Ժողովրդական իրավաստեղծ նախաձեռնության ինստիտուտը՝ որպես անմիջական ժողովրդաիշխանության իրացման ձև

Գրականություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Միխայիլ Յուրևիչ Լերմոնտովի ստեղծագործության հայ գրականության մեջ ունեցած արձագանքին՝ հատկապես նրա երկերի հայերեն թարգմանություններին, գրական ավանդույթների ձևավորմանը և հայ քննադատական մտքի կողմից ռուս մեծ բանաստեղծի ստեղծագործության ընկալմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ռուս-հայ գրական և մշակութային կապերի պատմության տեսանկյունից, քանի որ Լերմոնտովի ստեղծագործությունը հայ ընթերցողին հասանելի է դարձել ոչ միայն թարգմանությունների միջոցով, այլև հայ գրականության և գրականագիտության վրա թողած բազմաշերտ ազդեցությամբ։ Աշխատության առանցքում թարգմանության խնդիրն է՝ ինչպես է Լերմոնտովի գեղարվեստական աշխարհը փոխանցվել հայերեն, ինչպիսի լեզվական, ոճական և չափածո դժվարությունների են հանդիպել թարգմանիչները և ինչ եղանակներով են փորձել պահպանել բնագրի իմաստային ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Լերմոնտովի պոեզիան առանձնանում է բարձր հուզականությամբ, փիլիսոփայական ենթատեքստով, բնության և անհատի փոխհարաբերության յուրահատուկ պատկերավորմամբ, ներքին հակասությունների արտահայտմամբ և երաժշտական բանաստեղծական խոսքով, ուստի նրա ստեղծագործությունների թարգմանությունը հայերեն պահանջել է ոչ միայն լեզվական, այլև գեղարվեստական բարձր վարպետություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված թարգմանությունների համեմատական դիտարկումը։ Թարգմանական տարբերակները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակի հայ գրական լեզվի զարգացումը, գեղագիտական նախասիրությունները և ռուս գրականության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Միևնույն ստեղծագործության տարբեր թարգմանությունները հնարավորություն են տալիս տեսնելու, թե ինչպես են փոխվել բառապաշարի, շարահյուսության, հանգավորման, չափածոյի և պատկերավորման նկատմամբ մոտեցումները։ Այս առումով թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես օտարալեզու ստեղծագործության փոխանցում, այլև որպես հայ գրական մշակույթի զարգացման գործընթացի մաս։ Լերմոնտովի ստեղծագործության ազդեցությունը հայ գրականության վրա ուսումնասիրելիս առանձնահատուկ նշանակություն ունի գրական ավանդույթների հարցը։ Նրա պոեզիայի որոշ թեմաներ՝ ազատության ձգտումը, անհատի և հասարակության հակադրությունը, միայնության զգացումը, ներքին ընդվզումը, հայրենի բնության նկատմամբ վերաբերմունքը և հերոսական կերպարի որոնումը, տարբեր ձևերով արձագանք են գտել հայ գրականության մեջ։ Այդ ազդեցությունը պարտադիր չէ հասկանալ որպես ուղղակի ընդօրինակում․ ավելի ճիշտ այն կարելի է դիտարկել որպես գեղարվեստական մտածողության և թեմատիկ մոտիվների փոխազդեցություն, որի միջոցով հայ գրողները յուրացրել կամ վերաիմաստավորել են ռուսական ռոմանտիկական գրականության որոշ առանձնահատկություններ։ Հատուկ ուշադրության է արժանի Լերմոնտովի ստեղծագործության հայ քննադատական ընկալումը։ Հայ գրականագետներն ու քննադատները տարբեր ժամանակաշրջաններում անդրադարձել են նրա պոեզիայի գաղափարական բովանդակությանը, գեղարվեստական արժեքին, ռոմանտիկական աշխարհայացքին և կերպարների հոգեբանական խորությանը։ Քննադատական անդրադարձների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է փոփոխվել Լերմոնտովի գրական կերպարը հայ մշակութային միջավայրում և ինչպիսի մեկնաբանական շեշտադրումներ են գերակշռել տարբեր պատմական փուլերում։ Ռուս-հայ գրական կապերի համատեքստում Լերմոնտովի ընկալումը հատկապես կարևոր է նաև այն պատճառով, որ նրա ստեղծագործությունը կապված է Կովկասի թեմայի հետ։ Կովկասը նրա կենսագրության և գրական աշխարհի կարևոր բաղադրիչներից էր, իսկ կովկասյան բնությունը, ժողովուրդները և պատմական միջավայրը բազմիցս արտացոլվել են նրա ստեղծագործություններում։ Այդ հանգամանքը լրացուցիչ հետաքրքրություն է հաղորդում նրա ժառանգության հայերեն ընկալմանը, քանի որ հայկական մշակութային միջավայրը նույնպես անմիջականորեն կապված էր տարածաշրջանի պատմական և մշակութային իրականության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր կարող է լինել նաև Լերմոնտովի արձակի և պոեզիայի տարբերակված ընկալումը։ Նրա չափածո ստեղծագործությունների թարգմանության դեպքում առաջնային խնդիրներից են ռիթմը, հանգը, բանաստեղծական պատկերները և հնչերանգը, մինչդեռ արձակի դեպքում ավելի մեծ նշանակություն են ստանում պատմողական ոճը, կերպարների խոսքը, հոգեբանական նրբությունները և շարադրանքի կառուցվածքը։ Այս տարբերությունները թարգմանական գործընթացը դարձնում են բազմաշերտ և հնարավորություն են տալիս գնահատելու հայ թարգմանիչների կիրառած տարբեր ռազմավարությունները։ Աշխատանքի արժեքավոր կողմերից մեկը կարող է լինել նաև Լերմոնտովի ստեղծագործության հայերեն հրատարակությունների և թարգմանական ժառանգության համակարգումը։ Այդպիսի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հետևել, թե երբ և ինչ փուլերով է ռուս բանաստեղծի ժառանգությունը ներթափանցել հայ գրական շրջանառության մեջ, որ գործերն են առավել հաճախ թարգմանվել և վերահրատարակվել, և ինչպիսի տեղ է հատկացվել նրան հայ գրական-մշակութային կյանքում։ Այս գործընթացը միաժամանակ ցույց է տալիս հայ ընթերցողի հետաքրքրությունը ռուս դասական գրականության նկատմամբ և հայ թարգմանական մշակույթի զարգացման աստիճանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Լերմոնտովի հայ գրական ընկալումը ներկայացնում է երեք փոխկապակցված ուղղություններով՝ թարգմանական ժառանգություն, գրական ազդեցություն և քննադատական մեկնաբանություն։ Այդ երեք ոլորտների համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես է ռուսական ռոմանտիզմի խոշորագույն ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործությունը ներթափանցել հայ մշակութային տարածք և վերաիմաստավորվել հայ գրականության ու գրականագիտության շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռուս-հայ գրական կապերով, թարգմանագիտությամբ, ռուսական և հայկական գրականության փոխազդեցությամբ, Լերմոնտովագիտությամբ և գրական քննադատության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ուսումնական թարգմանության լեզվադիդակտիկական առանձնահատկությունների և ռուսաց լեզվի ուսուցման համակարգում դրա դերի ու նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են թարգմանության կիրառման տեսական և մեթոդական հիմքերը, օտար կամ երկրորդ լեզվի յուրացման գործընթացում մայրենի լեզվի ազդեցությունը, ինչպես նաև լեզվական գիտելիքների և հաղորդակցական կարողությունների զարգացման փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական թարգմանության գործառույթներին, դրա կիրառման նպատակներին, արդյունավետության պայմաններին և լեզվի ուսուցման տարբեր փուլերում օգտագործման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում են բառապաշարի, քերականական կառուցվածքների, շարահյուսական առանձնահատկությունների և իմաստային հարաբերությունների յուրացման գործընթացում թարգմանական առաջադրանքների նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում մայրենի և ռուսաց լեզուների համեմատական վերլուծությանը, միջլեզվական փոխազդեցությանը, լեզվական փոխներթափանցման երևույթներին և սովորողների կողմից թույլ տրվող բնորոշ սխալների կանխարգելման մեթոդներին։ Կարևորվում են թարգմանության միջոցով լեզվական գիտակցության զարգացումը, խոսքային հմտությունների կատարելագործումը, տեքստերի իմաստային ընկալումը և միջմշակութային հաղորդակցության կարողությունների ձևավորումը։ Դիտարկվում են գրավոր և բանավոր թարգմանական վարժությունների տեսակները, դրանց ընտրության չափանիշները, ուսումնական նյութերի բարդության աստիճանը և դասավանդման հաղորդակցական մեթոդների հետ համադրման հնարավորությունները։ Աշխատությունն անդրադառնում է նաև ուսումնական թարգմանության առավելություններին ու սահմանափակումներին, սովորողների լեզվական պատրաստվածության գնահատմանը և դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործման ուղիներին։ Այն կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի դասավանդողներին, լեզվաբաններին, թարգմանության տեսության մասնագետներին, մանկավարժներին, մեթոդիստներին, հետազոտողներին և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Պատմություն

Լեոնարդո դա Վինչին Վերածննդի դարաշրջանի ամենաբազմակողմանի և հանճարեղ անձնավորություններից է, որը հայտնի է որպես նկարիչ, գիտնական, գյուտարար, ճարտարապետ և մտածող։ Նա ծնվել է 1452 թվականին Իտալիայում՝ Վինչի քաղաքում, և իր կյանքի ընթացքում թողել է մեծ ժառանգություն արվեստի և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Նրա արվեստը առանձնանում է մարդու մարմնի ճշգրիտ պատկերումով, խոր հոգեբանական արտահայտչականությամբ և լույսի ու ստվերի վարպետ օգտագործմամբ։ Լեոնարդո դա Վինչիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Մոնա Լիզան» և «Վերջին ընթրիքը» նկարները, որոնք համարվում են համաշխարհային արվեստի գլուխգործոցներ։ Բացի նկարչությունից, նա զբաղվել է նաև գիտական ուսումնասիրություններով՝ ուսումնասիրելով մարդու անատոմիան, բնության օրենքները, մեխանիկան և ինժեներական կառուցվածքները։ Նրա ձեռագրերում կան բազմաթիվ գծագրեր և նախագծեր՝ թռչող մեքենաների, ռազմական սարքավորումների, կամուրջների և այլ գյուտերի վերաբերյալ, որոնք իրենց ժամանակից շատ առաջ էին։ Լեոնարդոն առանձնանում էր իր դիտողականությամբ և փորձարարական մտածողությամբ՝ փորձելով հասկանալ բնության գաղտնիքները գիտական մեթոդների միջոցով։ Նա համարվում է «Վերածննդի մարդու» լավագույն օրինակներից մեկը, քանի որ միաժամանակ տիրապետում էր արվեստին, գիտությանը և տեխնիկային։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ինչպես արվեստի զարգացման, այնպես էլ գիտական մտածողության ձևավորման վրա։ Լեոնարդո դա Վինչին մահացել է 1519 թվականին, սակայն նրա ժառանգությունը մինչ այսօր շարունակում է ոգեշնչել գիտնականներին և արվեստագետներին։ Այսպիսով, նա համաշխարհային մշակույթի և գիտության պատմության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի գործունեությունը միավորում է արվեստը, գիտությունը և նորարարական մտածողությունը։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է կորպորատիվ կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի գործունեության և համապատասխան ֆինանսատնտեսական ցուցանիշների հիման վրա։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են բանկերում կորպորատիվ կառավարման էությունը, սկզբունքները, կազմակերպական կառուցվածքը և դրա ազդեցությունը ֆինանսական կայունության, ռիսկերի կառավարման, շահութաբերության ու բանկի երկարաժամկետ զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանկի կառավարման մարմինների՝ բաժնետերերի, խորհրդի, գործադիր կառավարման և վերահսկողության գործառույթների տարանջատմանը, նրանց միջև արդյունավետ փոխհարաբերությունների ձևավորմանը և որոշումների կայացման թափանցիկության ապահովմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է կորպորատիվ կառավարման համակարգում ռիսկերի կառավարման, ներքին վերահսկողության և ներքին աուդիտի մեխանիզմների դերը, քանի որ բանկային գործունեության առանձնահատկությունները պահանջում են ֆինանսական ռիսկերի ժամանակին բացահայտում, գնահատում և սահմանափակում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանկերի տեղեկատվական թափանցիկությանը, ֆինանսական հաշվետվողականության որակին, շահերի բախման կանխարգելմանը, փոքրամասնություն կազմող բաժնետերերի իրավունքների պաշտպանությանը և կառավարման որոշումների նկատմամբ վերահսկողության արդյունավետությանը։ Հայաստանի բանկային համակարգի օրինակով վերլուծվում են այն գործոնները, որոնք կարող են խոչընդոտել կորպորատիվ կառավարման կատարելագործմանը, ինչպես նաև բացահայտվում են կառավարման համակարգի զարգացման և միջազգային լավագույն փորձին դրա համապատասխանեցման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կառավարման որակի և բանկի ֆինանսական արդյունքների փոխկապակցվածությանը, քանի որ արդյունավետ կորպորատիվ կառավարումը կարող է նպաստել ռիսկերի նվազեցմանը, ներդրողների և ավանդատուների վստահության բարձրացմանը, ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը և բանկի մրցունակության ամրապնդմանը։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվող առաջարկությունները կարող են ուղղված լինել կառավարման կառուցվածքի կատարելագործմանը, վերահսկողական մեխանիզմների ուժեղացմանը, թափանցիկության բարձրացմանը, ռիսկերի կառավարման համակարգերի զարգացմանը և բանկերի շահակիցների իրավունքների առավել արդյունավետ պաշտպանությանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել բանկային ոլորտի մասնագետների, ֆինանսիստների, տնտեսագետների, կորպորատիվ կառավարման և ռիսկերի կառավարման մասնագետների, հետազոտողների, պետական կարգավորող մարմինների ներկայացուցիչների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատությունը նվիրված է գիտատեխնիկական քաղաքականության ձևավորման և իրականացման դերին գյուղատնտեսական արտադրության զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև ոլորտի արդյունավետության բարձրացման հիմնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գիտության, տեխնիկայի և նոր տեխնոլոգիաների ազդեցությունը գյուղատնտեսության արտադրողականության, մրցունակության և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման վրա։ Վերլուծվում են գյուղատնտեսական արտադրության տեխնիկական վերազինման, մեքենայացման, արտադրական գործընթացների կատարելագործման և գիտական նվաճումների գործնական ներդրման հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտահետազոտական հաստատությունների, կրթական կազմակերպությունների, պետական կառավարման մարմինների և գյուղատնտեսական արտադրողների միջև համագործակցության նշանակությանը։ Դիտարկվում են նոր տեխնոլոգիաների ներդրման տնտեսական նախադրյալները, ֆինանսավորման հնարավորությունները, մասնագիտական կադրերի պատրաստման անհրաժեշտությունը և գիտատեխնիկական առաջընթացը սահմանափակող գործոնները։ Քննարկվում են պետական աջակցության, ներդրումային քաղաքականության, գյուղատնտեսական ենթակառուցվածքների զարգացման և արտադրողների տեխնիկական հնարավորությունների ընդլայնման խնդիրները։ Կարևորվում է գիտատեխնիկական քաղաքականության համապատասխանեցումը գյուղատնտեսության իրական պահանջներին, բնական և արտադրական ռեսուրսների առանձնահատկություններին ու երկարաժամկետ զարգացման նպատակներին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև արտադրության կազմակերպման կատարելագործմանը, աշխատանքի արտադրողականության բարձրացմանը, արտադրանքի ինքնարժեքի նվազեցմանը և գյուղատնտեսական արտադրանքի որակի բարելավմանը նպաստող գիտատեխնիկական լուծումներին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու գիտատեխնիկական առաջընթացի և ագրարային արտադրության զարգացման փոխկապակցվածությունը, բացահայտելու ոլորտում առկա հիմնական խնդիրներն ու դրանց լուծման հնարավոր ուղղությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, գյուղատնտեսության կառավարման, գիտատեխնիկական քաղաքականության և գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Փիլիսոփայություն

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է գեղագիտության և մարդու հուզաշխարհի փոխկապակցվածությանն առնչվող գրականության հանձնարարական ցանկ՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ուղղորդել համապատասխան գիտական, փիլիսոփայական, հոգեբանական և մշակութաբանական աղբյուրների ուսումնասիրության մեջ։ Ներկայացվող գրականության շրջանակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մարդու հույզերի, զգացմունքների և ներաշխարհի ձևավորման ու արտահայտման առանձնահատկությունները գեղագիտական ընկալման, արվեստի և ստեղծագործական գործունեության համատեքստում։ Ցանկը կարող է ընդգրկել աշխատություններ, որոնք անդրադառնում են գեղեցիկի, վեհի, ներդաշնակի և այլ գեղագիտական կատեգորիաների ընկալմանը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը մարդու հոգևոր և հուզական աշխարհի վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում արվեստի տարբեր ձևերի՝ գրականության, երաժշտության, կերպարվեստի, թատրոնի և այլ ստեղծագործական ոլորտների միջոցով հույզերի առաջացման, փոխանցման և վերապրման խնդիրներին։ Հանձնարարական նյութերի համակարգված ներկայացումը կարող է օգնել ընթերցողին ձևավորելու թեմայի վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում՝ միաժամանակ հնարավորություն տալով համադրելու գեղագիտական և հոգեբանական մոտեցումները։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև մարդու գեղագիտական պահանջմունքների, արժեքային կողմնորոշումների, ճաշակի ձևավորման և արվեստի սոցիալ-հոգեբանական նշանակության ուսումնասիրության համար։ Որպես մատենագիտական-տեղեկատու նյութ՝ այն կարող է ծառայել ինքնուրույն ընթերցանության, ուսումնական աշխատանքների, գիտական հետազոտությունների և թեմատիկ գրականության որոնման նպատակներին։ Այն հատկապես օգտակար է փիլիսոփայության, գեղագիտության, հոգեբանության, արվեստագիտության, գրականագիտության և մշակութաբանության ոլորտներում սովորողներին, դասավանդողներին, հետազոտողներին և մարդու հուզական աշխարհի ու արվեստի փոխհարաբերությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։