Տարիքային ֆիզիոլոգիա

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է I–III դասարաններում կարդալու հմտությունների ձևավորման և զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը մայրենիի դասերի շրջանակում՝ ընդգծելով սկզբնական կրթության փուլում ընթերցանության դերի հիմնարար նշանակությունը երեխայի լեզվական և ճանաչողական զարգացման մեջ։ Հեղինակը վերլուծում է կարդալու ուսուցման հիմնական մեթոդները՝ հնչյունա-տառային վերլուծություն, վանկային ընթերցում, ամբողջական բառերի ընկալում և սահուն ընթերցանության ձևավորում, ինչպես նաև դրանց փուլային կիրառման առանձնահատկությունները։ Գրքում դիտարկվում են նաև ընթերցանության հմտությունների զարգացման հոգեբանամանկավարժական հիմքերը՝ ուշադրության կենտրոնացում, հիշողության զարգացում, ընկալման արագություն և տեքստի իմաստային ըմբռնում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի դերին՝ որպես ընթերցանության գործընթացի կազմակերպիչի, ինչպես նաև ուսումնական նյութերի ընտրության և մեթոդական բազմազանության ապահովման անհրաժեշտությանը։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր վարժությունների համակարգեր և ուսուցման ինտերակտիվ մեթոդներ, որոնք նպաստում են աշակերտների ընթերցանության տեխնիկայի և տեքստի ըմբռնման կարողությունների աստիճանական զարգացմանը։ Աշխատությունը կարևոր է տարրական դասարանների ուսուցիչների, մեթոդիստների և կրթության ոլորտի հետազոտողների համար՝ առաջարկելով արդյունավետ մոտեցումներ կարդալու հմտությունների ձևավորման համար։

Տնտեսագիտություն

Հայաստանի Հանրապետությունում արտաքին առևտրի խթանման գործընթացները նպատակ ունեն ընդլայնել արտահանման ծավալները, բարելավել երկրի մրցունակությունը միջազգային շուկաներում և ապահովել տնտեսության կայուն աճ՝ արտաքին տնտեսական կապերի զարգացման միջոցով։ Այս գործընթացները ներառում են պետական քաղաքականության, ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների և մասնավոր հատվածի նախաձեռնությունների համադրություն։ Կարևոր դեր ունի արտահանման աջակցման քաղաքականությունը, որը իրականացվում է հարկային և մաքսային արտոնությունների, վարչարարական ընթացակարգերի պարզեցման և բիզնես միջավայրի բարելավման միջոցով։ Armenia-ում արտաքին առևտրի խթանման համար կարևոր գործիք է նաև միջազգային տնտեսական ինտեգրումը, այդ թվում՝ տարածաշրջանային և գլոբալ կազմակերպություններին անդամակցությունը, ինչը հեշտացնում է հայկական ապրանքների մուտքը արտաքին շուկաներ։ Զարգանում են նաև արտահանման խթանման պետական կառույցները և ծրագրերը, որոնք աջակցում են փոքր և միջին ձեռնարկություններին՝ մասնակցելու միջազգային ցուցահանդեսների, գտնելու նոր շուկաներ և ստանալու տեղեկատվական ու ֆինանսական աջակցություն։ Բացի այդ, կարևոր դեր ունեն լոգիստիկ ենթակառուցվածքների զարգացումը և տրանսպորտային կապերի բարելավումը, որոնք նվազեցնում են արտահանման ծախսերը և բարձրացնում մրցունակությունը։ Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և էլեկտրոնային առևտրի զարգացումը նույնպես նպաստում է արտաքին շուկաներ դուրս գալու հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Այսպիսով, արտաքին առևտրի խթանման գործընթացները ՀՀ-ում ձևավորվում են որպես համալիր քաղաքականություն, որը միավորում է պետական աջակցությունը, բիզնեսի զարգացումը և միջազգային ինտեգրացիան՝ նպատակ ունենալով ամրապնդել երկրի տնտեսական դիրքերը համաշխարհային շուկայում։

Մշակույթ

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Լենինականի թատրոնի սցենոգրաֆիայի ձևավորման և զարգացման պատմության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել թատերական բեմի գեղարվեստական ձևավորման սկզբունքների, բեմանկարչության, դեկորացիաների, բեմական տարածքի կազմակերպման և տեսողական արտահայտչամիջոցների զարգացման առանձնահատկությունները Լենինականի թատերական մշակույթի համատեքստում։ Աշխատանքում սցենոգրաֆիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես բեմի ձևավորման տեխնիկական գործընթաց, այլև որպես ներկայացման գաղափարական և գեղարվեստական ամբողջության կարևոր բաղադրիչ, որը փոխկապակցված է դրամատիկական նյութի, դերասանական խաղի, ռեժիսորական մտահղացման, լուսային լուծումների, զգեստների և բեմական տարածության հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել Լենինականի թատերական կյանքի ձևավորման պատմական նախադրյալները, տեղական բեմարվեստի զարգացման փուլերը և այն գեղարվեստական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել են բեմական ձևավորման ավանդույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բեմանկարիչների և նկարիչների ստեղծագործական գործունեությանը, նրանց կիրառած գեղարվեստական լեզվին, ձևավորման ոճական առանձնահատկություններին և թատերական ներկայացման ընդհանուր գաղափարին համապատասխան բեմական միջավայր ստեղծելու սկզբունքներին։ Աշխատանքը կարող է ներառել տարբեր ժամանակաշրջանների ներկայացումների համեմատական ուսումնասիրություն՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են փոփոխվել բեմական տարածության կազմակերպման, դեկորացիաների կառուցվածքի, գունային և լուսային լուծումների, զգեստների ու ռեկվիզիտի կիրառման մոտեցումները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ազգային մշակութային տարրերի և տեղական գեղարվեստական ավանդույթների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող էին յուրահատուկ կերպով արտահայտվել թատրոնի բեմանկարչական լուծումներում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև սցենոգրաֆիայի և ռեժիսուրայի փոխհարաբերությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես է բեմական ձևավորումը նպաստում ստեղծագործության գաղափարական բովանդակության բացահայտմանը և հանդիսատեսի վրա գեղարվեստական ազդեցության ուժեղացմանը։ Լենինականի թատրոնի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սցենոգրաֆիական զարգացումները դիտարկել ավելի լայն՝ Հայաստանի թատերական արվեստի զարգացման գործընթացների համատեքստում։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարող է անդրադառնալ տարբեր գեղարվեստական ուղղությունների, բեմանկարչական նորարարությունների, ավանդական և ժամանակակից արտահայտչամիջոցների համադրմանը և դրանց ազդեցությանը թատրոնի տեսողական կերպարի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրության աղբյուրագիտական հիմք կարող են կազմել թատերական ծրագրերը, ներկայացումների լուսանկարները, բեմանկարների էսքիզները, մամուլի հրապարակումները, հուշագրությունները, արխիվային նյութերը և թատերական գործիչների վերաբերյալ կենսագրական տեղեկությունները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել Լենինականի թատերական ժառանգության և հայ սցենոգրաֆիայի պատմության առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը, ինչպես նաև թատերական բեմանկարչության ազգային ավանդույթների պահպանմանն ու գնահատմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել թատերագետներին, արվեստաբաններին, մշակույթի պատմաբաններին, բեմանկարիչներին և Հայաստանի թատրոնի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Զապել Եսայանի վիպագրության մեջ մտավորականության գեղարվեստական կերպավորման և քննության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի ստեղծագործություններում մտավորականի կերպարի ձևավորման, նրա հոգեբանական և հասարակական նկարագրության, աշխարհայացքի, արժեքային համակարգի և շրջապատող իրականության հետ ունեցած հարաբերությունների վերլուծությունն է։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում է, թե ինչպես է հեղինակն իր վիպական ստեղծագործությունների միջոցով անդրադառնում մտավորականության առջև ծառացած բարոյական, սոցիալական և ազգային խնդիրներին և ինչպես է բացահայտում անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունների բարդությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մտավորականի ներաշխարհին, նրա հոգեբանական հակասություններին, պատասխանատվության զգացմանը, հասարակական դիրքորոշմանը և ստեղծագործական ինքնարտահայտման ձգտմանը։ Զապել Եսայանի վիպագրության մեջ մտավորականը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրթված և մշակութային արժեքներ կրող անհատ, այլև որպես հասարակական գործընթացների ակտիվ մասնակից, որը ստիպված է ընտրություն կատարել անձնական շահերի, բարոյական սկզբունքների և հասարակական պարտավորությունների միջև։ Աշխատությունը բացահայտում է նաև գրողի գեղարվեստական քննության առանձնահատկությունները՝ կերպարների հոգեբանական խորության, ներքին մենախոսության, երկխոսությունների, հակադրությունների և սոցիալական միջավայրի պատկերման միջոցով։ Քննարկվում է այն հարցը, թե ինչպես են պատմական և հասարակական փոփոխություններն ազդում մտավորական հերոսների աշխարհընկալման և վարքագծի վրա, և ինչպես է այդ կերպարների միջոցով արտահայտվում հեղինակի վերաբերմունքը ժամանակի բարոյական ու մշակութային խնդիրների նկատմամբ։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև Զապել Եսայանի ստեղծագործության մեջ կնոջ, անհատի, ազատության, կրթության, հասարակական պատասխանատվության և ազգային ինքնության թեմաների փոխկապակցվածությունը հասկանալու տեսանկյունից։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նրա վիպագրությունը ոչ միայն որպես գեղարվեստական պատմությունների ամբողջություն, այլև որպես հասարակական և հոգեբանական երևույթների խորքային քննության միջոց։ Նյութը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, գրականության պատմաբաններին, ուսանողներին և հետազոտողներին, ինչպես նաև Զապել Եսայանի ստեղծագործական ժառանգությամբ և հայ գրականության մեջ մտավորականի կերպարի զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը ներկայացնում է արտասահմանյան երկրներում էլեկտրամեքենաշինության ոլորտում արձանագրված նորագույն տեխնիկական նվաճումների և գյուտերի համակարգված ամփոփումը՝ հիմնված տարբեր երկրների արտոնագրային նյութերի ուսումնասիրության վրա։ Գրքում հավաքագրված և վերլուծված են էլեկտրական մեքենաների, շարժիչների, գեներատորների, տրանսֆորմատորների, կառավարման համակարգերի և էլեկտրատեխնիկական սարքավորումների նախագծման ու կատարելագործման վերաբերյալ արտոնագրային տեղեկություններ։ Հեղինակը ներկայացնում է նորարարական լուծումներ, որոնք ուղղված են սարքավորումների արդյունավետության բարձրացմանը, էներգետիկ կորուստների նվազեցմանը, հուսալիության մեծացմանը և արտադրական գործընթացների կատարելագործմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր երկրների գիտատեխնիկական փորձին, արդյունաբերական զարգացման միտումներին և այն տեխնոլոգիական գաղափարներին, որոնք կարող էին կիրառություն գտնել նաև խորհրդային արդյունաբերության մեջ։ Հրատարակությունը ոչ միայն տեղեկատվական ցուցիչ է, այլև արժեքավոր վերլուծական աղբյուր ինժեներների, գիտաշխատողների, գյուտարարների և տեխնիկական ոլորտի մասնագետների համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ համաշխարհային էլեկտրամեքենաշինության զարգացման ուղղություններին և արտոնագրված նորարարություններին։ Գիրքը կազմվել և հրատարակվել է 1964 թվականին՝ որպես արտասահմանյան արտոնագրերի անոտացված ժողովածու, ընդգրկելով ոլորտի կարևոր տեխնիկական լուծումների համառոտ նկարագրություններ և դրանց գործնական նշանակության գնահատականներ։

Մանկավարժություն

Աշխատանքը նվիրված է դպրոցում մանկավարժական կոլեկտիվի և համայնքի համագործակցության կազմակերպման ձևերի ուսումնասիրությանը՝ որպես կրթական գործընթացի արդյունավետության, դպրոցի սոցիալական դերի և սովորողների զարգացման կարևոր պայման։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ դպրոցը չի գործում մեկուսացված միջավայրում, այլ համայնքի սոցիալական, մշակութային և կրթական կյանքի կարևոր բաղադրիչն է, իսկ ուսուցիչների, ծնողների, համայնքային կառույցների և հասարակության տարբեր ներկայացուցիչների համագործակցությունը կարող է նպաստել կրթության որակի բարձրացմանը և դպրոցի առջև ծառացած խնդիրների արդյունավետ լուծմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել դպրոց–համայնք համագործակցության տեսական հիմքերը, դրա նպատակները, սկզբունքները և կազմակերպման հիմնական ձևերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում համագործակցության մասնակիցների դերերի հստակեցումը․ մանկավարժական կոլեկտիվը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես ուսումնական գործընթացի կազմակերպիչ, այլև որպես համայնքի հետ կրթական և սոցիալական կապերի համակարգող, մինչդեռ համայնքը կարող է դպրոցին տրամադրել նյութական, մասնագիտական, մշակութային և կազմակերպչական տարբեր ռեսուրսներ։ Համագործակցության հիմնական ձևերից կարող են լինել ծնողական և համայնքային հանդիպումները, համատեղ քննարկումները, խորհրդակցությունները, բաց դասերը, կրթական միջոցառումները, մշակութային նախաձեռնությունները, համայնքային ծրագրերը, դպրոցական և արտադպրոցական միջոցառումները, ինչպես նաև սոցիալական ու բարեգործական ծրագրերը։ Այս ձևերի արդյունավետությունը մեծապես կախված է դրանց նպատակային կազմակերպումից և բոլոր մասնակիցների ակտիվ ներգրավվածությունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ծնողների հետ համագործակցությանը՝ որպես դպրոց–համայնք կապի կարևոր բաղադրիչի։ Ծնողները կարող են ներգրավվել ոչ միայն իրենց երեխաների առաջադիմության և վարքի հետ կապված հարցերում, այլև դպրոցի զարգացման ծրագրերի, միջոցառումների և համայնքային նախաձեռնությունների իրականացման գործընթացներում։ Նման մասնակցությունը կարող է նպաստել փոխադարձ վստահության ձևավորմանը և ծնողների պատասխանատվության բարձրացմանը կրթական գործընթացի նկատմամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է համայնքի կրթական և մշակութային ներուժի օգտագործումը։ Տեղական պատմությունը, մշակութային ժառանգությունը, բնությունը, մասնագիտական համայնքը և տարբեր կազմակերպություններ կարող են դառնալ ուսուցման լրացուցիչ ռեսուրսներ։ Դպրոցական ծրագրերի հետ համայնքային կյանքի կապը հնարավորություն է տալիս կրթական նյութը դարձնել ավելի կիրառական և աշակերտների համար ավելի մոտ իրականությանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև աշակերտների մասնակցությամբ իրականացվող համայնքային նախագծերը։ Նման ծրագրերի միջոցով սովորողները կարող են ներգրավվել համայնքի խնդիրների բացահայտման, դրանց վերաբերյալ առաջարկությունների մշակման և լուծումների իրականացման գործընթացներում։ Սա նպաստում է քաղաքացիական պատասխանատվության, նախաձեռնողականության, համագործակցային աշխատանքի և սոցիալական հմտությունների զարգացմանը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել դպրոցի և տեղական ինքնակառավարման մարմինների համագործակցությանը։ Համայնքային իշխանությունները կարող են աջակցել դպրոցի նյութատեխնիկական պայմանների բարելավմանը, կրթական և մշակութային ծրագրերի իրականացմանը, ինչպես նաև երեխաների համար անվտանգ և նպաստավոր միջավայրի ստեղծմանը։ Միաժամանակ դպրոցը կարող է իր կրթական և մասնագիտական ներուժով մասնակցել համայնքի զարգացման տարբեր նախաձեռնություններին։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև համագործակցության կազմակերպման մեթոդները՝ համատեղ ծրագրավորում, աշխատանքային խմբերի ստեղծում, պարբերական հանդիպումների անցկացում, տեղեկատվության փոխանակում, հարցումների և քննարկումների իրականացում, ինչպես նաև համագործակցության արդյունքների գնահատում։ Արդյունավետ համագործակցության համար կարևոր են փոխադարձ վստահությունը, բաց հաղորդակցությունը, պատասխանատվության հստակ բաշխումը և բոլոր մասնակիցների շահերի հաշվառումը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև այն խոչընդոտների բացահայտումը, որոնք կարող են սահմանափակել դպրոց–համայնք համագործակցությունը։ Դրանց թվում կարող են լինել տեղեկատվության պակասը, ծնողների կամ համայնքի պասիվությունը, ռեսուրսների սահմանափակությունը, կողմերի միջև հաղորդակցության անարդյունավետությունը և համագործակցության նպատակների ոչ հստակ ձևակերպումը։ Այդ խնդիրների հաղթահարման համար անհրաժեշտ է ստեղծել մասնակցային և վստահության վրա հիմնված միջավայր, որտեղ յուրաքանչյուր կողմ կունենա հստակ դեր և պատասխանատվություն։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է դպրոցներում մանկավարժական կոլեկտիվի և համայնքի համագործակցության առավել արդյունավետ ձևերի բացահայտման և դրանց կիրառման մեթոդական առաջարկությունների մշակման մեջ։ Համագործակցության ճիշտ կազմակերպումը կարող է նպաստել ոչ միայն դպրոցի կրթական արդյունքների բարելավմանը, այլև համայնքի սոցիալական կապերի ամրապնդմանը, սովորողների սոցիալականացմանը և դպրոցի՝ որպես համայնքային կյանքի ակտիվ կենտրոնի ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը դպրոց–համայնք համագործակցությունը դիտարկում է որպես փոխադարձ պատասխանատվության և մասնակցության վրա հիմնված գործընթաց, որի միջոցով հնարավոր է համատեղել մանկավարժական կոլեկտիվի մասնագիտական ներուժը, ընտանիքի աջակցությունը և համայնքի ռեսուրսները՝ սովորողների լիարժեք զարգացման և կրթական միջավայրի կատարելագործման նպատակով։