Նոր թվագիտություն, երկրորդ հատոր

History

Классификация рубенидских монет (по К. Сибильяну) представляет собой научную систематизацию денежного чекана Киликийской Армении периода династии Рубенидов, основанную на анализе и сопоставлении нумизматических признаков, таких как типы изображений, легенды, весовые нормы, металл, а также историко-хронологические особенности выпуска монет. Рубенидские монеты, чеканившиеся в XII–XIV веках в условиях существования Киликийского армянского государства, отражают политическую независимость и международные связи того времени, поскольку в их оформлении заметно влияние как византийской, так и западноевропейской (крестоносной) нумизматической традиции. Классификация, предложенная К. Сибильяном, систематизирует эти монеты по правлению отдельных князей и царей династии Рубенидов, выделяя основные типологические группы в зависимости от иконографии (например, изображения царя на троне, стоящей фигуры, креста, льва или орла), а также надписей на армянском и иногда латинском языках. Важным критерием является также монетный номинал и металл (золото, серебро, медь), что позволяет проследить экономическое развитие и денежную систему государства. Отдельное внимание уделяется эволюции стиля и символики, которая отражает усиление царской власти и изменение политического статуса Киликийской Армении от княжества к королевству. Приложенные четыре таблицы в подобных исследованиях обычно содержат типологические ряды монет, их изображения, варианты легенд и сравнительные характеристики, что облегчает идентификацию и научное изучение нумизматического материала. В целом данная классификация имеет важное значение для исторической нумизматики, так как позволяет более точно датировать монеты, реконструировать экономические процессы и понять идеологию государственной власти Рубенидов.

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է ձվարանների ռեցիդիվող քաղցկեղի բուժման օպտիմալացման հիմնախնդիրներին՝ ընդգծելով հիվանդության կրկնման մեխանիզմները, բուժական մարտավարության ընտրությունը և կլինիկական արդյունքների բարելավման ուղիները։ Հեղինակը վերլուծում է ձվարանների քաղցկեղի ռեցիդիվի պաթոգենեզը՝ ներառյալ ուռուցքային բջիջների դեղակայունության զարգացումը, միկրոմիջավայրի փոփոխությունները և մետաստատիկ գործընթացների ակտիվացումը։ Գրքում դիտարկվում են բուժման ժամանակակից մոտեցումները՝ քիմիաթերապիա, նպատակային (targeted) թերապիա, հորմոնալ ազդեցություն և վիրաբուժական միջամտությունների կրկնակի կիրառման ցուցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բուժման անհատականացմանը՝ հիմնված մոլեկուլային-գենետիկական մարկերների, հիվանդության փուլավորման և հիվանդի ընդհանուր վիճակի գնահատման վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև համակցված բուժման սխեմաների արդյունավետությունը և դրանց ազդեցությունը հիվանդների կյանքի որակի և գոյատևման ցուցանիշների վրա։ Աշխատությունը ընդգծում է բազմամասնագիտական մոտեցման կարևորությունը՝ գինեկոլոգ-ուռուցքաբանների, քիմիոթերապևտների և ճառագայթային թերապևտների համագործակցությամբ։ Այն օգտակար է բժիշկների, կլինիկական հետազոտողների և ուռուցքաբանության ոլորտի մասնագետների համար։

Pedagogy

Պատմագիտական, կրթագիտական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանի՝ Արևելյան լեզուների ինստիտուտի հիմնադրման, կազմավորման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում 1815 թվականին Լազարյանների ընտանիքի նախաձեռնությամբ ստեղծված կրթական հաստատության հիմնադրման նախադրյալները, նպատակները և հայ հասարակության կրթամշակութային պահանջմունքների բավարարման գործում նրա ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճեմարանի կազմակերպական կառուցվածքին, կառավարման համակարգին, ուսումնական ծրագրերին և արևելյան լեզուների դասավանդման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են հաստատության զարգացման հիմնական փուլերը, 1827 թվականին Արևելյան լեզուների ինստիտուտի կարգավիճակի ձեռքբերումը և հետագա կրթական վերափոխումները։ Քննարկվում են հայերենի, պարսկերենի, արաբերենի, թուրքերենի և այլ լեզուների ուսուցման կազմակերպումը, արևելագիտության զարգացմանը նպաստող գիտական գործունեությունը և մասնագետների պատրաստման ուղղությունները։ Ուսումնասիրվում են ճեմարանի դասախոսական կազմի, շրջանավարտների և մշակութային գործիչների ներդրումը հայագիտության, լեզվաբանության, գրականության ու պատմագիտության զարգացման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում Լազարյան ճեմարանի հրատարակչական գործունեությանը, գրադարանային հավաքածուների ձևավորմանը, հայկական ազգային ինքնության պահպանմանը և ռուս-հայկական կրթամշակութային կապերի ամրապնդմանը։ Կարևորվում է հաստատության դերը Ռուսաստանի հայ համայնքի հասարակական և մտավոր կյանքում, ինչպես նաև Արևելքի ժողովուրդների լեզուների ու մշակույթների գիտական ուսումնասիրության զարգացման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ ժողովրդի պատմության, կրթության պատմության, արևելագիտության, հայագիտության և ռուս-հայկական մշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

History

Իրան-ի սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական զարգացումները 1954–1979 թվականներին խորապես պայմանավորված էին նավթային ռեսուրսների վերահսկմամբ, արտահանման եկամուտների աճով և պետության արագացված արդիականացման քաղաքականությամբ, որը ձևավորվեց հատկապես 1953 թվականի պետական հեղաշրջումից հետո և նավթային հատվածի վերակառուցման գործընթացում։ Այդ ժամանակաշրջանում նավթը դարձավ երկրի հիմնական տնտեսական հենասյունը՝ ապահովելով պետական բյուջեի մեծ մասը և թույլ տալով իրականացնել լայնածավալ արդյունաբերականացման և ենթակառուցվածքային ծրագրեր, որոնք նախաձեռնվում էին շահական վարչակարգի կողմից՝ Մոհամմադ Ռեզա Փահլավի-ի ղեկավարությամբ։ 1954 թվականի նավթային կոնսորցիումի համաձայնագրից հետո արևմտյան ընկերությունները պահպանեցին զգալի ազդեցություն արդյունահանման և արտահանման ոլորտներում, սակայն պետությունը աստիճանաբար մեծացրեց իր վերահսկողությունը, ինչը հատկապես ընդգծվեց 1970-ականներին նավթային եկամուտների կտրուկ աճի ժամանակ։ «Սպիտակ հեղափոխություն» կոչվող բարեփոխումների ծրագիրը նպատակ ուներ արդիականացնել գյուղատնտեսությունը, ընդլայնել կրթությունը և թուլացնել ավանդական ֆեոդալական հարաբերությունները, սակայն միաժամանակ խորացրեց սոցիալական անհավասարությունը և արագացրեց ուրբանիզացիան, ինչը ստեղծեց նոր սոցիալական լարվածություններ։ Նավթային հարստության կենտրոնացումը պետության և էլիտայի ձեռքում հանգեցրեց տնտեսական կախվածության կառուցվածքի ձևավորմանը, որտեղ ոչ նավթային ոլորտները զարգանում էին անհամաչափ, իսկ գյուղական բնակչության մի մասը տեղափոխվում էր քաղաքներ՝ առաջացնելով սոցիալական անհամապատասխանություններ։ Քաղաքական տեսանկյունից շահական իշխանությունը գնալով ավելի ավտորիտար բնույթ ստացավ՝ հենվելով անվտանգության ծառայությունների վրա և սահմանափակելով ընդդիմադիր շարժումները, ինչը, զուգորդվելով սոցիալական անհավասարության և մշակութային հակասությունների հետ, դարձավ 1979 թվականի իրանական հեղափոխության նախադրյալներից մեկը։ Ընդհանուր առմամբ, այս փուլը բնութագրվում է որպես նավթային եկամուտներով խթանված արագ արդիականացման և խորացող սոցիալական-քաղաքական ճգնաժամերի համադրություն, որը ձևավորեց ժամանակակից Իրանի պատմական շրջադարձը։

History

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Կիլիկիայի հարցի տեղին հայկական հասարակական-քաղաքական շրջանակների և Անտանտի պետությունների քաղաքական ծրագրերում։ Ուսումնասիրվում են 1914–1918 թվականներին ձևավորված քաղաքական ու դիվանագիտական գործընթացները, հայկական կազմակերպությունների և գործիչների մոտեցումները, ինչպես նաև տարածաշրջանի ապագայի վերաբերյալ տարբեր նախագծերն ու ակնկալիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Կիլիկիայի ռազմավարական և քաղաքական նշանակությանը, հայ բնակչության անվտանգության խնդրին և պատերազմի հետևանքով տարածաշրջանում ստեղծված նոր իրադրությանը։ Քննության են առնվում հայկական կողմի նախաձեռնությունները, դիվանագիտական գործունեությունը և Անտանտի պետությունների ներկայացուցիչների հետ հարաբերությունները։ Վերլուծվում են նաև մեծ տերությունների քաղաքական և ռազմավարական շահերը, պատերազմի ընթացքում մշակված պայմանավորվածություններն ու հետպատերազմյան կարգավորման վերաբերյալ պատկերացումները։ Աղբյուրների և պատմագիտական նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական քաղաքական նպատակների ու միջազգային ծրագրերի փոխհարաբերությունները, դրանց համընկնող և տարբերվող կողմերը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Կիլիկիայի հարցի, Հայկական հարցի միջազգային դիվանագիտական պատմության և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցականների էկոլոգիական գիտելիքների, արժեքային վերաբերմունքի և բնապահպանական պատասխանատվության ձևավորման բովանդակային ու մանկավարժական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում էկոլոգիական կրթությունն ու դաստիարակությունն են՝ որպես փոխկապակցված գործընթացներ, որոնց միջոցով սովորողները ոչ միայն յուրացնում են բնության, էկոհամակարգերի, բնական ռեսուրսների և շրջակա միջավայրի խնդիրների վերաբերյալ գիտելիքներ, այլև ձևավորում են պատասխանատու վարքագիծ և բնության նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունք։ Քննվում է ավագ դպրոցական տարիքի առանձնահատկությունների նշանակությունը, քանի որ այս փուլում զարգանում են սովորողների ինքնուրույն մտածողությունը, պատճառահետևանքային կապերի վերլուծության կարողությունը և հասարակական խնդիրների վերաբերյալ սեփական դիրքորոշում ձևավորելու հմտությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ուսումնական բովանդակության ընտրությանը՝ բնապահպանական թեմաները բնական գիտությունների, աշխարհագրության, հասարակագիտական և այլ առարկաների հետ կապելու հնարավորություններին։ Կարևորվում է միջառարկայական մոտեցումը, որը հնարավորություն է տալիս շրջակա միջավայրի խնդիրները դիտարկել ոչ միայն կենսաբանական կամ աշխարհագրական, այլև սոցիալական, տնտեսական և մշակութային տեսանկյուններից։ Մանկավարժական պայմանների շրջանակում դիտարկվում են ուսուցման ակտիվ և հետազոտական ձևերը, նախագծային աշխատանքը, դիտարկումները, քննարկումները, բնապահպանական իրավիճակների վերլուծությունը և սովորողների ինքնուրույն գործունեության կազմակերպումը։ Կարևոր դեր է հատկացվում տեսական գիտելիքների և գործնական փորձառության կապին, քանի որ շրջակա միջավայրի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքը առավել արդյունավետ է ձևավորվում, երբ սովորողները հնարավորություն են ստանում ուսումնասիրելու իրենց անմիջական միջավայրի խնդիրները և մասնակցելու կրթական բնույթի բնապահպանական նախաձեռնությունների։ Ուսուցչի դերը դիտարկվում է որպես գիտելիքի փոխանցումից ավելի լայն՝ ներառելով սովորողների հետաքրքրության խթանումը, արժեքային կողմնորոշումների ձևավորումը և համագործակցային ուսումնական միջավայրի ստեղծումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դպրոցի, ընտանիքի և համայնքի համագործակցության նշանակությանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է մանկավարժության, բնապահպանական կրթության և տարիքային հոգեբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն բովանդակային և կազմակերպական պայմանները, որոնք նպաստում են ավագ դպրոցականների էկոլոգիական գիտակցության, պատասխանատվության և բնապահպանական մշակույթի զարգացմանը։