Նոր գրականություն ՀՍՍՀ կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ: Մատենագիտական ինֆորմացիա: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու (1982, Մարտ, թիվ 9)

Linguistics

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայերենի շարահյուսության կարևոր խնդիրներից մեկին՝ անորոշ դերբայի գործառույթներին ստորոգյալի կազմում և հատկապես եղանակավորող–անորոշ դերբայ կառույցի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այն լեզվական պայմաններն ու կառուցվածքային առանձնահատկությունները, որոնց շրջանակում անորոշ դերբայը մասնակցում է բարդ ստորոգյալի ձևավորմանը՝ արտահայտելով գործողության նպատակ, հնարավորություն, անհրաժեշտություն, ցանկություն, մտադրություն կամ այլ եղանակային նշանակություններ։ Հեղինակը քննարկում է եղանակավորող բայերի և անորոշ դերբայի փոխհարաբերությունը, դրանց իմաստային ու քերականական գործառույթները, ինչպես նաև նման կառույցների տեղը հայերենի բայական համակարգում։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր լեզվական միջավայրերում անորոշ դերբայի կիրառության առանձնահատկությունները, շարահյուսական կապերը և իմաստային նրբերանգները՝ հիմնվելով գրական լեզվի և լեզվական փաստական նյութի վերլուծության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեսական լեզվաբանության, քերականության և գործնական լեզվագործածության տեսանկյուններից առաջացող հարցերին՝ նպաստելով հայերենի ստորոգայական համակարգի առավել խորքային ընկալմանը։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, հայոց լեզվի մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայերենի քերականական կառուցվածքի և շարահյուսական երևույթների ուսումնասիրությամբ։

Literature

«Գութանավորներ» վերնագիրը հղում է կատարում հողը գութանով վարող մարդկանց՝ գյուղատնտեսական աշխատանքի և գյուղական կյանքի կարևոր մասնակիցներին։ Գութանը հայ գյուղական կենցաղում ոչ միայն հողամշակման գործիք էր, այլև աշխատանքի, ապրուստի և գյուղացու առօրյայի խորհրդանշական պատկեր։ Այս վերնագրով ստեղծագործությունը կարող է առնչվել գյուղական միջավայրին, հողի մշակմանը, գյուղացիների աշխատանքային հարաբերություններին և գյուղատնտեսական կյանքի դժվարություններին։ Գութանավորների կերպարների միջոցով հնարավոր է ներկայացնել մարդու կապը հողի հետ, աշխատանքի արժեքը, համայնքային համագործակցությունը և բնության պայմաններից կախված առօրյան։ 19-րդ դարի հայ գրականության մեջ գյուղական կյանքի թեման հաճախ հնարավորություն էր տալիս անդրադառնալու հասարակական հարաբերություններին, մարդկանց նյութական պայմաններին, ավանդույթներին և սոցիալական փոփոխություններին։ Այդպիսի երկերը կարող էին միաժամանակ պահպանել կենցաղային մանրամասներ և արտահայտել ժամանակաշրջանի մարդկանց հոգսերը, ձգտումներն ու աշխարհընկալումը։ Վերնագրից, սակայն, հնարավոր չէ հստակ որոշել ստեղծագործության ժանրը կամ սյուժեն, ուստի այն կարելի է դիտարկել ընդհանուր առմամբ գյուղական թեմատիկայով գրականության շրջանակում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, գյուղական կյանքի գեղարվեստական պատկերմամբ և 19-րդ դարի հայկական հասարակության կենցաղամշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։

Technology

Կիրառական մեխանիկայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է փոփոխական կտրվածք ունեցող ձողերի տատանողական շարժման տեսական ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով սահքի դեֆորմացիայի և պտտման իներցիայի ազդեցությունները։ Քննության են առնվում ձողային համակարգերի դինամիկական վարքը նկարագրող հավասարումները, երկրաչափական պարամետրերի փոփոխության առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը տատանումների բնութագրերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ դասական պարզեցված մոդելները բավարար չեն կառուցվածքի իրական դինամիկական հատկությունների ճշգրիտ նկարագրման համար։ Վերլուծվում են սահքային դեֆորմացիաների, լայնական տատանումների և պտտման իներցիայի փոխկապակցված ազդեցությունները, ինչպես նաև ձողի կտրվածքի փոփոխության դերը սեփական հաճախականությունների ու տատանման ձևերի ձևավորման մեջ։ Քննարկվում են համապատասխան սահմանային պայմանները, հաշվարկային մոդելները և մեխանիկական համակարգերի դինամիկական վերլուծության մեթոդները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական գնահատելու փոփոխական երկրաչափությամբ ձողային տարրերի տատանողական հատկությունները և կատարելագործելու դրանց հաշվարկման մոտեցումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կիրառական մեխանիկայի, կառուցվածքների դինամիկայի, տատանումների տեսության և ինժեներական հաշվարկների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Mathematics

Работа посвящена исследованию устойчивости частотных распределений в биомолекулярных моделях и их роли в описании структуры, динамики и функциональных свойств биологических макромолекул. В исследовании рассматриваются статистические закономерности распределения различных параметров биомолекулярных систем, включая пространственные конфигурации молекул, энергетические состояния, частоты молекулярных взаимодействий и вероятности структурных переходов. Особое внимание уделяется анализу устойчивости этих распределений при изменении внешних условий, параметров моделирования и масштабов наблюдения, что позволяет оценивать надёжность и воспроизводимость результатов компьютерного моделирования. Рассматриваются методы математической статистики, теории вероятностей и вычислительной биофизики, применяемые для выявления закономерностей в сложных молекулярных системах и определения факторов, влияющих на стабильность наблюдаемых распределений. Также обсуждается значение устойчивых частотных характеристик для прогнозирования поведения биомолекул, изучения процессов сворачивания белков, межмолекулярного взаимодействия и разработки новых подходов в биоинформатике и молекулярной биологии. Работа подчёркивает важность статистической устойчивости как одного из ключевых критериев достоверности современных биомолекулярных моделей.

Literature

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի երկրորդ կեսի լիբանանահայ արձակի զարգացման օրինաչափությունների, թեմատիկ ուղղությունների, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և պատմամշակութային հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական միջավայրն է, որը ձևավորվել է հայկական սփյուռքի կարևոր մշակութային կենտրոններից մեկում և զարգացել տեղական հասարակական իրականության, հայկական համայնքային կյանքի ու համասփյուռքյան մշակութային գործընթացների փոխազդեցությամբ։ Քննվում են արձակագիրների ստեղծագործություններում արտահայտված ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, հայրենազրկման, սփյուռքյան կեցության, սերունդների հարաբերությունների, լեզվական ու մշակութային ինքնապահպանման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անհատի և համայնքի փոխհարաբերությանը, օտար միջավայրում հայկական ինքնության պահպանման հոգեբանական ու մշակութային բարդություններին, ինչպես նաև հայրենիքի մասին հիշողության և նոր բնակավայրին պատկանելու զգացողության համատեղ դրսևորումներին։ Դիտարկվում է լիբանանյան հասարակական ու քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը գրական թեմաների և կերպարային համակարգերի ձևավորման վրա՝ հատկապես այն պատմական փոփոխությունների համատեքստում, որոնք անմիջականորեն անդրադարձել են համայնքային առօրյային և ստեղծագործական կյանքին։ Վերլուծվում են պատմվածքի, վիպակի, վեպի և արձակ այլ ձևերի զարգացման առանձնահատկությունները, հեղինակային պատումի կառուցվածքը, կերպարակերտման սկզբունքները, հոգեբանական վերլուծության եղանակները և լեզվաոճական նորարարությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արևմտահայերենի գեղարվեստական հնարավորությունների ուսումնասիրությունը՝ որպես ոչ միայն հաղորդակցության միջոց, այլև մշակութային հիշողության ու ինքնության կրող։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ավանդական և արդիական գրական մտածողության փոխհարաբերությանը, մոդեռնիստական ու նորարարական միտումների ներթափանցմանը և սփյուռքահայ գրականության մեջ ձևավորված նոր գեղագիտական որոնումներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում գրական մամուլի, հրատարակչական գործունեության և մտավորական շրջանակների նշանակությանը գրական կյանքի կազմակերպման ու հեղինակների ստեղծագործությունների տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը լիբանանահայ արձակը ներկայացնում է որպես սփյուռքահայ գրականության ինքնատիպ և բազմաշերտ երևույթ՝ բացահայտելով դրա կապը պատմական հիշողության, ինքնության, լեզվի, համայնքային կյանքի և ժամանակաշրջանի հասարակական փոխակերպումների հետ։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1950-ական թվականներին հայ արվեստի զարգացման և վերելքի առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանն ու այդ շրջանի մշակութային ժառանգության ներկայացմանը երիտասարդության հոգևոր և գեղագիտական դաստիարակության տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ արվեստը ոչ միայն պատմական ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի արտահայտություն է, այլև կարևոր միջոց է երիտասարդ սերնդի աշխարհայացքի, ազգային ինքնագիտակցության, արժեքային համակարգի և գեղագիտական ճաշակի ձևավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել տվյալ ժամանակաշրջանի կերպարվեստի, քանդակագործության, ճարտարապետության, թատրոնի, երաժշտության և արվեստի այլ ուղղությունների զարգացման հիմնական միտումները, նշանակալի ստեղծագործությունները և մշակութային երևույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ստեղծագործությունների բացահայտմանը, որոնք արտահայտում են հայրենասիրության, ազգային ինքնության, մարդու արժանապատվության, աշխատանքի, բարոյական արժեքների և հոգևոր ներաշխարհի թեմաները և կարող են արդյունավետորեն կիրառվել երիտասարդության դաստիարակության գործընթացում։ Աշխատությունը կարևորում է պատմական և մշակութային համատեքստի ճիշտ ներկայացումը՝ հնարավորություն տալով երիտասարդներին արվեստի ստեղծագործությունները դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական արժեքներ, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական և հոգևոր կյանքի վկայություններ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել արվեստի տարբեր ճյուղերի փոխազդեցությունը, ազգային ավանդույթների շարունակականությունն ու նոր գեղարվեստական մոտեցումների ձևավորումը, ինչպես նաև հայ արվեստագետների ստեղծագործական ժառանգության դերը ազգային մշակույթի զարգացման գործում։ Առանձին ուղղություն է կազմում արվեստի կրթական և դաստիարակչական ներուժի բացահայտումը, մասնավորապես՝ ինչպես կարող են թանգարանային այցելությունները, արվեստի ստեղծագործությունների քննարկումները, պատկերների և երաժշտական ստեղծագործությունների վերլուծությունը, նախագծային աշխատանքներն ու մշակութային միջոցառումները նպաստել երիտասարդների հոգևոր արժեքների և մշակութային ինքնության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է առաջարկել նաև մեթոդական մոտեցումներ, որոնց միջոցով 1920–1950-ական թվականների հայ արվեստի ուսումնասիրությունը կդառնա երիտասարդության գեղագիտական, բարոյական և հայրենասիրական դաստիարակության արդյունավետ բաղադրիչ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել արվեստագետների և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, մանկավարժների, դասախոսների, ուսանողների, թանգարանների և մշակութային կրթության ոլորտի աշխատակիցների համար՝ նպաստելով հայ արվեստի պատմական ժառանգության ավելի խոր ընկալմանը և դրա դաստիարակչական ներուժի նպատակային օգտագործմանը։