Նամակներ Սուրբ Հաղորդության մասին

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է կրոնի հասարակական դերի, պատմական զարգացման և սոցիալ-փիլիսոփայական նշանակության քննադատական ուսումնասիրությանը՝ հատկապես մարքսիստական-լենինյան աշխարհայացքի և խորհրդային աթեիստական գաղափարախոսության տեսանկյունից։ Հրատարակության գաղափարական հիմքում ընկած է կրոնի՝ որպես հասարակական գիտակցության ձևի մեկնաբանությունը, որի միջոցով փորձ է արվում բացահայտելու կրոնական պատկերացումների առաջացման սոցիալական, տնտեսական, պատմական և հոգեբանական նախադրյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրոնի և հասարակական հարաբերությունների փոխկապակցվածությանը, կրոնական հաստատությունների պատմական գործունեությանը, հոգևոր իշխանության և քաղաքական կառույցների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև տարբեր հասարակարգերում կրոնական գաղափարախոսության ունեցած ազդեցությանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակներում քննարկվում են կրոնական հավատալիքների ձևավորման և պահպանման պատճառները, դրանց ազդեցությունը մարդու աշխարհընկալման, բարոյական պատկերացումների, հասարակական վարքագծի և սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Կարևորվում է կրոնի նկատմամբ մատերիալիստական փիլիսոփայության մոտեցումը, որի համաձայն կրոնական պատկերացումները դիտարկվում են պատմականորեն ձևավորված հասարակական պայմանների և մարդու ճանաչողական գործունեության հետ փոխկապակցված երևույթներ։ Անդրադարձ է կատարվում գիտական աշխարհայացքի և կրոնական մտածողության հարաբերակցությանը, բնության ու հասարակության զարգացման օրինաչափությունների գիտական բացատրությանը, ինչպես նաև գիտության առաջընթացի ազդեցությանը հասարակության աշխարհայացքային պատկերացումների փոփոխության վրա։ Հատուկ ուշադրության են արժանանում կրոնի վերաբերյալ մարքսիստական տեսության հիմնական դրույթները, կրոնական գաղափարախոսության նկատմամբ դասակարգային մոտեցումները և այն պատկերացումները, որոնց համաձայն կրոնը որոշ պատմական պայմաններում կարող էր ծառայել գոյություն ունեցող սոցիալական ու քաղաքական հարաբերությունների պահպանմանը։ Քննարկվում են նաև կրոնական կազմակերպությունների և պետական իշխանության փոխհարաբերությունների պատմական առանձնահատկությունները, հասարակական կյանքի աշխարհիկացման գործընթացները և կրոնական հաստատությունների ազդեցության փոփոխությունները սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների պայմաններում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խորհրդային գաղափարախոսության շրջանակներում կրոնական աշխարհայացքի հաղթահարման համար առաջարկվող միջոցների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ գիտական գիտելիքների տարածումը, աթեիստական դաստիարակությունը, կրթական համակարգի աշխարհիկ բնույթի ամրապնդումը և հասարակության շրջանում մատերիալիստական մտածողության ձևավորումը։ Անդրադարձ է կատարվում կրթության, մշակույթի, գիտական լուսավորության և հասարակական քարոզչության դերին աշխարհայացքային փոփոխությունների իրականացման գործընթացում։ Կարևորվում են նաև կրոնական հավատալիքների պահպանման սոցիալ-հոգեբանական պատճառները, ընտանեկան և համայնքային ավանդույթների ազդեցությունը, սովորույթների փոխանցման մեխանիզմները և կրոնական ինքնագիտակցության ձևավորման առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու խորհրդային ժամանակաշրջանում տարածված գիտական աթեիզմի գաղափարական սկզբունքները, կրոնի քննադատության մեթոդները և հասարակության աշխարհիկացման վերաբերյալ տեսական պատկերացումները։ Միաժամանակ աշխատանքի բովանդակությունը կարևոր է դիտարկել իր պատմական և գաղափարական համատեքստում, քանի որ կրոնի բացասական կամ հետադիմական բնույթի վերաբերյալ ընդհանրացումները արտահայտում են որոշակի փիլիսոփայական և քաղաքական դիրքորոշում և չեն ներկայացնում կրոնագիտության բոլոր գիտական մոտեցումները։ Ժամանակակից կրոնագիտական ուսումնասիրություններում կրոնը դիտարկվում է նաև որպես մշակութային ինքնության, բարոյական արժեքների, համայնքային համերաշխության, արվեստի և պատմական ժառանգության ձևավորման կարևոր գործոն։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն կրոնի քննադատության պատմության, այլև խորհրդային հասարակության գաղափարական համակարգի, պետական աթեիզմի, աշխարհիկացման քաղաքականության և փիլիսոփայական մտածողության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին խորհրդային գաղափարախոսության շրջանակներում մեկնաբանվում կրոնի հասարակական գործառույթները, գիտության և հավատի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև հասարակական գիտակցության վերափոխման հնարավորությունները։ Հրատարակությունն ունի պատմափիլիսոփայական, գաղափարախոսական և կրոնագիտական նշանակություն՝ նպաստելով 20-րդ դարի հասարակական մտքի, մարքսիստական կրոնաքննադատության և խորհրդային մշակութային քաղաքականության առանձնահատկությունների ընկալմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել փիլիսոփաների, պատմաբանների, կրոնագետների, սոցիոլոգների, մշակութաբանների, գաղափարախոսության պատմության հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և կրոնի ու հասարակության փոխհարաբերությունների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Pedagogy

Գիրքը ներկայացնում է նախադպրոցական տարիքի երեխաների դաստիարակության և ուսուցման կարևորագույն հարցերը՝ հիմնվելով հայ մանկավարժական մտքի արժեքավոր դիտարկումների և գիտական մոտեցումների վրա։ Աշխատության մեջ բացահայտվում են փոքր տարիքի երեխաների զարգացման առանձնահատկությունները, նրանց կրթական միջավայրի ձևավորման սկզբունքները, դաստիարակի դերը և ուսուցման գործընթացի ճիշտ կազմակերպման ուղիները։ Հեղինակը անդրադառնում է երեխայի անհատականության ձևավորմանը, բարոյական, մտավոր, ֆիզիկական և ստեղծագործական կարողությունների զարգացման նշանակությանը՝ ընդգծելով վաղ մանկության շրջանի կարևոր ազդեցությունը մարդու հետագա կյանքի վրա։ Գրքում ներկայացված են մանկավարժական գաղափարներ, որոնք նպաստում են երեխայի ազատ, ներդաշնակ և նպատակային զարգացմանը, ինչպես նաև նախադպրոցական կրթության արդյունավետ կազմակերպմանը։ Այն արժեքավոր նյութ է մանկավարժների, ուսանողների, կրթության ոլորտի մասնագետների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են երեխաների դաստիարակության տեսությամբ ու գործնական մեթոդներով։

Culture

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը և վերլուծությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով այն երաժշտական միջոցների, արտահայտչական սկզբունքների և ոճական հատկանիշների վրա, որոնց միջոցով ձևավորվել ու զարգացել է տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողությունը։ Ուսումնասիրության հիմքում ժողովրդական և մասնագիտացված երաժշտական ստեղծագործության փոխհարաբերության գաղափարն է, քանի որ միջնադարյան երաժշտական մշակույթում այս երկու ոլորտները հաճախ գոյություն են ունեցել սերտ փոխազդեցության պայմաններում։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթը կարող էր ծառայել որպես մեղեդիական, ռիթմական և ինտոնացիոն նյութի աղբյուր, իսկ մասնագիտական ստեղծագործությունը այդ նյութը վերամշակել, համակարգել և ենթարկել ավելի բարդ գեղարվեստական ու կառուցվածքային սկզբունքների։ «Ժողովդապրոֆեսիոնալ» երաժշտական ստեղծագործության ուսումնասիրությունը կարևոր է այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել միջնադարյան երաժշտական մշակույթը ոչ միայն որպես ծիսական կամ եկեղեցական արվեստի պատմություն, այլև որպես աշխարհիկ և ժողովրդական ավանդույթների հետ փոխազդող բազմաշերտ համակարգ։ Այս միջավայրում ձևավորվող ստեղծագործությունները կարող էին արտահայտել հասարակության կենցաղը, աշխարհայացքը, զգացմունքները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական հիշողությունը։ Երաժշտական լեզվի ուսումնասիրության առանցքային հարցերից մեկը մեղեդիական մտածողությունն է։ Միջնադարյան ստեղծագործություններում մեղեդու կառուցվածքը կարող է արտահայտվել որոշակի ինտոնացիոն դարձվածքների, ձայնակարգային հարաբերությունների, կրկնությունների, աստիճանական զարգացումների և մեղեդիական հանգուցալուծումների միջոցով։ Այս տարրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն սկզբունքները, որոնց հիման վրա կազմակերպվել է երաժշտական հնչյունային նյութը։ Ձայնակարգային համակարգը նույնպես կարևոր դեր ունի երաժշտական լեզվի բնութագրման գործում։ Ձայնակարգերի ընտրությունը, դրանց ներսում հնչյունների փոխհարաբերությունները և կայուն ու անկայուն հենակետերի ձևավորումը որոշում են ստեղծագործության ընդհանուր հնչերանգային բնույթը։ Միջնադարյան երաժշտության ուսումնասիրության ժամանակ այդ հարաբերությունները կարևոր են հատկապես այն պատճառով, որ ժամանակակից տոնալ համակարգի հասկացությունները միշտ չէ, որ կարող են ամբողջությամբ փոխանցվել ավելի վաղ երաժշտական մտածողությանը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել նյութը տվյալ մշակույթի և ժամանակաշրջանի երաժշտական համակարգի ներքին տրամաբանության շրջանակում։ Լեզվաոճական առանձնահատկությունների կարևոր բաղադրիչ է նաև ռիթմական կազմակերպվածությունը։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների հետ կապված ստեղծագործություններում ռիթմը կարող է կապված լինել խոսքի, շարժման, աշխատանքի, պարի կամ ծիսական գործողության բնույթի հետ։ Ռիթմական կրկնությունները, չափային կառույցները, շեշտադրումների հարաբերությունները և ժամանակային կազմակերպման տարբեր ձևերը ստեղծում են ստեղծագործության յուրահատուկ արտահայտչական կերպարը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է երաժշտական ժամանակը կազմակերպվել միջնադարյան ստեղծագործության մեջ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև երաժշտական ձևի ուսումնասիրությունը։ Ստեղծագործության ներքին կառուցվածքը կարող է հիմնված լինել կրկնվող բաժինների, երկմաս կամ բազմամաս կառուցվածքների, մեղեդիական դարձվածքների հաջորդականության և թեմատիկ նյութի զարգացման վրա։ Ձևային կազմակերպվածության վերլուծությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է ստեղծագործողը կառուցում երաժշտական միտքը և ինչ միջոցներով է ապահովում ամբողջականության զգացումը։ Ժողովրդական ավանդույթի ազդեցության դեպքում ձևային կառուցվածքը կարող է սերտորեն կապված լինել բանավոր փոխանցման և հիշողության մեխանիզմների հետ, քանի որ կրկնությունը և կառուցվածքային պարզությունը նպաստում են ստեղծագործության պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ինտոնացիոն բառապաշարի քննությունը։ Առանձին մեղեդիական դարձվածքներ, ռիթմական ձևեր կամ հնչերանգային շարժումներ կարող են կրկնվել տարբեր ստեղծագործություններում՝ ձևավորելով տվյալ մշակութային միջավայրին բնորոշ երաժշտական լեզու։ Այդպիսի ինտոնացիոն միավորների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ստեղծագործություններ և պարզել դրանց միջև եղած ընդհանուր հատկանիշները։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել անհատական և ավանդական սկզբունքների փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե որքանով է ստեղծագործողը հետևում կայացած երաժշտական մոդելներին և որքանով է դրանք վերափոխում։ Միջնադարյան երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության մեջ մեծ նշանակություն ունի բանավոր և գրավոր ավանդույթների հարաբերակցությունը։ Երաժշտական նյութի բանավոր փոխանցումը ենթադրում է որոշակի փոփոխականություն․ նույն ստեղծագործությունը տարբեր կատարողների կամ տարբեր միջավայրերի պայմաններում կարող էր ունենալ տարբեր մեղեդիական, ռիթմական կամ կառուցվածքային դրսևորումներ։ Գրավոր արձանագրումը, ընդհակառակը, փորձում է ֆիքսել երաժշտական նյութի որոշակի տարբերակ։ Այս հանգամանքը պետք է հաշվի առնել միջնադարյան երաժշտական աղբյուրների վերլուծության ժամանակ, քանի որ պահպանված գրառումը կարող է ներկայացնել ոչ թե ստեղծագործության միակ և անփոփոխ ձևը, այլ դրա պատմական տարբերակներից մեկը։ Կարևոր է նաև երաժշտության և խոսքի փոխհարաբերությունը։ Եթե ստեղծագործությունը կապված է բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի հետ, երաժշտական լեզվի կառուցվածքը կարող է պայմանավորված լինել բառերի շեշտադրությամբ, վանկային կառուցվածքով և բովանդակային տրամաբանությամբ։ Մեղեդու շարժումը, ռիթմը և ձևային բաժանումները կարող են համապատասխանել խոսքի կառուցվածքին՝ ստեղծելով երաժշտական և բանավոր արտահայտության միասնական համակարգ։ Այսպիսի փոխհարաբերությունը հատկապես կարևոր է երգային ստեղծագործությունների լեզվաոճական բնութագրման համար։ Ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտական մտածողության փոխազդեցությունը կարող է դրսևորվել նաև մեղեդիների կառուցման սկզբունքներում։ Ժողովրդական ավանդույթից փոխանցված ինտոնացիոն ձևերը կարող էին ենթարկվել մասնագիտական մշակման՝ ստանալով ավելի բարդ կառուցվածք կամ նոր գործառույթ։ Մյուս կողմից, մասնագիտական երաժշտության որոշ տարրեր կարող էին ներթափանցել ժողովրդական միջավայր և հետագայում վերածվել ավանդական երաժշտական նյութի։ Այս փոխադարձ գործընթացը ցույց է տալիս, որ ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտությունը անհրաժեշտ է դիտարկել ոչ թե որպես միմյանցից մեկուսացված համակարգեր, այլ որպես փոխազդող մշակութային ոլորտներ։ Հետազոտության պատմամշակութային նշանակությունն այն է, որ երաժշտական լեզուն դիտարկվում է որպես տվյալ հասարակության աշխարհայացքի արտահայտման միջոց։ Երաժշտության մեջ պահպանված ինտոնացիոն, ռիթմական և ձևային առանձնահատկությունները կարող են վկայել հասարակության գեղագիտական նախասիրությունների, ծիսական պատկերացումների, սոցիալական կյանքի և մշակութային կապերի մասին։ Հետևաբար երաժշտագիտական վերլուծությունը կարող է լրացնել միջնադարյան հասարակության վերաբերյալ պատմական և մշակութաբանական ուսումնասիրությունները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նաև միջնադարյան երաժշտական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ։ Այդ ժառանգության մի մասը պահպանվել է գրավոր աղբյուրներում, մյուս մասը՝ բանավոր ավանդության միջոցով, իսկ որոշ նյութեր հասանելի են միայն հետագա գրառումների և համեմատական ուսումնասիրությունների շնորհիվ։ Երաժշտական լեզվի և ոճի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները համադրել և վերականգնել երաժշտական մշակույթի զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես բարդ և բազմաշերտ երևույթ, որի լեզվաոճական համակարգը ձևավորվել է ժողովրդական ավանդույթի, մասնագիտական երաժշտական մտածողության, բանավոր փոխանցման և պատմամշակութային միջավայրի փոխազդեցության արդյունքում։ Մեղեդիական, ձայնակարգային, ռիթմական, ձևային և ինտոնացիոն առանձնահատկությունների համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողության յուրահատկությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու միջնադարյան երաժշտական ժառանգության զարգացման մասին։

Religion

Գիրքը նախատեսված է Հայ առաքելական եկեղեցու ամենօրյա ժամերգությունների և կանոնական աղոթքի կարգը պահպանելու ու իրականացնելու համար։ Այն ընդգրկում է եկեղեցական ժամասացությունների ընթացքում օգտագործվող աղոթքներ, սաղմոսներ, հոգևոր երգեր և ծիսական բնագրեր, որոնք դասավորված են եկեղեցական ավանդույթով սահմանված կարգով։ Ժամագրքում ամփոփված նյութերն առնչվում են օրվա տարբեր ժամերին կատարվող պաշտամունքին, եկեղեցական օրացույցին և տարվա ընթացքում նշվող տոների ու հիշատակությունների ծիսական առանձնահատկություններին։ Այն ծառայում է որպես գործնական ձեռնարկ հոգևորականների և եկեղեցական արարողություններին մասնակցող անձանց համար՝ օգնելով պահպանել աղոթքների հաջորդականությունը, ծիսական ընթերցումների կարգը և հոգևոր երգեցողության ավանդույթները։ Ժամագրքերը կարևոր դեր ունեն Հայ եկեղեցու պաշտամունքային ժառանգության փոխանցման, եկեղեցական կյանքի կազմակերպման և հայերեն հոգևոր լեզվի պահպանման գործում։ Այս հրատարակությունը նաև արժեքավոր աղբյուր է հայ եկեղեցական ծիսագիտության, ժամերգությունների պատմության և XIX դարի հայերեն կրոնական գրքի մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Economics

Այս աշխատությունը վերաբերում է տրանսակցիոն ծախքերի կրճատման ինստիտուցիոնալ լծակների ուսումնասիրությանը՝ ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության և տնտեսական քաղաքականության շրջանակում՝ ընդգծելով այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով իրավական, կազմակերպչական և շուկայական ինստիտուտները կարող են նվազեցնել տնտեսական փոխանակումների ծախքերը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել տրանսակցիոն ծախքերի ձևավորման աղբյուրները՝ տեղեկատվական անհամաչափություն, պայմանագրերի իրականացման դժվարություններ, վերահսկման և կատարման ծախքեր, ինչպես նաև վստահության և ինստիտուցիոնալ կայունության խնդիրները, և բացահայտել դրանց նվազեցման հնարավոր ուղիները։ Ուսումնասիրվում են ինստիտուցիոնալ միջավայրի հիմնական բաղադրիչները՝ իրավական համակարգի արդյունավետությունը, սեփականության իրավունքի պաշտպանությունը, դատական համակարգի գործունակությունը, կարգավորող մարմինների որակը և կորպորատիվ կառավարման մեխանիզմները, որոնք միասին ձևավորում են տնտեսական փոխանակումների արդյունավետությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ոչ ֆորմալ ինստիտուտների դերին՝ վստահության, սոցիալական կապիտալի և գործարար մշակույթի ազդեցությանը գործարքային ծախքերի նվազեցման վրա։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև շուկայական և պետական կարգավորման փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են բարեփոխումները իրավական դաշտում և վարչարարության պարզեցումը նպաստել գործարքների ավելի ցածր ծախքերի ձևավորմանը։ Միաժամանակ վերլուծվում են միջազգային փորձերը և դրանց կիրառելիությունը Հայաստանի տնտեսական միջավայրում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության և տնտեսական քաղաքականության համար՝ նպաստելով ավելի արդյունավետ տնտեսական համակարգերի ձևավորմանը՝ հիմնված նվազ տրանսակցիոն ծախքերի վրա։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան պատկերազարդ ձեռագրերից մեկի ուսումնասիրությանը, որը ձևավորվել է քաղկեդոնական միջավայրում և կարևոր նյութ է հայ-բյուզանդական ու հայ-վրացական մշակութային փոխազդեցությունների հետազոտման համար։ Հեղինակը՝ Նիկողայոս Մառը, ձեռագրական հուշարձանը դիտարկում է ոչ միայն որպես մանրանկարչական արվեստի նմուշ, այլև որպես որոշակի էթնոդավանական միջավայրի պատմության և մշակույթի վկայություն։ Հետազոտության առանցքում հայ քաղկեդոնական համայնքների մշակութային առանձնահատկությունների բացահայտումն է, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես կարող էին հայկական լեզվական և ձեռագրական ավանդույթները համադրվել բյուզանդական ու վրացական եկեղեցական-գեղարվեստական ազդեցությունների հետ։ Հեղինակի ուշադրությունը գրավում է այն հանգամանքը, որ նման միջավայրերում հայերենը կարող էր պահպանել իր նշանակությունը եկեղեցական և մշակութային կյանքում՝ միաժամանակ փոխազդելով հարևան քրիստոնեական ավանդույթների հետ։ Պատկերազարդման համակարգը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մանրանկարների պատկերագրությունը, սրբերի ներկայացման ձևերը, գրությունների լեզուն և գեղարվեստական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Նման տարրերի համադրությունը կարևոր է ձեռագրի ստեղծման միջավայրի և մշակութային պատկանելության վերաբերյալ գիտական ենթադրությունների հիմնավորման համար։ Հետագա ուսումնասիրություններում այս նյութը կապվել է նաև 1313 թվականի հայկական Ավետարանի հետ, որտեղ հայկական տեքստը զուգակցվում է վրացերեն գրություններով ուղեկցվող պատկերների հետ, ինչը հետազոտողները դիտարկել են հայ քաղկեդոնական մշակութային միջավայրի բնորոշ դրսևորումներից մեկը։ Հուշարձանի քննությունը միաժամանակ նպաստում է միջնադարյան Հայաստանի կրոնական բազմազանության և տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների միջև մշակութային հաղորդակցության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև մանրանկարչության և եկեղեցական որմնանկարչության պատկերագրական ընդհանրությունների հարցը, քանի որ նման համեմատությունները կարող են ցույց տալ գեղարվեստական պատկերների տարածման և վերարտադրման ճանապարհները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայ ձեռագրագիտության, արվեստաբանության, եկեղեցական պատմության և հայ-վրացական ու հայ-բյուզանդական մշակութային կապերի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով պատկերազարդ ձեռագիրը որպես միջնադարյան բազմաշերտ մշակութային փոխազդեցությունների արժեքավոր սկզբնաղբյուր։