Новые нелинейно-оптические методы для передачи и обработки сигнала в фемтосекундном диапазоне

Economics

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում երկարաժամկետ կայուն տնտեսական աճի ապահովման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով մակրոտնտեսական քաղաքականության, կառուցվածքային բարեփոխումների և ինստիտուցիոնալ զարգացման փոխազդեցությունը տնտեսական աճի կայունության վրա։ Գրքում վերլուծվում են տնտեսական աճի հիմնական աղբյուրները՝ ներդրումներ, արտադրողականության բարձրացում, մարդկային կապիտալի զարգացում և տեխնոլոգիական առաջընթաց, ինչպես նաև դրանց սահմանափակող գործոնները՝ արտաքին շուկաների կախվածություն, կառուցվածքային անհամաչափություններ և ինստիտուցիոնալ թուլություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական ֆինանսական քաղաքականությանը, դրամավարկային կարգավորումներին և հարկաբյուջետային համակարգի դերին տնտեսական կայունության ապահովման գործընթացում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև արտաքին տնտեսական միջավայրի ազդեցությունները, մասնավորապես՝ գլոբալ շուկաների տատանումները, տարածաշրջանային ինտեգրացիոն գործընթացները և դրանց հետևանքները Հայաստանի տնտեսական զարգացման համար։ Վերլուծվում են նաև կայուն զարգացման սկզբունքները, աղքատության կրճատման և եկամուտների բաշխման խնդիրները՝ որպես երկարաժամկետ աճի կարևոր բաղադրիչներ։ Գրքի նպատակն է բացահայտել տնտեսական աճի կառուցվածքային խոչընդոտները և առաջարկել քաղաքականության արդյունավետ ուղղություններ՝ ապահովելու համար ավելի դիմացկուն և ներառական տնտեսական զարգացում։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Չարենցի 1934–1937 թվականների ստեղծագործական վերջին շրջանի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա գեղարվեստական մտածողության զարգացման եզրափակիչ փուլը և գաղափարական ու ոճական փոխակերպումները։ Վերլուծվում են այդ տարիների բանաստեղծական երկերի թեմատիկ շերտերը, ներքին դրամատիզմը, լեզվաոճական խտացվածությունը և պատկերային համակարգի նոր որակները՝ դիտարկելով դրանք ժամանակի սոցիալ-քաղաքական միջավայրի և անձնական ճակատագրական փորձառության համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քնարական հերոսի վերաիմաստավորմանը, պատմական և անձնական հիշողության փոխներթափանցմանը, ինչպես նաև խորհրդանշական մտածողության խորացմանը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է նաև վերջին շրջանի ստեղծագործություններում ձևավորված գեղարվեստական լարվածությունն ու արտահայտչական ծայրահեղ խտացումը՝ ցույց տալով այդ փուլի նշանակությունը հեղինակի ամբողջական գրական ժառանգության համակարգում և հայ քնարական պոեզիայի զարգացման մեջ։

Religion

Կրոնագիտական, աստվածաբանական, պատմաբանասիրական և հայագիտական բնույթի աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի՝ Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթական ժառանգությանը, քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ նրա պատկերացումներին և հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ աղոթքի ունեցած նշանակությանը։ Լատիներեն ձևակերպված անվանումը մատնանշում է Հայոց կաթողիկոս Ներսես Կլայեցու աղոթքները՝ հնարավորություն ընձեռելով ուսումնասիրելու հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի կարևորագույն արտահայտություններից մեկը։ Ներսես Դ Կլայեցին, որը հայ մատենագրության մեջ առավել հայտնի է Ներսես Շնորհալի անունով, տասներկուերորդ դարի նշանավոր աստվածաբան, բանաստեղծ, շարականագիր և եկեղեցական գործիչ էր, որի ստեղծագործական ժառանգությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում հայ քրիստոնեական գրականության պատմության մեջ։ Նրա հոգևոր գործունեությունը կապված է Կիլիկյան Հայաստանի եկեղեցական և մշակութային կյանքի զարգացման, քրիստոնեական վարդապետության մեկնաբանության, հավատացյալների հոգևոր դաստիարակության և եկեղեցական միասնության գաղափարների տարածման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է աղոթքի աստվածաբանական բովանդակությունը, մարդու և Աստծու փոխհարաբերության քրիստոնեական ըմբռնումը, մեղքի ու ապաշխարության գաղափարները, աստվածային ողորմածության նկատմամբ հավատը և հոգևոր կատարելագործման ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի աղոթական խոսքի կառուցվածքը, նրա ներքին տրամաբանությունը, աստվածաբանական խորհրդանշանները և հոգևոր ապրումների արտահայտման գրական միջոցները։ Ներսես Շնորհալու աղոթական ստեղծագործություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում խոնարհության, ինքնաքննության, ներողամտության, սիրո, բարեգործության և հոգևոր մաքրագործման գաղափարները, որոնք արտացոլում են միջնադարյան հայկական քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար սկզբունքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է աղոթքի՝ որպես անհատական և համայնքային հոգևոր կյանքի բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ աղոթքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական ծիսակարգի մաս, այլև որպես մարդու ներաշխարհի վերափոխման, հոգևոր ինքնաճանաչման և բարոյական պատասխանատվության գիտակցման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի աղոթական տեքստերի լեզվական և գեղարվեստական կազմակերպումը, քանի որ դրանցում աստվածաբանական գաղափարները հաճախ ներկայացվում են բանաստեղծական պատկերների, խորհրդանշական արտահայտությունների և հուզականորեն ներգործուն խոսքի միջոցով։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև աղոթքների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դիմումների և խնդրանքների հաջորդականությունը, գոհաբանության ու փառաբանության ձևերը, ինչպես նաև աստվածաշնչյան գաղափարների և պատկերների արտացոլումը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունների կապը Սուրբ Գրքի, եկեղեցու հայրերի ուսմունքի և հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի զարգացման հետ։ Նրա աղոթական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են աստվածաշնչյան բարոյական սկզբունքները և քրիստոնեական վարդապետության հիմնական դրույթները վերածվել հավատացյալների առօրյա հոգևոր կյանքի համար նախատեսված գրական արտահայտությունների։ Հատուկ նշանակություն ունի «Հավատով խոստովանիմ» աղոթաշարի հետ առնչվող ավանդույթը, որն առանձնահատուկ տեղ է գրավում հայ քրիստոնեական աղոթական մշակույթում և հայտնի է իր հոգևոր բովանդակությամբ ու քսանչորս աղոթքներից կազմված կառուցվածքով։ Ներսես Շնորհալու աղոթքների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայոց լեզվի պատմության և միջնադարյան գրականության տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործություններում արտահայտվում են գրաբարի լեզվական հարուստ հնարավորությունները, հոգևոր բառապաշարի առանձնահատկությունները և միջնադարյան հայ գրական ոճի արտահայտչական միջոցները։ Լատիներեն անվանումը լրացուցիչ հետաքրքրություն է առաջացնում հայ հոգևոր ժառանգության միջազգային տարածման, թարգմանական ավանդույթների և եվրոպական գիտական ու եկեղեցական միջավայրերում հայկական աստվածաբանական գրականության ընկալման տեսանկյունից։ Նման հրատարակությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայերեն բնագրերի և օտարալեզու տարբերակների փոխհարաբերության, թարգմանական սկզբունքների, աստվածաբանական եզրույթների փոխանցման և մշակութային միջնորդության առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Միաժամանակ միայն անվանումից հնարավոր չէ որոշել տվյալ հրատարակության ամբողջական կազմը, բնագրային տարբերակը կամ գիտական մեկնաբանությունների առկայությունը, ուստի դրա կոնկրետ տեքստաբանական առանձնահատկությունները պահանջում են առանձին ուսումնասիրություն։ Պատմական տեսանկյունից կարևոր է նաև տասներկուերորդ դարի հայկական եկեղեցական կյանքի ընդհանուր միջավայրի դիտարկումը, երբ Կիլիկիայի հայկական իշխանական և հոգևոր կենտրոններում զարգանում էին մատենագրությունը, կրթությունը, աստվածաբանական բանավեճերը և միջեկեղեցական հարաբերությունները։ Ներսես Շնորհալու հոգևոր ժառանգությունը ձևավորվել է այդ պատմամշակութային պայմաններում և արտացոլում է ինչպես հայկական եկեղեցական ինքնության պահպանման, այնպես էլ քրիստոնեական համընդհանուր արժեքների արտահայտման ձգտումը։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև աղոթքի բարոյադաստիարակչական նշանակությանը, հավատացյալների հոգևոր կրթությանը և քրիստոնեական արժեքների սերնդեսերունդ փոխանցման գործընթացին։ Հետազոտության մեթոդաբանական շրջանակում կարող են կիրառվել պատմաբանասիրական, տեքստաբանական, աստվածաբանական, համեմատական գրականագիտական և լեզվաոճական վերլուծության մոտեցումներ։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու աղոթական տեքստերի գաղափարական կառուցվածքը, գրական արտահայտչամիջոցները, աստվածաշնչյան հղումների համակարգը և հայկական հոգևոր գրականության զարգացման մեջ դրանց ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում աղոթական ժառանգության ձեռագրական փոխանցման, հրատարակման, թարգմանության և եկեղեցական կիրառության պատմության հարցերը։ Աշխատության գիտական և մշակութային արժեքը պայմանավորված է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի, քրիստոնեական բարոյագիտության և հոգևոր բանաստեղծության ուսումնասիրության համար դրա ունեցած նշանակությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, հայագետներին, եկեղեցու պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, կրոնագետներին, թարգմանաբաններին, հոգևոր կրթական հաստատությունների դասախոսներին, ուսանողներին և հայկական քրիստոնեական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Հրատարակությունն ունի կրոնագիտական, պատմական, գրականագիտական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Ներսես Շնորհալու աղոթական մտածողության, հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության գեղարվեստական առանձնահատկությունների, քրիստոնեական բարոյական արժեքների և հայկական եկեղեցական մշակույթի պատմական շարունակականության առավել խորքային ըմբռնմանը։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Վրաստանի միջև տնտեսական համագործակցության զարգացման հեռանկարների ուսումնասիրությանը՝ երկկողմ տնտեսական կապերը դիտարկելով Հարավային Կովկասի տարածաշրջանային տնտեսական գործընթացների և միջազգային տնտեսական հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել երկու երկրների միջև տնտեսական փոխգործակցության առկա մակարդակը, դրա զարգացման հիմնական ուղղությունները, առկա խնդիրներն ու սահմանափակումները և հետագա ընդլայնման հնարավորությունները։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսությունների առանձնահատկությունները, աշխարհագրական դիրքը, տնտեսական ներուժը և միմյանց նկատմամբ ունեցած փոխլրացնող հնարավորությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին առևտրին, ապրանքաշրջանառության դինամիկային, արտահանման և ներմուծման կառուցվածքին, առևտրային կապերի զարգացմանը և փոխադարձ տնտեսական կախվածության մակարդակին։ Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսական հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչներից է տրանսպորտային և տարանցիկ համագործակցությունը, քանի որ Վրաստանի տարածքով Հայաստանի համար ապահովվում է կապ Սև ծովի նավահանգիստների և միջազգային շուկաների հետ։ Այդ պատճառով աշխատանքում էական տեղ է հատկացվում ճանապարհային և երկաթուղային հաղորդակցություններին, բեռնափոխադրումներին, լոգիստիկ համակարգերի զարգացմանը, սահմանային անցակետերի արդյունավետությանը և տարածաշրջանային տրանսպորտային միջանցքների օգտագործման հնարավորություններին։ Առանձին ուղղություն է էներգետիկ համագործակցությունը, որի շրջանակում ուսումնասիրվում են էլեկտրաէներգիայի փոխանակման, էներգետիկ ենթակառուցվածքների զարգացման և տարածաշրջանային էներգետիկ ծրագրերի իրականացման հնարավորությունները։ Կարևորվում է նաև ներդրումային համագործակցությունը՝ Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսություններում փոխադարձ ներդրումների, համատեղ ձեռնարկությունների ստեղծման և երկարաժամկետ ներդրումային ծրագրերի իրականացման տեսանկյունից։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են այն ոլորտները, որտեղ երկու երկրների տնտեսական ներուժը կարող է փոխլրացվել՝ նպաստելով համատեղ արտադրության, ծառայությունների մատուցման և նոր շուկաների յուրացման հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջության զարգացմանը, քանի որ երկու երկրների աշխարհագրական մոտիկությունը, պատմամշակութային կապերը և բնական ռեսուրսները ստեղծում են փոխադարձ զբոսաշրջային հոսքերի ավելացման և համատեղ զբոսաշրջային ծրագրերի իրականացման բարենպաստ պայմաններ։ Ուսումնասիրվում են նաև գյուղատնտեսության, սննդի արդյունաբերության, առևտրի, ծառայությունների և փոքր ու միջին ձեռնարկատիրության ոլորտներում համագործակցության հնարավորությունները։ Հեռանկարային ուղղություններից է բարձր տեխնոլոգիաների և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտը, որտեղ համագործակցության խորացումը կարող է նպաստել նորարարական ծրագրերի, թվային ծառայությունների և բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի զարգացմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է նաև մաքսային և սահմանային ընթացակարգերի կատարելագործումը, քանի որ ապրանքների և ծառայությունների տեղաշարժի վարչական խոչընդոտների նվազեցումը կարող է նպաստել առևտրաշրջանառության աճին և գործարար կապերի ակտիվացմանը։ Աշխատությունը դիտարկում է տնտեսական համագործակցության զարգացման վրա ազդող ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին գործոնները՝ ներառյալ տարածաշրջանային քաղաքական և տնտեսական իրավիճակը, միջազգային շուկաների փոփոխությունները, ենթակառուցվածքների վիճակը, ներդրումային միջավայրը և տնտեսական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում տարածաշրջանային խաղաղության և կայունության գործոնին, քանի որ կանխատեսելի և անվտանգ միջավայրը կարևոր պայման է երկարաժամկետ ներդրումների, տարանցիկ առևտրի և խոշոր ենթակառուցվածքային ծրագրերի իրականացման համար։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են բացահայտվել համագործակցության հիմնական խոչընդոտները՝ շուկաների սահմանափակ ծավալը, տրանսպորտային ծախսերը, ենթակառուցվածքային որոշ խնդիրներ, արտաքին շուկաների անկայունությունը, վարչական ընթացակարգերը և տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական ռիսկերը։ Միաժամանակ գնահատվում են տնտեսական կապերի ընդլայնման հնարավորությունները՝ առևտրի դիվերսիֆիկացման, նոր ներդրումների ներգրավման, տարանցիկ ներուժի արդյունավետ օգտագործման, զբոսաշրջության զարգացման, էներգետիկ փոխգործակցության և տեխնոլոգիական համագործակցության միջոցով։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են կիրառվել Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսական քաղաքականության կատարելագործման, երկկողմ առևտրատնտեսական կապերի ընդլայնման, ներդրումային ծրագրերի մշակման և համատեղ տնտեսական նախաձեռնությունների առաջնահերթությունների որոշման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, միջազգային տնտեսական հարաբերությունների մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, գործարարներին, ներդրումային ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսական հարաբերությունները ներկայացնում է որպես փոխշահավետ և բազմաոլորտ համագործակցության զարգացման կարևոր ուղղություն՝ ընդգծելով արտաքին առևտրի, ներդրումների, տրանսպորտի, էներգետիկայի, զբոսաշրջության, գյուղատնտեսության և բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտներում առկա ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործման անհրաժեշտությունը և այդ համագործակցության նշանակությունը տարածաշրջանային տնտեսական կապերի խորացման համար։

Other Subjects

Հրատարակությունը նվիրված է մանկական գրադարանային սպասարկման կազմակերպման գործնական փորձի ներկայացմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով երեխաների ընթերցանության խթանմանը, գրքի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը և գրադարանի կրթական ու մշակութային գործառույթների իրականացմանը։ Նյութի առանցքում գրադարանի աշխատանքի այն ձևերն ու մեթոդներն են, որոնք կիրառվել են տարբեր տարիքի ընթերցողների հետ աշխատանքում՝ հաշվի առնելով նրանց տարիքային առանձնահատկությունները, հետաքրքրությունները և ընթերցողական պահանջները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գրքային ֆոնդի կազմակերպմանը, մանկական գրականության ընտրությանը, ընթերցողներին համապատասխան գրքերի առաջարկմանը և տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկմանը։ Ներկայացվում է նաև անհատական և խմբային աշխատանքի փոխկապակցվածությունը, որի միջոցով գրադարանավարը կարող է աջակցել երեխայի ընթերցողական ճաշակի և ինքնուրույն գրականություն ընտրելու կարողության զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրքային ցուցահանդեսների, գրական քննարկումների, բարձրաձայն ընթերցումների, հանդիպումների, թեմատիկ միջոցառումների և այլ մշակութային-լուսավորչական նախաձեռնությունների նշանակությանը։ Դրանք դիտարկվում են ոչ միայն որպես գրականության տարածման միջոցներ, այլև որպես երեխաների հաղորդակցական, ճանաչողական և ստեղծագործական ակտիվությունը զարգացնող աշխատանքի ձևեր։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դպրոցի, ընտանիքի և գրադարանի համագործակցությանը՝ երեխաների ընթերցանության կազմակերպման և կրթական գործընթացին աջակցելու տեսանկյունից։ Հրատարակության գործնական բնույթը հնարավորություն է տալիս ներկայացված փորձը դիտարկել որպես մեթոդական նյութ այլ մանկական գրադարանների և գրադարանային աշխատողների համար։ Կարևորվում են ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը, սպասարկման արդյունքների գնահատումը և աշխատանքի ձևերի շարունակական կատարելագործումը։ Նման նյութը միաժամանակ արժեքավոր աղբյուր է մանկական գրադարանների պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանում ընդունված գրադարանային աշխատանքի սկզբունքները, ընթերցանության կազմակերպման մեթոդները և մանկական գրադարանի հասարակական դերակատարության ընկալումը։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ներկայացնում է մանկական գրադարանը որպես կրթական, տեղեկատվական և մշակութային միջավայր, որտեղ գրքի տարածումը համադրվում է երեխայի մտավոր ու ստեղծագործական զարգացմանն ուղղված համակարգված աշխատանքների հետ։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում գրավոր մշակույթի ձևավորման և զարգացման պատմական նախադրյալների ուսումնասիրությանը՝ մինչև Մեսրոպ Մաշտոցի կողմից հայոց գրերի ստեղծումը։ Քննարկվում են հին Հայաստանի հասարակական, քաղաքական և մշակութային կյանքի առանձնահատկությունները, գրի ու գրավոր հաղորդակցության նշանակությունը պետական կառավարման, կրոնական գործունեության, առևտրի և մշակութային փոխանակումների գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տարածքում տարբեր ժամանակաշրջաններում կիրառված գրային համակարգերին, այդ թվում՝ ուրարտական սեպագրությանը, արամեերեն, հունարեն և այլ լեզուներով պահպանված արձանագրություններին ու գրավոր հուշարձաններին։ Ուսումնասիրվում են հնագիտական և վիմագրական աղբյուրները, դրանց պատմական արժեքը, տարածվածության առանձնահատկությունները և տեղեկությունները հին Հայաստանի գրավոր ավանդույթների մասին։ Անդրադարձ է կատարվում նախամաշտոցյան հայկական գրի գոյության վերաբերյալ գիտական տեսակետներին, դրանց հիմնավորման համար ներկայացվող փաստարկներին և պատմագիտական քննարկումներին՝ տարբերակելով հաստատված վկայությունները հետազոտական ենթադրություններից։ Կարևորվում են գրավոր մշակույթի և բանավոր ավանդույթի փոխհարաբերությունները, հարևան քաղաքակրթությունների մշակութային ազդեցությունները և գրագիտության տարածման հնարավոր ուղիները։ Դիտարկվում են նաև քրիստոնեության ընդունումից հետո ձևավորված կրթական ու կրոնական պահանջները և դրանց նշանակությունը ազգային գրային համակարգի ստեղծման պատմական գործընթացում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու հայոց գրերի ստեղծմանը նախորդած մշակութային միջավայրի և Հայաստանի գրավոր ժառանգության վաղագույն շերտերի մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, հնագետների, լեզվաբանների, վիմագրագետների, մշակութաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։