Ամուր ձեռք

Մշակույթ

Երաժշտագիտական և երաժշտության տեսության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XX դարի երաժշտագիտության մեջ հարմոնիայի ֆունկցիոնալ ուսմունքի հիմնական տեսական դրույթների, զարգացման ուղղությունների և վերլուծական մոտեցումների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հարմոնիկ համակարգի տարրերի փոխհարաբերությունները, ակորդների գործառույթները, տոնայնության կազմակերպման սկզբունքները և երաժշտական ամբողջության կառուցման մեջ դրանց նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆունկցիոնալ մտածողության զարգացմանը, դասական տեսական պատկերացումների վերաիմաստավորմանը և նոր երաժշտական լեզվի պայմաններում հարմոնիկ երևույթների մեկնաբանման խնդիրներին։ Վերլուծվում են տարբեր տեսական մոտեցումներ, որոնց միջոցով բացահայտվում են հարմոնիկ հաջորդականությունների կառուցվածքը, լարվածության և հանգուցալուծման հարաբերությունները, ինչպես նաև տոնային կենտրոնների փոխազդեցությունը։ Քննարկվում են նաև XX դարի երաժշտական ստեղծագործության փոփոխությունների ազդեցությունը հարմոնիայի տեսության և երաժշտագիտական վերլուծության մեթոդների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու ֆունկցիոնալ հարմոնիայի տեսական նշանակության և դրա կիրառման հնարավորությունների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, կոմպոզիտորների, երաժշտության տեսաբանների և մասնագիտական երաժշտական կրթությամբ զբաղվողների համար։

Այլ առարկաներ

Մատենագիտական բնույթի գիտական հրատարակությունը նվիրված է համաշխարհային գրականության հայերեն թարգմանությունների պատմության ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով 1587–1920 թվականներին արտասահմանյան գրականությունից հայերեն թարգմանված և հրատարակված ստեղծագործությունների մատենագիտական ժառանգությունը։ Այն ներկայացնում է հայ թարգմանական գրականության զարգացման կարևոր ժամանակաշրջաններից մեկը՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու օտարալեզու գրականության ներթափանցումը հայկական մշակութային միջավայր, տարբեր ժողովուրդների գրական ավանդույթների փոխազդեցությունը և հայ ընթերցողական հասարակության ծանոթությունը համաշխարհային գրական արժեքներին։ Մատենագիտական ուղեցույցի երրորդ պրակը կենտրոնանում է արտասահմանյան գրականության հայերեն թարգմանությունների համակարգման և ներկայացման վրա՝ ընդգծելով թարգմանական գործունեության նշանակությունը հայ գրականության, գրահրատարակչության և մշակութային կապերի զարգացման գործում։ Հրատարակության ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ թարգմանական գրականության ձևավորման և զարգացման երկարատև ընթացքին՝ վաղ տպագիր գրականության շրջանից մինչև 20-րդ դարի առաջին տասնամյակները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն առնչվում է տարբեր լեզուներից կատարված գեղարվեստական թարգմանություններին, արտասահմանյան հեղինակների ստեղծագործությունների հայերեն հրատարակություններին, թարգմանիչների գործունեությանը և գրական երկերի տարածման պատմությանը։ Մատենագիտական ուղեցույցը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանական գրականության վերաբերյալ տեղեկությունների հավաքագրման, դասակարգման և գիտական ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված գրքերի, առանձին ստեղծագործությունների և թարգմանական ժողովածուների բացահայտմանը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն թարգմանությունների աշխարհագրական և մշակութային ընդգրկումը, քանի որ հայ գրահրատարակչական կենտրոնները պատմականորեն գործել են տարբեր երկրներում և կարևոր դեր կատարել եվրոպական ու համաշխարհային գրականության տարածման գործում։ Թարգմանական գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ գրական միջավայրում օտար հեղինակների ընդունելության առանձնահատկությունները, գրական ճաշակի ձևավորման գործընթացները և համաշխարհային գեղարվեստական ուղղությունների ազդեցությունը հայ գրական մտածողության զարգացման վրա։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև թարգմանությունների լեզվական առանձնահատկությունները, գրաբարի և աշխարհաբարի կիրառման պատմական պայմանները, արևելահայերեն և արևմտահայերեն թարգմանական ավանդույթների զարգացումը, ինչպես նաև գրական լեզվի հարստացման գործում թարգմանիչների ունեցած ներդրումը։ Հրատարակության թեմատիկան առնչվում է գրական ժանրերի տարածման, արձակի, պոեզիայի, դրամատուրգիայի և գեղարվեստական այլ տեսակների թարգմանության պատմությանը՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու, թե ինչպես են տարբեր ժողովուրդների գրական ստեղծագործությունները հասանելի դարձել հայ ընթերցողին։ Մատենագիտական նյութերի համակարգումը կարևոր հիմք է ստեղծում գրական փոխառնչությունների, մշակութային ազդեցությունների և թարգմանական ավանդույթների համեմատական հետազոտությունների համար։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն նպաստում է հայ գրքի պատմության, հրատարակչական գործունեության, թարգմանական շարժման և միջազգային գրական կապերի վերաբերյալ տեղեկությունների պահպանմանն ու ուսումնասիրությանը։ Մատենագիտական ուղեցույցը կարող է ծառայել որպես օժանդակ աղբյուր հայ գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, թարգմանաբանության և գրադարանագիտության բնագավառներում իրականացվող հետազոտությունների համար։ Այն օգտակար է նաև առանձին հեղինակների հայերեն թարգմանությունների պատմությունը, տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված թարգմանությունների մատենագիտական տվյալները և հայ ընթերցողական միջավայրում արտասահմանյան գրականության տարածման օրինաչափությունները ուսումնասիրելու նպատակով։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրականագետների, բանասերների, թարգմանաբանների, մատենագետների, գրադարանագետների, մշակույթի պատմաբանների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ գրքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն ունի պատմամշակութային, գիտատեղեկատվական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով հայ թարգմանական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրությանը, համաշխարհային գրականության հետ հայկական մշակույթի բազմադարյա կապերի բացահայտմանը և հայերեն թարգմանական գրականության զարգացման պատմության առավել ամբողջական ընկալմանը։

Քիմիա

Գիրքը նվիրված է չհագեցած էֆիրների ֆունկցիոնալացման գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ C-, N- և O- նուկլեոֆիլների մասնակցությամբ իրականացվող ռեակցիաների շրջանակում՝ ընդգծելով դրանց սինթետիկ հնարավորություններն ու մեխանիստական առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են չհագեցած օրգանական միացությունների ակտիվացման հիմնական ուղիները, նուկլեոֆիլային հավելման և փոխարինման ռեակցիաների ընթացքը, ինչպես նաև միջանկյալ ակտիվ մասնիկների ձևավորման և կայունացման մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր տեսակի նուկլեոֆիլների ազդեցությունը ռեակցիոն ընտրողականության, ստերեոքիմիայի և ելքային միացությունների կառուցվածքային բազմազանության վրա։ Գրքում քննարկվում են նաև կատալիզատորների դերը, ռեակցիոն պայմանների օպտիմալացումը և ժամանակակից սինթետիկ մոտեցումները՝ ուղղված բարդ օրգանական կառուցվածքների ստացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆունկցիոնալացված էֆիրների կիրառական նշանակությանը՝ դեղագործական քիմիայում, նյութագիտության մեջ և բիոակտիվ միացությունների սինթեզում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական օրգանական քիմիայի սկզբունքները և փորձարարական սինթեզի տվյալները՝ առաջարկելով նոր մոտեցումներ չհագեցած համակարգերի նպատակային ֆունկցիոնալացման համար։ Գիրքը նախատեսված է քիմիկոսների, օրգանական սինթեզի մասնագետների, գիտահետազոտողների, ասպիրանտների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Հարկաբյուջետային քաղաքականությունը պետության տնտեսական քաղաքականության կարևոր բաղադրիչն է, որը ներառում է պետական բյուջեի եկամուտների և ծախսերի կառավարումը՝ նպատակ ունենալով ազդել երկրի տնտեսական զարգացման, զբաղվածության, գնաճի և տնտեսական աճի վրա։ Այն իրականացվում է հիմնականում հարկերի փոփոխման և պետական ծախսերի կարգավորման միջոցով։ Երբ պետությունը ավելացնում է իր ծախսերը կամ նվազեցնում հարկերը, տնտեսությունում աճում է համախառն պահանջարկը, ինչը կարող է խթանել տնտեսական աճը և զբաղվածությունը։ Հակառակ դեպքում՝ հարկերի բարձրացումը կամ ծախսերի կրճատումը կարող է օգտագործվել գնաճը զսպելու և բյուջետային դեֆիցիտը նվազեցնելու համար։ Հարկաբյուջետային քաղաքականությունը կարող է լինել խթանող (expansionary), երբ նպատակն է տնտեսության ակտիվացումը, և զսպող (contractionary), երբ նպատակն է տնտեսության «սառեցումը» և մակրոտնտեսական կայունության ապահովումը։ Այն սերտորեն կապված է պետական բյուջեի կառուցվածքի, պետական պարտքի և տնտեսական ցիկլերի հետ։ Ճիշտ կիրառված հարկաբյուջետային քաղաքականությունը նպաստում է տնտեսական կայունությանը, սոցիալական ծրագրերի ֆինանսավորմանը և երկարաժամկետ զարգացման ապահովմանը։

Իրավաբանություն

Научная работа посвящена исследованию оснований международно-правовой ответственности государств за совершение геноцида, одного из наиболее тяжких международных преступлений, затрагивающих основы существования защищаемых международным правом человеческих групп. В центре внимания находится вопрос о том, при каких условиях действия или бездействие государства могут повлечь его международно-правовую ответственность, какие нормы регулируют такую ответственность, каким образом устанавливается связь между поведением государства и совершением геноцида и какие правовые последствия возникают при установлении нарушения. Существенное значение имеет разграничение индивидуальной уголовной ответственности физических лиц и международно-правовой ответственности государства. Геноцид может совершаться конкретными людьми, которые при наличии соответствующих оснований несут индивидуальную уголовную ответственность, однако это не исключает возможности возникновения самостоятельной ответственности государства в случае нарушения его международных обязательств. Такой подход закреплён, в частности, в Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него 1948 года, которая предусматривает обязательства государств предотвращать геноцид и наказывать виновных, а также устанавливает возможность рассмотрения споров между государствами о толковании, применении или выполнении Конвенции международным судебным органом. Важнейшей частью исследования является анализ самого понятия геноцида и его юридических признаков. Для квалификации деяния как геноцида имеет принципиальное значение наличие специального намерения уничтожить полностью или частично национальную, этническую, расовую или религиозную группу как таковую. В рамках исследования могут рассматриваться различные формы деяний, способных образовать состав геноцида: убийство членов защищаемой группы, причинение тяжкого физического или психического вреда, создание условий жизни, рассчитанных на физическое уничтожение группы, меры по предотвращению рождений и насильственная передача детей из одной группы в другую. Особое внимание уделяется вопросу об атрибуции поведения государству. Для возникновения международно-правовой ответственности необходимо установить, что соответствующее поведение может быть юридически отнесено к государству в соответствии с нормами международного права. Это может касаться действий государственных органов, должностных лиц и иных субъектов, чьё поведение при определённых обстоятельствах рассматривается как поведение государства. Отдельное направление исследования связано с ответственностью за бездействие. Международно-правовая обязанность государства не ограничивается непосредственным запретом участвовать в геноциде: при наличии соответствующих обстоятельств государство может нести ответственность за невыполнение обязанности по предотвращению геноцида. В этом контексте особое значение имеет вопрос о том, какие обстоятельства свидетельствуют о том, что государство знало или должно было знать о наличии серьёзного риска совершения геноцида и обладало возможностью предпринять разумные меры для его предотвращения. Важное место занимает анализ судебной практики Международного суда ООН, которая сформировала существенную часть современной доктрины ответственности государств в связи с Конвенцией о геноциде. Практика суда позволяет исследовать вопросы доказывания специального намерения, разграничения непосредственного участия и нарушения обязанности предотвращения, а также критерии, применяемые при установлении международно-правовой ответственности. Особую роль в этом отношении играет дело о применении Конвенции о предупреждении преступления геноцида и наказании за него, рассматривавшее ответственность государства и содержание обязанности предотвращения. Работа также может рассматривать вопрос о соотношении различных форм нарушения международных обязательств. Государство может нести ответственность не только за непосредственное совершение запрещённых действий, но и за подстрекательство, пособничество или иные формы участия, если соответствующие действия подпадают под применимые нормы международного права. При этом юридическая квалификация каждого конкретного поведения требует установления фактических обстоятельств и применимых международно-правовых норм. Значительная часть исследования может быть посвящена правовым последствиям установленной ответственности. Согласно общим принципам права международной ответственности государств, последствия международно-противоправного деяния могут включать прекращение продолжающегося нарушения, предоставление гарантий неповторения в соответствующих случаях и полное возмещение причинённого вреда. Специфика ситуации с геноцидом обусловлена особой тяжестью нарушаемых обязательств и их значением для международного сообщества в целом. Отдельно рассматривается вопрос о характере обязательств по предотвращению и наказанию геноцида. Они имеют особое значение в системе международной защиты прав человека и направлены на недопущение уничтожения защищаемых групп. Поэтому исследование ответственности государств за невыполнение таких обязательств имеет не только теоретическое, но и существенное практическое значение. В работе могут быть также проанализированы проблемы доказывания и применения международно-правовых норм. Дела о геноциде отличаются высокой сложностью из-за необходимости установить масштаб и характер действий, фактическую связь между государственными структурами и конкретными деяниями, а в соответствующих случаях — наличие специального намерения. Это требует комплексной оценки документов, официальных заявлений, свидетельских показаний, характера совершённых действий и других доказательств. В целом исследование направлено на раскрытие механизма международно-правовой ответственности государств в ситуациях, связанных с геноцидом, и на определение критериев, позволяющих разграничить различные формы нарушения соответствующих международных обязательств. Его значение заключается в систематизации норм международного права и судебной практики, а также в выявлении проблем, возникающих при привлечении государств к ответственности за совершение геноцида, участие в нём либо невыполнение обязанности по его предотвращению и наказанию виновных.

Այլ առարկաներ

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Կուբանի տարածաշրջանի ճարտարապետական և քաղաքաշինական զարգացման պատմական ուսումնասիրությանը XVII-XX դարերի ընթացքում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է տարածաշրջանի բնակավայրերի ձևավորման, ընդարձակման և վերափոխման գործընթացը՝ տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական և մշակութային փոփոխությունների համատեքստում։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես են փոխվել բնակավայրերի տարածական կառուցվածքը, փողոցային ցանցը, հրապարակների և հասարակական կենտրոնների կազմակերպումը, բնակելի և հասարակական շենքերի բնույթը, ինչպես նաև քաղաքների ու գյուղական բնակավայրերի փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանի յուրահատուկ աշխարհագրական պայմանների և պատմական իրադարձությունների ազդեցությանը ճարտարապետական ու քաղաքաշինական լուծումների վրա։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են առանձնացվել տարբեր փուլեր, որոնցից յուրաքանչյուրն ունեցել է իր բնորոշ քաղաքաշինական սկզբունքները, կառուցապատման առանձնահատկությունները և ճարտարապետական ոճերը։ XVII-XVIII դարերի զարգացումները կապված են բնակավայրերի սկզբնական ձևավորման, պաշտպանական կառույցների և տարածքի յուրացման գործընթացների հետ, մինչդեռ հետագա ժամանակաշրջաններում աստիճանաբար մեծացել է կանոնավոր հատակագծման, վարչական և առևտրային կենտրոնների ձևավորման ու քաղաքային ենթակառուցվածքների զարգացման նշանակությունը։ XIX-XX դարերում քաղաքաշինական գործընթացներն ավելի բարդ և բազմաշերտ են դառնում՝ պայմանավորված բնակչության աճով, տնտեսական գործունեության ընդլայնմամբ, արդյունաբերության և տրանսպորտային կապերի զարգացմամբ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր տիպաբանության շենքերի և համալիրների ձևավորմանը՝ բնակելի տներից մինչև վարչական, կրթական, մշակութային, առևտրային և կրոնական նշանակության կառույցներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատմական կառուցապատման և նոր քաղաքաշինական պահանջների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև այն ճարտարապետական ավանդույթների բացահայտումը, որոնք ձևավորել են տարածաշրջանի առանձնահատուկ կերպարը։ Հետազոտությունը արժեքավոր է նաև պատմական քաղաքային միջավայրի պահպանության տեսանկյունից, քանի որ անցյալի քաղաքաշինական փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ճարտարապետական ժառանգության արժեքը և դրա պահպանման անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Կուբանի ճարտարապետական և քաղաքաշինական զարգացման բազմադարյա ընթացքը՝ բացահայտելով բնակավայրերի տարածական կազմակերպման, ճարտարապետական կերպարի և քաղաքային միջավայրի ձևավորման հիմնական միտումները և դրանց կապը տարածաշրջանի պատմական զարգացման հետ։