվյալներն էլ աշխատությունը կապում են ինչպես Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործության, այնպես էլ ռուսական գրականության մեջ օտար գրականությունների թարգմանության ու ընկալման ուսումնասիրության հետ։ «Սասնա ծռեր» էպոսի ուսումնասիրության դեպքում կարևոր է նաև բանավոր ավանդույթի և գրավոր գրականության փոխհարաբերությունը։ Էպոսը հայկական մշակութային հիշողության մեջ ձևավորվել է բանավոր փոխանցման երկարատև գործընթացի միջոցով, և ռուսերեն թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն սյուժետային զարգացումները, այլև էպիկական մտածողության առանձնահատուկ ռիթմը, հերոսական աշխարհայացքը և ժողովրդական պատկերավորությունը։ «Մատյան ողբերգության» դեպքում ուշադրության կենտրոնում այլ բնույթի խնդիրներ են՝ անհատի ներքին ապրումները, մեղքի և փրկության թեմաները, Աստծո հետ երկխոսությունը, մարդկային տառապանքի և հոգևոր վերածննդի գաղափարները։ Այսպիսով, երկու ստեղծագործությունների համադրությունը ցույց է տալիս հայկական միջնադարյան գրականության ժանրային և գաղափարական լայն ընդգրկումը։ Ուսումնասիրության կարևորությունը նաև այն է, որ այն թույլ է տալիս դիտարկել թարգմանությունը որպես գրականագիտական մեկնաբանության ձև։ Թարգմանիչը պարզապես լեզվական միջնորդ չէ․ նրա ընտրած բառերը, շարահյուսական լուծումները, ոճական մոտեցումները և մշակութային հղումների փոխանցման եղանակը կարող են ազդել ընթերցողի՝ բնագրի վերաբերյալ պատկերացման վրա։ Հետևաբար տարբեր ռուսերեն թարգմանությունների և դրանց քննադատական գնահատականների համադրությունը կարող է բացահայտել, թե ինչպես են փոխվել հայկական միջնադարյան գրականության ընկալման եղանակները տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է հայկական միջնադարյան գրականության ռուսերեն թարգմանությունների պատմությունը, թարգմանչական խնդիրները և ռուսական գրականագիտական արձագանքը հասկանալու համար։ Այն հատկապես օգտակար կարող է լինել հայ գրականության պատմությամբ, միջնադարյան գրականությամբ, թարգմանագիտությամբ, համեմատական գրականագիտությամբ և հայ-ռուսական մշակութային կապերով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Այլ առարկաներ

K-200-130 շոգետուրբինի ջերմային հաշվարկը նպատակ ունի որոշել տուրբինի աշխատանքի հիմնական ջերմային և էներգետիկ պարամետրերը՝ ապահովելով արդյունավետ և անվտանգ էլեկտրաէներգիայի արտադրություն։ Այս տիպի կոնդենսացիոն շոգետուրբինը նախատեսված է բարձր ճնշման և բարձր ջերմաստիճանի գոլորշու օգտագործման համար, որի ընթացքում գոլորշու ջերմային էներգիան փոխակերպվում է մեխանիկական աշխատանքի, իսկ այնուհետև՝ էլեկտրական էներգիայի գեներատորի միջոցով։ Ջերմային հաշվարկի ընթացքում որոշվում են մուտքային և ելքային գոլորշու պարամետրերը, իզենտրոպիկ ընդարձակման գործընթացը, ներքին և ընդհանուր արդյունավետությունը, ինչպես նաև ջերմային կորուստները տարբեր փուլերում։ Հաշվարկը թույլ է տալիս գնահատել տուրբինի էներգետիկ շահավետությունը, վառելիքի օգտագործման արդյունավետությունը և ընդհանուր կայանի աշխատանքի տնտեսական ցուցանիշները։ K-200-130 տուրբինի ճիշտ հաշվարկը կարևոր է կայուն աշխատանքի, բարձր հզորության և երկարաժամկետ հուսալիության ապահովման համար։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է պարբերական հիվանդության պայմաններում աղիքային միկրոֆլորայի կազմի և դրա հնարավոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում աղիքային միկրոբիոտայի և օրգանիզմի ընդհանուր ֆիզիոլոգիական վիճակի փոխկապակցվածությունն է՝ առանձնահատուկ ուշադրությամբ պարբերական հիվանդությանը բնորոշ բորբոքային գործընթացների և դրանց հնարավոր ազդեցության վրա աղիքային մանրէային համայնքների կառուցվածքի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել աղիքներում առկա միկրոօրգանիզմների հիմնական խմբերի հարաբերակցությունը, քանակական և որակական փոփոխությունները, ինչպես նաև առողջ անձանց և պարբերական հիվանդություն ունեցող մարդկանց միկրոֆլորայի միջև հնարավոր տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միկրոբիոտայի հավասարակշռության խանգարմանը, օգտակար և պայմանական ախտածին միկրոօրգանիզմների հարաբերակցությանը և այդ փոփոխությունների հնարավոր կապին հիվանդության կլինիկական դրսևորումների հետ։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև աղիքային միկրոֆլորայի ուսումնասիրման լաբորատոր մեթոդների կիրառություն և ստացված տվյալների համեմատական վերլուծություն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միկրոֆլորայի հնարավոր ազդեցությանը իմունային համակարգի գործունեության, բորբոքային արձագանքի և նյութափոխանակային գործընթացների վրա, քանի որ աղիքային միկրոբիոտան փոխկապակցված է օրգանիզմի բազմաթիվ կենսաբանական համակարգերի հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել պարբերական հիվանդության ախտածագման վերաբերյալ պատկերացումների ընդլայնմանը և հիվանդության ընթացքի վրա աղիքային միկրոբիոտայի հնարավոր դերի բացահայտմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գաստրոէնտերոլոգներին, ռևմատոլոգներին, միկրոկենսաբաններին, իմունոլոգներին, կլինիկական հետազոտողներին և բժշկական ոլորտի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը փորձում է բացահայտել պարբերական հիվանդության և աղիքային միկրոֆլորայի միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունը՝ գնահատելով միկրոբիոտայի կազմի փոփոխությունների գիտական և կլինիկական նշանակությունը։