Խորհրդային և հետխորհրդային հասարակությունը 1945-2011թթ

Արտասահմանյան գրականություն

Ուիլյամ Սարոյանի շատ համբավված և նուրբ ստեղծագործություններից է, որն արտահայտում է մարդու սերը և երախտագիտությունը մայրիկի նկատմամբ։ Այս գիրքը լեցուն է Սարոյանի համար բնորոշ խոր հույզերով և ջերմությամբ։ Այն ունի մի քանի փոքր պատմություններ և դասեր, որոնք ուղղված են մոր և երեխայի անմիջական կապի խորությանը։ Սարոյանն այստեղ բացահայտում է, թե ինչպես է մայրիկը դառնում մարդու առաջին և ամենակարևոր ուսուցչի՝ նրա կյանքի հիմքերի ու արժեքների առաջադրման մեջ։ Գրքում Սարոյանը գրում է սիրո և շնորհակալության մասին, այնպիսի հուզիչ մտքերով, որոնք դժվար է չընդունել։ Սարոյանն արտահայտում է այն բազում պարզ ու բնական զգացմունքները, որոնք բնորոշ են կյանքի ամենասուրբ հարաբերությանը՝ մոր ու երեխայի միջև։ Գիրքը նաև անդրադառնում է սիրո անխուսափելի և անմեղ բնույթին՝ այն ներկայացնելով որպես կյանքի առավել անմիջական ու անմրցելի արժեք։ Հավանաբար, այս ստեղծագործությունը ոչ միայն սիրո մասին պատմություն է, այլև յուրաքանչյուրին հիշեցնում է, թե որքան կարևոր է խոսել և արտահայտել սերը իր հարազատներին։ **«Մայրիկ, ես սիրում եմ քեզ»**-ը հանդիսանում է համամարդկային սիրո, ընտանիքի և մայրության արժեքների պաշտամունք, որում առկա է Սարոյանի հայտնի պարզությունը և խորությունը։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-76-321-7

Գրականություն

Ստեղծագործության անվանումը արդեն իսկ հուշում է դրա պատկերային և զգայական բնույթը․ «ճերմակ» բառը սովորաբար կապված է մաքրության, լռության, ներքին խաղաղության կամ հակադրաբար՝ դատարկության ու սառը զգացմունքայնության հետ, իսկ «տանգո»-ն՝ որպես պար, ենթադրում է ռիթմ, հարաբերությունների լարվածություն և զգացմունքային երկխոսություն։ Այս հակադրության համադրությունը ստեղծում է ստեղծագործության ներքին լարվածություն, որտեղ հավանաբար կարևորվում են մարդկային հարաբերությունները, հուզական շարժումները և հոգեբանական խորությունը։ Գրական տեսակետից նման վերնագիր ունեցող ստեղծագործությունները սովորաբար կառուցվում են պատկերային մտածողության, մետաֆորների և խորհրդանշական լեզվի վրա, որտեղ կարևոր է ոչ այնքան պատմողական զարգացումը, որքան զգացողությունների և տրամադրությունների փոխանցումը։ Այս պատճառով այն կարող է ընկալվել որպես քնարական փորձ, որտեղ լեզուն դառնում է երաժշտական և ռիթմիկ կառուցվածք ունեցող միջոց։

Փիլիսոփայություն

Գիրքը ներկայացնում է պատերազմի երևույթը որպես պատմականորեն շարունակական և գաղափարական զարգացող գործընթաց՝ կենտրոնանալով հատկապես արևմտյան ռազմական մշակույթի ձևավորման, փոխակերպումների և ժամանակակից դրսևորումների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են տարբեր դարաշրջաններում փոխվել պատերազմի ընկալումները՝ սկսած դասական ռազմական մտածողությունից մինչև արդի ռազմավարական մոտեցումներ, որտեղ տեխնոլոգիան, քաղաքական նպատակները և հասարակական գիտակցությունը դարձել են նույնքան կարևոր, որքան բուն մարտադաշտային գործողությունները։ Քննարկվում է նաև արևմտյան ռազմական ավանդույթի ներքին տրամաբանությունը՝ այն կապելով պետականության, ուժի կիրառման լեգիտիմության և միջազգային հարաբերությունների զարգացման հետ։ Գիրքը փորձում է ցույց տալ, որ պատերազմը չի կարելի դիտարկել որպես մեկուսացված իրադարձություն, այլ այն մշտապես շարունակվող գործընթաց է, որը ձևավորվում է գաղափարների, ինստիտուտների և պատմական փորձի փոխազդեցությամբ՝ ընդգծելով նաև ժամանակակից աշխարհում ռազմական մտածողության նոր մարտահրավերները և փոփոխվող բնույթը։

Գրականություն

Չարենց. Երկեր-ը Եղիշե Չարենցի գրական ժառանգության ժողովածու է, որը ներառում է նրա բանաստեղծական և արձակ ստեղծագործությունների ընտրանի՝ ներկայացնելով հայ նորագույն պոեզիայի ձևավորման և զարգացման ամենակարևոր փուլերից մեկը, աշխատությունում ընդգծվում են Չարենցի պոետիկ մտածողության բազմաշերտությունը, լեզվական նորարարությունը և գաղափարական որոնումները, որոնք կապվում են ինչպես ազգային ինքնության, այնպես էլ ժամանակի սոցիալական ու քաղաքական իրականության հետ, միաժամանակ բացահայտվում են նրա ստեղծագործության հիմնական թեմաները՝ հայրենիք, անհատականություն, հեղափոխական փորձառություն, մարդու ներաշխարհի հակասություններ և պատմական ճակատագրի ընկալում, ժողովածուն կարևոր է նաև որպես Չարենցի գրական էվոլյուցիայի ամբողջական պատկերացում տալու աղբյուր՝ ցույց տալով նրա անցումը վաղ ռոմանտիկ և փորձարարական շրջանից դեպի հասուն և խորքային պոեզիա, աշխատությունը լայնորեն օգտագործվում է գրականագիտության և ուսուցման մեջ որպես հայ դասական պոեզիայի առանցքային հիմքերից մեկը։

Գեղարվեստական հայ․

Գոհար Նավասարդյանի ստեղծագործություն է, որը խորապես ուսումնասիրում է մարդկային հիշողությունները, զգացմունքներն ու անցյալի հետ կապված ակնթարթները, որոնք մշտապես ուղեկցում են մարդուն։ Գիրքը դիտարկում է մարդու ներաշխարհը՝ կապված կյանքի կարևոր պահերի հետ, որոնք բացահայտում են մեծ սիրո, ցավի, հիասթափության, ցանկությունների և հիշողությունների մեջ խճճված ճշմարտություններ։ Պատմությունը, կենտրոնանալով մի շարք անձնական ակնթարթների վրա, ցույց է տալիս, թե ինչպես են անցյալի վերապրումներն ու հուշերը ազդում մարդու կյանքի ընթացքի վրա։ Գիրքը միաժամանակ ռոմանտիկ է և մտածող, որտեղ հեղինակը փորձում է գտնել կյանքի էությունը՝ անորոշ ու մշուշոտ անցյալի միջից։ **«Հուշացած ակնթարթներ»**-ը նաև անդրադառնում է սիրո և մարդկանց հարաբերությունների բարդություններին՝ սիրո կորուստը, անցած ճանապարհները, ու այն, թե ինչ ազդեցություն են թողնում անցյալը մեր ներկայի վրա։ Նավասարդյանը կիսվում է այն հարցերով, որոնք հետապնդում են յուրաքանչյուրին՝ մարդկային մտորումների, խորը զգացմունքների ու հիշողությունների միջոցով։ Գիրքը ինքներս մեզ հետ դիալոգի անցկացնելու մի միջոց է՝ դրսևորելով այն, թե որքան են կապված անցյալը և ներկան, ինչպես նաև հասկանալ մեր ներքին «ես»-ը։ Հրատարակիչ - Հեղինակային հրատարակություն Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-0-3340-2

Այլ առարկաներ

Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու – թիվ 3 (9)-ը գիտական հոդվածների պարբերական ժողովածու է, որը ներառում է տարբեր հեղինակների ակադեմիական ուսումնասիրություններ՝ հիմնականում հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության, մշակութաբանության և հարակից հասարակական գիտությունների ոլորտներից, աշխատությունում ներկայացված նյութերը անդրադառնում են հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերին, աղբյուրագիտական խնդիրներին, լեզվական և գրական գործընթացներին, ինչպես նաև մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության արդի մոտեցումներին, ժողովածուն ունի գիտական բնույթ և ծառայում է որպես հետազոտական արդյունքների հրապարակման և գիտական քննարկումների հարթակ, որտեղ համադրվում են տարբեր մեթոդաբանություններ և վերլուծական մոտեցումներ, միաժամանակ ընդգծվում է հայագիտական հետազոտությունների շարունակական զարգացումը և նոր խնդիրների ձևակերպումը, աշխատությունը նպաստում է գիտական գիտելիքի տարածմանը և մասնագիտական հաղորդակցության խորացմանը։