Клинико-морфологическая характеристика узловых образований щитовидной железы

Աշխարհագրություն

Գեոմորֆոլոգիայի դաշտային պրակտիկայի կազմակերպման և անցկացման ուսումնամեթոդական ուղեցույց աշխատությունը ուսումնամեթոդական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է գեոմորֆոլոգիայի դաշտային աշխատանքների կազմակերպման և իրականացման համար՝ ներկայացնելով ռելիեֆի ձևերի ուսումնասիրության, քարտեզագրման և վերլուծության հիմնական սկզբունքներն ու մեթոդները, այն ընդգրկում է դաշտային դիտարկումների պլանավորման, չափումների կատարման, նմուշառման, տեղագրական և երկրաբանական տվյալների հավաքագրման ու մշակման կանոնները, ինչպես նաև արդյունքների մեկնաբանման մեթոդաբանությունը, գիրքը հատուկ ուշադրություն է դարձնում տարբեր գեոմորֆոլոգիական գործընթացների՝ էրոզիայի, կուտակման, սողանքների և տեկտոնական շարժումների ուսումնասիրությանը իրական դաշտային պայմաններում, միաժամանակ տրամադրելով գործնական առաջադրանքներ և օրինակներ, որոնք օգնում են ուսանողներին զարգացնել հետազոտական հմտություններ և կիրառել տեսական գիտելիքները բնական միջավայրում, այն կարևոր գործիք է աշխարհագրության և երկրաբանության ոլորտի մասնագետների պատրաստման համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը ներկայացնում է պատանիների համար նախատեսված նոր գրքերի ինֆորմացիոն ցանկը, ընդգրկելով վերջին հրատարակություններն ու հետաքրքիր ընթերցանության նյութերը՝ նոր սերնդի ընթերցողների համար։ Ցանկում ներառված են ֆանտաստիկա, հերոսային էպոս, ժամանակակից խնդիրներ, գիտելիքային և պատմական գրականություն, ինչպես նաև ինքնազարգացման և արժեքների ձևավորման նյութեր։ Յուրաքանչյուր գրքի վերաբերյալ ներկայացվում են հիմնական տվյալներ՝ հեղինակ, հրատարակության տարի, ժանր, հակիրճ պարունակություն և նպատակային տարիքային խումբ, ինչը հեշտացնում է ընթերցողի և ուսուցիչների համար գրքերի ընտրության գործընթացը։ Ցանկը նպատակ ունի նպաստել պատանիների ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը, հետաքրքրության և գրագիտության բարձրացմանը, ինչպես նաև աջակցել կրթական և ժամանցային ծրագրերի ստեղծմանը։

Տնտեսագիտություն

Համախառն ներքին արդյունքը (ՀՆԱ) և համախառն ազգային եկամուտը (ՀԱԵ) տնտեսագիտության կարևորագույն ցուցանիշներ են, որոնք օգտագործվում են երկրի տնտեսական գործունեությունը և բնակչության եկամուտների մակարդակը գնահատելու համար։ ՀՆԱ-ն ցույց է տալիս որոշակի ժամանակահատվածում (սովորաբար մեկ տարում) երկրի տարածքում արտադրված բոլոր վերջնական ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր շուկայական արժեքը՝ անկախ նրանից, թե դրանք արտադրվել են երկրի քաղաքացիների, թե օտարերկրյա ընկերությունների կողմից։ Այսինքն՝ ՀՆԱ-ն կենտրոնանում է տարածքային սկզբունքի վրա և արտացոլում է երկրի ներսում ստեղծված տնտեսական արդյունքը։ Ի տարբերություն դրա՝ ՀԱԵ-ն հաշվի է առնում երկրի քաղաքացիների և ազգային ընկերությունների կողմից ստացված եկամուտները՝ անկախ նրանից, թե որտեղ են դրանք վաստակվել։ Այն հաշվարկվում է՝ ՀՆԱ-ին ավելացնելով արտերկրից ստացված եկամուտները և հանելով երկրից դուրս վճարված եկամուտները։ Այսպիսով, ՀԱԵ-ն արտահայտում է ազգային պատկանելության սկզբունքը և ցույց է տալիս, թե որքան եկամուտ է իրականում ստանում երկրի բնակչությունը։ ՀՆԱ-ն կարևոր է տնտեսության ընդհանուր ծավալը և արտադրողականությունը գնահատելու համար, մինչդեռ ՀԱԵ-ն ավելի հստակ պատկեր է տալիս բնակչության իրական եկամուտների և բարեկեցության մասին։ Երկու ցուցանիշներն էլ օգտագործվում են տնտեսական քաղաքականության մշակման, միջազգային համեմատությունների և զարգացման մակարդակի գնահատման համար։ Սակայն դրանք ունեն սահմանափակումներ, քանի որ չեն արտացոլում եկամուտների բաշխվածությունը, ստվերային տնտեսությունը և կյանքի որակի բոլոր կողմերը։

Պատմություն

1945-1965 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում կրթության զարգացումը բնութագրվում էր արագ ընդլայնմամբ, համակարգի ամրապնդմամբ և գաղափարական վերահսկողության պայմաններում գիտակրթական մակարդակի բարձրացմամբ, երբ հետպատերազմյան շրջանում առաջնահերթ խնդիր էր բնակչության կրթական մակարդակի վերականգնումն ու բարձրացումը, դպրոցական ցանցի ընդլայնումը և գրագիտության համընդհանուր ապահովումը։ Այս ժամանակահատվածում զգալիորեն աճեց միջնակարգ դպրոցների թիվը, բարելավվեց ուսուցման նյութատեխնիկական բազան, ներդրվեցին միասնական կրթական ծրագրեր, որոնք համահունչ էին խորհրդային կրթական համակարգի պահանջներին, և մեծ ուշադրություն դարձվեց տեխնիկական ու բնագիտական առարկաներին՝ երկրի արդյունաբերականացման ու գիտատեխնիկական առաջընթացի պահանջներին համապատասխան։ Զուգահեռաբար զարգացավ բարձրագույն կրթությունը՝ ընդլայնվեցին Երևանի պետական համալսարանը և այլ ինստիտուտներ, ձևավորվեցին նոր մասնագիտական ուղղություններ, որոնք պատրաստում էին ինժեներներ, բժիշկներ, մանկավարժներ և գիտաշխատողներ, ինչի արդյունքում աճեց գիտական կադրերի քանակը և որակը։ Այս տարիներին նաև ակտիվացավ գիտահետազոտական գործունեությունը, ամրապնդվեց Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի դերը, և կրթությունը դարձավ սոցիալական շարժունակության կարևոր միջոց, որը հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներկայացուցիչներին ստանալ բարձրագույն կրթություն։ Միաժամանակ կրթական համակարգը կրում էր խորհրդային գաղափարախոսության ազդեցությունը, ինչը արտահայտվում էր ուսումնական ծրագրերի բովանդակության և դաստիարակչական քաղաքականության մեջ, սակայն ընդհանուր առմամբ այս փուլը համարվում է կրթական համակարգի կայացման և որակական աճի կարևոր շրջափուլ Հայաստանում։

Այլ առարկաներ

Գիրքը ներկայացնում է գրադարանների դերը գիտա-աթեիստական բովանդակության տարածման և հանրային գաղափարախոսական աշխատանքի կազմակերպման գործընթացում՝ դիտարկելով այն որպես մշակութային և կրթական գործունեության բաղադրիչ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են գրադարանային հաստատությունների հնարավորությունները բնակչության գիտելիքների ընդլայնման, գիտական աշխարհայացքի ձևավորման և կրոնական պատկերացումների քննադատական ընկալման խթանման ուղղությամբ՝ համապատասխան ժամանակաշրջանի գաղափարական պահանջներին։ Հեղինակը ներկայացնում է մեթոդական հանձնարարականներ գրադարանավարների համար՝ ներառյալ թեմատիկ ցուցադրությունների, քննարկումների, ընթերցողական ակումբների և տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպման սկզբունքները, ինչպես նաև գիտա-աթեիստական գրականության ընտրության և համակարգման մոտեցումները։ Գրքում ներառված է նաև հանձնարարական գրականության ցանկ, որը նախատեսված է որպես օժանդակ նյութ գրադարանային աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման համար։ Աշխատությունը նախատեսված է գրադարանավարների, կրթական և մշակութային ոլորտի աշխատողների, մեթոդիստների և համապատասխան ուղղություններով հետաքրքրված մասնագետների համար։

Գրականություն

Հայ հին թարգմանական գրականություն-ը գրականագիտական և աղբյուրագիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ միջնադարյան թարգմանական դպրոցի ձևավորումն ու զարգացումը՝ ընդգրկելով այն կարևոր փուլը, երբ հայերենը դարձավ միջազգային գիտական, աստվածաբանական և փիլիսոփայական գրականության փոխանցման հիմնական լեզուներից մեկը, աշխատությունում վերլուծվում են հունարենից, ասորերենից և այլ լեզուներից կատարված թարգմանությունները, դրանց ընտրության սկզբունքները, լեզվական առանձնահատկությունները և մշակութային ազդեցությունը, հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ թարգմանական գրականությունը ոչ միայն փոխանցել է օտար գիտելիք, այլ նաև ձևավորել է հայերեն գիտական ոճը, հարստացրել բառապաշարը և զարգացրել փիլիսոփայական ու աստվածաբանական մտածողությունը, միաժամանակ քննարկվում են թարգմանիչների դերը որպես մշակութային միջնորդների, նրանց ստեղծագործական մոտեցումները և բնագրերի հետ ունեցած հարաբերությունը, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ հայ հին թարգմանական գրականությունը եղել է ոչ միայն փոխառության գործընթաց, այլ նաև ինքնուրույն մշակութային երևույթ, որը մեծապես նպաստել է հայ միջնադարյան մտավոր կյանքի զարգացմանը և ազգային գրական ավանդույթի ձևավորմանը։