Ցեֆեյի համաստեղության մեկ տիրույթի (մոտ 17 քառ. աստիճան) M տիպի աստղերի սպեկտրալ դասակարգումը և մանրակրկիտ ուսումնասիրությունը

Կենսաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է ԴՆԹ-հիմքով կենսասենսորների աշխատանքի վրա տարբեր տեսակի աղմուկների ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ քիմիական և կենսաբանական խանգարումների աղբյուրները։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես են արտաքին ազդակները՝ օրինակ՝ ջերմային տատանումները, էլեկտրական աղմուկը կամ մոլեկուլային միջավայրի անկայունությունները, ազդում կենսասենսորի զգայունության, ճշտության և ազդանշան-աղմուկ հարաբերակցության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում չափման համակարգերի մոդելավորմանը և վիճակագրական մշակմանը, որոնք թույլ են տալիս տարբերակել օգտակար կենսաբանական ազդանշանը պատահական խանգարումներից։ Աշխատությունը նաև ընդգրկում է ԴՆԹ-սենսորների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, մոլեկուլային ճանաչման մեխանիզմները և դրանց կայունության ապահովման մոտեցումները՝ առաջարկելով մեթոդներ՝ բարձրացնելու սարքերի հուսալիությունը բարդ միջավայրերում։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդային ժամանակաշրջանի Հայաստանում ձևավորված հասարակական նշանակության մշակութային կառույցների ճարտարապետական առանձնահատկությունների, պատմական զարգացման և ժառանգական արժեքի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում քաղաքներում և գյուղական բնակավայրերում կառուցված ակումբային շենքերը, մշակութային կենտրոնները և պալատները՝ որպես խորհրդային հասարակական կյանքի կազմակերպման կարևոր տարածքներ։ Վերլուծվում են դրանց հատակագծային լուծումները, ծավալատարածական կառուցվածքը, ճակատների ձևավորումը, շինարարական նյութերի և կոնստրուկտիվ համակարգերի կիրառումը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններին բնորոշ գեղարվեստական ու ոճական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են խորհրդային ճարտարապետական սկզբունքները Հայաստանում համադրվել տեղական շինարարական ավանդույթների, ազգային ճարտարապետության տարրերի, բնական միջավայրի և քաղաքաշինական առանձնահատկությունների հետ։ Դիտարկվում է նաև այդ կառույցների հասարակական գործառույթը՝ որպես թատերական ներկայացումների, համերգների, կինոդիտումների, ժողովների, կրթական խմբակների, ցուցահանդեսների և համայնքային այլ միջոցառումների անցկացման վայրեր։ Ճարտարապետական զարգացման տարբեր փուլերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոճական փոփոխությունները՝ վաղ խորհրդային շրջանի կառուցողական և համեմատաբար զուսպ լուծումներից մինչև հետագա տասնամյակների մոնումենտալ, արդիական և փորձարարական մոտեցումները։ Կարևորվում է շենքերի ներկայիս ֆիզիկական վիճակի, սկզբնական գործառույթի փոփոխության, վերակառուցումների և պահպանության խնդիրների ուսումնասիրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն կառույցներին, որոնք ժամանակի ընթացքում կորցրել են իրենց նախկին նշանակությունը, ենթարկվել են էական փոփոխությունների կամ հայտնվել քայքայման ու վերացման վտանգի առջև։ Դրանց փաստագրումը, արժեքավորումը և պահպանության հնարավոր մեխանիզմների մշակումը դիտարկվում են որպես Հայաստանի նորագույն ճարտարապետական ժառանգության պահպանման կարևոր ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է խորհրդային ժամանակաշրջանի հայկական ճարտարապետության պատմության առավել ամբողջական ընկալմանը և հնարավորություն է տալիս գնահատելու այդ կառույցները ոչ միայն որպես որոշակի ժամանակաշրջանի գաղափարական ու հասարակական միջավայրի արտահայտություն, այլև որպես Հայաստանի քաղաքների և բնակավայրերի ճարտարապետական դիմագիծը ձևավորող մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներ։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է դեղաբույսերի և համեմունքային մշակաբույսերի էկոլոգո-կենսաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց մշակման տնտեսական արդյունավետության գնահատմանը անհող մշակույթի պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում բույսերի աճեցման ժամանակակից տեխնոլոգիաներն են, որոնց դեպքում ավանդական հողային միջավայրը փոխարինվում է սննդարար լուծույթներով կամ այլ վերահսկվող աճեցման համակարգերով։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ կառավարել բույսերի սննդային ռեժիմը, ջրի և հանքային տարրերի մատակարարումը, աճի պայմանները և միկրոկլիմայական գործոնները։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են տարբեր դեղաբույսերի և համեմունքային մշակաբույսերի կենսաբանական առանձնահատկությունները՝ աճի ու զարգացման փուլերը, արմատային համակարգի ձևավորումը, վեգետատիվ զանգվածի կուտակումը, լուսավորության, ջերմաստիճանի, խոնավության և սննդային տարրերի նկատմամբ պահանջները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անհող մշակույթի պայմաններում բույսերի ֆիզիոլոգիական արձագանքներին և այն հանգամանքին, թե վերահսկվող միջավայրն ինչպես է ազդում աճի ինտենսիվության, բերքատվության և բույսերի կենսաբանական ակտիվ նյութերի կուտակման վրա։ Դեղաբույսերի համար առանձնահատուկ նշանակություն ունի կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի՝ եթերայուղերի, ալկալոիդների, ֆլավոնոիդների և այլ արժեքավոր միացությունների ձևավորումը, քանի որ դրանց քանակն ու որակը կարող են անմիջականորեն պայմանավորել ստացված բուսական հումքի գործնական արժեքը։ Համեմունքային մշակաբույսերի դեպքում կարևոր են բույսի համային և բուրավետ հատկությունները, կանաչ զանգվածի կամ այլ օգտագործվող մասերի արտադրողականությունը և ստացված արտադրանքի որակը։ Ուսումնասիրության տնտեսական բաղադրիչը հնարավորություն է տալիս գնահատել անհող մշակույթի ներդրման արդյունավետությունը՝ հաշվի առնելով սերմերի կամ տնկանյութի, սննդանյութերի, ջրի, էներգիայի, սարքավորումների, աշխատուժի և այլ արտադրական ծախսերը։ Միաժամանակ դիտարկվում են ստացված բերքի արժեքը, արտադրողականությունը, ինքնարժեքը, շահութաբերությունը և ներդրումների վերադարձի հնարավորությունները։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ բույսերի կենսաբանական ուսումնասիրությունը համադրվում է տնտեսական գնահատման հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն պարզելու, թե որ մշակաբույսերն են առավել լավ հարմարվում անհող համակարգերին, այլև գնահատելու դրանց արտադրական կիրառման նպատակահարմարությունը։ Անհող մշակույթի տեխնոլոգիան կարող է հատկապես հետաքրքիր լինել սահմանափակ հողային ռեսուրսներով պայմաններում, քաղաքային կամ փակ արտադրական համակարգերում, ինչպես նաև ամբողջ տարվա ընթացքում կայուն արտադրություն կազմակերպելու տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ագրոնոմներին, բուսաբույծներին, կենսաբաններին, դեղաբույսերի մշակությամբ զբաղվող մասնագետներին, ջերմատնային տնտեսությունների կազմակերպիչներին, գյուղատնտեսական տնտեսվարողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակողմանիորեն գնահատելու դեղաբույսերի և համեմունքային մշակաբույսերի աճեցման կենսաբանական, տեխնոլոգիական և տնտեսական կողմերը՝ ցույց տալով անհող մշակույթի հնարավորությունները բարձրորակ բուսական հումքի ստացման և արդյունավետ գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպման գործում։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Այլ առարկաներ

Նյութը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ տեղի ունեցած ռազմական և քաղաքական զարգացումներից հետո Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների արտահայտմանը պաշտոնական հայտարարությունների և տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում։ Կենտրոնական թեման Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի կողմից Ադրբեջանի գործողությունների և դրանց արդյունքների վերաբերյալ հրապարակային գնահատականն է, որը ներկայացվում է թուրք-ադրբեջանական ռազմավարական գործընկերության և փոխադարձ քաղաքական աջակցության շրջանակում։ Նյութում կարող են դիտարկվել Ադրբեջանի ղեկավարության դիրքորոշումները, Թուրքիայի արձագանքը և երկու երկրների միջև ձևավորված քաղաքական ու ռազմավարական համագործակցության նշանակությունը Հարավային Կովկասում։ Միաժամանակ թեման առնչվում է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության երկարատև պատմությանը, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հակասություններին, տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխություններին և անվտանգության նոր խնդիրների ձևավորմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պաշտոնական քաղաքական հռետորաբանության ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ այն ձևակերպումների, որոնց միջոցով տարբեր պետական դերակատարներ ներկայացնում են ռազմական գործողությունների արդյունքները, տարածքային ամբողջականության հարցը և տարածաշրջանի ապագայի վերաբերյալ իրենց պատկերացումները։ Նյութը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև Թուրքիայի տարածաշրջանային դերակատարությունը, Անկարայի և Բաքվի քաղաքական ու ռազմավարական կապերը և դրանց ազդեցությունը Հարավային Կովկասում ձևավորվող հարաբերությունների վրա։ Թեմայի շրջանակում նշանակություն ունեն նաև Հայաստանի անվտանգության խնդիրները, հայ և ադրբեջանցի բնակչության նկատմամբ հակամարտության մարդասիրական հետևանքները, տեղահանության հարցերը և միջազգային կազմակերպությունների ու արտաքին դերակատարների արձագանքները։ Տարբեր կողմերի կողմից նույն իրադարձությունների քաղաքական և իրավական մեկնաբանությունները կարող են էապես տարբերվել, ուստի դրանց ուսումնասիրությունը պահանջում է պաշտոնական հայտարարությունների, միջազգային իրավունքի համապատասխան սկզբունքների և հակամարտության պատմական համատեքստի տարանջատված դիտարկում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարելի է դիտարկել որպես Հարավային Կովկասում տեղի ունեցած նշանակալի քաղաքական և ռազմական զարգացումների, թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների և դրանց տարածաշրջանային հետևանքների լուսաբանմանը նվիրված հրապարակում։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։