Սլավոնների ծագումնաբանական հիշողությունները և դրանց պատմական արմատները

Փիլիսոփայություն

Գիրքը՝ «Փիլիսոփայության ներածություն», հեղինակը Ասատրյան Մ.Վ., հանդիսանում է ուսումնական ձեռնարկ, որը ներկայացնում է փիլիսոփայության որպես գիտական և աշխարհայացքային համակարգի հիմունքները, հիմնական կատեգորիաները և պատմական զարգացման ընդհանուր պատկերացումը։ Այն բացահայտում է փիլիսոփայության առարկան, խնդիրները և մեթոդները, ինչպես նաև նրա կապը այլ գիտությունների և հասարակական գիտակցության ձևերի հետ։ Գրքում մանրամասն ներկայացվում են փիլիսոփայության հիմնական բաժինները՝ օնտոլոգիա (լինելու ուսմունք), իմացաբանություն (ճանաչողության տեսություն), մարդաբանություն, սոցիալական փիլիսոփայություն և արժեքաբանություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված աշխարհի, նյութի և գիտակցության փոխհարաբերության հիմնախնդիրներին, ճանաչողության գործընթացին, ճշմարտության և գիտելիքի բնույթին, ինչպես նաև մարդու գոյության իմաստի փիլիսոփայական մեկնաբանություններին։ Ներառված են նաև փիլիսոփայության պատմության հիմնական փուլերը՝ հին աշխարհի, միջնադարի, նոր և ժամանակակից փիլիսոփայական ուղղությունները։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, դասախոսների և փիլիսոփայությամբ հետաքրքրված ընթերցողների համար՝ նպաստելով փիլիսոփայական մտածողության հիմունքների համակարգված և մատչելի ընկալմանը։

Քաղաքագիտություն

ԳԼՈՒԽ I ՔԱՂԱՔԱՇԻՆՈՒԹՅԱՆ ՀԱՍԿԱՑՈՒԹՅՈՒՆԸ և ՆՐԱ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒՄԸ 1.1 Անշարժ գույքը, որպես քաղաքաշինության օբյեկտ 1.2. Քաղաքաշինության ոլորտի օրենսդրության ազդեցությունը քաղաքաշինության զարգացման վրա 1.3 Տնտեսական և քաղաքաշինական ծրագրերի փոխկապվածություն ԳԼՈՒԽ II ՆԵՐԴՐՈՒՄՆԵՐԻ ՆԵՐԳՐԱՎՄԱՆԸ ՆՊԱՍՏՈՂ ԳՈՐԾՈՆՆԵՐԸ և ՆՐԱՆՑ ՀԱՇՎԱՐԿՄԱՆ ՉԱՓԱՆԻՇՆԵՐԸ 2.1 Քաղաքաշինական էլեմենտների կառավարման համակարգ 2.2 Քաղաքաշինական օբյեկտի կենսացիկլի և օբյեկտի հաշվարկ 2.3 Ներդրումների արդյունավետության հաշվարկ ԳԼՈՒԽ III. ՔԱՂԱՔԱՇԻՆԱԿԱՆ ՆԵՐԴՐՈՒՄՆԵՐ 3.1 Քաղաքաշինական ծրագրերի ներդրում և ֆինանսավորում 3.2 Օտարերկրյա ներդրողների ներգրավման քաղաքականությունը քաղաքաշինության ոլորտում Առաջարկներ և եզրակացություններ Օգտագործված գրականություն

Քաղաքագիտություն

Քաղաքական մարդաբանությունը մարդաբանության այն ուղղությունն է, որը ուսումնասիրում է քաղաքական իշխանության ձևավորման, կիրառման և վերարտադրության մշակութային, սոցիալական և պատմական հիմքերը տարբեր հասարակություններում՝ հատկապես ոչ միայն պետական կառույցների, այլ նաև ոչ ֆորմալ և ավանդական իշխանության ձևերի մակարդակում։ Այն վերլուծում է, թե ինչպես են տարբեր հասարակություններում ձևավորվում իշխանության հարաբերությունները, առաջնորդության համակարգերը, սոցիալական վերահսկողության մեխանիզմները և քաղաքական վարքագծի մշակութային նորմերը՝ ընդգրկելով ցեղային, համայնքային, պետական և գլոբալ կառավարման ձևերը։ Քաղաքական մարդաբանությունը կարևորում է իշխանության և մշակույթի փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ քաղաքական համակարգերը չեն կարող լիովին հասկանալ առանց տվյալ հասարակության արժեքային համակարգերի, խորհրդանիշների, ծեսերի և սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրության։ Այս գիտակարգը լայնորեն օգտագործում է դաշտային հետազոտություններ, էթնոգրաֆիա և համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելու համար իշխանության ոչ տեսանելի ձևերը, օրինակ՝ հեղինակության, խորհրդանշական իշխանության և սոցիալական վերահսկման մեխանիզմները։ Այն նաև ուսումնասիրում է պետության ձևավորման գործընթացները, գաղութատիրության ազդեցությունը, հետգաղութային քաղաքական կառուցվածքները և ժամանակակից գլոբալիզացիայի պայմաններում իշխանության վերափոխումները։ Քաղաքական մարդաբանությունը կարևոր դեր ունի հասարակական գիտությունների մեջ, քանի որ օգնում է հասկանալ քաղաքական գործընթացները ոչ միայն իրավական և ինստիտուցիոնալ տեսանկյունից, այլ նաև որպես մշակութային և մարդաբանական երևույթներ, որոնք խորապես կապված են մարդու վարքագծի և հասարակական կազմակերպման հիմքերի հետ։

Հոգեբանություն

«Ես և Այն» (Զիգմունդ Ֆրոյդ) հոգեբանության դասական աշխատություն է, որտեղ Ֆրոյդը ներկայացնում է մարդու հոգեկան կառուցվածքի հիմնական համակարգերը։ Գիրքը բացատրում է, թե ինչպես է «Այն»-ը (Իդ) հանդիսանում բնազդային ցանկությունների աղբյուրը։ «Ես»-ը (Էգո) միջնորդ է, որը փորձում է հավասարակշռել «Այն»-ի ցանկությունները և իրականության պահանջները։ «Գեր-Ես»-ը (ՍուպերԷգո) ձևավորվում է դաստիարակության և հասարակության նորմերի ազդեցությամբ՝ որպես բարոյական դատողության դեր։ Ֆրոյդը ցույց է տալիս, որ մարդն ապրում է այս երեք բաղադրիչների մշտական պայքարի մեջ։ Գիրքը բացատրում է ներքին կոնֆլիկտների, մեղքի զգացումների և անհատականության զարգացման պատճառները։ Ֆրոյդի մոտեցմամբ, հոգեկան խանգարումները հաճախ ծնվում են այդ համակարգերի անհամաձայնությունից։ Գիրքը նաև շոշափում է ինքնաճանաչման, հոգեբանական պաշտպանական մեխանիզմների և ապշեցուցիչ երազների թեմաները։ Տեքստը գիտական է, բայց հասկանալի՝ միտված է մարդկանց օգնել հասկանալ իրենց վարքագիծը։ «Ես և Այն» կարևոր է ժամանակակից հոգեբանության և հոգեթերապիայի համար՝ որպես հիմնարար տեսություն։ Այս աշխատությունը հարմար է ուսանողների, հոգեբանների և հոգեբանության սիրահարների համար, ովքեր ուզում են խորացնել գիտելիքները մարդու հոգու մասին։ Հրատարակիչ - Эксмо Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-5-699-96353-9

Մշակույթ

Այս աշխատությունը ներկայացնում է հայ ժողովրդի ավանդական տոնակատարությունները, դրանց ծագումն ու պատմական զարգացումը, հոգևոր, մշակութային և սոցիալական նշանակությունը: Գրքում մանրամասնորեն նկարագրվում են հին տոնախմբությունների պարունակությունը, տոնակատարության որոշակի ռիտուալները, եկեղեցական և ժողովրդական ավանդույթների դերը, ինչպես նաև ժամանակի ընթացքում դրանց փոխակերպումները և արդի իրողությունների հետ կապը: Աշխատությունը ընդգծում է տոների միջոցով ազգային ինքնության ձևավորումը, համայնքային ու ընտանիքային հարաբերությունների ամրապնդումը և մշակութային ժառանգության պահպանման կարևորությունը, ինչպես նաև ցույց տալիս, թե ինչպես է անցյալը և պատմական իրադարձությունները ներդաշնակում մշակութային պրակտիկաներում՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ճանաչել և գնահատել հայկական ավանդույթների բազմաշերտ ու կենսունակ բնույթը:

Գրականություն

Ժամանակակից գեղարվեստական, քնարա-հոգեբանական ստեղծագործություն է, որտեղ հեղինակը խորհրդանշական պատկերների միջոցով ներկայացնում է մարդու ներաշխարհի պայքարը մթության և լույսի միջև։ Գրքի հիմնական գաղափարական առանցքը հույսի պահպանման թեման է՝ նույնիսկ ամենադժվար, ցավոտ և անորոշ իրավիճակներում, երբ մարդու կյանքում գերիշխում է «խավարը»։ Լուսատտիկը՝ որպես գլխավոր խորհրդանիշ, հանդես է գալիս որպես փոքր, բայց կայուն լույսի մարմնավորում, որը հիշեցնում է, որ նույնիսկ ամենափոքր հույսը կարող է լուսավորել մարդու հոգևոր աշխարհը։ Նաիրա Մխիթարյանը ստեղծում է զգացմունքային և պատկերավոր լեզվով կառուցված պատմություն, որտեղ սիրո, կորուստի, մենակության, հիշողության և ինքնաճանաչման թեմաները միահյուսվում են։ Ստեղծագործությունը ունի նաև փիլիսոփայական ենթատեքստ՝ ընդգծելով, որ մարդը իր ներքին լույսը գտնում է հենց խավարի միջով անցնելով։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ժամանակակից հայ գրականություն, հոգեբանական արձակ և խորհրդանշական ստեղծագործություններ սիրող ընթերցողներին։