Նոր գրքեր: Գյուղատնտեսություն: Ինֆորմացիոն ցանկ (1973, №4)

Lեզվաբանություն

Գրականագիտական, լեզվաոճաբանական և թարգմանաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի կատակերգությունների լեզվում ճարտասանական միջոցների կիրառության առանձնահատկությունների և դրանց հայերեն թարգմանության համարժեքության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Շեքսպիրի դրամատուրգիական լեզվի գեղարվեստական ինքնատիպությունը, կատակերգական խոսքի կառուցվածքը և ճարտասանական հնարների դերը կերպարների բնութագրման ու ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակության արտահայտման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխաբերության, համեմատության, հակադրության, կրկնության, բառախաղի, հեգնանքի և ճարտասանական հարցերի կիրառությանը։ Վերլուծվում են նշված միջոցների իմաստային, ոճական և հաղորդակցական գործառույթները՝ հաշվի առնելով դրանց ազդեցությունը երկխոսությունների արտահայտչականության, հումորի և դրամատիկական իրավիճակների ձևավորման վրա։ Քննարկվում են անգլերեն բնագրերի և հայերեն թարգմանությունների լեզվական ու մշակութային տարբերությունները, ինչպես նաև գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների փոխանցման ընթացքում առաջացող դժվարությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Շեքսպիրի առանձին կատակերգություններից ընտրված հատվածներ՝ բնագրային և թարգմանական տարբերակների համեմատական վերլուծության միջոցով։ Անդրադարձ է կատարվում թարգմանական համարժեքության, իմաստային ճշգրտության, ոճական համապատասխանության և գեղարվեստական ազդեցության պահպանման հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում է թարգմանչական ռազմավարությունների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ բառացի թարգմանության, իմաստային վերարտադրության, փոխհատուցման և մշակութային հարմարեցման հնարավորությունների գնահատումը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը և գեղարվեստական թարգմանության տեսության զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլիական գրականության, համեմատական գրականագիտության, ոճագիտության, ճարտասանության և թարգմանաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Lեզվաբանություն

Լեզվաբանական և տերմինաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից հայերենի իրավագիտական մասնագիտական բառապաշարի ձևավորման, զարգացման և գործածության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում իրավական հասկացություններ արտահայտող բառերի ու բառակապակցությունների ծագումը, իմաստային կառուցվածքը, բառակազմական առանձնահատկությունները և գործառությունը մասնագիտական հաղորդակցության տարբեր ոլորտներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավաբանական եզրույթների դասակարգմանը, դրանց իմաստային ճշգրտությանը, միանշանակության ապահովմանը և գրական լեզվի նորմերին համապատասխան կիրառությանը։ Վերլուծվում են բնիկ և փոխառյալ եզրույթների փոխհարաբերությունները, օտարալեզու իրավական հասկացությունների հայերեն համարժեքների ձևավորման սկզբունքները, ինչպես նաև տերմինաբանական համակարգի համալրման և կանոնակարգման խնդիրները։ Քննարկվում են նաև օրենսդրական փաստաթղթերում, դատավարական նյութերում և իրավագիտական գրականության մեջ մասնագիտական բառապաշարի կիրառման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իրավական լեզվի զարգացման հիմնական միտումները և մասնագիտական եզրույթների միասնականացման նշանակությունը իրավական հաղորդակցության հստակության ապահովման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանության, տերմինագիտության, իրավագիտության, իրավական թարգմանության և մասնագիտական բառարանագրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է համայնքային բյուջետավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի քաղաքի համայնքների օրինակով։ Վերլուծվում են տեղական ինքնակառավարման մարմինների ֆինանսական գործունեության առանձնահատկությունները, համայնքային բյուջեների ձևավորման աղբյուրները, եկամուտների և ծախսերի կառուցվածքը, ինչպես նաև բյուջետային պլանավորման և իրականացման գործընթացները։ Ուսումնասիրությունում քննարկվում են համայնքային ֆինանսների կառավարման արդյունավետության բարձրացման խնդիրները, սեփական եկամուտների ընդլայնման հնարավորությունները, պետական և համայնքային ֆինանսական հարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բյուջետային գործընթացի թափանցիկությանը, բնակչության կարիքներին համապատասխան ֆինանսական ծրագրերի մշակմանը և համայնքային ծառայությունների որակի բարելավման մեխանիզմներին։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել տեղական ինքնակառավարման համակարգի կատարելագործմանը, համայնքային ֆինանսական կայունության ամրապնդմանը և Երևան քաղաքի համայնքների բյուջետային կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1914-1920 թվականներին հայ և ամերիկյան հասարակությունների ու քաղաքական շրջանակների միջև ձևավորված հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի, Օսմանյան կայսրության տարածքում հայերի նկատմամբ իրականացված բռնությունների և հետպատերազմյան միջազգային վերադասավորումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հայ-ամերիկյան կապերի քաղաքական, հասարակական, մարդասիրական և դիվանագիտական ուղղությունները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք պայմանավորեցին Միացյալ Նահանգների աճող հետաքրքրությունը հայկական հարցի և Մերձավոր Արևելքի նկատմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության տարիներին ամերիկյան հասարակական կարծիքի արձագանքին, ամերիկյան մամուլի և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը, ինչպես նաև հայ բնակչությանը օգնություն ցուցաբերելու նպատակով ձևավորված մարդասիրական նախաձեռնություններին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ամերիկյան միսիոներների, բարեգործական կազմակերպությունների և անհատների գործունեությանը, որոնք պատերազմի տարիներին մասնակցում էին որբերի, փախստականների և ցեղասպանությունից վերապրածների օգնության կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է Near East Relief կազմակերպության գործունեությունը, որը հետպատերազմյան շրջանում նշանակալի դեր ունեցավ հայ և այլ քրիստոնյա ժողովուրդների օգնության գործում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ԱՄՆ-ի պետական կառույցների և դիվանագիտական ներկայացուցիչների գործունեությանը, նրանց հաղորդագրություններին ու զեկուցագրերին, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու այդ ժամանակաշրջանի իրադարձությունների ամերիկյան ընկալումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծումից հետո հայ-ամերիկյան հարաբերությունների նոր փուլին, երբ երկկողմ առնչությունները սկսեցին ավելի ընդգծված քաղաքական և դիվանագիտական բնույթ ստանալ։ Հետազոտվում են Հայաստանի միջազգային ճանաչման, տնտեսական և մարդասիրական աջակցության, Հայաստանի Հանրապետության հետ հնարավոր համագործակցության և տարածաշրջանում ամերիկյան քաղաքականության հետ կապված հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում 1919 թվականի Փարիզի խաղաղության վեհաժողովին, որտեղ հայկական հարցը ներկայացվեց միջազգային քաղաքականության օրակարգում, ինչպես նաև Հայաստանի և ԱՄՆ-ի միջև հնարավոր քաղաքական կապերի զարգացման քննարկումներին։ Հետազոտության առանցքային թեմաներից է նաև Հայաստանի մանդատի գաղափարը, որի շուրջ ԱՄՆ-ում և հայկական քաղաքական շրջանակներում ծավալվեցին նշանակալի քննարկումներ։ Այս համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել ԱՄՆ-ի քաղաքական ղեկավարության, Կոնգրեսի, հասարակական կազմակերպությունների և հայկական համայնքների տարբեր դիրքորոշումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1920 թվականի իրադարձություններին, Սևրի պայմանագրի ստորագրմանը և Հայաստանի Հանրապետության նկատմամբ ամերիկյան քաղաքականության հետագա փոփոխություններին։ Հայ-ամերիկյան առնչությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ դիտարկել ինչպես պետական ու դիվանագիտական հարաբերությունները, այնպես էլ հասարակական և մարդասիրական կապերը, որոնք զգալիորեն նպաստեցին երկու հասարակությունների միջև փոխադարձ հետաքրքրվածության խորացմանը։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև Հայոց ցեղասպանության միջազգային արձագանքի, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին կապերի և ԱՄՆ-ի՝ Մերձավոր Արևելքում ձևավորվող քաղաքականության պատմությունը հասկանալու տեսանկյունից։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել 1914-1920 թվականների միջազգային հարաբերությունների, հայ ժողովրդի պատմության և հայ-ամերիկյան կապերի զարգացման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, դիվանագիտության և միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, քաղաքագետներին, հասարակական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սոցիալական աջակցության քաղաքականության ձևավորման, իրականացման և արդյունավետության գնահատման հիմնախնդիրներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրա բարելավման հնարավոր ուղղություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սոցիալական աջակցության համակարգի հիմնական նպատակները, սկզբունքները և գործիքները, ինչպես նաև պետության դերը սոցիալապես խոցելի խմբերի կենսամակարդակի և սոցիալական անվտանգության ապահովման գործում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ սոցիալական նպաստների, դրամական և ոչ դրամական աջակցության ծրագրերի, ընտանեկան և սոցիալական ծառայությունների, աղքատության հաղթահարման և սոցիալական ներառման մեխանիզմների գործունեությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սոցիալական աջակցության հասցեականության խնդրին՝ ուսումնասիրելով, թե որքանով են պետական ծրագրերը հասնում իրականում առավել կարիքավոր քաղաքացիներին և որքանով են արդյունավետ օգտագործվում սահմանափակ պետական ռեսուրսները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև սոցիալական աջակցության համակարգի և աղքատության, գործազրկության, եկամուտների անհավասարության ու սոցիալական խոցելիության միջև փոխկապակցվածության գնահատումը։ Աշխատությունը կարող է վերլուծել համակարգում առկա վարչական և ինստիտուցիոնալ խնդիրները, տարբեր սոցիալական ծրագրերի փոխկապակցվածությունը, աջակցության տրամադրման մեխանիզմների արդյունավետությունը և դրանց կատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել սոցիալական քաղաքականության ավելի նպատակային և արդյունավետ դարձմանը՝ տվյալների վրա հիմնված գնահատման, շահառուների կարիքների առավել ճշգրիտ բացահայտման, ծառայությունների մատչելիության բարձրացման և սոցիալական պաշտպանության համակարգի արդիականացման միջոցով։ Հետազոտության արդյունքում առաջարկվող բարելավման ուղղությունները կարող են նպաստել սոցիալական աջակցության հասցեականության, արդյունավետության և կայունության բարձրացմանը, ինչպես նաև սոցիալական անհավասարության նվազեցմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սոցիալական քաղաքականության մասնագետների, տնտեսագետների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, սոցիալական աշխատողների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Քաղաքագիտություն

Այս գիտական-քաղաքագիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական վարչաձևի ձևափոխման և զարգացման գործընթացների վերլուծությանը անցումային շրջանում՝ կենտրոնանալով պետական կառավարման համակարգի ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների, իշխանությունների բաժանման սկզբունքի իրագործման և քաղաքական համակարգի կայունացման հիմնախնդիրների վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ժողովրդավարական անցման առանձնահատկությունները, սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությունը քաղաքական ինստիտուտների վրա, ինչպես նաև կուսակցական համակարգի, ընտրական գործընթացների և քաղաքացիական հասարակության զարգացման դինամիկան։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական իշխանության կենտրոնացման և ապակենտրոնացման միտումներին, պետական կառավարման արդյունավետության բարձրացման խնդիրներին և քաղաքական մասնակցության ընդլայնման մեխանիզմներին։ Աշխատությունը հիմնված է համեմատական քաղաքագիտության մոտեցումների վրա՝ դիտարկելով Հայաստանի փորձը այլ անցումային պետությունների համատեքստում։ Այն օգտակար է քաղաքագետների, պետական կառավարման մասնագետների, իրավաբանների և քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։