Իսրայելի պետություն

Պատմություն

Կիլիկյան Հայաստանը միջնադարյան հայկական պետականություն էր, որը գոյություն է ունեցել XI–XIV դարերում Կիլիկիայի տարածքում՝ Միջերկրական ծովի արևելյան ափին։ Այն ձևավորվեց այն ժամանակ, երբ սելջուկյան արշավանքների և Հայաստանի արևելյան տարածքների անկման հետևանքով բազմաթիվ հայեր տեղափոխվեցին Կիլիկիա և այնտեղ ստեղծեցին նոր քաղաքական ու մշակութային կենտրոն։ Կիլիկյան Հայաստանի հիմնադրման գործընթացում կարևոր դեր են ունեցել Ռուբինյանները, որոնց հիմնադիրն էր Ռուբեն I-ը։ Հետագայում պետությունը զարգացավ և դարձավ ուժեղ թագավորություն, հատկապես Լևոն II Մեծագործի օրոք, երբ Կիլիկյան Հայաստանը 1198 թվականին պաշտոնապես հռչակվեց թագավորություն։ Կիլիկյան Հայաստանը ունեցել է զարգացած պետական կառավարման համակարգ, բանակ և դիվանագիտություն՝ ակտիվ հարաբերություններ ունենալով Եվրոպայի խաչակրաց պետությունների և հարևան երկրների հետ։ Այն կարևոր դեր է խաղացել նաև առևտրի մեջ՝ լինելով կապող օղակ Արևելքի և Արևմուտքի միջև։ Մայրաքաղաքը սկզբում եղել է Տարսոնը և հետո՝ Սիսը, որը դարձել է քաղաքական և մշակութային կենտրոն։ Կիլիկյան Հայաստանում զարգացել են կրթությունը, գրականությունը, իրավունքը և ճարտարապետությունը։ Այդ շրջանում ստեղծվել են նաև կարևոր պատմագրական և իրավական աշխատություններ, որոնցից հայտնի է Մխիթար Գոշի իրավական ազդեցությունը և ժամանակի մշակութային զարգացումները։ Չնայած իր ուժեղությանը, Կիլիկյան Հայաստանը XIV դարում թուլացավ մոնղոլական արշավանքների, ներքին խնդիրների և մամլուքների հարձակումների հետևանքով, և վերջնականապես ընկավ 1375 թվականին։ Այսպիսով, Կիլիկյան Հայաստանը կարևոր դեր ունի հայոց պատմության մեջ՝ որպես պետականության շարունակություն, մշակութային զարգացման կենտրոն և միջազգային հարաբերությունների ակտիվ մասնակից միջնադարում։

Մշակույթ

Հակոբ Հովնաթանյան-ը նվիրված է 19-րդ դարի հայ նշանավոր դիմանկարիչ Հակոբ Հովնաթանյանի ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա արվեստի առանձնահատկություններին՝ ներկայացնելով այն որպես հայկական կերպարվեստի զարգացման կարևոր փուլ, աշխատությունում (կամ շարքում) դիտարկվում են Հովնաթանյանի դիմանկարային արվեստի հիմնական սկզբունքները՝ ճշգրիտ պատկերագրություն, հոգեբանական խորություն, կերպարների սոցիալական և մշակութային բնութագրում, ինչպես նաև արևելյան և եվրոպական գեղանկարչական ավանդույթների համադրումը նրա աշխատանքներում, ընդգծվում է նրա դերը Թիֆլիսի հայկական մշակութային միջավայրում, որտեղ նա ձևավորել է դիմանկարչական նոր դպրոց և մեծ ազդեցություն ունեցել ժամանակի արվեստի զարգացման վրա, միաժամանակ վերլուծվում է նրա ստեղծագործությունների գեղարվեստական լեզուն, գունային լուծումները և կոմպոզիցիոն առանձնահատկությունները, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Հովնաթանյանի արվեստը ոչ միայն անհատական ստեղծագործական նվաճում է, այլ նաև հայկական քաղաքային մշակույթի և ինքնության արտահայտման կարևոր ձևերից մեկը։

Մանկավարժություն

Տեսողության խանգարում ունեցող երեխայի դաստիարակությունը ծննդյան օրվանից մինչև 6 ամսական փուլում առանձնահատուկ մոտեցում է պահանջում, քանի որ այս ժամանակահատվածը վճռորոշ է երեխայի զգայական, հուզական և շարժողական զարգացման համար։ Քանի որ տեսողությունը սահմանափակ է կամ բացակայում է, մեծանում է լսողության, շոշափման, հոտառության և ձայնի միջոցով աշխարհի ճանաչման դերը։ Ծնողի և երեխայի միջև հուզական կապը հատկապես կարևոր է, քանի որ ձայնը, հպումը և ջերմությունը դառնում են հիմնական հաղորդակցման միջոցներ։ Երեխայի հետ հաճախ պետք է խոսել հանգիստ, մեղմ ձայնով, անվանել առարկաները և գործողությունները՝ ձևավորելով խոսքի նախադրյալներ և կողմնորոշում շրջապատում։ Ֆիզիկական շփումը՝ գրկելը, շոյելը և անվտանգ հպումները, օգնում են երեխային զգալ պաշտպանվածություն և վստահություն։ Կարևոր է նաև լսողական խթանումը՝ տարբեր ձայների, երաժշտության և ծնողների ձայների միջոցով, որպեսզի զարգանա լսողական ուշադրությունը և տարբերակման կարողությունը։ Շոշափողական զարգացման համար կարելի է օգտագործել տարբեր հյուսվածքներով խաղալիքներ, որոնք օգնում են երեխային ուսումնասիրել աշխարհը ձեռքերի միջոցով։ Օրվա ռեժիմի կայունությունը նույնպես կարևոր է, քանի որ կանխատեսելի միջավայրը երեխային տալիս է անվտանգության զգացում։ Անհրաժեշտ է հետևել, որ միջավայրը լինի անվտանգ և խթանող՝ առանց ավելորդ աղմուկի և վտանգավոր առարկաների։ Ծնողները պետք է աշխատեն նաև մասնագետների՝ մանկաբույժների և հատուկ մանկավարժների հետ, որպեսզի ապահովեն երեխայի զարգացման ճիշտ ուղղությունը։ Այս փուլում ճիշտ դաստիարակությունը նպաստում է երեխայի հուզական կայունությանը, վստահության ձևավորմանը և հետագա զարգացման հիմքերի ամրապնդմանը։

Պատմություն

Армяне (Народы и культуры) աշխատությունը ազգագրության և մշակութաբանության ոլորտի գիտահանրամատչելի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի պատմական ձևավորումը, մշակութային ինքնությունը և ավանդույթները, այն անդրադառնում է հայերի էթնոգենեզին, սոցիալական կառուցվածքին, լեզվական և կրոնական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև նյութական և հոգևոր մշակույթի հիմնական տարրերին՝ ընտանեկան սովորույթներ, ժողովրդական արվեստ, ճարտարապետություն և ավանդական կենսակերպ, գիրքը վերլուծում է նաև հայերի տարածվածությունը տարբեր երկրներում և սփյուռքի ձևավորման գործընթացները, միաժամանակ ընդգծելով ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմները պատմական տարբեր փուլերում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր ազգագրության, պատմության և մշակութաբանության ուսումնասիրության համար։

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ռուսալեզու մամուլի լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի վերլուծությանը՝ ուսումնասիրելով մամուլի լեզվի կառուցվածքային, բառապաշարային, ոճական և հաղորդակցական դրսևորումները։ Գրքում քննարկվում են ռուսերենով հրատարակվող պարբերականների լեզվական միջոցները, լրագրողական խոսքի ձևավորման սկզբունքները, հասարակական-քաղաքական, մշակութային և տեղեկատվական թեմաների ներկայացման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է բառապաշարի ընտրությունը, օտարաբանությունների կիրառությունը, արտահայտչական միջոցները, վերնագրերի կառուցման ձևերը և լեզվական ազդեցության մեխանիզմները՝ հաշվի առնելով Հայաստանի բազմալեզու տեղեկատվական միջավայրը։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են նաև ռուսերենի գործածության առանձնահատկությունները հայկական մամուլի շրջանակում, լեզվի և մշակույթի փոխազդեցությունը, ինչպես նաև լրագրողական տեքստերի դերը հանրային հաղորդակցության գործընթացներում։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, լրագրողների, հաղորդակցության մասնագետների, բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են ԶԼՄ-ների լեզվով, ռուսաց լեզվի կիրառությամբ Հայաստանում և ժամանակակից լրագրողական հաղորդակցության ուսումնասիրությամբ։

Մաթեմատիկա

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է մեկաչափ ֆոտոնային բյուրեղներում օպտիկական ազիմուտալ անհամասեռության երևույթի տեսական և փորձարարական վերլուծությանը՝ ընդգրկելով լույսի տարածման, բեկման և անդրադարձման առանձնահատկությունները պարբերական դիէլեկտրիկ կառուցվածքներում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է, թե ինչպես է նյութի անիզոտրոպիան և կառուցվածքային պարբերականության խախտումները ազդում էլեկտրամագնիսական ալիքների բաշխման վրա, ստեղծելով ազիմուտալ կախվածություն օպտիկական հատկությունների մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեկաչափ ֆոտոնային բյուրեղների մոդելավորմանը, որտեղ շերտերի հերթագայությունը և նրանց օպտիկական հաստությունների տարբերությունները առաջացնում են ֆոտոնային արգելված գոտիներ, իսկ կառուցվածքային անհամասեռությունները փոխում են այդ գոտիների սպեկտրալ դիրքը և լայնությունը։ Ուսումնասիրությունը ներառում է Մաքսվելի հավասարումների լուծման վրա հիմնված տեսական մոտեցումներ, ինչպես նաև թվային մոդելավորում՝ փոխանցման մատրիցների մեթոդի կիրառմամբ, ինչը թույլ է տալիս վերլուծել լույսի ինտենսիվության բաշխումը տարբեր անկյունային (ազիմուտալ) պայմաններում։ Աշխատությունը նաև քննարկում է ազիմուտալ անհամասեռության ազդեցությունը բևեռացման վիճակների վրա, անդրադարձման սպեկտրների փոփոխությունները և հնարավոր կիրառությունները օպտիկական ֆիլտրերի, սենսորների և ֆոտոնային սարքերի նախագծման մեջ։ Հատուկ ընդգծվում է, որ նման կառուցվածքային անիզոտրոպիան կարող է օգտագործվել որպես գործիք լույսի տարածման վերահսկման համար նանոֆոտոնիկ համակարգերում, ինչը բացում է նոր հնարավորություններ ինտեգրացված օպտիկական տեխնոլոգիաների զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է ֆոտոնային բյուրեղների օպտիկական վարքագծի ավելի խորքային պատկերացում՝ շեշտադրելով կառուցվածքային անհամասեռությունների և անկյունային կախվածությունների կարևոր դերը ժամանակակից ֆոտոնիկայում։