Գևորգ Արտաշեսի Տիրացյան․ կենսամատենագիտություն

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է հայոց ավանդական հասարակության մեջ երաժշտության և երաժշտի դերի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով երաժշտական մշակույթի տեղն առտնին կենցաղում, ընտանեկան ավանդույթներում և ծիսական արարողություններում։ Հեղինակը վերլուծում է ժողովրդական երաժշտության գործառույթները կյանքի տարբեր փուլերում՝ ծննդյան, հարսանեկան, աշխատանքային, տոնական, կրոնական և սգո արարողությունների համատեքստում՝ ներկայացնելով երաժշտության սոցիալական, հոգևոր և մշակութային նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտի հասարակական կարգավիճակին, նրա մասնագիտական գործունեությանը, ստեղծագործական ավանդույթներին և համայնքային կյանքում ունեցած դերակատարությանը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են նաև հայկական ժողովրդական երաժշտական գործիքները, կատարողական ավանդույթները, երգացանկի ժանրային բազմազանությունը, ինչպես նաև երաժշտության և ծիսակարգերի փոխազդեցությունը՝ հիմնվելով ազգագրական, բանահյուսական և պատմական սկզբնաղբյուրների վրա։ Գիրքը համադրում է երաժշտագիտական, ազգագրական և մշակութաբանական մոտեցումները՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի ոչ նյութական մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է երաժշտագետների, ազգագրագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների, արվեստաբանների, ուսանողների և հայկական ավանդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի վերջին երեք տասնամյակներում հայ կոմպոզիտորների ստեղծած վոկալ-սիմֆոնիկ երկերի գեղարվեստական, ժանրային և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում կանտատի և օրատորիայի պատմականորեն ձևավորված սկզբունքների զարգացումն ու վերաիմաստավորումն է հայկական պրոֆեսիոնալ երաժշտության մեջ՝ տվյալ ժամանակաշրջանի գեղագիտական որոնումների և ազգային երաժշտական մտածողության համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրական տեքստի և երաժշտության փոխհարաբերությանը, քանի որ այս ժանրերում բանաստեղծական, պատմական, հոգևոր կամ փիլիսոփայական բովանդակությունը կարևոր դեր է կատարում երաժշտական ձևի և դրամատուրգիական զարգացման կառուցման մեջ։ Քննվում են երգչախմբի, մենակատարների և նվագախմբի գործառույթները, դրանց փոխհարաբերության տարբեր ձևերը, ինչպես նաև վոկալ և գործիքային շերտերի միջոցով ստեղծվող գեղարվեստական ամբողջականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում երաժշտական դրամատուրգիայի ուսումնասիրությունը՝ թեմատիկ նյութի զարգացման, հակադրությունների, գագաթնակետերի և ստեղծագործության կառուցվածքային ամբողջականության տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում մեղեդային լեզվին, հարմոնիկ մտածողությանը, ռիթմական կազմակերպմանը, բազմաձայնությանը և նվագախմբային գունավորմանը՝ բացահայտելով ժամանակաշրջանի ստեղծագործական բազմազանությունը։ Ուսումնասիրվում է ազգային երաժշտական ավանդույթների կիրառումը՝ ժողովրդական և հոգևոր երաժշտությանը բնորոշ ինտոնացիաների, ձայնակարգային մտածողության և պատմամշակութային թեմաների վերաիմաստավորման միջոցով։ Միաժամանակ դիտարկվում է ժամանակակից կոմպոզիտորական միջոցների ազդեցությունը, որի արդյունքում ավանդական ժանրային սահմանները կարող են ընդլայնվել, իսկ կանտատի և օրատորիայի տարրերը՝ փոխներթափանցել այլ վոկալ-սիմֆոնիկ ձևերի հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պատմական հիշողության, ազգային ինքնության, բարոյափիլիսոփայական և հոգևոր թեմաների երաժշտական արտահայտությանը։ Ժանրային զարգացումների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես ընդհանուր միտումները, այնպես էլ առանձին հեղինակների անհատական ոճական լուծումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական վոկալ-սիմֆոնիկ երաժշտությունը որպես ավանդույթի և նորարարության ակտիվ փոխազդեցության ոլորտ՝ նպաստելով հայ կոմպոզիտորական դպրոցի ժանրային զարգացման, երաժշտական լեզվի և գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունների առավել ամբողջական ընկալմանը։

Փիլիսոփայություն

Այս փիլիսոփայական աշխատությունը նվիրված է վեճի՝ որպես մտավոր հաղորդակցության և գաղափարների փոխանակման առանձնահատուկ եղանակի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է վեճը գործում որպես մտքերի, տեսակետների և փաստարկների փոխանակման ձև, ինչ պայմաններում է այն վերածվում արդյունավետ մտավոր երկխոսության և ինչ հանգամանքներում կարող է կորցնել իր ճանաչողական ու կառուցողական նշանակությունը։ Աշխատության շրջանակում վեճը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հակադիր կարծիքների բախում, այլև որպես մտածողության ակտիվ գործընթաց, որի ընթացքում մասնակիցները ներկայացնում, հիմնավորում, քննադատում և վերանայում են իրենց դիրքորոշումները։ Փիլիսոփայական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու վեճի կառուցվածքը, դրա հիմնական տարրերը, մասնակիցների դիրքորոշումները, փաստարկման տրամաբանությունը և փոխըմբռնման հասնելու հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում փաստարկի և հակափաստարկի հարաբերությանը, քանի որ մտավոր հաղորդակցության արդյունավետությունը մեծապես կախված է ոչ միայն առաջադրված տեսակետից, այլև այն հիմնավորելու կարողությունից և հակառակ տեսակետի տրամաբանական քննադատությունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև բանավեճի և վեճի տարբերություններին՝ ցույց տալով, որ դրանց նպատակները միշտ չէ, որ նույնական են․ որոշ դեպքերում առաջնային է ճշմարտության կամ հիմնավորված եզրակացության որոնումը, իսկ այլ իրավիճակներում վեճը կարող է վերածվել սեփական դիրքորոշումը պաշտպանելու կամ հակառակ կողմին համոզելու միջոցի։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի տրամաբանական սխալների, մանիպուլյատիվ հնարքների և ոչ կառուցողական հաղորդակցության ձևերի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են խոչընդոտել ռացիոնալ երկխոսությանը և հեռացնել քննարկումը սկզբնական ճանաչողական նպատակից։ Փիլիսոփայական տեսանկյունից վեճը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ճշմարտության, գիտելիքի, համոզմունքի, հիմնավորման և երկխոսության փոխհարաբերությունները։ Հակադիր տեսակետների բախման ընթացքում մասնակիցները կարող են ոչ միայն պաշտպանել իրենց սկզբնական դիրքերը, այլև բացահայտել սեփական պատկերացումների թույլ կողմերը, վերանայել որոշ նախադրույթներ և հասնել ավելի հիմնավորված դիրքորոշման։ Այդ պատճառով վեճը կարող է դիտարկվել որպես քննադատական մտածողության և մտավոր ինքնակատարելագործման գործիք։ Աշխատության մեջ կարևոր կարող է լինել նաև հաղորդակցության էթիկական կողմը՝ քննարկելով զրուցակցի նկատմամբ հարգանքի, մտքի ազատ արտահայտման, փաստարկների ազնիվ ներկայացման և դիմացինի դիրքորոշումը ճիշտ ըմբռնելու սկզբունքները։ Նման մոտեցումը վեճը ներկայացնում է որպես փոխադարձ ճանաչողության գործընթաց, որտեղ նպատակը պարտադիր չէ հակառակորդին հաղթելը, այլ կարող է լինել խնդրի առավել խորքային և բազմակողմանի ըմբռնումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, տրամաբանության և փաստարկման տեսության մասնագետներին, հաղորդակցության տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև քննադատական մտածողության, բանավեճի մշակույթի և մտավոր երկխոսության հարցերով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Այն հատկապես օգտակար է վեճի բնույթը որպես ճանաչողական և հաղորդակցական երևույթ հասկանալու, արդյունավետ փաստարկման սկզբունքները բացահայտելու և կառուցողական մտավոր հաղորդակցության փիլիսոփայական հիմքերը ուսումնասիրելու համար։

Լեզվաբանություն

Հայկական ազգանուններ-ը լեզվաբանական և պատմամշակութային ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հայկական ազգանունների ծագման, կառուցվածքի և զարգացման գործընթացներին՝ ներկայացնելով, թե ինչպես են դրանք ձևավորվել տարբեր պատմական փուլերում և ինչ լեզվական ու սոցիալական գործոններ են ազդել դրանց կայացման վրա, աշխատությունում դիտարկվում են հայկական ազգանունների հիմնական կազմավորման եղանակները՝ հայրանունային հիմքեր (օրինակ՝ -յան, -եան վերջածանցներ), մասնագիտական անվանումներից առաջացած ազգանուններ, տեղանունային և մականունային ծագում ունեցող ձևեր, ինչպես նաև այն փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել օտար տիրապետությունների և գաղթերի ազդեցությամբ, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են ազգանունները դարձել ոչ միայն ընտանիքի պատկանելության նշան, այլ նաև սոցիալական հիշողության, ծագումնաբանության և մշակութային ինքնության պահպանման միջոց, միաժամանակ վերլուծվում է հայկական սփյուռքում ազգանունների պահպանման և երբեմն ձևափոխման գործընթացը՝ կապված տարբեր լեզվական միջավայրերի և ադմինիստրատիվ համակարգերի հետ, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ հայկական ազգանունները լեզվական համակարգից բացի կրում են նաև պատմական տեղեկություններ՝ արտացոլելով ժողովրդի շարժումները, մասնագիտությունները և հասարակական կառուցվածքը դարերի ընթացքում։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է անցումային տնտեսության պայմաններում ներդրումային գրավչության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետությունը դիտարկելով որպես հետազոտության հիմնական օրինակ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են երկրի ներդրումային միջավայրի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, ներդրումների ներգրավման վրա ազդող տնտեսական, քաղաքական, իրավական և ինստիտուցիոնալ գործոնները, ինչպես նաև ներդրողների համար բարենպաստ պայմանների ստեղծման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մակրոտնտեսական կայունությանը, հարկային և ֆինանսական համակարգերի արդյունավետությանը, օրենսդրական դաշտի կանխատեսելիությանը, սեփականության իրավունքների պաշտպանությանը և գործարար միջավայրի ընդհանուր պայմաններին։ Քննարկվում է օտարերկրյա և ներքին ներդրումների դերը տնտեսական աճի, արտադրության ընդլայնման, նոր աշխատատեղերի ստեղծման, տեխնոլոգիական զարգացման և տնտեսության կառուցվածքային վերափոխման գործում։ Հայաստանի օրինակով վերլուծվում են ներդրումային գործունեությանը խոչընդոտող հիմնական խնդիրները, ներդրումային ռիսկերի նվազեցման հնարավորությունները և երկրի մրցակցային առավելությունների արդյունավետ օգտագործման ուղիները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային քաղաքականության կատարելագործումը, պետական աջակցության մեխանիզմների արդյունավետության բարձրացումը, ներդրումային ենթակառուցվածքների զարգացումը և տնտեսության տարբեր ոլորտների ներդրումային ներուժի առավել նպատակային ներկայացումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու անցումային տնտեսության առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը ներդրումային որոշումների վրա՝ միաժամանակ առաջարկելով ներդրումային միջավայրի բարելավման և երկրի ներդրումային գրավչության բարձրացման հնարավոր ուղղություններ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ներդրումային քաղաքականության մասնագետների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, գործարարների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է փշոտ եղևնու (Picea pungens Engelm.) տնկանյութի հիդրոպոնիկ եղանակով աճեցման կենսաբանական և ագրոտեխնիկական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Արարատյան դաշտի բնակլիմայական պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է անհող մշակության տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունների, երիտասարդ բույսերի աճի ու զարգացման օրինաչափությունների և բարձրորակ տնկանյութի ստացման համար անհրաժեշտ պայմանների գնահատման վրա։ Քննության են առնվում հիդրոպոնիկ համակարգերում բույսերի հանքային սնուցման, ջրային ռեժիմի, արմատային համակարգի զարգացման և շրջակա միջավայրի գործոնների փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում սննդարար լուծույթների բաղադրությանը և դրանցում հիմնական սննդատարրերի հավասարակշռությանը, քանի որ անհող մշակության պայմաններում բույսերի սննդային պահանջների ապահովումը անմիջականորեն կապված է կիրառվող լուծույթի հատկությունների հետ։ Ուսումնասիրվում են տնկիների աճի ինտենսիվությունը, բարձրության և տրամագծի փոփոխությունները, արմատային ու վերգետնյա կենսազանգվածի ձևավորումը և ընդհանուր կենսունակությունը։ Կարևորվում է Արարատյան դաշտին բնորոշ բարձր ջերմաստիճանների, օդի հարաբերական խոնավության, լուսային պայմանների և սեզոնային տատանումների ազդեցության գնահատումը, քանի որ փշատերև բույսերի տնկանյութի արդյունավետ աճեցումը պահանջում է միջավայրի պայմանների համապատասխան կարգավորում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել հիդրոպոնիկ աճեցման տարբեր եղանակներ և ավանդական տնկարանային տեխնոլոգիաներ՝ որոշելու դրանց ազդեցությունը տնկանյութի որակական ու քանակական ցուցանիշների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ջրի և սննդանյութերի օգտագործման արդյունավետությանը, աճեցման գործընթացի վերահսկելիությանը և սահմանափակ տարածքում միատեսակ ու կենսունակ տնկիների ստացման հնարավորությանը։ Դիտարկվում են նաև ստացված տնկանյութի հետագա հարմարվողականության և բաց գրունտ տեղափոխելուց հետո զարգացման հետ կապված հարցերը։ Հիդրոպոնիկ տեխնոլոգիաների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ վերահսկել բույսերի սնուցման և ջրամատակարարման պայմանները, նվազեցնել հողի հատկություններից կախվածությունը և կատարելագործել դեկորատիվ ծառատեսակների բազմացման ու տնկանյութի արտադրության գործընթացները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ քաղաքային կանաչապատման, դեկորատիվ այգեգործության, տնկարանային տնտեսության և անտառային տնկանյութի արտադրության զարգացման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել անտառագիտության, բուսաբուծության, հիդրոպոնիկայի, դեկորատիվ այգեգործության, բույսերի ֆիզիոլոգիայի և կանաչապատման ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։