Նոր գրքեր: Գյուղատնտեսություն: Ինֆորմացիոն ցանկ= Новые книги: Сельское хозяйство: Информационный указатель (1973, №5)

Psychology

Աշխատությունը նվիրված է ընտանիքի անդամների կողմից ստանձնվող կամ ձևավորվող ախտածին դերերի և դրանց՝ ներընտանեկան հարաբերությունների հոգեբանական մթնոլորտի վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի կայուն վարքային և հաղորդակցական ձևերի վրա, որոնք կարող են խաթարել ընտանիքի բնականոն փոխհարաբերությունները, դժվարացնել փոխըմբռնումը և նպաստել երկարատև լարվածության ու կոնֆլիկտների առաջացմանը։ Քննության են առնվում ընտանիքի՝ որպես փոխկապակցված համակարգի առանձնահատկությունները, որտեղ յուրաքանչյուր անդամի վարքը, հուզական արձագանքները և ընտանեկան դիրքը կարող են ազդել մյուսների հոգեբանական վիճակի ու հարաբերությունների ընդհանուր կառուցվածքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դերային սպասումների ձևավորմանը, ընտանիքի անդամների միջև պարտականությունների և պատասխանատվության բաշխմանը, իշխանության ու վերահսկողության հարաբերակցությանը, ինչպես նաև այն իրավիճակներին, երբ որևէ դեր դառնում է չափազանց կոշտ, հակասական կամ ընտանիքի անդամների կարիքներին անհամապատասխան։ Ուսումնասիրվում են հաղորդակցական դժվարությունները, փոխադարձ մեղադրանքները, հուզական հեռավորությունը, չափազանց վերահսկող վարքը, կախվածության տարբեր ձևերը և կոնֆլիկտների լուծման ոչ արդյունավետ ռազմավարությունները՝ որպես ընտանեկան հարաբերությունների անկայունությանը նպաստող հնարավոր գործոններ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ նման դերային կառուցվածքները չեն դիտարկվում մեկ անձի առանձնահատկություններով պայմանավորված մեկուսացված երևույթներ, այլ վերլուծվում են ամբողջ ընտանեկան համակարգի փոխազդեցությունների համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ամուսնական հարաբերությունների, ծնող–երեխա փոխհարաբերությունների և սերունդների միջև հաղորդակցության առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հոգեբանական հարցազրույցներ, դիտարկումներ, հարցարաններ և ընտանեկան փոխհարաբերությունների գնահատման այլ մեթոդներ՝ դերային կառուցվածքների և հարաբերությունների որակի միջև հնարավոր կապերը բացահայտելու համար։ Առանձին նշանակություն է տրվում ընտանեկան կոնֆլիկտների առաջացման և պահպանման հոգեբանական մեխանիզմներին, ինչպես նաև ընտանիքի անդամների կողմից կրկնվող վարքային ձևերի գիտակցման հնարավորությանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև սոցիալական միջավայրի, ընտանեկան ավանդույթների, դաստիարակության ձևերի և նախորդ սերունդներից փոխանցվող հարաբերությունների մոդելների ազդեցությանը։ Կարևորվում են կառուցողական հաղորդակցությունը, անձնական սահմանների պահպանումը, փոխադարձ հարգանքը, պատասխանատվության հավասարակշռված բաշխումը և խնդիրների համատեղ լուծումը՝ որպես առողջ ընտանեկան հարաբերությունների ձևավորմանը նպաստող գործոններ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ընտանեկան համակարգում դերերի հոգեբանական նշանակության մասին և բացահայտել այն պայմանները, որոնց դեպքում ոչ արդյունավետ դերային հարաբերությունները կարող են դառնալ ընտանեկան լարվածության աղբյուր։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ընտանեկան և սոցիալական հոգեբանության ոլորտների հետազոտողների, հոգեբանների, խորհրդատուների, մանկավարժների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում համայնքային ֆինանսների կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների բյուջեների ձևավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց եկամտային բազայի, ծախսային պարտավորությունների, ֆինանսական ինքնուրույնության և կառավարման արդյունավետության բարձրացման խնդիրներին։ Համայնքային բյուջեն դիտարկվում է որպես տեղական ինքնակառավարման իրականացման հիմնական ֆինանսական գործիք, որի միջոցով ապահովվում են համայնքի իրավասություններին վերապահված գործառույթների կատարումը, բնակչությանը մատուցվող ծառայությունների ֆինանսավորումը և տեղական զարգացման ծրագրերի իրականացումը։ Քննության են առնվում բյուջետային համակարգում համայնքային ֆինանսների տեղն ու նշանակությունը, պետական և տեղական բյուջեների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ֆինանսական ապակենտրոնացման հիմնական սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում համայնքային բյուջեների եկամուտների կառուցվածքին և դրանց ձևավորման աղբյուրներին։ Ուսումնասիրվում են սեփական եկամուտների, տեղական հարկերի և վճարների, պետական բյուջեից տրամադրվող հատկացումների, դոտացիաների, սուբվենցիաների և ֆինանսավորման այլ աղբյուրների նշանակությունը։ Կարևորվում է սեփական եկամուտների բավարար մակարդակի ապահովումը, քանի որ համայնքների իրական ֆինանսական ինքնուրույնությունը մեծապես պայմանավորված է այն հանգամանքով, թե որքանով են տեղական իշխանությունները կարողանում իրենց լիազորությունների իրականացումը ֆինանսավորել կայուն և կանխատեսելի եկամտային աղբյուրների հաշվին։ Դիտարկվում են համայնքների տնտեսական ներուժի, բնակչության թվաքանակի, հարկային բազայի և տարածքային առանձնահատկությունների ազդեցությունները բյուջետային հնարավորությունների վրա։ Տարբեր համայնքների ֆինանսական կարողությունների անհավասարությունը ներկայացվում է որպես բյուջետային քաղաքականության կարևոր խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ են ֆինանսական համահարթեցման արդյունավետ մեխանիզմներ։ Քննության են առնվում պետական բյուջեից համայնքներին տրամադրվող ֆինանսական միջոցների բաշխման սկզբունքները և դրանց ազդեցությունը համայնքների միջև ֆինանսական տարբերությունների մեղմացման վրա։ Առանձին նշանակություն է տրվում ծախսային քաղաքականությանը և համայնքային միջոցների արդյունավետ օգտագործմանը։ Վերլուծվում են համայնքային ենթակառուցվածքների, ճանապարհների, լուսավորության, կոմունալ տնտեսության, կրթական, մշակութային, սոցիալական և այլ տեղական նշանակության ծառայությունների ֆինանսավորման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է բյուջետային միջոցների բաշխումը համայնքի իրական առաջնահերթությունների հիման վրա՝ ապահովելով ընթացիկ ծախսերի և երկարաժամկետ զարգացման ծրագրերի միջև հիմնավորված հարաբերակցություն։ Դիտարկվում են բյուջետային պլանավորման մեթոդները, եկամուտների և ծախսերի կանխատեսման ճշգրտության բարձրացման հնարավորությունները, ինչպես նաև միջնաժամկետ և երկարաժամկետ ֆինանսական պլանավորման կիրառման նշանակությունը։ Համայնքային բյուջեի ձևավորման արդյունավետությունը կապվում է նաև տեղական զարգացման ռազմավարության հետ, քանի որ ֆինանսական միջոցների բաշխումը պետք է համապատասխանի համայնքի սոցիալ-տնտեսական զարգացման նպատակներին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բյուջետային գործընթացի փուլերին՝ նախագծի կազմմանը, քննարկմանը, հաստատմանը, կատարմանը, հաշվետվությանը և վերահսկողությանը։ Կարևորվում է յուրաքանչյուր փուլի իրավական ու կազմակերպական հստակ կարգավորումը և տեղական ինքնակառավարման մարմինների պատասխանատվության սահմանումը։ Ուսումնասիրվում է համայնքի ավագանու և գործադիր մարմնի դերը բյուջետային որոշումների ընդունման և կատարման վերահսկման գործընթացներում։ Բյուջետային թափանցիկությունը և հաշվետվողականությունը դիտարկվում են որպես համայնքային ֆինանսների արդյունավետ կառավարման կարևոր պայմաններ։ Բնակչության համար բյուջետային տեղեկատվության հասանելիությունը, հանրային քննարկումների կազմակերպումը և քաղաքացիների մասնակցությունը տեղական առաջնահերթությունների որոշմանը կարող են նպաստել ֆինանսական որոշումների հիմնավորվածության և տեղական իշխանությունների նկատմամբ վստահության բարձրացմանը։ Դիտարկվում են նաև մասնակցային բյուջետավորման հնարավորությունները, որոնց միջոցով համայնքի բնակիչները կարող են ներգրավվել որոշակի ծրագրերի և ծախսային առաջնահերթությունների ընտրության գործընթացում։ Առանձին քննության առարկա են համայնքային ֆինանսական վերահսկողության և աուդիտի մեխանիզմները։ Բյուջետային միջոցների նպատակային և արդյունավետ օգտագործման ապահովումը պահանջում է ներքին վերահսկողության, հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական հաշվետվությունների և արտաքին վերահսկողության գործուն համակարգեր։ Կարևորվում է նաև համայնքային սեփականության կառավարումը, քանի որ համայնքին պատկանող գույքի, հողի և այլ ակտիվների արդյունավետ օգտագործումը կարող է լրացուցիչ ֆինանսական հնարավորություններ ստեղծել տեղական զարգացման համար։ Քննության են առնվում համայնքների ներդրումային ծրագրերի ֆինանսավորման խնդիրները և պետական, համայնքային ու մասնավոր միջոցների համատեղ օգտագործման հնարավորությունները։ Տեղական ենթակառուցվածքների արդիականացումը հաճախ պահանջում է զգալի ֆինանսական ռեսուրսներ, ուստի կարևորվում են սուբվենցիոն ծրագրերը, ներդրումային համագործակցությունը և ֆինանսավորման այլ մեխանիզմները։ Աշխատությունում համայնքային բյուջետավորման կատարելագործումը կապվում է նաև ֆինանսական կառավարման ժամանակակից մեթոդների, տեղեկատվական համակարգերի և թվային տեխնոլոգիաների կիրառման հետ։ Բյուջետային տվյալների ավտոմատացված մշակումը, եկամուտների հաշվառման բարելավումը և ֆինանսական տեղեկատվության միասնականացումը կարող են բարձրացնել պլանավորման ու վերահսկողության արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսական ապակենտրոնացման և համայնքներին վերապահված լիազորությունների ֆինանսավորման համապատասխանության խնդրին։ Համայնքին նոր գործառույթների փոխանցումը պետք է ուղեկցվի դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ ֆինանսական միջոցներով, հակառակ դեպքում իրավական ինքնուրույնությունը կարող է չվերածվել իրական կառավարչական կարողության։ Այդ տեսանկյունից գնահատվում է պետական և տեղական կառավարման մակարդակների միջև ֆինանսական պատասխանատվության合理 բաշխման անհրաժեշտությունը։ Համայնքային բյուջեների կատարելագործման ուղղությունները կարող են ներառել սեփական եկամուտների ընդլայնումը, հարկային և ոչ հարկային մուտքերի հավաքագրման արդյունավետության բարձրացումը, ֆինանսական համահարթեցման մեխանիզմների զարգացումը, ծախսերի արդյունքահեն պլանավորումը, վերահսկողության ամրապնդումը և քաղաքացիների մասնակցության ընդլայնումը։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է տեղական ինքնակառավարման ֆինանսական հիմքերի ամրապնդման, համայնքների ֆինանսական կայունության բարձրացման և հանրային միջոցների առավել արդյունավետ օգտագործման համար համապատասխան առաջարկությունների մշակման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հանրային ֆինանսների, համայնքային կառավարման, տեղական ինքնակառավարման, բյուջետային քաղաքականության և տարածքային զարգացման ոլորտների տնտեսագետների, հետազոտողների, պետական ու համայնքային կառավարման մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Religion

Հրատարակությունը ներկայացնում է Հայոց եկեղեցու հոգևոր-աղոթական ժառանգության կարևոր նմուշներից մեկը, որը կապված է Սուրբ Ներսես հայրապետի անվան և հայկական քրիստոնեական մատենագրության ավանդույթների հետ։ Աղոթական բնույթի նյութի առանցքում մարդու հոգևոր ինքնաքննությունը, Աստծու նկատմամբ հավատը, ապաշխարությունը, ողորմության հայցումը և քրիստոնեական առաքինությունների հաստատումն են։ Բովանդակությունը կառուցված է հավատացյալի և Աստծու միջև անձնական հոգևոր հաղորդակցության սկզբունքի վրա՝ միաժամանակ պահպանելով եկեղեցական աղոթքին բնորոշ ընդհանրական նշանակությունը։ Հոգևոր խոսքում կարևորվում են մարդու բարոյական կատարելագործման, ներքին մաքրության, խոնարհության, սիրո, ներողամտության և աստվածային առաջնորդության գաղափարները։ Աղոթքը ներկայանում է ոչ միայն որպես խնդրանքների արտահայտություն, այլև որպես հավատքի գիտակցման, սեփական վարքի գնահատման և հոգևոր պատասխանատվության ձևավորման միջոց։ Առանձին նշանակություն ունի մեղքերի գիտակցման և ապաշխարության թեման, որը միջնադարյան քրիստոնեական հոգևոր գրականության առանցքային գաղափարներից է։ Միաժամանակ արտահայտվում է աստվածային ողորմության և փրկության նկատմամբ վստահությունը՝ աղոթական խոսքին հաղորդելով հույսի և հոգևոր զորացման բնույթ։ Կարևորվում են նաև մտքի, խոսքի և գործի բարոյական կարգավորման գաղափարները, որոնց միջոցով քրիստոնեական հավատքը կապվում է մարդու առօրյա վարքի հետ։ Աղոթական կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հոգևոր կյանքի տարբեր կողմերը ներկայացնել փոխկապակցված ձևով՝ անդրադառնալով հավատքին, բարոյականությանը, մարդկային հարաբերություններին և անհատի ներքին աշխարհին։ Գրականագիտական տեսանկյունից նյութը հետաքրքրություն է ներկայացնում իր հակիրճ, խտացված և խորհրդանշական լեզվով, որտեղ աստվածաբանական գաղափարները միավորվում են հոգևոր-քնարական արտահայտչականության հետ։ Դրա լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները կարևոր նյութ են տալիս հայ եկեղեցական գրականության զարգացման, աղոթական ժանրի և միջնադարյան հոգևոր խոսքի ուսումնասիրության համար։ Պատմամշակութային տեսանկյունից այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն արժեքների և բարոյական սկզբունքների մասին, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայկական քրիստոնեական մշակույթում և դարերի ընթացքում փոխանցվել են եկեղեցական ու ձեռագրական ավանդույթի միջոցով։ Նման հոգևոր ստեղծագործությունների տարածումն ու տարբեր լեզուներով հրատարակումը նպաստել են նաև հայկական եկեղեցական ժառանգության ճանաչմանը այլ մշակութային միջավայրերում։ Աղոթական նյութի շարունակական գործածությունը ցույց է տալիս դրա նշանակությունը ոչ միայն որպես պատմական մատենագրական հուշարձան, այլև որպես կենդանի հոգևոր ժառանգություն։ Հրատարակությունը կարող է կարևոր աղբյուր հանդիսանալ Հայոց եկեղեցու հոգևոր մշակույթի, միջնադարյան հայ մատենագրության, աստվածաբանության, աղոթագրության և քրիստոնեական բարոյագիտության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագետների, աստվածաբանների, եկեղեցու պատմության մասնագետների, գրականագետների, հոգևորականների, դասախոսների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար։

Geography

Աշխատությունը նվիրված է Սևանա լճի հարավ-արևմտյան հատվածի գետային համակարգերի ջրերի էկոլոգիական և հիդրոքիմիական վիճակի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով գնահատել ջրային միջավայրի որակը, բացահայտել դրա վրա ազդող բնական ու մարդածին գործոնները և բնութագրել գետային ջրերի հնարավոր ազդեցությունը լճային էկոհամակարգի վրա։ Հետազոտության առանցքում գետերի ջրի ֆիզիկական և քիմիական ցուցանիշների համալիր գնահատումն է, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ջրային միջավայրում ընթացող գործընթացների և աղտոտման հնարավոր աղբյուրների մասին։ Ուսումնասիրվում են ջրի ջերմաստիճանի, թթվահիմնային վիճակի, հանքայնացման, լուծված թթվածնի, կենսածին տարրերի և այլ հիդրոքիմիական բաղադրիչների փոփոխությունները՝ հաշվի առնելով դրանց տարածական ու սեզոնային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազոտի և ֆոսֆորի միացություններին, քանի որ դրանց ավելցուկային ներհոսքը կարող է նպաստել ջրային համակարգերում սննդանյութերի կուտակմանը և էկոլոգիական հավասարակշռության փոփոխությանը։ Քննվում են բնակավայրերից առաջացող կեղտաջրերի, գյուղատնտեսական տարածքներից մակերևութային հոսքերի, անասնապահության և հողօգտագործման այլ ձևերի հնարավոր ազդեցությունները գետերի ջրային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ հաշվի են առնվում բնական գործոնները՝ գետավազանի երկրաբանական կառուցվածքը, տեղումների քանակը, ձնհալքը, հոսքի սեզոնային փոփոխությունները և ջրահավաք տարածքի առանձնահատկությունները։ Ջրի որակի տարբեր ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գետերի առանձին հատվածների միջև տարբերությունները և գնահատելու հնարավոր աղտոտման տարածական օրինաչափությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գետային հոսքի միջոցով տարբեր նյութերի դեպի լիճ տեղափոխման գնահատումը, քանի որ վտակները կարևոր դեր ունեն լճի ջրային և նյութական հաշվեկշռի ձևավորման մեջ։ Երկարաժամկետ դիտարկումների դեպքում ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել նաև ջրի որակի փոփոխությունների միտումները բացահայտելու և ջրային էկոհամակարգերի վիճակի գնահատման համար։ Կարևորվում է ջրային ռեսուրսների մշտադիտարկման և միասնական ցուցանիշներով գնահատման անհրաժեշտությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս ժամանակին հայտնաբերել էկոլոգիական անբարենպաստ փոփոխությունները։ Աշխատությունը միավորում է հիդրոքիմիայի, ջրաբանության և ջրային էկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով գետային էկոհամակարգերի վիճակի առավել ամբողջական գնահատմանը և Սևանա լճի ջրահավաք ավազանի ջրային ռեսուրսների պահպանության գիտական հիմքերի զարգացմանը։

Journalism

Մամուլի պատմության և հայ պարբերական մամուլի ուսումնասիրությանը վերաբերող այս աշխատանքը նվիրված է «Արձագանգ» ամսաթերթի գործունեության, բովանդակային ուղղվածության և հասարակական-մշակութային նշանակության քննությանը։ Ներկայացվում են պարբերականի ձևավորման պայմանները, խմբագրական աշխատանքի առանձնահատկությունները և հրապարակումների հիմնական թեմատիկ ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հասարակական կյանքի, մշակույթի, գրականության, կրթության և ժամանակի կարևոր խնդիրների լուսաբանման ձևերին։ Վերլուծվում են հրապարակումների ժանրային ու բովանդակային առանձնահատկությունները, հեղինակային մոտեցումները, ինչպես նաև մամուլի միջոցով հանրային կարծիքի ձևավորման և գաղափարների տարածման հնարավորությունները։ Քննության են առնվում պարբերականի կապերը տվյալ ժամանակաշրջանի մտավոր ու մշակութային միջավայրի հետ և նրա տեղը հայ մամուլի զարգացման ընդհանուր գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու պարբերական մամուլի դերի, հասարակության հետ նրա փոխազդեցության և տեղեկատվական ու մշակութային գործառույթների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ մամուլի պատմության, լրագրության, մշակութաբանության և հասարակական մտքի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Մովսես Խորենացու պատմագրական ժառանգության գիտական և քննադատական ուսումնասիրության սկզբնական փուլերին՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով աղբյուրների, պատմական տեղեկությունների, ժամանակագրության և հեղինակային մոտեցումների վերլուծությունը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են պատմագրական երկի կառուցվածքը, բովանդակային առանձնահատկությունները, ներկայացված իրադարձությունների պատմական հիմքերը և այն աղբյուրները, որոնցից կարող էր օգտվել հեղինակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր պատմական վկայությունների համադրմանը, հին հեղինակների հաղորդած տեղեկությունների հետ հնարավոր առնչություններին, ինչպես նաև հայկական բանավոր ու գրավոր ավանդությունների օգտագործման խնդրին։ Քննադատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու պատմական նյութի հավաստիության, ժամանակագրական համապատասխանությունների, անձանց և իրադարձությունների ներկայացման, ինչպես նաև առանձին հատվածների ծագման վերաբերյալ առաջացած գիտական հարցերը։ Քննարկվում են պատմագրական սկզբնաղբյուրի ստեղծման ժամանակաշրջանի, հեղինակության և տեքստային շերտերի վերաբերյալ գիտական տեսակետները՝ դրանք դիտարկելով հայագիտության և պատմագիտության զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում է նաև պատմական փաստի և ավանդական պատումի փոխհարաբերության խնդիրը, քանի որ աշխատության մեջ պահպանված նյութերը միաժամանակ արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում Հայաստանի հնագույն անցյալի, ազգային ավանդությունների, տոհմական հիշողության և պատմական ինքնագիտակցության վերաբերյալ։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում պատմական քննադատության մեթոդների կիրառմանը, որոնց օգնությամբ հնարավոր է համադրել տարբեր աղբյուրներ, բացահայտել դրանց միջև եղած ընդհանրություններն ու հակասությունները և գնահատել առանձին հաղորդումների պատմագիտական արժեքը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ պատմագրության ձևավորման առանձնահատկություններին և այն նշանակությանը, որն ունեցել է Խորենացու ժառանգությունը հետագա դարերի պատմական մտածողության ու ազգային պատմության ընկալման համար։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է պատմական սկզբնաղբյուրների նկատմամբ գիտաքննական վերաբերմունքի ձևավորումը և ավանդական պատկերացումների վերանայման գործընթացը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես են պատմագիտական մեթոդների զարգացմամբ առաջադրվել նոր հարցադրումներ աղբյուրների ծագման, ժամանակագրության, փոխառությունների և պատմական տեղեկությունների հավաստիության վերաբերյալ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայոց պատմության, հայ պատմագրության, աղբյուրագիտության, բանասիրության և Մովսես Խորենացու ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։