„Kriegsteilnehmer prahlten damit, dass sie Köpfe abschlagen würden“

Литература

Աշխատությունը նվիրված է 10-11-րդ դարերի հայ մշակութային կյանքի և գրականության զարգացման առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան Հայաստանի մշակութային միջավայրն է, դրա ձևավորման պատմական պայմանները և այն գործընթացները, որոնք նպաստեցին գրական մտքի, կրթության, գիտության, արվեստի և հոգևոր մշակույթի զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են ժամանակաշրջանի քաղաքական ու հասարակական իրադարձությունների ազդեցությունը մշակութային կյանքի վրա, ինչպես նաև հայկական իշխանությունների, եկեղեցական կենտրոնների, վանքերի և կրթական օջախների դերը ազգային մշակույթի պահպանման ու տարածման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրականության զարգացման հիմնական ուղղություններին, ժանրային բազմազանությանը և գեղարվեստական մտածողության փոփոխություններին։ Քննարկվում են պատմագրության, աստվածաբանական գրականության, վարքագրության, ներբողագրության, մեկնողական գրականության և այլ ժանրերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը միջնադարյան հայ հասարակության հոգևոր և մտավոր կյանքի հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրական ստեղծագործությունների լեզվական և ոճական հատկանիշներին, հեղինակների աշխարհայացքին, թեմատիկ նախասիրություններին և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներին։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են ժամանակաշրջանի հեղինակներն անդրադարձել հավատքի, բարոյականության, հայրենիքի, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մարդու հոգևոր աշխարհի խնդիրներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հայկական գրական ավանդույթի կապը նախորդ դարերի մշակութային ժառանգության հետ և նոր գաղափարների ու գեղարվեստական ձևերի ձևավորումը։ 10-11-րդ դարերի մշակութային դաշտը դիտարկվում է նաև տարածաշրջանային պատմամշակութային գործընթացների համատեքստում՝ հաշվի առնելով հարևան ժողովուրդների և քաղաքակրթական կենտրոնների հետ ունեցած փոխազդեցությունները։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ այս ժամանակաշրջանը հայկական միջնադարյան մշակույթի զարգացման նշանակալի փուլերից է, երբ գրական և հոգևոր ավանդույթները շարունակեցին զարգանալ՝ միաժամանակ արձագանքելով հասարակական ու քաղաքական փոփոխություններին։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, պատմաբաններին, միջնադարագետներին, մշակութաբաններին, բանասերներին, ուսանողներին և հայ միջնադարյան մշակույթի ու գրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Культура

Այս գիրքը ներկայացնում է Սովետական Հայաստանի ճարտարապետական հուշարձանների զարգացումը՝ ընդգրկելով խորհրդային շրջանի քաղաքաշինական քաղաքականությունը, ճարտարապետական դպրոցները և կառուցողական ոճական ուղղությունները։ Գրքում վերլուծվում են տարբեր քաղաքների և բնակավայրերի հասարակական, մշակութային և արդյունաբերական նշանակության շենքերը՝ բացահայտելով դրանց ճարտարապետական առանձնահատկությունները, նախագծային լուծումները և գեղարվեստական մոտեցումները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև այդ հուշարձանների սոցիալական գործառույթին՝ ինչպես են դրանք ձևավորել քաղաքային միջավայրը, հանրային տարածքները և բնակչության առօրյա կյանքը։ Նյութում ընդգծվում է խորհրդային մոդեռնիզմի ազդեցությունը հայկական ճարտարապետության վրա, ինչպես նաև ազգային և ժամանակակից տարրերի համադրության փորձերը։ Գիրքը համադրում է պատմական, արվեստաբանական և քաղաքաշինական վերլուծությունները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել Սովետական Հայաստանի ճարտարապետական ժառանգության մասին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սոցիալական ապահովագրության համակարգի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են սոցիալական ապահովագրության էությունը, նպատակները, հիմնական սկզբունքները և դրա նշանակությունը բնակչության սոցիալական պաշտպանության համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսաթոշակային ապահովությանը, ժամանակավոր անաշխատունակության, մայրության, ծերության, հաշմանդամության և այլ սոցիալական ռիսկերի դեպքում եկամտի մասնակի փոխհատուցման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են սոցիալական ապահովագրության ֆինանսավորման աղբյուրները, աշխատողների և գործատուների մասնակցության ձևերը, պետական աջակցության դերը և սոցիալական վճարների ու ստացվող ապահովագրական հատուցումների փոխկապակցվածությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համակարգի զարգացման պատմական փուլերին և Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական պայմանների փոփոխության ազդեցությանը սոցիալական ապահովագրության ինստիտուտների ձևավորման վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև պարտադիր և կամավոր ապահովագրական մեխանիզմների հարաբերակցությանը, սոցիալական ռիսկերի կառավարմանը և ապահովագրական պաշտպանության ընդգրկման ընդլայնման խնդիրներին։ Ժամանակակից փուլում Հայաստանի սոցիալական պաշտպանության համակարգը ներառում է կենսաթոշակային և սոցիալական ապահովության տարբեր ծրագրեր, իսկ Միասնական սոցիալական ծառայության շրջանակում իրականացվում են կենսաթոշակների նշանակման և վճարման, ինչպես նաև երեխայի ծննդյան և խնամքի նպաստների տրամադրման գործընթացներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է սոցիալական ապահովագրության արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով բնակչության սոցիալական կարիքները, եկամուտների մակարդակը, աշխատաշուկայի փոփոխությունները, ժողովրդագրական միտումները և պետական ֆինանսական հնարավորությունները։ Կարող են վերլուծվել նաև համակարգի հասցեականության, ֆինանսական կայունության և սոցիալական արդարության ապահովման խնդիրները։ Հայաստանի սոցիալական պաշտպանության ոլորտում վերջին տարիներին իրականացվում են նաև սոցիալական աջակցության առավել հասցեականացման և կարիքներին համաչափ ծառայությունների տրամադրման բարեփոխումներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ սոցիալական ապահովագրության և սոցիալական աջակցության տարբերությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ապահովագրական և պետական աջակցության մեխանիզմները փոխլրացնում միմյանց սոցիալական ռիսկերի նվազեցման գործընթացում։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև համակարգի թվայնացումը, տվյալների փոխանակման կատարելագործումը, վարչարարության պարզեցումը և քաղաքացիների համար ծառայությունների հասանելիության բարձրացումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանի սոցիալական ապահովագրության համակարգի առկա խնդիրների բացահայտմանը և դրա հետագա զարգացման ուղղությունների մշակմանը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել բնակչության սոցիալական պաշտպանվածությունը, համակարգի ֆինանսական կայունությունն ու արդյունավետությունը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, սոցիալական քաղաքականության մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, սոցիալական ապահովության ոլորտի աշխատակիցներին, իրավաբաններին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Экология

Էկոլոգիայի և բնության պահպանության հիմունքներ-ը բնագիտական և էկոլոգիական ուղղվածության ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է էկոլոգիայի հիմնական օրենքները և բնության պահպանության գիտական հիմքերը, աշխատությունում բացատրվում են էկոհամակարգերի կառուցվածքն ու գործունեությունը, կենդանի օրգանիզմների և միջավայրի փոխազդեցությունները, սննդային շղթաների և էներգիայի շրջանառության սկզբունքները, ինչպես նաև կենսաբազմազանության նշանակությունը, միաժամանակ դիտարկվում են մարդու գործունեության ազդեցությունները բնության վրա՝ աղտոտում, ռեսուրսների սպառում, կլիմայական փոփոխություններ և էկոլոգիական հավասարակշռության խախտում, հատուկ ուշադրություն է դարձվում բնության պահպանության մեթոդներին՝ պահպանվող տարածքներ, կայուն զարգացում, էկոլոգիական քաղաքականություն և բնապահպանական կրթություն, աշխատությունը նպատակ ունի ձևավորել բնապահպանական գիտակցություն և պատասխանատու վերաբերմունք բնական միջավայրի նկատմամբ։

Лингвистика

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայոց լեզվի պատմության գիտակարգի զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությանը Հայաստանի Հանրապետության անկախության շրջանում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են լեզվաբանական հետազոտությունների նոր ուղղությունները, աղբյուրագիտական բազայի ընդլայնումը, մեթոդաբանական մոտեցումների փոփոխությունները և միջազգային գիտական համագործակցության ազդեցությունը ոլորտի զարգացման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես է անկախությունից հետո վերաիմաստավորվել հայոց լեզվի պատմության ուսումնասիրությունը՝ ընդգրկելով ինչպես դասական գրավոր հուշարձանների նոր մեկնաբանություններ, այնպես էլ խոսակցական լեզվի, բարբառների և սոցիալլեզվաբանական գործոնների ուսումնասիրություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտակարգի ինստիտուցիոնալ զարգացմանը՝ համալսարանական ծրագրերի, գիտական կենտրոնների և հրատարակչական գործունեության դերին։ Աշխատությունը համադրում է պատմալեզվաբանական, տեսական և կիրառական մոտեցումներ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ձևավորվում ժամանակակից հայերենագիտության գիտական դաշտը նոր քաղաքական և մշակութային պայմաններում։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, հայագետների, պատմաբանների և հումանիտար գիտությունների ոլորտի հետազոտողների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանադրական արդարադատության իրականացման դատավարական առանձնահատկությունների, դրա իրավական բնույթի և սահմանադրական վերահսկողության համակարգում ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում սահմանադրական դատավարությունը դիտարկվում է որպես սահմանադրական իրավակարգի պահպանման և իրավական ակտերի սահմանադրականության վերահսկման համար նախատեսված առանձնահատուկ իրավական ընթացակարգերի համակարգ։ Ուշադրություն է հատկացվում սահմանադրական դատավարության սկզբունքներին, մասնակիցների իրավական կարգավիճակին, վարույթի փուլերին և գործերի քննության ընթացակարգային առանձնահատկություններին։ Քննվում է սահմանադրական դատավարության հարաբերակցությունը դատավարության այլ տեսակների հետ՝ բացահայտելով դրա ինքնուրույն բնույթը և այն հատկանիշները, որոնք պայմանավորված են սահմանադրական վերահսկողության նպատակներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սահմանադրական վերահսկողություն իրականացնող մարմին դիմելու իրավական հիմքերի, դիմելու իրավունք ունեցող սուբյեկտների և ներկայացվող դիմումների ընդունելիության պայմանների ուսումնասիրությունը։ Կարևորվում են գործի քննության նախապատրաստման, դատավարության մասնակիցների դիրքորոշումների ներկայացման, իրավական փաստարկների գնահատման և վերջնական որոշման ընդունման ընթացակարգային հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սահմանադրականության գնահատման առանձնահատկություններին, երբ քննության առարկան ոչ թե սովորական իրավական վեճի փաստական հանգամանքների պարզումն է, այլ համապատասխան իրավական նորմերի և սահմանադրական դրույթների փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Քննվում են նաև անհատական սահմանադրական պաշտպանության մեխանիզմների նշանակությունը և դրանց կապը անձի սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր համակարգի հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սահմանադրական դատավարության ընթացքում մրցակցության, կողմերի իրավահավասարության, հրապարակայնության, դատական անկախության և իրավական որոշակիության սկզբունքների դրսևորման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում է նաև ընդունված որոշումների իրավական բնույթի, դրանց պարտադիր ուժի և իրավական համակարգի վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Սահմանադրական արդարադատությունը դիտարկվում է օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների գործունեության սահմանադրական շրջանակների պահպանման հետ փոխկապակցված ինստիտուտ՝ առանց այն նույնացնելու ընդհանուր իրավասության դատական վերահսկողության հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել տեսական մոտեցումները, սահմանադրական և դատավարական իրավունքի սկզբունքները, ինչպես նաև սահմանադրական արդարադատության ինստիտուցիոնալ զարգացման խնդիրները։ Նման համալիր քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դատավարական մեխանիզմների դերը սահմանադրական նորմերի գործողության ապահովման, սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության և իրավական համակարգում սահմանադրականության սկզբունքի իրականացման գործում։ Աշխատությունը կարող է կիրառական և տեսական նշանակություն ունենալ սահմանադրական իրավունքի, դատավարական իրավունքի և սահմանադրական արդարադատության ոլորտների ուսումնասիրության համար։