Կյանքի դեղ՝ որպես հոգևոր բժշկարան

Other Subjects

Հրատարակությունը 1909 թվականի համար նախատեսված ժողովրդական-պատկերազարդ տարեցույց է, որը միավորում է օրացուցային և հանրամատչելի տեղեկատու նյութերի գործառույթները։ Նմանատիպ տարեցույցները կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայ տպագիր մշակույթում՝ ընթերցողներին տրամադրելով տարվա օրացուցային տվյալներ, ժամանակի կազմակերպմանն առնչվող տեղեկություններ և լայն հանրության համար նախատեսված տարբեր բնույթի նյութեր։ Ժողովրդական ուղղվածությունը մատնանշում է ընթերցողների լայն շրջանակին հասկանալի և մատչելի բովանդակության ձգտումը, իսկ պատկերազարդ բնույթը վկայում է տպագիր խոսքը տեսողական նյութերով լրացնելու կարևորության մասին։ Այդպիսի հրատարակություններում կարող էին ներառվել հասարակական, մշակութային, կրթական, պատմական և կենցաղային թեմաներով տեղեկություններ, ինչպես նաև ընթերցանության ու ժամանցի համար նախատեսված նյութեր։ Տարեցույցը հետաքրքրություն է ներկայացնում XX դարի սկզբի հայ պարբերական և ոչ պարբերական տպագրության, հանրամատչելի գրականության, օրացույցային հրատարակությունների և ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արտացոլում է ժամանակաշրջանի հայերեն տպագիր խոսքի տարածման և ժողովրդական կրթության զարգացման միջավայրը։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանյայց եկեղեցու աթոռին՝ որպես հայ ժողովրդի հոգևոր, եկեղեցական և ազգային կյանքի կարևորագույն հաստատության։ Այն առնչվում է Հայ Առաքելական եկեղեցու կենտրոնական կառույցի պատմությանը, նրա հոգևոր հեղինակությանը և հայ հավատացյալների կյանքում ունեցած նշանակությանը։ Հայոց եկեղեցական աթոռը դարերի ընթացքում եղել է ոչ միայն հոգևոր առաջնորդության և եկեղեցական կառավարման կենտրոն, այլև ազգային ինքնության, մշակութային շարունակականության և համայնքային համախմբման կարևոր հենարան։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու կաթողիկոսական իշխանության նշանակությանը, եկեղեցական ավանդույթների պահպանմանը, հոգևորականության գործունեությանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում եկեղեցու առջև ծառացած խնդիրներին։ Այս կառույցի պատմությունը սերտորեն կապված է հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի, կրթության, գրականության և ազգային կյանքի զարգացման հետ։ Եկեղեցական աթոռի շուրջ ձևավորված ավանդույթներն ու հաստատությունները նպաստել են հայ հոգևոր ժառանգության պահպանմանը և տարբեր համայնքների միջև կապերի ամրապնդմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում Հայաստանյայց եկեղեցու պատմության, նրա կառավարման համակարգի և ազգային-եկեղեցական ինքնագիտակցության ուսումնասիրության համար՝ ընդգծելով հոգևոր կենտրոնի դերը հայ ժողովրդի պատմական հիշողության ու մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։

Other Subjects

Հեղինակ Հ. Թումանյանը գրքում ներկայացնում է պտղատու այգիներում հանդիպող վնասատուների հիմնական խմբերը՝ միջատներ, տիզեր և այլ անողնաշարավորներ, դրանց զարգացման փուլերը, բազմացման առանձնահատկությունները և տարածման էկոլոգիական պայմանները՝ շեշտադրելով դրանց ազդեցությունը ծառերի աճի, բերքատվության և պտղի որակի վրա։ Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է պայքարի տարբեր եղանակները՝ ագրոտեխնիկական միջոցառումներ (ճիշտ էտում, հողի մշակություն, սանիտարական աշխատանքներ), մեխանիկական և ֆիզիկական մեթոդներ, կենսաբանական պայքար՝ օգտակար օրգանիզմների կիրառմամբ, ինչպես նաև քիմիական միջոցների նպատակային և սահմանափակ օգտագործում՝ ինտեգրված պաշտպանության համակարգի շրջանակում։ Գրքում ընդգրկված են նաև վնասատուների մոնիթորինգի և կանխատեսման մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս ժամանակին հայտնաբերել վտանգը և կիրառել արդյունավետ միջոցառումներ՝ նվազեցնելով կորուստները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտեգրված վնասատուների կառավարման սկզբունքներին, որոնք համադրում են տարբեր մոտեցումներ՝ ապահովելու այգիների կայուն արտադրողականություն և շրջակա միջավայրի պաշտպանություն։ Աշխատությունը նախատեսված է այգեգործների, ագրոնոմների, բույսերի պաշտպանության մասնագետների, գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների և ֆերմերների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները պտղատու ծառերի վնասատուների դեմ պայքարի ժամանակակից մեթոդների վերաբերյալ։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկացի փիլիսոփա Ռիչարդ Ռորտիի փիլիսոփայական հայացքների քննական և մեթոդաբանական վերլուծությանը։ Քննության են առնվում նրա մտածողության ձևավորման գաղափարական աղբյուրները, պրագմատիստական ավանդույթի հետ ունեցած կապերը և ժամանակակից արևմտյան փիլիսոփայության համատեքստում նրա մոտեցումների առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են ճշմարտության, գիտելիքի, լեզվի, իրականության և ճանաչողության վերաբերյալ նրա պատկերացումները՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ավանդական իմացաբանական մոտեցումների վերաիմաստավորմանը։ Դիտարկվում է լեզվի դերը մարդկային փորձի նկարագրման և աշխարհի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործընթացում, ինչպես նաև փիլիսոփայական բառապաշարների պատմական ու մշակութային պայմանավորվածության խնդիրը։ Քննարկվում են օբյեկտիվության, հիմնավորման և գիտելիքի համընդհանուր հիմքերի վերաբերյալ Ռորտիի քննադատական մոտեցումները, դրանց տեսական նախադրյալներն ու փիլիսոփայական հետևանքները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում նոր պրագմատիզմի, հակահիմնարարության, հեգնանքի, համերաշխության և ազատական հասարակության վերաբերյալ նրա գաղափարների ուսումնասիրությանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև փիլիսոփայության դերի և նշանակության վերաբերյալ նրա ըմբռնմանը, ըստ որի փիլիսոփայական մտածողությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես վերջնական ճշմարտությունների որոնում, այլև որպես տարբեր գաղափարների, նկարագրությունների և մշակութային ավանդույթների միջև շարունակական երկխոսություն։ Համեմատական դիտարկման միջոցով բացահայտվում են նրա մոտեցումների ուժեղ և վիճահարույց կողմերը, ինչպես նաև դրանց շուրջ ձևավորված տեսական բանավեճերը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու Ռորտիի փիլիսոփայական ժառանգության և ժամանակակից պրագմատիզմի զարգացման մեջ նրա ունեցած նշանակության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության, իմացաբանության, լեզվի փիլիսոփայության և ժամանակակից մտքի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միության ձևավորման, զարգացման և բազմակողմանի գործունեության պատմությանը։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է կազմակերպության ստեղծման նախադրյալները, նրա գործունեության հիմնական փուլերը և այն դերը, որը միությունը կատարել է հայ ժողովրդի սոցիալական, կրթական, մշակութային և ազգային կյանքի տարբեր ոլորտներում։ Աշխատանքի հիմքում բարեգործական գործունեության պատմությունն է, սակայն թեման չի սահմանափակվում միայն նյութական օգնության կազմակերպմամբ․ միության գործունեությունը դիտարկվում է որպես հայ համայնքների համախմբման, կրթության և մշակույթի պահպանման, սոցիալական աջակցության և ազգային ինքնության ամրապնդման ավելի լայն գործընթացի բաղադրիչ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կազմակերպության գործունեության աշխարհագրական ընդլայնմանը և տարբեր երկրներում հայկական համայնքների հետ դրա կապերի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում ներկայացվում են կրթական հաստատությունների, մշակութային ծրագրերի, սոցիալական աջակցության նախաձեռնությունների և այլ բարեգործական ծրագրերի զարգացման ուղղությունները, որոնց միջոցով կազմակերպությունը նպաստել է համայնքային կյանքի կազմակերպմանը և հասարակական կարիքների բավարարմանը։ Աշխատանքը կարևորում է նաև միության գործունեությունը Հայաստանի և սփյուռքի միջև կապերի պահպանման ու զարգացման համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են փոխվել կազմակերպության առաջնահերթությունները քաղաքական և սոցիալական տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Առանձին նշանակություն ունի հայ ժողովրդի համար հատկապես ծանր պատմական իրադարձությունների և ճգնաժամային ժամանակաշրջանների ընթացքում իրականացված օգնությունը, երբ բարեգործական կառույցները ստանձնել են բնակչության աջակցության, որբերի և կարիքավորների խնամքի, կրթության կազմակերպման և սոցիալական վերականգնման կարևոր գործառույթներ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է կազմակերպությունը հարմարվել տարբեր երկրների քաղաքական, տնտեսական և հասարակական պայմաններին՝ պահպանելով իր հիմնական բարեգործական և ազգային առաքելությունը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում կառույցի ներքին կազմակերպմանը, մասնաճյուղերի ձևավորմանը, նվիրատուների և անդամների ներգրավմանը և բարեգործական գործունեության համակարգման մեխանիզմներին։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ կազմակերպության պատմությունը ներկայացվում է հայ սփյուռքի և ազգային հասարակական կյանքի ավելի լայն պատմական համատեքստում։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել բարեգործությունը որպես հասարակական ինքնակազմակերպման կարևոր ձև և գնահատել դրա ազդեցությունը կրթության, մշակույթի, սոցիալական պաշտպանության և համայնքային համերաշխության զարգացման վրա։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, բարեգործական կազմակերպությունների պատմությամբ և հայկական համայնքների հասարակական կյանքով հետաքրքրվող պատմաբաններին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է հայկական բարեգործական շարժման կարևորագույն կառույցներից մեկի պատմական ուղին՝ բացահայտելով դրա ձևավորման պատճառները, գործունեության հիմնական ուղղությունները և երկարաժամկետ նշանակությունը հայ ժողովրդի և սփյուռքի կյանքում։

Other Subjects

Վարդանյան Լ., հանդիսանում է մատենագիտական և տեղեկատու բնույթի աշխատություն, որը համակարգված կերպով ներկայացնում է Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանում տարբեր տարիներին՝ 1935–2009 թվականների ընթացքում պաշտպանված ատենախոսությունների ամբողջական ցանկը։ Այն ընդգրկում է գիտական աշխատանքների թեմատիկ բազմազանությունը, հեղինակներին, պաշտպանության տարիները և գիտական ուղղությունները՝ ապահովելով արժեքավոր տեղեկատվական բազա գիտական հետազոտությունների պատմության և զարգացման վերաբերյալ։ Գրքում արտացոլված են ագրարային գիտությունների տարբեր ճյուղերը՝ գյուղատնտեսություն, անասնաբուծություն, հողագիտություն, ագրոտեխնիկա, սննդի տեխնոլոգիա և հարակից ոլորտներ, ինչը հնարավորություն է տալիս տեսնել համալսարանի գիտական գործունեության զարգացումը երկարաժամկետ պատմական համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված գիտական կադրերի պատրաստման գործընթացին, գիտահետազոտական ուղղությունների ձևավորմանը և դրանց ներդրմանը գյուղատնտեսության զարգացման մեջ։ Այս աշխատությունը ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատու աղբյուր հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և գիտական գրադարանների համար՝ նպաստելով գիտական տեղեկատվության որոնման, համակարգման և օգտագործման արդյունավետությանը։