Տնտեսության հակամենաշնորհային կարգավորման հիմնախնդիրները (ՀՀ նյութերով)

Գրականություն

XX դ. արտասահմանյան դրամատուրգիա. Հատոր 1 աշխատությունը գրական ընտրանի է, որը ներկայացնում է 20-րդ դարի արտասահմանյան դրամատուրգիայի կարևորագույն նմուշների համակարգված հավաքածու՝ ընդգրկելով տարբեր ազգային թատրոնների զարգացումները և նորարարական միտումները, այն ցույց է տալիս, թե ինչպես են փոխվել դրամատուրգիական ձևերը դասական կառուցվածքներից դեպի մոդեռնիստական և էքսպերիմենտալ թատերական լեզու, որտեղ ավելի մեծ դեր են ստանում հոգեբանական խորությունը, սոցիալական խնդիրների արտացոլումը և բեմական արտահայտչական նոր միջոցները, գիրքը ընդգրկում է տարբեր հեղինակների պիեսներ, որոնք ներկայացնում են ժամանակի գաղափարական, քաղաքական և մշակութային փոփոխությունները՝ պատերազմների, սոցիալական ճգնաժամերի և նոր փիլիսոփայական հոսանքների ազդեցությամբ, միաժամանակ այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս հետևելու դրամատուրգիայի զարգացման ընդհանուր ուղուն և տարբեր երկրների թատերական ավանդույթների փոխազդեցությանը։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է 13-14-րդ դարերի հայ քերականագիտական մեկնություններում արտահայտված փիլիսոփայական և գեղագիտական գաղափարների ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է միջնադարյան հայ գիտնականների և մեկնիչների աշխատությունները՝ բացահայտելով, թե ինչպես են լեզվի, խոսքի և քերականության հարցերի մեկնաբանությունները կապվել ժամանակի փիլիսոփայական, իմացաբանական և գեղագիտական պատկերացումների հետ։ Ուսումնասիրության մեջ քերականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվական կանոնների համակարգ, այլև որպես մտքի, ճանաչողության և գեղարվեստական արտահայտության բնույթը հասկանալու միջոց։ Գրքում ներկայացվում են լեզվի և իրականության փոխհարաբերության, բառի նշանակության, գիտելիքի ձևավորման, գեղեցիկի ընկալման և ստեղծագործական գործունեության վերաբերյալ միջնադարյան հայ մտածողների հայացքները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է հայկական մտավոր ավանդույթի կապերը անտիկ և միջնադարյան փիլիսոփայական դպրոցների հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես են այդ ազդեցությունները արտացոլվել քերականական մեկնությունների բովանդակության մեջ։

Քաղաքագիտություն

Այս թեման ուսումնասիրում է 19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը ձևավորվող երկու ազգային քաղաքական շարժումների՝ սիոնիստական կազմակերպական համակարգի և հայ քաղաքական կուսակցությունների միջև հնարավոր շփումների, գաղափարական համեմատությունների և միջազգային քաղաքական միջավայրում նրանց դիրքավորման առանձնահատկությունները։ Այդ ժամանակաշրջանում երկու շարժումներն էլ զարգանում էին բազմազգ կայսրությունների՝ Օսմանյան կայսրության և եվրոպական մեծ տերությունների ազդեցության տակ, որտեղ ազգային հարցերը դարձել էին միջազգային դիվանագիտության և ներքին քաղաքական պայքարի կարևոր բաղադրիչ։ Հայ քաղաքական ուժերը հիմնականում կենտրոնացած էին արևմտահայ բնակչության անվտանգության, իրավունքների և ինքնավարության հարցերի վրա, իսկ սիոնիստական շարժումը ձգտում էր հրեական ժողովրդի համար ապահովել ազգային հայրենիք ստեղծելու գաղափարի իրականացում՝ միջազգային աջակցության և գաղութային հնարավորությունների միջոցով։ Չնայած որոշ ընդհանուր գաղափարական զուգահեռներին՝ ինչպիսիք են ազգային ինքնորոշման ձգտումը և միջազգային քաղաքական հովանավորություն փնտրելու անհրաժեշտությունը, գործնական մակարդակում երկու շարժումների միջև համակարգված համագործակցությունը գրեթե չի ձևավորվել, քանի որ նրանց ռազմավարական նպատակները, աշխարհագրական կենտրոնները և քաղաքական առաջնահերթությունները զգալիորեն տարբեր էին։ Պատմական աղբյուրները ցույց են տալիս, որ հնարավոր են եղել միայն սահմանափակ շփումներ կամ անուղղակի հետաքրքրություններ նույն դիվանագիտական շրջանակներում, սակայն դրանք չեն վերածվել երկարաժամկետ կամ կազմակերպված քաղաքական դաշինքի։ Ընդհանուր առմամբ, այս հարաբերությունները կարելի է բնութագրել որպես զուգահեռ զարգացող ազգային շարժումների համեմատական ուսումնասիրության օրինակ, որտեղ ընդգծվում են տարբեր ժողովուրդների ինքնորոշման պայքարի տարբեր մոդելները նույն միջազգային համակարգի պայմաններում։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է մրցակցային միջավայրի ձևավորման, շուկայական գերիշխանության սահմանափակման և մենաշնորհային երևույթների պետական կարգավորման տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում մրցակցությունն է՝ որպես շուկայական տնտեսության գործունեության կարևոր մեխանիզմ, որը կարող է նպաստել արտադրողականության բարձրացմանը, նորարարությունների տարածմանը, ապրանքների և ծառայությունների տեսականու ընդլայնմանը և տնտեսավարող սուբյեկտների արդյունավետության աճին։ Քննվում են շուկայի կենտրոնացվածության, գերիշխող դիրքի, տնտեսական մրցակցության սահմանափակման և շուկա մուտք գործելու խոչընդոտների հետ կապված խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն իրավիճակներին, երբ առանձին տնտեսավարող սուբյեկտների շուկայական ուժը կարող է ազդել մրցակցային հարաբերությունների բնականոն զարգացման վրա։ Դիտարկվում են պետական կարգավորման տնտեսական և կազմակերպական մեխանիզմները, որոնց նպատակը մրցակցության համար հավասար պայմանների ձևավորումն ու հակամրցակցային վարքագծի սահմանափակումն է։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բնական մենաշնորհների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ որոշ ոլորտներում տեխնոլոգիական կամ ենթակառուցվածքային պայմանները կարող են սահմանափակել բազմաթիվ մրցակիցների արդյունավետ գործունեության հնարավորությունը։ Այդ համատեքստում քննարկվում են պետության կարգավորիչ դերի, հանրային շահի, սպառողների պաշտպանության և տնտեսավարող սուբյեկտների գործունեության համար կանխատեսելի պայմանների ապահովման փոխհարաբերությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է նաև շուկաների կառուցվածքի գնահատումը, տնտեսական կենտրոնացման պատճառների բացահայտումը և մրցակցային քաղաքականության արդյունավետության վերլուծությունը։ Անդրադարձ է կատարվում փոքր և միջին ձեռնարկությունների գործունեության պայմաններին, շուկա մուտք գործելու հնարավորություններին և վարչական կամ տնտեսական խոչընդոտների ազդեցությանը մրցակցության զարգացման վրա։ Պետական միջամտությունը դիտարկվում է որպես հավասարակշռման խնդիր, որի դեպքում անհրաժեշտ է մի կողմից կանխել մրցակցությունը սահմանափակող երևույթները, իսկ մյուս կողմից՝ չստեղծել շուկայի բնական զարգացմանը խոչընդոտող ավելորդ սահմանափակումներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մրցակցության տեսության, շուկաների կառուցվածքի, պետական տնտեսական կարգավորման և ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով մրցակցային քաղաքականության ձևավորման ու մենաշնորհային երևույթների կարգավորման հիմնական տեսական և կիրառական խնդիրները։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու երգիծական հաղորդակցության մեջ գենդերի լեզվական և հանրամշակութային արտահայտությունների ուսումնասիրությանը՝ համադրելով լեզվաբանական, գործաբանական, դիսկուրսային և մշակութաբանական մոտեցումները։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես են գենդերի վերաբերյալ հասարակական պատկերացումները, դերային սպասումները և մշակութային կարծրատիպերը ձևավորվում, վերարտադրվում, վերաիմաստավորվում կամ քննադատվում հումորի ու երգիծանքի միջոցով։ Քննվում են բառապաշարային ընտրության, փոխաբերությունների, դարձվածային միավորների, հեգնանքի, բառախաղի, չափազանցության, ակնարկի և այլ արտահայտչամիջոցների գործառույթները՝ բացահայտելու համար դրանց մասնակցությունը գենդերային իմաստների ստեղծմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խոսողի հաղորդակցական նպատակին և համատեքստին, քանի որ նույն լեզվական միջոցը տարբեր իրավիճակներում կարող է ձեռք բերել տարբեր իմաստային ու գնահատողական երանգներ։ Հետազոտվում է նաև երգիծանքի երկակի բնույթը․ այն կարող է ինչպես վերարտադրել հասարակության մեջ տարածված պատկերացումները, այնպես էլ դրանք կասկածի տակ դնել՝ հեգնական ձևով բացահայտելով դրանց պայմանական կամ հակասական բնույթը։ Հանրամշակութային դիտանկյունից ուսումնասիրվում է լեզվի և հասարակական արժեքների փոխազդեցությունը, ինչպես նաև այն, թե պատմական և սոցիալական փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ հումորային հաղորդակցության բովանդակության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տարբեր հաղորդակցական միջավայրերում գենդերային ներկայացումների առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով գրական, հրապարակախոսական, զանգվածային հաղորդակցության և առօրյա խոսույթի հնարավոր տարբերությունները։ Քննվում է նաև հասցեատիրոջ դերը երգիծական իմաստի մեկնաբանման գործընթացում, քանի որ հումորի ընկալումը հաճախ պայմանավորված է մշակութային գիտելիքներով, լեզվական իրազեկությամբ և հաղորդակցական իրավիճակի ըմբռնմամբ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև սոցիալական ինքնության, իշխանական հարաբերությունների, լեզվական գնահատականի և կարծրատիպավորման փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, որ երգիծական խոսույթը ոչ միայն զվարճանքի միջոց է, այլև հասարակական հարաբերությունների ու մշակութային պատկերացումների արտացոլման տարածք։ Լեզվական նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բացահայտ և ենթադրվող իմաստները, դրանց ձևավորման մեխանիզմները և մշակութային պայմանավորվածությունը։ Այսպիսով, հետազոտությունը նպաստում է գենդերի ու լեզվի փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը և կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից դիսկուրսի վերլուծության, լեզվամշակութաբանության, հանրալեզվաբանության ու անգլերենի ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1909–1918 թվականներին Օսմանյան կայսրության Ադանայի նահանգում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների, տեղահանությունների, զանգվածային հետապնդումների և սեփականազրկման քաղաքականության պատմական ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է 1909 թվականի Ադանայի դեպքերի նախադրյալների և հետևանքների, ինչպես նաև հետագա տարիներին տարածաշրջանի հայ համայնքների սոցիալական, տնտեսական և ժողովրդագրական վիճակի փոփոխությունների վրա։ Քննության են առնվում Օսմանյան կայսրության ներքաղաքական զարգացումները, երիտթուրքական իշխանության քաղաքականությունը, ազգային և կրոնական հարաբերությունների սրացումը, ինչպես նաև այն վարչական ու քաղաքական մեխանիզմները, որոնք ազդել են հայ բնակչության անվտանգության և սեփականության իրավունքների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին իրականացված տեղահանությունների և Հայոց ցեղասպանության քաղաքականության ազդեցությանը Ադանայի նահանգի հայ համայնքների վրա։ Ուսումնասիրվում են բնակչության տեղահանման, համայնքների կազմալուծման, գույքի բռնագրավման, անշարժ և շարժական ունեցվածքի փոխանցման ու յուրացման գործընթացները՝ դրանք դիտարկելով պետական քաղաքականության և տեղական վարչական գործելակերպի համատեքստում։ Կարևորվում է հայերին պատկանող տների, հողերի, ձեռնարկությունների, արհեստանոցների, առևտրական հաստատությունների, կրթական և կրոնական կառույցների ճակատագրի ուսումնասիրությունը, քանի որ տնտեսական ունեզրկումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես նյութական կորուստ, այլև որպես համայնքային կյանքի շարունակականությունը խաթարող գործոն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են օգտագործվել օսմանյան պաշտոնական փաստաթղթեր, դիվանագիտական զեկուցագրեր, ժամանակակից մամուլի հրապարակումներ, հուշագրություններ, վկայություններ և վիճակագրական տվյալներ՝ իրադարձությունների ընթացքն ու հետևանքները համադրելու նպատակով։ Առանձին նշանակություն ունի ժողովրդագրական փոփոխությունների ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատել հայ բնակչության թվաքանակի, բնակավայրերի կառուցվածքի և տարածաշրջանի էթնիկական պատկերի փոփոխությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև միջազգային արձագանքներին, օտարերկրյա դիվանագիտական ներկայացուցիչների և մարդասիրական կազմակերպությունների հաղորդած տեղեկություններին։ 1909 թվականի իրադարձությունների և 1915 թվականից սկսված համատարած հալածանքների միջև կապերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել բռնության քաղաքականության զարգացման փուլերը և հասկանալ, թե ինչպես փոխվեցին հայ համայնքների գոյության պայմանները մեկ տասնամյակի ընթացքում։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է Կիլիկիայի հայության պատմության, Հայոց ցեղասպանության, սեփականազրկման քաղաքականության և Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի սոցիալ-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության մեջ և կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ցեղասպանագիտության մասնագետների, հայագետների, ուսանողների և նորագույն շրջանի հայոց պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։