Խորհրդածություններ կյանքի և վարքի մասին

Literature

Գեղարվեստական ստեղծագործություն, որի վերնագրում «Լա Մոլինարա» անվանումը զուգակցվում է «ջաղացպանի աղջիկը» բացատրական ձևակերպման հետ՝ ընթերցողին ներկայացնելով գլխավոր հերոսի կամ պատմության կենտրոնական կերպարի հնարավոր ինքնությունը։ Ջաղացպանի ընտանիքի միջավայրը կարող է ստեղծագործության մեջ ծառայել որպես հասարակական կյանքի, ընտանեկան հարաբերությունների և տարբեր սոցիալական խավերի փոխազդեցության պատկերման հիմք։ Վերնագիրը թույլ է տալիս ենթադրել, որ պատմության առանցքում կարող է լինել ջաղացպանի դուստրը՝ իր անձնական կյանքով, ապրումներով, հարաբերություններով և հասարակության մեջ ունեցած դիրքով։ Գեղարվեստական նմանատիպ երկերում հաճախ ներկայացվում են սիրո, ընտանիքի, պատվի, անձնական ընտրության, սոցիալական անհավասարության կամ մարդկային ճակատագրի թեմաները, սակայն տվյալ ստեղծագործության դեպքում դրանց առկայությունը հաստատված չէ։ «Լա Մոլինարա» անվանումը կարող է մատնանշել օտարալեզու ծագում ունեցող ստեղծագործություն կամ անվանման՝ հայերեն փոխանցված ձև, բայց միայն վերնագրից հնարավոր չէ որոշել բնօրինակի լեզուն, հեղինակը կամ թարգմանական լինելու հանգամանքը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել XIX դարի հայերեն գեղարվեստական հրատարակությունների, ընթերցանության մշակույթի և օտար գրականության հայերեն շրջանառության ուսումնասիրության համար։ Ստեղծագործության սյուժեն, ժանրը, հերոսների անունները և հիմնական գաղափարները ճշգրտելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ գրքի տիտղոսաթերթի ամբողջական տվյալները։

History

Այս աշխատությունը պատմական համառոտ ակնարկ է Բաքվի մարդասիրական ընկերության՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի անվամբ գործունեության և զարգացման մասին՝ 1864–1896 թվականների ընթացքում։ Հրատարակությունը ներկայացնում է կազմակերպության ձևավորման պատմական նախադրյալները, նրա ստեղծման նպատակները և գործունեության հիմնական ուղղությունները՝ կապված կրթական, բարեգործական և սոցիալական նախաձեռնությունների հետ։ Աշխատությունում մանրամասնորեն նկարագրվում են ընկերության կողմից իրականացված մարդասիրական ծրագրերը, օգնության տրամադրման ձևերը, կրթական հաստատությունների աջակցությունը, ինչպես նաև հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտներում նրա ունեցած ազդեցությունը։ Ներկայացվում է նաև կազմակերպության գործունեության ընդլայնման ընթացքը, ֆինանսական և կազմակերպչական կառուցվածքը, ինչպես նաև այն մարտահրավերները, որոնց բախվել է տվյալ ժամանակաշրջանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքի սոցիալ-մշակութային կյանքի զարգացման գործում ընկերության ունեցած դերին և բարեգործական ավանդույթների ձևավորմանը Բաքվի բազմազգ միջավայրում։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է պատմաբանների, մշակութաբանների, սոցիոլոգների և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալ XIX դարի երկրորդ կեսի հասարակական-բարեգործական շարժումների առանձնահատկությունները։

Literature

Albert Camus-ը 20-րդ դարի ֆրանսիացի փիլիսոփա, գրող և էսսեիստ է, որը հայտնի է աբսուրդի փիլիսոփայության զարգացման և մարդու գոյության իմաստի շուրջ իր քննադատական մոտեցմամբ։ Նա ծնվել է Ալժիրում և իր ստեղծագործություններում հաճախ անդրադարձել է մարդու և աշխարհի միջև գոյություն ունեցող անհամապատասխանությանը՝ այն գաղափարին, որ մարդը ձգտում է իմաստ գտնել մի իրականության մեջ, որը չի տալիս վերջնական պատասխաններ։ Քամյուի հիմնական գաղափարներից է «աբսուրդը», որը առաջանում է մարդու իմաստ որոնելու ցանկության և աշխարհի լռության բախումից, և այս իրավիճակում նա առաջարկում է ոչ թե հուսահատություն, այլ գիտակցված ապստամբություն՝ կյանքի շարունակական ընդունում առանց կեղծ հույսերի։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Օտարը», «Ժանտախտը» և «Սիզիփոսի առասպելը», որտեղ նա ներկայացնում է մարդու միայնությունը, ազատությունը և պատասխանատվությունը անիմաստ թվացող աշխարհում։ Քամյուն հաճախ ընդգծում էր, որ չնայած կյանքի անիմաստությանը, մարդը կարող է գտնել արժանապատվություն իր գործողությունների և բարոյական ընտրությունների մեջ։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել էքզիստենցիալիզմի և ժամանակակից փիլիսոփայական մտքի վրա, թեև նա ինքը իրեն լիովին էքզիստենցիալիստ չէր համարում։ Քամյուի ստեղծագործական ու փիլիսոփայական ժառանգությունը շարունակում է մնալ արդիական՝ հատկապես մարդու ազատության, պատասխանատվության և կյանքի իմաստի որոնման հարցերում։

Law

Աշխատությունը նվիրված է քրեական իրավունքում վաղեմության ինստիտուտի տեսական, իրավական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն իրավական ժամանակահատվածների նշանակությունն է, որոնց լրանալը օրենքով նախատեսված պայմաններում կարող է ազդեցություն ունենալ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու կամ նշանակված պատժի իրականացման հնարավորության վրա։ Քննվում են վաղեմության ինստիտուտի իրավական բնույթը, նպատակները և դրա տեղը քրեական իրավունքի ընդհանուր համակարգում՝ այն կապելով իրավական որոշակիության, արդարության, պատասխանատվության և քրեական ներգործության նպատակահարմարության սկզբունքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վաղեմության ժամկետների տարբերակման չափանիշներին, դրանց հաշվարկման ընդհանուր սկզբունքներին և հանցագործության բնույթի ու ծանրության հետ ունեցած հարաբերակցությանը։ Վերլուծվում են այն իրավական հանգամանքները, որոնք կարող են ազդել ժամկետի ընթացքի վրա, ինչպես նաև վաղեմության կիրառման համար նշանակություն ունեցող տարբեր իրավիճակները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում քրեական պատասխանատվության վաղեմության և դատավճռով նշանակված պատժի կատարման վաղեմության տարբերակումը, քանի որ դրանք իրավական տարբեր փուլերում գործող և ինքնուրույն հետևանքներ առաջացնող կառուցակարգեր են։ Անդրադարձ է կատարվում նաև շարունակվող կամ տևող բնույթ ունեցող արարքների դեպքում ժամկետի սկզբնակետի որոշման տեսական խնդիրներին և հանցակցության պայմաններում վաղեմության կիրառման առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն դեպքերը, որոնց նկատմամբ օրենսդրությունը կարող է նախատեսել վաղեմության ընդհանուր կանոններից բացառություններ կամ հատուկ կարգավորումներ։ Վաղեմության ինստիտուտը վերլուծվում է նաև տուժողների իրավունքների, հանրային շահի և անձի իրավական վիճակի որոշակիության միջև հավասարակշռության տեսանկյունից։ Համեմատական իրավական մոտեցումը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտելու տարբեր իրավական համակարգերում վաղեմության ժամկետների սահմանման և կիրառման առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է քրեական իրավունքում ժամանակի իրավական նշանակության կարևոր ուղղություններից մեկը՝ բացահայտելով վաղեմության ժամկետների սահմանման հիմքերը, դրանց կիրառման պայմանները և քրեաիրավական հարաբերությունների վրա առաջացող հետևանքները։

Informatics

Աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից տեղեկատվական համակարգերում կիրառելի տեղեկատվության պաշտպանության արդյունավետ ալգորիթմների ուսումնասիրությանը և մշակմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գտնել այնպիսի հաշվարկային մեթոդներ և ալգորիթմական լուծումներ, որոնք կարող են ապահովել տվյալների գաղտնիությունը, ամբողջականությունը, իսկության ստուգումը և պաշտպանված փոխանակումը՝ միաժամանակ պահպանելով համակարգի աշխատանքի բավարար արագությունն ու արդյունավետությունը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տեղեկատվության պաշտպանության հիմնական սպառնալիքները, դրանց դեմ կիրառվող մաթեմատիկական և ծրագրային մեթոդները, ինչպես նաև տարբեր պաշտպանական մեխանիզմների առավելություններն ու սահմանափակումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել գաղտնագրման ալգորիթմներին, բանալիների կառավարմանը, հեշավորման մեխանիզմներին, թվային ստորագրություններին, նույնականացման և մուտքի վերահսկման միջոցներին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ալգորիթմների արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով հաշվարկային բարդությունը, հիշողության պահանջները, մշակման արագությունը, պաշտպանվածության մակարդակը և տարբեր տեխնիկական միջավայրերում կիրառելիությունը։ Ժամանակակից տեղեկատվական համակարգերում անվտանգության ալգորիթմները հաճախ պետք է աշխատեն մեծածավալ տվյալների, սահմանափակ հաշվողական ռեսուրսների և արագ փոխվող սպառնալիքների պայմաններում, ուստի արդյունավետության և անվտանգության միջև հավասարակշռության ապահովումը դառնում է կարևոր խնդիր։ Աշխատանքը կարող է ներառել գոյություն ունեցող ալգորիթմների համեմատական վերլուծություն, դրանց աշխատանքի մոդելավորում, փորձարարական իրականացում և տարբեր մուտքային տվյալների ու աշխատանքային ռեժիմների պայմաններում կատարողականության գնահատում։ Կարևոր ուղղություն է նաև որոշակի խնդիրների համար ալգորիթմների կատարելագործումը՝ ավելորդ հաշվարկների կրճատման, տվյալների մշակման արագացման կամ ռեսուրսների օգտագործման օպտիմալացման միջոցով։ Հետազոտության ընթացքում կարող են դիտարկվել ինչպես դասական, այնպես էլ ժամանակակից մոտեցումներ, այդ թվում՝ սիմետրիկ և ասիմետրիկ գաղտնագրական մեթոդներ, պաշտպանված հաղորդակցության ալգորիթմներ և տեղեկատվության ամբողջականության ապահովման տեխնոլոգիաներ։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը կապված է տարբեր տեղեկատվական համակարգերում մշակված լուծումների օգտագործման հնարավորության հետ՝ ներառյալ համակարգչային ցանցերը, տվյալների պահպանման համակարգերը, ծրագրային հավելվածները և թվային հաղորդակցական միջավայրերը։ Արդյունավետ ալգորիթմների մշակումը կարող է նպաստել տեղեկատվական համակարգերի դիմակայունության բարձրացմանը, տվյալների չարտոնված հասանելիության ռիսկերի նվազեցմանը և պաշտպանական մեխանիզմների ընդհանուր արդյունավետության բարելավմանը։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է ընդգծել այն հանգամանքը, որ տեղեկատվության պաշտպանությունը միայն առանձին գաղտնագրական ալգորիթմի ընտրության խնդիր չէ․ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ամբողջ համակարգի ճարտարապետությունը, բանալիների անվտանգ կառավարումը, ծրագրային իրականացումը և հնարավոր հարձակման սցենարները։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է տեսական ալգորիթմական մոտեցումները և դրանց գործնական կիրառման խնդիրները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել ժամանակակից տեղեկատվական համակարգերի պահանջներին համապատասխան արդյունավետ և հուսալի պաշտպանական լուծումներ։ Այն կարող է հետաքրքրել կիբերանվտանգության մասնագետներին, ծրագրավորողներին, գաղտնագրագետներին, համակարգչային գիտության և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետազոտողներին, ինչպես նաև տեղեկատվական անվտանգության ոլորտի ուսանողներին։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի հայ թատերական արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչ, դերասան, ռեժիսոր և մանկավարժ Արմեն Գուլակյանի (1899–1960) ստեղծագործական գործունեության, գեղարվեստական աշխարհայացքի և հայ թատրոնի զարգացման գործում ունեցած ավանդի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Արվեստագիտության թեկնածու Գոռ Վանյանի հեղինակած մենագրությունում ներկայացվում են անվանի արվեստագետի կյանքի և ստեղծագործության հիմնական փուլերը, նրա մասնագիտական ձևավորման առանձնահատկությունները, ռեժիսորական մտածողության զարգացումը և բեմարվեստի նկատմամբ ունեցած գեղագիտական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Գուլակյանի ստեղծագործական որոնումներին, ազգային թատերական ավանդույթների պահպանմանն ու նորարարական բեմադրական սկզբունքների կիրառմանը, ինչպես նաև հայկական և համաշխարհային թատերական մշակույթների փոխազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում են ռեժիսորի բեմադրական արվեստի առանձնահատկությունները, ներկայացումների գեղարվեստական կառուցվածքը, դերասանական խաղի կազմակերպման մեթոդները, կերպարների հոգեբանական բացահայտման միջոցները և դրամատուրգիական նյութի բեմական մեկնաբանության սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում նրա ստեղծագործական գործունեության վաղ շրջանին, երբ ռեժիսորը հետաքրքրված էր պայմանական թատրոնի արտահայտչամիջոցներով, ինչպես նաև հասուն շրջանին, երբ նրա արվեստում առավել նշանակալի դարձան հոգեբանական ռեալիզմի սկզբունքները, բեմական ճշմարտացիությունը և դերասանի ստեղծագործական անհատականության կարևորումը։ Քննարկվում են Գուլակյանի կապերը հայկական թատերական դպրոցի ավանդույթների հետ, Օվի Սևումյանի ստեղծագործական սկզբունքների ազդեցությունը և Կոնստանտին Ստանիսլավսկու թատերական համակարգի կիրառման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նրա գործունեությունը Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում, որտեղ իրականացրած բեմադրությունները նպաստել են հայկական դրամատիկական արվեստի գեղարվեստական հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Ուշադրություն է հատկացվում նաև Երևանի Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոնում նրա աշխատանքին, օպերային ներկայացումների բեմադրական առանձնահատկություններին և երաժշտական ու դրամատիկական արվեստների համադրման խնդիրներին։ Դիտարկվում են հայկական և համաշխարհային դասական դրամատուրգիայի ստեղծագործությունների նրա մեկնաբանությունները, մասնավորապես «Մակբեթ», «Ֆիգարոյի ամուսնությունը», «Դիմակահանդես» և «Կենդանի դիակ» ներկայացումները, որոնց միջոցով բացահայտվում են ռեժիսորի գեղարվեստական մտածողության բազմազանությունը, կերպարների հոգեբանական խորության ընկալումը և բեմական արտահայտչամիջոցների կիրառման վարպետությունը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Գուլակյանի մանկավարժական գործունեության ուսումնասիրությունը, դերասանական և ռեժիսորական նոր սերունդների մասնագիտական պատրաստության գործում նրա ներդրման գնահատումը և թատերական կրթության վերաբերյալ նրա պատկերացումների լուսաբանումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև արվեստագետի ստեղծագործական ժառանգության պատմամշակութային նշանակությանը, ժամանակակիցների գնահատականներին, նրա գործունեության շուրջ ձևավորված տարբեր մեկնաբանություններին և խորհրդային ժամանակաշրջանի հասարակական ու գաղափարական պայմանների ազդեցությանը թատերական արվեստի զարգացման վրա։ Մենագրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ բեմարվեստի պատմության կարևոր ժամանակաշրջաններից մեկի, ազգային ռեժիսորական դպրոցի զարգացման օրինաչափությունների և Արմեն Գուլակյանի ստեղծագործական անհատականության մասին։ Այն արժեքավոր ուսումնասիրություն է թատերագիտության, արվեստաբանության և հայ մշակույթի պատմության տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել թատերագետների, ռեժիսորների, դերասանների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, թատերական բուհերի ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների, ինչպես նաև հայկական թատրոնի պատմությամբ և ազգային բեմարվեստի զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։