PHP & MySQL

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարում Իրաքում ձևավորված և զարգացած հայկական համայնքի պատմության, հասարակական կյանքի, մշակութային ինքնության և ազգային կազմակերպությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրաքահայության ձևավորման ու հետագա զարգացման գործընթացներն են, համայնքի ժողովրդագրական փոփոխությունները, բնակության հիմնական կենտրոնները, հասարակական կառուցվածքը, տնտեսական գործունեությունը, կրթական ու մշակութային կյանքը և հայկական ինքնության պահպանման մեխանիզմները։ Իրաքի հայ համայնքի պատմությունը հատկապես սերտորեն կապված է 20-րդ դարի սկզբի Մերձավոր Արևելքի քաղաքական և ժողովրդագրական խոշոր փոփոխությունների հետ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով Օսմանյան կայսրությունից տեղահանված բազմաթիվ հայեր ապաստան գտան Իրաքի տարածքում՝ ձևավորելով նոր համայնքային կենտրոններ։ Հետագա տասնամյակներում այդ բնակչությունը աստիճանաբար կազմակերպվեց եկեղեցական, կրթական, բարեգործական և հասարակական կառույցների շուրջ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է համայնքի տարածական և ժողովրդագրական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Կարող են դիտարկվել Բաղդադի, Բասրայի, Մոսուլի, Քիրքուքի և Իրաքի այլ բնակավայրերի հայկական համայնքները, դրանց թվաքանակի փոփոխությունները և փոխհարաբերությունները։ Հայ բնակչության տեղաշարժերը պայմանավորված էին ինչպես տնտեսական հնարավորություններով, այնպես էլ տարածաշրջանի քաղաքական անկայունությամբ, պատերազմներով և պետական քաղաքականության փոփոխություններով։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել համայնքի ներքին կազմակերպվածությանը։ Հայկական եկեղեցիները, ազգային և բարեգործական կազմակերպությունները, դպրոցները, մշակութային միությունները և մամուլը կարևոր դեր են ունեցել համայնքային կյանքի կազմակերպման և ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Եկեղեցին ոչ միայն կրոնական, այլև սոցիալական և մշակութային կենտրոնի դեր է կատարել՝ միավորելով համայնքի անդամներին և պահպանելով հայոց լեզվի, ավանդույթների ու ազգային հիշողության փոխանցումը սերունդներին։ Կրթության հարցը ևս առանցքային նշանակություն ունի։ Հայկական դպրոցները նպաստել են մայրենի լեզվի պահպանմանը, հայկական պատմության և մշակույթի փոխանցմանը և համայնքի երիտասարդ սերնդի ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Դպրոցական կրթությանը զուգահեռ կարևոր դեր կարող էին ունենալ կիրակնօրյա դպրոցները, մշակութային խմբակները, գրադարանները և երիտասարդական կազմակերպությունները։ Այս հաստատությունների գործունեությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ հայ համայնքը գտնվում էր այլալեզու և բազմամշակութային հասարակական միջավայրում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև իրաքահայերի տնտեսական գործունեությանը։ Հայերը մասնակցել են առևտրի, արհեստների, ծառայությունների, արդյունաբերության և այլ տնտեսական ոլորտների զարգացմանը։ Համայնքի որոշ ներկայացուցիչներ կարողացել են ստեղծել սեփական ձեռնարկություններ և զբաղեցնել նշանակալի դիրքեր քաղաքային տնտեսական կյանքում։ Այս տնտեսական գործունեությունը միաժամանակ նպաստել է համայնքի նյութական կայունությանը և հասարակական դիրքի ամրապնդմանը։ Կարևոր ուսումնասիրության առարկա է նաև մշակութային կյանքը։ Հայկական թատրոնը, երաժշտությունը, գրականությունը, տոնական ավանդույթները, ազգային պարերը և մամուլը հնարավորություն են տվել պահպանել և վերարտադրել հայկական մշակութային ինքնությունը։ Համայնքային միջոցառումները ոչ միայն մշակութային ժամանցի ձև էին, այլև ազգային համախմբման միջոց։ Մամուլի և գրականության միջոցով իրաքահայերը կարողացել են կապ պահպանել ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ սփյուռքահայ մյուս համայնքների հետ։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնացվել նաև իրաքահայ համայնքի հարաբերությունը Իրաքի հասարակության և պետական կառույցների հետ։ Իրաքի բազմազգ և բազմակրոն միջավայրը ստեղծել է տարբեր համայնքների համակեցության առանձնահատուկ պայմաններ։ Հայերի հասարակական ինտեգրումը, քաղաքացիական մասնակցությունը և ազգային ինքնության պահպանումը կարող են դիտարկվել որպես փոխկապակցված գործընթացներ։ Այս համատեքստում կարևոր է ուսումնասիրել պետական քաղաքականության ազդեցությունը հայկական համայնքի կազմակերպական և մշակութային կյանքի վրա։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի քաղաքական զարգացումները, ներքին հակամարտությունները և տարածաշրջանային պատերազմները աստիճանաբար ազդեցին նաև իրաքահայության կենսապայմանների վրա։ Անվտանգության խնդիրները, տնտեսական դժվարությունները և քաղաքական անկայունությունը հանգեցրին արտագաղթի աճին։ Համայնքի անդամների մի մասը տեղափոխվեց այլ երկրներ, այդ թվում՝ Հայաստան և արևմտյան սփյուռքի տարբեր կենտրոններ։ Այս գործընթացը փոխեց համայնքի ժողովրդագրական պատկերը և նվազեցրեց նրա նախկին թվաքանակը։ Հետազոտության արժեքավոր կողմերից կարող է լինել նաև սերունդների միջև ազգային ինքնության փոխանցման խնդրի ուսումնասիրությունը։ Լեզուն, ընտանիքը, եկեղեցին, դպրոցը, մշակութային կազմակերպությունները և համայնքային հիշողությունը միասին ձևավորել են ինքնության պահպանման մեխանիզմներ։ Միաժամանակ նոր սերունդների սոցիալականացման և իրաքյան հասարակության մեջ ինտեգրման գործընթացները կարող էին առաջ բերել ազգային ինքնության դրսևորման նոր ձևեր։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել պատմական փաստաթղթեր, համայնքային կազմակերպությունների նյութեր, մամուլ, հուշագրություններ, վիճակագրական տվյալներ և բանավոր պատմության աղբյուրներ՝ իրաքահայության պատմական զարգացումն ավելի ամբողջական ներկայացնելու համար։ Այդ աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն խոշոր քաղաքական իրադարձությունները, այլև համայնքի առօրյա կյանքը, ընտանեկան հարաբերությունները, կրթությունը, աշխատանքը և մշակութային գործունեությունը։ Աշխատության գիտական և պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն ներկայացնում է իրաքահայությանը որպես Մերձավոր Արևելքի հայկական սփյուռքի կարևոր բաղադրիչ՝ ցույց տալով համայնքի ձևավորման, կազմակերպման, զարգացման և աստիճանական նվազման հիմնական փուլերը։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սփյուռքագետներին, ազգագրագետներին, սոցիոլոգներին, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 20-րդ դարում Իրաքի հայկական համայնքի պատմական ուղու մասին՝ ընդգրկելով նրա ձևավորման նախադրյալները, ժողովրդագրական և տարածքային զարգացումները, տնտեսական ու հասարակական գործունեությունը, կրթական և մշակութային կյանքը, ազգային ինքնության պահպանման խնդիրները և տարածաշրջանի քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը համայնքի հետագա ճակատագրի վրա։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է պետական կամ քաղաքական կառույցների կողմից մարդկանց սպանության վերաբերյալ գաղտնի կամ բացահայտ հրահանգների, դրանց առաջացման պատճառների, իրականացման մեխանիզմների և պատմական հետևանքների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում քաղաքական բռնության, նպատակային սպանությունների և արտադատական հաշվեհարդարների տարբեր դրսևորումները՝ ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքներին, որոնց պայմաններում իշխանությունները կամ այլ ազդեցիկ կառույցներ կարող են որոշել ֆիզիկական վերացման միջոցով չեզոքացնել քաղաքական հակառակորդներին, հասարակական գործիչներին, ենթադրյալ սպառնալիք ներկայացնող անձանց կամ այլ խմբերի ներկայացուցիչներին։ Աշխատանքը դիտարկում է նման հրահանգների ձևավորման և փոխանցման գործընթացները, դրանցում ներգրավված պետական, ռազմական, հետախուզական կամ այլ կառույցների հնարավոր դերակատարությունը, ինչպես նաև հրահանգների կատարման և պատասխանատվության մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղտնիության, փաստաթղթային վկայությունների, արխիվային նյութերի և պատմական աղբյուրների նշանակությանը՝ նման գործողությունների իրական բնույթը վերականգնելու և դրանց վերաբերյալ պատմական գնահատական ձևավորելու համար։ Ուսումնասիրությունը միաժամանակ անդրադառնում է քաղաքական սպանությունների իրավական և բարոյական կողմերին՝ քննարկելով պետության կողմից բռնության կիրառման սահմանները, մարդու կյանքի պաշտպանության սկզբունքը, օրենքի գերակայությունը և իշխանության պատասխանատվության հիմնահարցերը։ Ներկայացվում է նաև քաղաքական բռնության ազդեցությունը հասարակության վրա՝ ներառյալ վախի մթնոլորտի ձևավորումը, հանրային վստահության խաթարումը, քաղաքական գործընթացների փոփոխությունը և պատմական հիշողության ձևավորումը։ Աշխատանքը կարևոր է նրանով, որ թեման դիտարկում է ոչ միայն առանձին դեպքերի, այլև ավելի լայն քաղաքական և ինստիտուցիոնալ համատեքստում՝ փորձելով բացահայտել նման երևույթների պատճառահետևանքային կապերը և դրանց երկարաժամկետ հետևանքները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, իրավաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, մարդու իրավունքների և քաղաքական բռնության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև ժամանակակից և նորագույն պատմության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Euphorbiaceae ընտանիքին պատկանող Euphorbia ցեղի կենսահամակարգային և ֆիտոաշխարհագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Հյուսիսարևելյան Իրանի տարածքում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են տվյալ տարածաշրջանում տարածված տեսակների բազմազանությունը, դրանց տաքսոնոմիական առանձնահատկությունները, տարածման օրինաչափությունները և էկոլոգիական պայմանների հետ ունեցած փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեսակների նույնականացմանը, մորֆոլոգիական հատկանիշների համեմատությանը և դրանց համակարգաբանական դիրքի ճշգրտմանը, ինչը կարևոր է տարածաշրջանային ֆլորայի կազմի և բազմազանության ամբողջական գնահատման համար։ Ֆիտոաշխարհագրական վերլուծության միջոցով դիտարկվում են տեսակների տարածման արեալները, աշխարհագրական խմբավորումները և այն բնական գործոնները, որոնք պայմանավորում են դրանց տարածվածությունը Հյուսիսարևելյան Իրանի տարբեր բնակավայրերում։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են հաշվի առնվել կլիմայական պայմանները, բարձրությունը ծովի մակարդակից, հողային առանձնահատկությունները, խոնավության մակարդակը և բուսական համակեցությունների բնույթը՝ պարզելու համար դրանց ազդեցությունը Euphorbia ցեղի տեսակների տարածման վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի տարածաշրջանի բուսական աշխարհի կենսաբազմազանության ուսումնասիրման, հազվադեպ կամ սահմանափակ տարածում ունեցող տեսակների բացահայտման և բնական բուսական ռեսուրսների պահպանության խնդիրների տեսանկյունից։ Տվյալների համակարգված ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նաև Իրանի ֆլորայի տաքսոնոմիական և աշխարհագրական պատկերի կատարելագործմանը և հարակից տարածաշրջանների բուսական աշխարհի հետ համեմատական ուսումնասիրությունների իրականացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել բուսաբաններին, տաքսոնոմներին, ֆիտոաշխարհագրագետներին, էկոլոգներին, կենսաբազմազանության պահպանության մասնագետներին, գիտաշխատողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Փիլիսոփայություն

Այս աշխատանքը նվիրված է հանդուրժողականության՝ որպես ժամանակակից սոցիոմշակութային տարածության ձևավորման և կառուցարկման կարևոր մեխանիզմի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ բազմազան հասարակության պայմաններում տարբեր աշխարհայացքների, արժեքային համակարգերի, մշակութային ավանդույթների, կենսակերպերի և սոցիալական խմբերի համակեցությունը պահանջում է փոխադարձ ընդունման և հարգանքի որոշակի սկզբունքներ։ Հանդուրժողականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատի բարոյական հատկանիշ կամ այլոց տարբերությունների նկատմամբ համբերատար վերաբերմունք, այլև որպես սոցիալական հարաբերությունների կազմակերպման և հասարակական միջավայրի կայունության ապահովման կարևոր գործիք։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է հանդուրժողականության հասկացության ձևավորումն ու զարգացումը փիլիսոփայական, սոցիալական և մշակութաբանական մտքի շրջանակում՝ ուշադրություն դարձնելով դրա տարբեր մեկնաբանություններին և պատմական փոփոխություններին։ Քննարկվում է հանդուրժողականության կապը մարդու իրավունքների, ազատության, հավասարության, բազմակարծության և սոցիալական արդարության սկզբունքների հետ։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ հանդուրժողականությունը չի ենթադրում բոլոր տեսակետների կամ վարքագծերի անվերապահ ընդունում, այլ վերաբերում է տարբերությունների պայմաններում խաղաղ և կառուցողական համակեցության հնարավորությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից սոցիոմշակութային տարածքի բազմազանությանը, որտեղ գլոբալացման, միգրացիայի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և մշակույթների փոխազդեցության հետևանքով տարբեր սոցիալական ու մշակութային խմբերի շփումն ավելի ինտենսիվ է դարձել։ Այս պայմաններում հանդուրժողականությունը կարող է նպաստել սոցիալական լարվածության նվազեցմանը, փոխադարձ վստահության ձևավորմանը և հասարակության ներսում երկխոսության մշակույթի զարգացմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև անհանդուրժողականության դրսևորումներին՝ կարծրատիպերին, նախապաշարմունքներին, խտրականությանը, սոցիալական օտարմանը և «ուրիշի» նկատմամբ բացասական վերաբերմունքին՝ ցույց տալով դրանց ազդեցությունը սոցիալական համերաշխության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրթության, մշակույթի, զանգվածային հաղորդակցության և հանրային երկխոսության դերին հանդուրժողական արժեքների ձևավորման գործում։ Կրթական միջավայրը հատկապես կարևոր է, քանի որ այն կարող է նպաստել տարբերությունների ճանաչմանը, քննադատական մտածողության զարգացմանը և այլ տեսակետների նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հանդուրժողականությունը դիտարկել որպես հասարակության ինքնակազմակերպման գործընթացի բաղադրիչ, որի միջոցով հնարավոր է ստեղծել համագործակցության և փոխըմբռնման վրա հիմնված սոցիալական հարաբերություններ։ Միաժամանակ աշխատանքում կարող է քննարկվել հանդուրժողականության սահմանների հարցը՝ այն իրավիճակները, երբ հանդուրժողականության գաղափարը բախվում է մարդու իրավունքների, արժանապատվության կամ հասարակական անվտանգության պաշտպանության անհրաժեշտությանը։ Այս տեսանկյունից հանդուրժողականությունը ներկայացվում է որպես հավասարակշռված սոցիոմշակութային սկզբունք, որը պահանջում է ոչ միայն տարբերությունների ընդունում, այլև պատասխանատու վերաբերմունք հասարակական ընդհանուր արժեքների նկատմամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սոցիոլոգներին, մշակութաբաններին, փիլիսոփաներին, մանկավարժներին, հոգեբաններին, հասարակական կազմակերպությունների մասնագետներին և ժամանակակից հասարակության սոցիոմշակութային գործընթացներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հանդուրժողականությունը ներկայացնում է որպես բազմազան հասարակության կայունության, սոցիալական երկխոսության և փոխադարձ հարգանքի վրա հիմնված սոցիոմշակութային միջավայրի ձևավորման կարևոր մեխանիզմ։

Մշակույթ

Այս հետազոտությունը ուսումնասիրում է հայ ժողովրդական բեմական պարի ձևավորման և զարգացման գործընթացը 20-րդ դարի սկզբներից մինչև 1930-ական թվականները՝ դիտարկելով այն որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման և նոր գեղարվեստական համակարգի ձևավորման կարևոր դրսևորում։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ այդ ժամանակաշրջանում ժողովրդական պարի ավանդական ձևերը սկսեցին աստիճանաբար տեղափոխվել բեմական միջավայր, որտեղ դրանք ենթարկվեցին մշակման, համակարգման և մասնագիտական բեմադրական վերաիմաստավորման։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային պարային ավանդույթների հավաքագրման և գրանցման գործընթացներին, ինչպես նաև առաջին պարարվեստային խմբերի և նախաձեռնությունների ձևավորմանը, որոնք նպաստեցին բեմական պարի ինստիտուցիոնալացմանը։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև խորհրդային մշակութային քաղաքականության ազդեցությունը, որը մի կողմից խթանում էր ժողովրդական արվեստի զարգացումը, իսկ մյուս կողմից նպաստում էր դրա գաղափարական և գեղարվեստական վերափոխմանը՝ համապատասխանելով նոր սոցիալական պահանջներին։ Միաժամանակ վերլուծվում են պարային շարժումների կառուցվածքային փոփոխությունները, երաժշտական ուղեկցության առանձնահատկությունները և բեմադրական ձևերի զարգացումը, որոնք միասին ձևավորեցին նոր գեղարվեստական ոճ՝ հիմնված ավանդականի և ժամանակակից բեմարվեստի համադրության վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հայ ժողովրդական բեմական պարը այդ շրջանում դարձել է ազգային մշակույթի կարևոր բաղադրիչ՝ միաժամանակ պահպանելով իր ավանդական արմատները և ձեռք բերելով նոր գեղարվեստական արտահայտչականություն։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է իմացաբանության հիմնավորման հիմնախնդրի խորքային ուսումնասիրությանը և դրա մեթոդաբանական վերլուծությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մարդկային գիտելիքի հավաստիության, հիմնավորվածության և ճշմարտացիության պայմանների բացահայտումն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչ հիմքերի վրա կարող է կառուցվել գիտելիքի վերաբերյալ հիմնավոր դատողություն։ Ուսումնասիրվում են ճանաչողության գործընթացի հիմնական հասկացությունները, գիտելիքի ձևավորման սկզբունքները, համոզմունքի և հիմնավորված համոզմունքի փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է տարբերակել հիմնավորված գիտելիքը ենթադրությունից, կարծիքից կամ սխալ համոզմունքից։ Աշխատության մեջ իմացաբանական հիմնավորումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին տեսական խնդիր, այլև որպես մեթոդաբանական հարց, որն առնչվում է գիտելիքի ստացման, ստուգման և հիմնավորման ընդհանուր եղանակներին։ Քննարկվում են հիմնավորման հնարավոր աղբյուրները, դրանց փոխհարաբերությունները և սահմանափակումները՝ ներառյալ զգայական փորձը, բանականությունը, տրամաբանական հետևությունը, հիշողությունը, վկայությունը և գիտական հետազոտության մեթոդները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այն հակասություններին, որոնք առաջանում են, երբ որևէ գիտելիք հիմնավորելու համար անհրաժեշտ է հենվել մեկ այլ գիտելիքի վրա՝ առաջ բերելով հիմնավորման անվերջ հետընթացի, շրջանաձևության կամ որոշակի սկզբնական հիմքերի ընդունման խնդիրը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հիմնավորման տարբեր տեսություններին, դրանց տրամաբանական կառուցվածքին և կիրառելիության սահմաններին՝ հնարավորություն տալով համեմատել գիտելիքի հիմնավորման տարբեր մեթոդաբանական մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սուբյեկտիվ և օբյեկտիվ հիմնավորման հարաբերակցությանը, ճանաչող սուբյեկտի դերին և գիտելիքի հավաստիության գնահատման չափանիշներին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև գիտական ճանաչողության մեթոդաբանության համար, քանի որ գիտական գիտելիքի արժանահավատությունը մեծապես պայմանավորված է կիրառվող մեթոդների հիմնավորվածությամբ, փաստարկների հետևողականությամբ և ստացված արդյունքների ստուգելիությամբ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, իմացաբանության և գիտության փիլիսոփայության մասնագետներին, տրամաբաններին, մեթոդաբաններին, հետազոտողներին և հումանիտար ու հասարակագիտական ուղղությունների ուսանողներին։