Краевые задачи для квазилинейных вырождающихся дифференциальных уравнений в частных производных

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, պատմական զարգացման և իրավական ամրագրման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու իրավունքների էության, դրանց դասակարգման, պետության և անհատի փոխհարաբերությունների, իրավունքների պաշտպանության իրավական երաշխիքների և հայկական պետականության տարբեր փուլերում իրավական մտածողության զարգացման վրա։ Մարդու իրավունքները դիտարկվում են որպես իրավական պետության և հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման հիմնարար սկզբունքներից մեկը, իսկ մարդու արժանապատվությունը՝ որպես հիմնական իրավունքների ու ազատությունների գաղափարական և իրավական հիմք։ Ուսումնասիրության տեսական հատվածում քննության են առնվում բնական և դրական իրավունքի վերաբերյալ մոտեցումները, մարդու իրավունքների համընդհանուր բնույթը, դրանց անօտարելիության, հավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Կարևորվում է «մարդու իրավունքներ», «քաղաքացու իրավունքներ», «ազատություններ» և «իրավական երաշխիքներ» հասկացությունների հարաբերակցության պարզաբանումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անձնական, քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների առանձնահատկություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ներկայացվում է որպես ամբողջություն, որի տարբեր բաղադրիչների արդյունավետ իրականացումը կախված է ինչպես օրենսդրական կարգավորումից, այնպես էլ համապատասխան պետական և հասարակական ինստիտուտների գործունեությունից։ Պատմական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Հայաստանում մարդու ազատության, արժանապատվության, արդարության և իրավական պաշտպանության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Դիտարկվում են հայկական իրավական և հասարակական մտքի տարբեր փուլերը՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել անհատի իրավական կարգավիճակի, իշխանության սահմանափակման, արդարադատության և հասարակական պարտականությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Հին և միջնադարյան իրավական ավանդույթները կարող են քննության առնվել ոչ թե ժամանակակից մարդու իրավունքների համակարգի ուղղակի համարժեքների, այլ հետագա իրավական մշակույթի ձևավորման պատմական նախադրյալների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև նոր ժամանակաշրջանի հայ հասարակական-քաղաքական և իրավական միտքը, որի շրջանակում աստիճանաբար ավելի մեծ նշանակություն են ստացել անձի ազատության, իրավահավասարության, կրթության, սեփականության, հասարակական մասնակցության և իրավական պաշտպանության խնդիրները։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական պետականության վերականգնման տարբեր փուլերին և մարդու իրավունքների իրավական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Քննության է առնվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ժամանակաշրջանի պետական և իրավական համակարգի ձևավորումը, ինչպես նաև խորհրդային ժամանակաշրջանում իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական ամրագրման ու դրանց իրականացման առանձնահատկությունները։ Խորհրդային իրավական համակարգը վերլուծվում է իր պատմական և ինստիտուցիոնալ միջավայրում՝ տարբերակելով իրավական փաստաթղթերում ամրագրված իրավունքներն ու դրանց գործնական իրականացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության վերականգնումից հետո մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր համակարգի ձևավորմանը։ Անկախ Հայաստանի իրավական զարգացման պայմաններում մարդու իրավունքների խնդիրը կապվում է ժողովրդավարական պետական համակարգի, սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական պաշտպանության և միջազգային իրավական չափանիշների հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունը և հետագա սահմանադրական փոփոխությունները կարևոր փուլեր են մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավական կարգավորման զարգացման մեջ։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում մարդը ճանաչվում է բարձրագույն արժեք, իսկ մարդու անօտարելի արժանապատվությունը՝ նրա իրավունքների և ազատությունների անքակտելի հիմք։ Հանրային իշխանության համար դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը սահմանվում են որպես պարտականություն։ Քննության են առնվում կյանքի, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, անձնական և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, կրթության, կարծիքի արտահայտման, մտքի, խղճի և կրոնի ազատության, ազատ տեղաշարժի, միավորումների և այլ հիմնական իրավունքների իրավական հիմքերը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշ իրավունքներ կարող են օրենքով սահմանված պայմաններում ենթարկվել սահմանափակումների։ Այդ համատեքստում կարևորվում են օրինականության, որոշակիության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները, որոնք նախատեսված են անհատի իրավունքների նկատմամբ պետական միջամտությունը իրավական սահմաններում պահելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների դատական պաշտպանության խնդրին։ Իրավունքների իրավական ամրագրումը լիարժեք նշանակություն է ստանում այն դեպքում, երբ անձն ունի դրանց խախտման դեպքում արդյունավետ պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորություն։ Այդ պատճառով քննության են առնվում դատարանների, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների գործառույթները։ Դիտարկվում են արդար դատաքննության, արդյունավետ իրավական պաշտպանության, իրավական որոշակիության և օրենքի առջև հավասարության սկզբունքները՝ որպես մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգի կարևոր տարրեր։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված պետական ինստիտուցիոնալ համակարգի ձևավորման քայլերը սկսվել են դեռևս 1990-ականներին, իսկ հետագա սահմանադրական զարգացումների արդյունքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը ստացել է սահմանադրական կարգավիճակ։ Ուսումնասիրվում է այդ ինստիտուտի նշանակությունը պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության նկատմամբ մարդու իրավունքների պահպանման տեսանկյունից վերահսկողության, խախտված իրավունքների վերականգնմանը նպաստելու և օրենսդրության կատարելագործման հարցերում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ներպետական և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունը։ Հայաստանի կողմից մարդու իրավունքներին վերաբերող միջազգային պայմանագրերի ընդունումը և համապատասխան միջազգային համակարգերին մասնակցությունը նպաստել են ազգային իրավական համակարգի զարգացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների վերաբերյալ դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած մարդու իրավունքների միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել միջազգային իրավական զարգացումների հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքները։ Քննության է առնվում իրավական հավասարության նշանակությունը ժողովրդավարական հասարակությունում և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պետությունը պետք է ապահովի իրավունքների արդյունավետ իրականացումը տարբեր խմբերի համար։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել նաև երեխաների, կանանց, հաշմանդամություն ունեցող անձանց, ազգային փոքրամասնությունների և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության իրավական առանձնահատկությունները՝ մարդու իրավունքների ընդհանուր սկզբունքների շրջանակում։ Կարևորվում է սոցիալական և տնտեսական իրավունքների ուսումնասիրությունը։ Կրթության, աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, առողջության պահպանման և արժանապատիվ կենսապայմանների հետ կապված իրավական խնդիրները դիտարկվում են պետության սոցիալական գործառույթների համատեքստում։ Վերլուծվում է այն հարցը, թե ինչպես են սահմանադրական և օրենսդրական երաշխիքները փոխկապակցվում պետության տնտեսական հնարավորությունների, հանրային քաղաքականության և համապատասխան հաստատությունների գործունեության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրավունքների և պարտականությունների փոխհարաբերության խնդիրը։ Անհատի ազատությունը ժողովրդավարական իրավակարգում դիտարկվում է մյուս անձանց իրավունքների և օրինական շահերի հարգման հետ միասին։ Այդ պատճառով մարդու իրավունքների տեսությունը ներառում է ոչ միայն պետության կողմից անհատի ազատության պաշտպանության, այլև տարբեր իրավունքների միջև հնարավոր հակասությունների հավասարակշռման հարցերը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում իրավական պետության սկզբունքին, քանի որ մարդու իրավունքների իրական պաշտպանությունը պայմանավորված է օրենքի գերակայությամբ, անկախ և արդյունավետ դատական համակարգով, պետական մարմինների հաշվետվողականությամբ և իշխանության կամայական միջամտության սահմանափակմամբ։ Իրավական պետության զարգացումը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում իրավական նորմերը, պետական հաստատությունները և իրավական մշակույթը պետք է փոխադարձաբար լրացնեն միմյանց։ Պատմական և տեսական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ մարդու իրավունքների համակարգը ձևավորվում է ոչ միայն սահմանադրական դրույթների ընդունմամբ, այլև հասարակության իրավական գիտակցության, պետական ինստիտուտների զարգացման, դատական պրակտիկայի և միջազգային իրավական փոխազդեցությունների միջոցով։ Այդ պատճառով առանձնացվում է իրավական կրթության և մարդու իրավունքների մշակույթի նշանակությունը։ Քաղաքացիների կողմից սեփական իրավունքների և դրանց պաշտպանության մեխանիզմների իմացությունը կարող է նպաստել իրավական պաշտպանության միջոցների առավել արդյունավետ կիրառմանը և հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական վերահսկողության ամրապնդմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանում մարդու իրավունքների գաղափարի զարգացման պատմական և իրավատեսական հիմքերի միասնական ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրել հայկական իրավական ավանդույթը, պետականության տարբեր ժամանակաշրջանների փորձը, սահմանադրական զարգացումները և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների ազդեցությունը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի, պետության և իրավունքի տեսության, իրավական պատմության և միջազգային իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային բեռի կառավարման և տնտեսական աճի միջև գոյություն ունեցող փոխազդեցությունների ուսումնասիրմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հարկային քաղաքականության ազդեցությանը տնտեսական ակտիվության, ներդրումների, ձեռնարկատիրության, սպառման և պետական եկամուտների ձևավորման վրա։ Հարկային բեռը դիտարկվում է որպես պետության հարկաբյուջետային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ, որի մակարդակն ու կառուցվածքը կարող են ինչպես խթանել տնտեսական գործընթացները, այնպես էլ որոշ պայմաններում սահմանափակել տնտեսավարող սուբյեկտների ֆինանսական հնարավորությունները։ Քննության են առնվում հարկային բեռի գնահատման տեսական և մեթոդաբանական մոտեցումները, դրա հաշվարկման ցուցանիշները, հարկային եկամուտների և համախառն ներքին արդյունքի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև տարբեր հարկատեսակների ազդեցությունը տնտեսության առանձին հատվածների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ուղղակի և անուղղակի հարկերի կառուցվածքին, հարկային դրույքաչափերին, հարկային արտոնություններին, վարչարարության արդյունավետությանը և հարկային պարտավորությունների կատարման մակարդակին։ Վերլուծվում է, թե հարկային համակարգում իրականացվող փոփոխություններն ինչպիսի ազդեցություն կարող են ունենալ մասնավոր ներդրումների, զբաղվածության, արտադրողականության, ձեռնարկությունների մրցունակության և գործարար միջավայրի վրա։ Կարևորվում է հարկային բեռի այնպիսի կառավարման անհրաժեշտությունը, որը միաժամանակ կապահովի պետական բյուջեի համար անհրաժեշտ եկամուտներ և չի ստեղծի անհամաչափ սահմանափակումներ տնտեսական գործունեության զարգացման համար։ Ուսումնասիրվում են հարկային քաղաքականության և տնտեսական աճի միջև ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի կապերը՝ հաշվի առնելով պետական ծախսերի, ներդրումային միջավայրի, եկամուտների վերաբաշխման, սպառողական պահանջարկի և ստվերային տնտեսության գործոնները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հարկային վարչարարության կատարելագործմանը, հարկային կարգապահության բարձրացմանը, հարկման բազայի ընդլայնմանը և հարկերից խուսափելու հնարավորությունների նվազեցմանը՝ որպես հարկային համակարգի արդյունավետության բարձրացման կարևոր ուղղությունների։ Հայաստանի տնտեսության առանձնահատկությունների համատեքստում գնահատվում են հարկային քաղաքականության ձևավորման և իրականացման հիմնախնդիրները, պետական ֆինանսական պահանջների ու մասնավոր հատվածի զարգացման շահերի հավասարակշռման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել վիճակագրական և տնտեսագիտական վերլուծության մեթոդներ՝ հարկային ցուցանիշների և տնտեսական աճի տեմպերի միջև կապերը բացահայտելու, դրանց փոփոխությունների միտումները գնահատելու և համապատասխան օրինաչափություններ առանձնացնելու նպատակով։ Կարևորվում է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր երկրների հարկային քաղաքականության մոտեցումները և գնահատել Հայաստանի պայմաններում դրանց առանձին տարրերի կիրառելիությունը։ Աշխատությունը նպաստում է հարկային բեռի օպտիմալ կառավարման վերաբերյալ գիտական և կիրառական պատկերացումների ձևավորմանը և կարող է հիմք հանդիսանալ այնպիսի առաջարկությունների մշակման համար, որոնք ուղղված են հարկային համակարգի արդյունավետության, ներդրումային գրավչության, գործարար ակտիվության և երկարաժամկետ տնտեսական աճի խթանմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսների և հարկային քաղաքականության մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատողների, հետազոտողների, դասախոսների և տնտեսագիտական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Երևանյան 3-րդ միջազգային երաժշտական փառատոնը, որը անցկացվել է 2009 թվականի սեպտեմբերի 11-ից մինչև հոկտեմբերի 23-ը Երևանում, համարվում է ժամանակի կարևորագույն մշակութային իրադարձություններից մեկը, որը միավորել է դասական երաժշտության միջազգային բարձրակարգ կատարողներին, դիրիժորներին և նվագախմբերին մեկ մեծ երաժշտական հարթակում։ Փառատոնը կազմակերպվել էր Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի նախաձեռնությամբ և իրականացվում էր Հայաստանի Հանրապետության մշակույթի նախարարության աջակցությամբ՝ նպատակ ունենալով զարգացնել և միջազգային մակարդակի վրա բարձրացնել Հայաստանի երաժշտական կյանքը, ինչպես նաև Երևանը դարձնել դասական երաժշտության կարևոր կենտրոններից մեկը տարածաշրջանում։ Փառատոնի գեղարվեստական ղեկավարներն էին դիրիժոր Էդուարդ Թոփչյանը և բջջիստ Ալեքսանդր Չաուշյանը, որոնց ղեկավարությամբ ձևավորվել էր բազմաբնույթ և բարձրակարգ ծրագիր, ներառելով սիմֆոնիկ և կամերային համերգներ, մենակատարային ելույթներ, ինչպես նաև համաշխարհային դասական և ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ։ Փառատոնի բացումը նշանավորվել է Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի համերգով՝ Արամ Խաչատրյան համերգասրահում, որտեղ հնչել են Տիգրան Մանսուրյանի ստեղծագործությունները, Դմիտրի Շոստակովիչի սիմֆոնիաներից մեկը, ինչպես նաև այլ դասական հեղինակների գործեր՝ ընդգծելով ծրագրի միջազգային և միաժամանակ ազգային ուղղվածությունը։ Փառատոնի ընթացքում Հայաստան են ժամանել տարբեր երկրներից հայտնի երաժիշտներ՝ Գերմանիայից, Մեծ Բրիտանիայից, Իտալիայից, Ֆրանսիայից, Ավստրիայից, Ռուսաստանից, Բելգիայից, Ճապոնիայից և այլ երկրներից, որոնք հանդես են եկել համերգներով և համագործակցել հայկական երաժշտական կոլեկտիվների հետ՝ ստեղծելով մշակութային փոխանակման բարձր մակարդակ։ Փառատոնի առանձնահատկություններից էր նաև այն, որ այն ներառում էր ոչ միայն դասական համերգային ծրագրեր, այլև կրթական բաղադրիչներ՝ վարպետության դասեր երիտասարդ երաժիշտների համար, ինչը նպաստում էր տեղական երաժշտական դպրոցի զարգացմանը և միջազգային փորձի փոխանցմանը։ Բացի այդ, ծրագրում ընդգրկված էին տարբեր դարաշրջանների կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ՝ Բեթհովենից և Մոցարտից մինչև Չայկովսկի, Վերդի և Ռախմանինով, ինչը ապահովում էր բազմաժանր և բազմաշերտ երաժշտական փորձառություն հանդիսատեսի համար։ Այս փառատոնը նաև կարևոր դեր է ունեցել Հայաստանի մշակութային դիվանագիտության մեջ՝ նպաստելով երկրի միջազգային ճանաչելիության բարձրացմանը և հաստատելով Երևանը որպես տարածաշրջանային նշանակալի երաժշտական կենտրոն։

Այլ առարկաներ

Գյուղատնտեսական և ագրոկենսաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է խաղողի Սև Արենի և Կարդինալ սորտերի մշակության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը նախալեռնային և միջին լեռնային գոտիների անջրդի պայմաններում։ Քննության են առնվում սորտերի աճի ու զարգացման ընթացքը, վեգետացիոն փուլերը, բերքատվության ձևավորման առանձնահատկությունները և շրջակա միջավայրի պայմաններին հարմարվողականությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրի սահմանափակ հասանելիության, հողային պայմանների, ջերմաստիճանի և տեղանքի բարձրության ազդեցությանը խաղողի վազերի կենսաբանական ու տնտեսական ցուցանիշների վրա։ Վերլուծվում են սորտերի աճի ուժգնությունը, պտղաբերությունը, բերքի ձևավորումը և խաղողի որակական հատկանիշների փոփոխությունները տարբեր բնական պայմաններում։ Քննարկվում են նաև անջրդի խաղողագործության համար արդյունավետ ագրոտեխնիկական միջոցառումների ընտրության, հողային խոնավության առավել նպատակահարմար օգտագործման և սորտային առանձնահատկությունների հաշվառման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նշված սորտերի մշակության արդյունավետությունը տարբեր բարձրադիր գոտիներում և հիմնավորելու համապատասխան ագրոտեխնիկական մոտեցումների կիրառումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել խաղողագործության, այգեգործության, ագրոնոմիայի և գյուղատնտեսական բույսերի մշակության տեխնոլոգիաների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականություն

Այս գիրքը ներկայացնում է Քաջարանին վերաբերող հանձնարարական գրականության ցանկ՝ ընդգրկելով այն նյութերն ու աղբյուրները, որոնք կարող են օգտակար լինել տեղական պատմության, մշակույթի, կրթության և համայնքային ուսումնասիրությունների համար։ Այն ծառայում է որպես ուղեցույց ընթերցողների, ուսանողների, հետազոտողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են խորությամբ ուսումնասիրել Քաջարանի անցյալը, զարգացումը, բնաշխարհը, սոցիալ-տնտեսական առանձնահատկությունները և մշակութային ժառանգությունը։ Ցանկում ներառված գրականությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ տարբեր ժամանակաշրջանների վերաբերյալ տեղեկություններին, ուսումնասիրել տարածաշրջանի նշանակությունը և ձևավորել ավելի ամբողջական պատկերացում քաղաքի պատմական ու հասարակական դերի մասին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ինչպես կրթական նպատակներով, այնպես էլ ինքնուրույն ուսումնասիրությունների և հայրենագիտական հետաքրքրությունների համար։

Մանկավարժություն

Լեզվաբանական և մանկավարժական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բանավոր թարգմանության ուսուցման լեզվամեթոդական համակարգի մշակման և կատարելագործման հիմնախնդիրներին՝ կարողունակությունների վրա հիմնված կրթական մոտեցման համատեքստում։ Քննության են առնվում բանավոր թարգմանության տեսական հիմունքները, թարգմանչական գործունեության լեզվական, հաղորդակցական, ճանաչողական և մասնագիտական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև թարգմանիչների պատրաստման ժամանակակից մեթոդաբանական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսանողների թարգմանչական կարողունակությունների ձևավորմանը, օտար լեզվով հաղորդակցման հմտությունների զարգացմանը, լսողական ընկալման, տեղեկատվության մշակման և բանավոր խոսքի վերարտադրման գործընթացներին։ Վերլուծվում են հաջորդական և համաժամանակյա թարգմանության ուսուցման առանձնահատկությունները, թարգմանական ռազմավարությունների ընտրությունը, մասնագիտական բառապաշարի յուրացումը և տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում լեզվական որոշումների ընդունման մեխանիզմները։ Քննարկվում են ուսուցման նպատակների սահմանման, կրթական բովանդակության կառուցման, գործնական առաջադրանքների մշակման և թարգմանչական կարողունակությունների գնահատման չափանիշների ձևավորման հարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդների, իրավիճակային վարժությունների, դերային առաջադրանքների, ձայնագրությունների և թվային կրթական գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տեսական գիտելիքների և գործնական հմտությունների համադրման, մասնագիտական ինքնուրույնության զարգացման և բանավոր թարգմանիչների պատրաստման արդյունավետության բարձրացման ուղիներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել թարգմանաբանության, կիրառական լեզվաբանության, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի և թարգմանիչների մասնագիտական կրթության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։