Նոր գրականություն կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ : Մատենագիտական ցանկ

Պատմություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է Իգիթ Գարեգինի Ղարիբյանի կյանքը, մասնագիտական ուղին և գիտական գործունեությունը՝ համադրելով կենսագրական տեղեկություններն ու մատենագիտական նյութերը։ Կենսամատենագիտական այս աշխատությունը նպատակ ունի համակարգված ձևով ներկայացնելու գիտնականի գործունեության և ստեղծագործական ժառանգության վերաբերյալ տեղեկությունները՝ հնարավորություն տալով ծանոթանալու նրա մասնագիտական վաստակին ու հրապարակումներին։ Կենսագրական բաժինը կարևոր է անձի կրթական և մասնագիտական ուղու, գիտական հետաքրքրությունների և գործունեության հիմնական փուլերի մասին պատկերացում կազմելու համար, իսկ մատենագիտական ցանկը ծառայում է նրա աշխատությունները բացահայտելու, որոնելու և հետագա ուսումնասիրությունների ընթացքում օգտագործելու նպատակին։ Հրատարակությունը գիտական տեղեկատու նշանակություն ունի՝ ապահովելով տվյալ անձի գիտական ժառանգության վերաբերյալ նյութերի համակարգված ներկայացումը։ Այն կարող է օգտակար լինել հետազոտողներին, ուսանողներին, մատենագետներին և տվյալ գիտնականի գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է գիտական ժառանգության պահպանմանը, մասնագիտական գործունեության փաստագրմանը և գիտության պատմության ուսումնասիրությանը։ Կենսամատենագիտական նյութերի մեկտեղումը նաև հնարավորություն է տալիս հետագա հետազոտողների համար ստեղծելու հուսալի տեղեկատու հիմք՝ գիտական հրապարակումների և կենսագրական տվյալների որոնման ու համադրման նպատակով։

Պատմություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է Հայաստանի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված ընթերցողների, հետազոտողների, ուսանողների և մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի պատմության, մշակույթի, հասարակական կյանքի, տնտեսության, աշխարհագրության և արդի զարգացման գործընթացներով։ Ցանկում ընդգրկված են տարբեր բնույթի հրատարակություններ՝ գիտական, վերլուծական, ճանաչողական և հանրամատչելի աշխատություններ, որոնք արտացոլում են Հայաստանի վերաբերյալ ժամանակակից ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղությունները և նոր գիտական մոտեցումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան աղբյուրներ ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է հայագիտական գիտելիքների տարածմանը, երկրի վերաբերյալ տեղեկատվության համակարգված ներկայացմանը և ընթերցողական լայն շրջանակների իրազեկվածության բարձրացմանը։

Հոգեբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հոգեկան արտացոլման (պսիխիկ արտացոլման) երևույթի ուսումնասիրության մեթոդաբանական հիմնախնդիրներին՝ մետաֆիզիկական մոտեցման տեսանկյունից։ Գրքում փորձ է արվում վերաիմաստավորել գիտակցության, ընկալման և իրականության փոխհարաբերությունները՝ դուրս գալով զուտ էմպիրիկ կամ նյարդաբանական բացատրությունների սահմաններից և ընդգծելով փիլիսոփայական-տեսական հիմքերի նշանակությունը հոգեկան գործընթացների վերլուծության մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես է իրականությունը արտացոլվում սուբյեկտի գիտակցության մեջ, ինչ դեր ունեն իմացաբանական կատեգորիաները և ինչ սահմաններ ունի օբյեկտիվի ու սուբյեկտիվի բաժանումը հոգեկանի ուսումնասիրության ընթացքում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև դասական և ժամանակակից փիլիսոփայական դպրոցների մոտեցումները՝ ներառյալ իդեալիզմի, ռեալիզմի և ֆենոմենոլոգիայի տարրերը, որոնք օգտագործվում են հոգեկան երևույթների ավելի խորքային մեկնաբանության համար։ Վերլուծությունը շեշտադրում է մեթոդաբանության հիմնարար խնդիրները՝ գիտական ճանաչողության սահմանները, տեսության և փորձի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև գիտակցության կառուցվածքային առանձնահատկությունների բացահայտման հնարավորությունները։ Գրքի նպատակն է ձևավորել ավելի համապարփակ փիլիսոփայական շրջանակ հոգեկան արտացոլման ուսումնասիրության համար՝ ընդգծելով դրա բազմաշերտ և բարդ բնույթը։

Մանկավարժություն

Մանկավարժական, լեզվադիդակտիկական և կիրառական լեզվաբանության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլերենի հումանիտար կողմնորոշման դասընթացներում տեքստի վերլուծության ուսուցման տեխնոլոգիաների, մեթոդների և դրանց կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում օտար լեզվի ուսուցման ժամանակակից մոտեցումները, տեքստի դերը լեզվական և հաղորդակցական կարողությունների զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև հումանիտար մասնագիտությունների ուսանողների կրթական պահանջմունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գեղարվեստական, հրապարակախոսական, գիտական և մշակութաբանական տեքստերի լեզվական, ոճական, իմաստային ու կառուցվածքային վերլուծության ուսուցմանը։ Վերլուծվում են տեքստի հիմնական գաղափարի բացահայտման, տեղեկատվության մեկնաբանման, հեղինակային դիրքորոշման ճանաչման և քննադատական մտածողության զարգացմանն ուղղված ուսումնական մեթոդները։ Քննարկվում են բառապաշարային, քերականական, ոճական և խոսույթային վերլուծության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև դրանց կիրառումը անգլերենի դասավանդման տարբեր փուլերում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ինտերակտիվ ուսուցման, նախագծային աշխատանքի, համագործակցային առաջադրանքների և թվային կրթական գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տեքստի նախաընթերցման, ընթերցման և հետընթերցման փուլերի կազմակերպմանը, ուսանողների ինքնուրույն վերլուծական աշխատանքի խթանմանը և ուսումնառության արդյունքների գնահատման չափանիշներին։ Կարևորվում է լեզվական գիտելիքների համադրումը գրականագիտական, մշակութաբանական և միջմշակութային վերլուծության կարողությունների հետ՝ հումանիտար կրթության բովանդակային առանձնահատկություններին համապատասխան։ Աշխատանքը կարող է նպաստել անգլերենի մասնագիտական կողմնորոշման դասընթացների մեթոդական ապահովման կատարելագործմանը և ուսանողների տեքստային, հաղորդակցական ու վերլուծական կարողությունների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլերենի դասավանդման մեթոդիկայի, օտար լեզուների կրթության, կիրառական լեզվաբանության և հումանիտար մասնագիտությունների դասախոսների ու հետազոտողների համար։

Բժշկություն

Այս ուսումնասիրությունը ներկայացնում է պերիկոնտալ հիվանդությունների համալիր բուժման մեթոդներ՝ հիմնված բրեֆոկոսթային նյութի և օստեոգեն ստիմուլյատորների կիրառման վրա, ներկայացնելով կլինիկա-հետազոտական մոտեցում՝ համատեղելով կլինիկական փորձը և փորձարարական մոդելները։ Գիրքը մանրամասն նկարագրում է բուժման փուլերը, նյութերի ֆիզիոլոգիական ազդեցությունը գինգիվայի և ոսկրային հյուսվածքների վերականգնման վրա, ինչպես նաև արյան շրջանառության, բորբոքային գործընթացների և հյուսվածքների վերածննդի մեխանիզմների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Ներկայացվում են կլինիկական փորձի արդյունքները՝ հիվանդների վերականգնման տևողությունը, հյուսվածքների վերականգնման որակը և բարդությունների նվազեցումը՝ համեմատած այլ ստանդարտ մեթոդների հետ։ Աշխատանքը կարևոր տեղեկություններ է տալիս դենտալ բուժքույրների, վիրաբույժների և գիտնականների համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից նյութերի և կենսակայուն բիոպրեպարատների կիրառմամբ պերիկոնտալ հիվանդությունների արդյունավետ բուժմամբ։