Մանկանց երկրորդ ընթերցարան

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նախատեսված է աշխարհագրության սկզբնական գիտելիքներ ձեռք բերող սովորողների համար և ներկայացնում է աշխարհագրական կրթության հիմունքները՝ նպաստելով Երկրի, նրա բնական միջավայրի և տարածական առանձնահատկությունների վերաբերյալ համակարգված պատկերացումների ձևավորմանը։ Այն ընդգրկում է աշխարհագրության ուսումնասիրման հիմնական ուղղությունները և նպատակ ունի սովորողին ծանոթացնել շրջակա աշխարհի տարածական կազմակերպվածությանը, բնական երևույթների բազմազանությանը և տարբեր տարածքների բնութագրական հատկանիշներին։ Դասագրքային նյութը միտված է աշխարհագրական հասկացությունների աստիճանական յուրացմանը, դիտողականության զարգացմանը և աշխարհագրական տեղեկությունների ընկալման ու համադրման կարողությունների ձևավորմանը։ Աշխարհագրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սովորողներին հասկանալու բնական միջավայրի և տարածքի առանձնահատկությունների փոխկապակցվածությունը, ճանաչելու տարբեր աշխարհագրական վայրերի բնորոշ գծերը և ընդլայնելու իրենց պատկերացումները աշխարհի մասին։ Նյութի ուսուցողական բնույթը ենթադրում է գիտելիքների մատչելի և հաջորդական ներկայացում՝ համապատասխան սկզբնական մակարդակի սովորողների կրթական պահանջներին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի աշխարհագրության դասավանդման և դպրոցական կրթության զարգացման պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով աշխարհագրական գիտելիքների համակարգված ուսուցման և հանրակրթական դասագրքերի միջոցով գիտելիքների տարածման ավանդույթները։ Այն նաև արժեքավոր է հայալեզու կրթական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես աշխարհագրական առարկայի ուսուցման կազմակերպման և գիտելիքների փոխանցման պատմական օրինակ։

Այլ առարկաներ

Երևանյան 3-րդ միջազգային երաժշտական փառատոնը, որը անցկացվել է 2009 թվականի սեպտեմբերի 11-ից մինչև հոկտեմբերի 23-ը Երևանում, համարվում է ժամանակի կարևորագույն մշակութային իրադարձություններից մեկը, որը միավորել է դասական երաժշտության միջազգային բարձրակարգ կատարողներին, դիրիժորներին և նվագախմբերին մեկ մեծ երաժշտական հարթակում։ Փառատոնը կազմակերպվել էր Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի նախաձեռնությամբ և իրականացվում էր Հայաստանի Հանրապետության մշակույթի նախարարության աջակցությամբ՝ նպատակ ունենալով զարգացնել և միջազգային մակարդակի վրա բարձրացնել Հայաստանի երաժշտական կյանքը, ինչպես նաև Երևանը դարձնել դասական երաժշտության կարևոր կենտրոններից մեկը տարածաշրջանում։ Փառատոնի գեղարվեստական ղեկավարներն էին դիրիժոր Էդուարդ Թոփչյանը և բջջիստ Ալեքսանդր Չաուշյանը, որոնց ղեկավարությամբ ձևավորվել էր բազմաբնույթ և բարձրակարգ ծրագիր, ներառելով սիմֆոնիկ և կամերային համերգներ, մենակատարային ելույթներ, ինչպես նաև համաշխարհային դասական և ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ։ Փառատոնի բացումը նշանավորվել է Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի համերգով՝ Արամ Խաչատրյան համերգասրահում, որտեղ հնչել են Տիգրան Մանսուրյանի ստեղծագործությունները, Դմիտրի Շոստակովիչի սիմֆոնիաներից մեկը, ինչպես նաև այլ դասական հեղինակների գործեր՝ ընդգծելով ծրագրի միջազգային և միաժամանակ ազգային ուղղվածությունը։ Փառատոնի ընթացքում Հայաստան են ժամանել տարբեր երկրներից հայտնի երաժիշտներ՝ Գերմանիայից, Մեծ Բրիտանիայից, Իտալիայից, Ֆրանսիայից, Ավստրիայից, Ռուսաստանից, Բելգիայից, Ճապոնիայից և այլ երկրներից, որոնք հանդես են եկել համերգներով և համագործակցել հայկական երաժշտական կոլեկտիվների հետ՝ ստեղծելով մշակութային փոխանակման բարձր մակարդակ։ Փառատոնի առանձնահատկություններից էր նաև այն, որ այն ներառում էր ոչ միայն դասական համերգային ծրագրեր, այլև կրթական բաղադրիչներ՝ վարպետության դասեր երիտասարդ երաժիշտների համար, ինչը նպաստում էր տեղական երաժշտական դպրոցի զարգացմանը և միջազգային փորձի փոխանցմանը։ Բացի այդ, ծրագրում ընդգրկված էին տարբեր դարաշրջանների կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ՝ Բեթհովենից և Մոցարտից մինչև Չայկովսկի, Վերդի և Ռախմանինով, ինչը ապահովում էր բազմաժանր և բազմաշերտ երաժշտական փորձառություն հանդիսատեսի համար։ Այս փառատոնը նաև կարևոր դեր է ունեցել Հայաստանի մշակութային դիվանագիտության մեջ՝ նպաստելով երկրի միջազգային ճանաչելիության բարձրացմանը և հաստատելով Երևանը որպես տարածաշրջանային նշանակալի երաժշտական կենտրոն։

Տնտեսագիտություն

Տնտեսագիտական, կառավարման և կորպորատիվ հարաբերությունների կարգավորման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում կորպորատիվ կառավարման համակարգի զարգացման հիմնախնդիրների, դրա ինստիտուցիոնալ առանձնահատկությունների և կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում կորպորատիվ կառավարման տեսական հիմքերը, կազմակերպությունների կառավարման կառուցվածքները, բաժնետերերի, տնօրենների խորհրդի և գործադիր մարմինների միջև լիազորությունների ու պատասխանատվության բաշխման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեփականության և կառավարման տարանջատման, բաժնետերերի իրավունքների պաշտպանության, կառավարման թափանցիկության և հաշվետվողականության ապահովման խնդիրներին։ Վերլուծվում են Հայաստանի Հանրապետությունում կորպորատիվ կառավարման իրավական և կազմակերպական միջավայրի առանձնահատկությունները, ընկերությունների կառավարման գործելակերպերը և միջազգային չափանիշների կիրառման հնարավորությունները։ Քննարկվում են կառավարման մարմինների արդյունավետության, անկախ վերահսկողության, ներքին աուդիտի, ռիսկերի կառավարման և շահերի բախման կանխարգելման հետ կապված հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել հայկական ընկերությունների սեփականության կառուցվածքը, բաժնետիրական հարաբերությունները, ներդրումային գրավչության վրա կորպորատիվ կառավարման ազդեցությունը և կառավարման մշակույթի զարգացման պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում կորպորատիվ տեղեկատվության բացահայտման, ֆինանսական հաշվետվությունների արժանահավատության և շահագրգիռ կողմերի հետ հարաբերությունների կազմակերպման սկզբունքներին։ Կարևորվում է միջազգային փորձի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ Հայաստանի տնտեսական և ինստիտուցիոնալ առանձնահատկություններին համապատասխան կառավարման մեխանիզմների կատարելագործման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել կորպորատիվ կառավարման արդյունավետության բարձրացման, ներդրողների վստահության ամրապնդման և կազմակերպությունների երկարաժամկետ զարգացման համար անհրաժեշտ առաջարկությունների մշակմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության, կառավարման, կորպորատիվ ֆինանսների, ձեռնարկատիրական իրավունքի և կազմակերպությունների ռազմավարական զարգացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը պատմաաշխարհագրական բնույթի ուսումնասիրություն է, որտեղ Կովկասի և Օսմանյան կայսրության սահմանային տարածքները դիտարկվում են ռազմական աշխարհագրության տեսանկյունից՝ տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմավարական պատկերացումների և տարածաշրջանի բնական ու բնակավայրային առանձնահատկությունների համատեքստում։ Ներկայացվում են սահմանամերձ գոտիների ֆիզիկաաշխարհագրական պայմանները՝ լեռնային համակարգերը, գետահովիտները, ջրագրական ցանցը, բնակավայրերի տեղաբաշխումը, կլիմայական պայմանները և հաղորդակցության ուղիները՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը տարածաշրջանի պատմական զարգացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Կովկասի լեռնային ռելիեֆին, որը զգալիորեն պայմանավորել է բնակեցման կառուցվածքը, տնտեսական հաղորդակցությունները և տարբեր տարածքների միջև կապերի ձևավորումը։ Նյութում աշխարհագրական միջավայրը կարող է դիտարկվել նաև պետական սահմանների, վարչատարածքային բաժանման և սահմանային շրջանների քաղաքական նշանակության հետ փոխկապակցված։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ճանապարհների, լեռնանցքների և բնակավայրերի վերաբերյալ պատմական տեղեկությունների համակարգումը, ինչի շնորհիվ աշխատությունը կարող է ծառայել ոչ միայն ռազմական աշխարհագրության, այլև պատմական աշխարհագրության և տարածաշրջանագիտության ուսումնասիրության համար։ Անդրադարձ է կատարվում սահմանային տարածքների ժողովրդագրական և տնտեսական առանձնահատկություններին, բնակչության տեղաբաշխմանը, առևտրային կապերին և հաղորդակցության հիմնական ուղղություններին՝ այնքանով, որքանով դրանք կապված են տարածքի ընդհանուր աշխարհագրական նկարագրության հետ։ Նման աղբյուրները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու նաև այն ժամանակաշրջանի քարտեզագրական գիտելիքները, տարածության նկարագրման մեթոդները և պետական կառույցների կողմից սահմանային շրջանների վերաբերյալ տեղեկատվության հավաքագրման ու համակարգման սկզբունքները։ Միաժամանակ դրանց օգտագործումը պահանջում է աղբյուրագիտական քննադատություն, քանի որ տեղանունները, սահմանների նկարագրությունները և բնակչության վերաբերյալ տվյալները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանի վարչական դասակարգումները և հեղինակների նպատակները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը արժեքավոր նյութ կարող է ներկայացնել Կովկասի պատմական աշխարհագրության, ռուս-օսմանյան սահմանային տարածքների պատմության, հին ճանապարհային ցանցերի, բնակավայրերի և տարածաշրջանի տարածքային կազմակերպման ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Աշխատությունը ներկայացնում է Անիի հնագիտական արշավախմբի 1907 թվականի՝ վեցերորդ արշավի ընթացքում հայտնաբերված հնագիտական առարկաների գրանցամատյանը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Անիի հնավայրի նյութական մշակույթի, հնագիտական ուսումնասիրության պատմության և քաղաքի բազմաշերտ անցյալի հետազոտության համար։ Գրքում համակարգված կերպով ներկայացվում են պեղումների ընթացքում հայտնաբերված հնության առարկաները՝ դրանց վերաբերյալ հնարավոր նկարագրություններով և նույնականացման տվյալներով, ինչը թույլ է տալիս պատկերացում կազմել արշավախմբի աշխատանքի արդյունքների և հավաքված հնագիտական նյութի բնույթի մասին։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկություններից է հնագիտական գտածոների գրանցման և դասակարգման սկզբունքը, քանի որ նման կատալոգները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն պահպանել առանձին առարկաների մասին տեղեկությունը, այլև հետագայում դրանք համադրել այլ պեղումների նյութերի, թանգարանային հավաքածուների և Անիի հնագիտական ուսումնասիրությունների հետ։ Նյութը հատկապես կարևոր է Անիի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ քաղաքը միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կենտրոններից էր և իր տարածքում պահպանել է տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտեր։ Գրանցամատյանը կարող է տեղեկություններ տրամադրել առարկաների ձևի, նյութի, նշանակության, հայտնաբերման հանգամանքների և հնագիտական համատեքստի վերաբերյալ՝ այդպիսով լրացնելով Անիի նյութական մշակույթի մասին պատկերացումները։ Տեքստում ներառված տասը պատկերները ևս էական նշանակություն ունեն, քանի որ դրանք տեսողականորեն լրացնում են նկարագրվող հնագիտական նյութը և հնարավորություն են տալիս ավելի հստակ պատկերացնել որոշ առարկաների արտաքին տեսքն ու առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն հնագետների և պատմաբանների, այլև մշակութաբանների, արվեստաբանների, թանգարանագետների և Անիի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր է հնագիտական փաստագրության պատմության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին 20-րդ դարի սկզբին իրականացվում պեղումների արդյունքների գրանցումը, նյութերի նկարագրությունն ու գիտական շրջանառության մեջ ներառումը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես մասնագիտացված հնագիտական կատալոգ և սկզբնաղբյուր, որը պահպանել է Անիի 1907 թվականի պեղումների ընթացքում ձեռք բերված նյութական վկայությունների մասին տեղեկություններ և կարող է օգտագործվել քաղաքի հնագիտական ժառանգության, նյութական մշակույթի և ուսումնասիրության պատմության հետագա հետազոտություններում։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է համարժեքության խնդիրը Մովսես Խորենացու «Պատմություն հայոց» երկի անգլերեն թարգմանության մեջ՝ ընդգծելով բնագրային իմաստի, ոճի և մշակութային բովանդակության փոխանցման բարդությունները։ Նշվում է, որ պատմական-գրական տեքստերի թարգմանության ընթացքում համարժեքության ապահովումը պահանջում է ոչ միայն լեզվական ճշգրտություն, այլև մշակութային և պատմական համատեքստի խորքային ըմբռնում, քանի որ բնագրում առկա բազմաթիվ հասկացություններ, իրողություններ և ոճական ձևեր չունեն ուղղակի համարժեքներ անգլերեն լեզվում։ Վերլուծվում է, որ հատկապես դժվար է պահպանել հին հայերենին բնորոշ շարահյուսական կառուցվածքները, պատկերավոր մտածողությունը և պատմողական ոճի էպիկական բնույթը, որոնք կազմում են երկի գեղարվեստական ամբողջականության կարևոր մասը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառային և իմաստային համարժեքության տեսակներին, երբ թարգմանիչը ստիպված է ընտրություն կատարել բառացի և ազատ թարգմանության միջև՝ հավասարակշռելով ճշգրտությունն ու ընթեռնելիությունը։ Նշվում է նաև, որ մշակութային համարժեքության խնդիրները հատկապես ակնհայտ են պատմական անձերի, տեղանունների և իրադարձությունների ներկայացման ժամանակ, որտեղ անհրաժեշտ է պահպանել ինչպես գիտական հավաստիությունը, այնպես էլ ընթերցողի ընկալման հասանելիությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ «Պատմություն հայոց»-ի անգլերեն թարգմանության համարժեքության խնդիրը բազմաշերտ է և պահանջում է լեզվաբանական, պատմական և մշակութային գործոնների համալիր հաշվառում։