Նոր գրականություն կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ: Մատենագիտական ցանկ= Новая литература по культуре искусству. Библиографический указатель

Другие предметы

Арсен Минасович Амирян (1881–1918) был армянским и российским революционером, журналистом и публицистом, одним из активных участников политической жизни начала XX века и членом движения бакинских большевиков; в период своей деятельности он сотрудничал с революционной прессой, выступал с публицистическими материалами и статьями, в которых затрагивал вопросы социальной борьбы, политики и критики националистических течений, а также участвовал в редактировании и подготовке материалов для партийной печати, включая газету «Бакинский рабочий», где его тексты отражали позицию большевиков и актуальные события революционного периода в Закавказье; его статьи характеризуются идеологической направленностью, полемическим стилем и стремлением к политическому анализу происходящих процессов, а сам сборник «Статьи» объединяет его публицистическое наследие, созданное в контексте революционного движения и общественно-политической борьбы начала XX века.

Другие предметы

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1969 թվականի երկրորդ եռամսյակի՝ ապրիլ, մայիս և հունիս ամիսներին վերաբերող պատմական, քաղաքական, գիտական և մշակութային նշանակալի տարեթվերի համակարգված օրացույցային հավաքածու՝ ընդգծելով հիշարժան իրադարձությունների ժամանակագրական ամփոփումը։ Նյութում ընդգրկված են միջազգային և տարածաշրջանային մակարդակներում տեղի ունեցած կարևոր իրադարձություններ, գիտական հայտնագործություններ, մշակութային հոբելյաններ և հասարակական-քաղաքական գործընթացներ, որոնք ձևավորել են տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական պատկերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իրադարձությունների ընտրության և դասակարգման սկզբունքներին՝ ապահովելով տեղեկատվության մատչելի և թեմատիկ կազմակերպված ներկայացում։ Աշխատությունը նաև ծառայում է որպես հղումային նյութ պատմաբանների, լրագրողների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով ժամանակագրական վերլուծությունների և համեմատական ուսումնասիրությունների իրականացմանը։

История

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության ներքին կյանքի համակողմանի ուսումնասիրությունը 1918–1920 թվականներին՝ անդրադառնալով պետականաշինության, սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի և մշակութային զարգացման հիմնահարցերին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են անկախ պետական կառավարման համակարգի ձևավորման գործընթացը, օրենսդիր և գործադիր իշխանությունների գործունեությունը, վարչատարածքային կառավարման կազմակերպումը, իրավական համակարգի կայացման առանձնահատկությունները և երկրի առջև ծառացած ներքին քաղաքական մարտահրավերները։ Հեղինակը լուսաբանում է հետպատերազմյան ծանր տնտեսական պայմանները, փախստականների խնդիրները, պարենային ճգնաժամը, գյուղատնտեսության և արդյունաբերության վիճակը, ֆինանսավարկային քաղաքականությունը, հարկային համակարգի կազմակերպումը և սոցիալական ապահովության հիմնախնդիրները։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթության, գիտության, մշակույթի, մամուլի և հասարակական կյանքի զարգացմանը՝ ներկայացնելով երիտասարդ հանրապետության կողմից ազգային մշակութային և կրթական հաստատությունների ձևավորման ուղղությամբ իրականացված քայլերը։ Հիմնվելով պատմական փաստաթղթերի, արխիվային նյութերի և ժամանակակից ուսումնասիրությունների վրա՝ աշխատությունը բացահայտում է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ներքին զարգացման առանձնահատկությունները, ձեռքբերումներն ու դժվարությունները՝ արժեքավոր տեղեկություններ տրամադրելով այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է ընտրական համակարգերի ձևավորման, ընտրությունների՝ որպես քաղաքական ինստիտուտի կայացման և ժողովրդավարական վերափոխումների պայմաններում դրանց զարգացման տեսական, իրավական, ինստիտուցիոնալ ու հասարակական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում են ժողովրդավարական կառավարման սկզբունքները, քաղաքական իշխանության ձևավորման ընտրական մեխանիզմները, քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության հնարավորությունները և ընտրությունների դերը պետական իշխանության լեգիտիմության ապահովման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտրությունների ինստիտուտի պատմական զարգացմանը, ներկայացուցչական ժողովրդավարության ձևավորմանը, ընտրական իրավունքի ընդլայնմանը և ժամանակակից քաղաքական համակարգերում ընտրական գործընթացների կազմակերպման հիմնական սկզբունքներին։ Ուսումնասիրվում են ազատ, հավասար, համընդհանուր և պարբերական ընտրությունների իրավաքաղաքական հիմքերը, ընտրողների կամարտահայտության ապահովման պայմանները, ընտրական մրցակցության առանձնահատկությունները և ընտրական գործընթացների նկատմամբ հասարակական վստահության ձևավորման գործոնները։ Կարևորվում է ժողովրդավարացման գործընթացների և ընտրական ինստիտուտների փոխկապակցվածությունը՝ հաշվի առնելով, որ ընտրությունների կազմակերպման իրավական և գործնական մեխանիզմները կարող են ազդել քաղաքական ներկայացուցչության, իշխանության հաշվետվողականության և հասարակական մասնակցության բնույթի վրա։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակներում դիտարկվում են մեծամասնական, համամասնական և խառը ընտրական համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց կիրառման սկզբունքները և քաղաքական ներկայացուցչության ձևավորման վրա ունեցած հնարավոր ազդեցությունները։ Քննարկվում են ընտրական օրենսդրության զարգացման, ընտրական վարչարարության կազմակերպման, ընտրական հանձնաժողովների գործունեության և ընտրական գործընթացների իրավական կարգավորման հիմնախնդիրները։ Հատուկ ուշադրության են արժանանում քաղաքական կուսակցությունների և ընտրական համակարգերի փոխհարաբերությունները, կուսակցական մրցակցության ձևավորումը, քաղաքական բազմակարծության ինստիտուցիոնալացումը և հասարակության տարբեր խմբերի քաղաքական ներկայացվածության ապահովման հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում ընտրական մշակույթի, քաղաքացիների քաղաքական գիտակցության, ընտրություններին մասնակցելու շարժառիթների և հասարակական վստահության նշանակությանը ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացման գործընթացում։ Կարևորվում են քաղաքացիական հասարակության կազմակերպությունների, զանգվածային լրատվության միջոցների, դիտորդական առաքելությունների և հասարակական վերահսկողության մեխանիզմների գործառույթները ընտրական գործընթացների թափանցիկության և հաշվետվողականության ապահովման տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ժողովրդավարական անցման պայմաններում ընտրական ինստիտուտների կայացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ քաղաքական համակարգի վերափոխման, սահմանադրական և օրենսդրական բարեփոխումների, պետական կառավարման կառուցվածքային փոփոխությունների և քաղաքական մրցակցության զարգացման համատեքստում։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում անցումային հասարակություններում ընտրական գործընթացների կազմակերպման դժվարություններին, ընտրական իրավունքի գործնական իրացման խնդիրներին, վարչական ռեսուրսների հնարավոր ազդեցությանը և ընտրական վեճերի լուծման ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին։ Քննարկվում են նաև ընտրական գործընթացների նկատմամբ հանրային վստահության ամրապնդման, ընտրական տեղեկատվության մատչելիության, քաղաքական մասնակցության հավասար հնարավորությունների և ընտրողների իրավունքների պաշտպանության հարցերը։ Աշխատության շրջանակներում դիտարկվում են ժողովրդավարացման տարբեր տեսական մոտեցումները, քաղաքական անցման և ժողովրդավարության ամրապնդման վերաբերյալ քաղաքագիտական հայեցակարգերը, ինչպես նաև ընտրական ինստիտուտների կայացման գործընթացի համեմատական ուսումնասիրության հնարավորությունները։ Կարևորվում է միջազգային փորձի վերլուծությունը՝ տարբեր պետությունների ընտրական համակարգերի ձևավորման, ընտրական բարեփոխումների իրականացման և ժողովրդավարական կառավարման մեխանիզմների զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև հետխորհրդային պետությունների քաղաքական վերափոխումների առանձնահատկություններին, ընտրական համակարգերի փոփոխություններին և նոր պետական ինստիտուտների ձևավորման ընթացքում առաջացած իրավաքաղաքական խնդիրներին։ Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդավարացման գործընթացների ուսումնասիրության համատեքստում նման հետազոտական մոտեցումները կարող են կիրառվել ընտրական օրենսդրության զարգացման, կուսակցական համակարգի ձևավորման, ընտրական վարչարարության և քաղաքական մասնակցության փոփոխությունների վերլուծության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանանում ընտրությունների և քաղաքական լեգիտիմության փոխհարաբերությունները, ընտրական արդյունքների հասարակական ընդունման պայմանները, իշխանության խաղաղ փոխանցման ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները և քաղաքական պատասխանատվության ապահովման սկզբունքները։ Քննարկվում են նաև ընտրական ինստիտուտների կայացման գնահատման չափանիշները, որոնց թվում կարող են դիտարկվել ընտրական օրենսդրության կայունությունը, վարչարարության անկախությունը, քաղաքական մրցակցության պայմանները, քաղաքացիների մասնակցության հնարավորությունները և ընտրական իրավունքների պաշտպանության արդյունավետությունը։ Աշխատությունն ունի գիտական և կիրառական նշանակություն՝ նպաստելով ժողովրդավարության տեսության, համեմատական քաղաքագիտության, սահմանադրական իրավունքի, քաղաքական ինստիտուտների և ընտրական գործընթացների ուսումնասիրության զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, իրավաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, քաղաքական սոցիոլոգների, ընտրական համակարգերի հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների, ուսանողների և ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման ու քաղաքական վերափոխումների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Философия

Բրահմանը հինդուիզմի մեջ համարվում է ամենաբարձր և բացարձակ իրականությունը՝ այն անսահման, անփոփոխ և համատարած սկզբունքը, որից ծագում է ողջ տիեզերքը և որի մեջ այն կրկին լուծվում է։ Այն չի ընկալվում որպես անձնական աստված, այլ որպես գոյության հիմք, գիտակցության և տիեզերքի միասնական էություն, որը գերազանցում է մարդու զգայարանները և մտավոր պատկերացումները։ Հինդու փիլիսոփայական դպրոցներում, հատկապես Ուպանիշադներում, Բրահմանը ներկայացվում է որպես «Սատ-Չիտ-Անանդա»՝ գոյություն, գիտակցություն և երանություն, ինչը նշանակում է, որ այն միաժամանակ իրականության հիմքն է, գիտակցության աղբյուրը և բարձրագույն երջանկության վիճակը։ Բրահմանը հաճախ հակադրվում է անհատական հոգուն՝ ատմանին, սակայն Ադվայտա Վեդանտա ուսմունքում ընդգծվում է, որ ատմանը և Բրահմանը իրականում նույնն են, և մարդու ազատագրումը (մոկշա) կայանում է այդ միասնության գիտակցման մեջ։ Այս գաղափարը ձևավորում է հինդուիզմի մետաֆիզիկական հիմքը՝ ընդգծելով, որ տեսանելի աշխարհը փոփոխական և ժամանակավոր է, մինչդեռ Բրահմանը անփոփոխ և հավերժական իրականություն է։ Այն չի կարելի ամբողջությամբ նկարագրել բառերով կամ հասկացություններով, ուստի հաճախ բնութագրվում է որպես «նետի նետի»՝ «ոչ սա, ոչ նա», ինչը ցույց է տալիս նրա անսահման և անհասանելի բնույթը մարդկային տրամաբանական սահմանումների համար։

Психология

Գրքում ուսումնասիրվում են ոստիկանի անձի հոգեբանական առանձնահատկությունները և դրանց պայմանավորվածությունը մասնագիտական գործունեությամբ, վերլուծվում է իրավապահ ծառայության ազդեցությունը անհատականության ձևավորման, հուզական կայունության, սթրեսակայունության և որոշումների արագ ընդունման կարողությունների վրա, ներկայացվում են ծառայողական միջավայրի՝ ներառյալ բարձր պատասխանատվության, ռիսկային իրավիճակների և ժամանակային սահմանափակումների ազդեցությունները հոգեբանական վիճակի և վարքային դրսևորումների վրա, քննարկվում են մասնագիտական ընտրության հոգեբանական նախադրյալները, անձի արժեքային համակարգի և ծառայողական պարտականությունների միջև փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում վարքի ինքնակարգավորման մեխանիզմները, ուսումնասիրվում են հուզական այրման կանխարգելման և մասնագիտական ադապտացիայի հնարավորությունները, առաջարկվում են հոգեբանական աջակցության, վերապատրաստման և ընտրության կատարելագործման ուղիներ, գիրքը միավորում է տեսական մոտեցումները և կիրառական հետազոտությունները՝ նպաստելով իրավապահ համակարգում անձնակազմի հոգեբանական պատրաստվածության և արդյունավետության բարձրացմանը։