Սոլիտոնային և նմանատիպ երևույթները գերկարճ լազերային իմպուլսների բնութագրման և սպեկտրալ ինքնասեղմման համար

Գեղարվեստական հայ․

«Վերջին գիշերը» (Վահան Պետրոսյան) վեպը խորապես զգացմունքային ու դրամատիկ պատմություն է, որը շոշափում է մարդու հոգու մութ անկյունները, ճակատագրի անողոքությունն ու ներքին պայքարը։ Գիրքը ներկայացնում է հերոսների կյանքը՝ մի այնպիսի պահի, երբ թվում է՝ ամեն ինչ վերջացել է, և միայն մեկ գիշեր է մնում՝ փոփոխության կամ վերջի միջակայքում։ Պետրոսյանը շատ հզորորեն է նկարագրում հոգեբանական լարվածությունը՝ այն մարդկանց մեջ, ովքեր անցնում են կյանքի մեծ ճգնաժամերի միջով՝ կորուստ, սեր, հիասթափություն, խաբեություն։ Վեպի մթնոլորտը հաճախ մռայլ է, բայց նույն ժամանակ նաև լի է մարդկային ջերմությամբ՝ այն մարդկանց պատմություններով, ովքեր փորձում են գտնել ելք։ Գիրքը ցույց է տալիս, որ «վերջ» ասված պահը երբեմն միայն սկսվելու հնարավորություն է՝ եթե մարդը ունենա համարձակություն դիմակայել իր վախերին և ընդունել փոփոխությունը։ Հերոսների հետ ընթերցողը ապրում է նրանց ապրումները՝ զգում է նրանց ցավը, հույսը և ցանկությունը ապրել։ «Վերջին գիշերը» նաև խոսում է ժամանակի և հիշողության մասին՝ ինչպես անցյալը կարող է հետապնդել մարդուն, և ինչպես է նա փորձում ազատվել նրանից։ Պետրոսյանի ոճը պարզ է, բայց դիպուկ, և նա կարողանում է սիրտը բռնել մի փոքրիկ բառով կամ դրվագով։ Այս վեպը հարմար է նրանց համար, ովքեր սիրում են հայ ժամանակակից գրականություն, հոգեբանական դրամա և ուժեղ, զգացմունքային պատմություններ։ Կարճ ասած՝ «Վերջին գիշերը» պատմություն է մարդու մասին՝ երբ նա կանգնած է մի հատիկ անցման շեմին և պետք է ընտրի իր ճակատագիրը։ Հրատարակիչ - Դարակ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-9232-3-9

Գեղարվեստական հայ․

«Խրամատային գրառումներ»՝ Գուրգեն Խանջյանի ստեղծագործությունը, որը հաճախ դիտարկվում է որպես գրական գլուխգործոց, խորապես անդրադառնում է պատերազմի, մարդկային տառապանքի ու հոգեբանության հարցերին։ Այս վեպը, ինչպես անվանումն է հուշում, ներկայացնում է խրամատային կյանքը՝ պատերազմի դաշտում գտնվող զինվորների ներսի աշխարհը, նրանց ապրումները և պայքարը ոչ միայն արտաքին թշնամու, այլ նաև ներքին մղումների և հոգեբանական ճնշումների դեմ։ Խանջյանը «Խրամատային գրառումներ»-ում դիպուկ կերպով նկարագրում է պատերազմական իրավիճակները՝ մանրամասն անդրադառնալով պատերազմական խառնաշփոթին, մարդկային հերոսությանը, իսկ միաժամանակ՝ մարդկային խիզախության և փխրունության արտացոլմանը։ Գիրքը ներկայացնում է այն խորին հոգեբանական պայքարը, որը ապրում են պատերազմի մեջ գտնվող մարդիկ՝ իր բոլոր դրամատիզմով ու խճճվածությամբ։ Վեպի սյուժեն, հիմնականում, կենտրոնացած է զինվորների այն տառապանքների վրա, որոնք սկսվում են առաջին իսկ պահից՝ հենց առաջին խրամատին ընկնելուց։ Պատերազմի դաժանությունը, պատերազմում մահվան ու կյանքը շարունակելու պայքարը, կենցաղային նեղության մեջ հայտնված զինվորների հոգեկան տառապանքներն ու անհանգստությունները՝ բոլորը ներկայացված են Գուրգեն Խանջյանի խոր մտածողությամբ ու սուր, գրական դիտանկյունից։ Պատմությունը նաև քննարկում է այն էթիկական ու բարոյական հարցերը, որոնք առաջանում են պատերազմի ժամանակ։ Ինչպես պատերազմը ոչ միայն ֆիզիկական մահ է, այլ նաև հոգևոր մահ, երբ մարդը կորցնում է իր բարոյական compass-ը, իսկ իր գոյությունն այլևս դառնում է կասկածելի ու անորոշ։ Պատերազմում հայտնված զինվորներն են, որոնք մի պահ գտնում են իրենց մարդկային կերպարը՝ դիմակայելով այն անարդարությանը, որ տեղի է ունենում նրանց շուրջ։ Խանջյանը ստեղծում է այնպիսի մի պոլիտրոպ բանաստեղծական տարածք, որտեղ պատերազմն ունի կոպիտ ու աբստրակտ բնույթ՝ զուգակցված մարդկային խորը զգացմունքների և արժեքների հետ։ Արդյունքում՝ «Խրամատային գրառումները» ոչ միայն պատերազմի մասին պատմող վեպ է, այլ նաև մեծ պոեզիա՝ մարդկային գոյությունը հասկանալու, ցավի, սարսափի և իմաստի որոնման մասին։ Այս ստեղծագործությունը որպես պատմական վեպ, սրտատրոփ հետազոտում է պատերազմի հոգեբանական ու էթիկական ասպեկտները՝ դիտելով, թե ինչպես կարող է այն փոխել մարդու բնույթը և նրա աշխարհայացքը։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-76-503-7

Իրավաբանություն

Շորթման համար քրեական պատասխանատվության հիմնախնդիրները վերաբերում են այդ հանցակազմի իրավական սահմանազատման, ապացուցման, որակման և պատժի համաչափության հարցերին, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես տեսական քրեական իրավունքի, այնպես էլ դատական պրակտիկայի համար։ Շորթումը որպես հանցագործություն սովորաբար բնութագրվում է ուրիշի գույքը կամ գույքային իրավունքները բռնության սպառնալիքով, այլ հարկադրանքի միջոցներով կամ վախի մթնոլորտ ստեղծելով պահանջելու և ստանալու գործողություններով, սակայն դրա սահմանները հաճախ հատվում են հարակից հանցակազմերի՝ կողոպուտի, խարդախության կամ ինքնիրավչության հետ, ինչը բարդացնում է իրավական որակումը։ Հիմնախնդիրներից մեկը հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի հստակ տարանջատումն է, մասնավորապես՝ սպառնալիքի իրականության, հոգեբանական հարկադրանքի աստիճանի և տուժողի կամքի վրա ազդեցության գնահատումը։ Դատական պրակտիկայում հաճախ դժվար է ապացուցել սպառնալիքի կոնկրետ բնույթը և դրա պատճառական կապը գույքային փոխանցման հետ, ինչը կարող է հանգեցնել տարբեր մեկնաբանությունների և անհամաչափ դատական որոշումների։ Մյուս կարևոր խնդիրն է պատժի անհամաչափությունը՝ կապված շորթման տարբեր ձևերի ծանրության գնահատման հետ, որտեղ անհրաժեշտ է հստակ տարբերակել պարզ, ծանրացուցիչ և կազմակերպված խմբի կողմից իրականացված դեպքերը։ Բացի այդ, արդի պայմաններում աճում են նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների միջոցով կատարվող շորթման դեպքերը՝ կիբերշորթում (cyber extortion), ինչը նոր մարտահրավերներ է ստեղծում իրավական կարգավորման համար, քանի որ պահանջվում են թվային ապացույցների հավաքման և վերլուծության հատուկ մեթոդներ։ Կարևոր հիմնախնդիր է նաև տուժողների պաշտպանության արդյունավետ մեխանիզմների ապահովումը, որպեսզի նրանք չվախենան համագործակցել իրավապահ մարմինների հետ։

Կենսագրություն

«Վերոնիկան որոշում է մեռնել» Պաոլո Կոելյոյի հոգևոր-հոգեբանական նովելն է, որը պատմում է մի երիտասարդ կնոջ՝ Վերոնիկայի մասին։ Նա ունի ամեն ինչ՝ աշխատանք, ընտանիք, հաջողություն, բայց միևնույն է զգում է ներքին դատարկություն և որոշում է ինքնասպանության փորձ անել։ Սակայն այդ փորձը չի հաջողվում, և նա հայտնվում է հոգեբուժարանում՝ որտեղ բժիշկները հայտնաբերում են, որ նրա սիրտը արդեն չի կարողանում ավելի դիմանալ։ Այդ վայրում Վերոնիկան սկսում է նոր կյանք՝ հասկանալով, որ մահվան սահմանին գտնվելով՝ նա վերջապես սկսում է ապրել։ Նա սկսում է հարցնել ինքն իրեն՝ ինչ է իրականում նշանակում երջանկությունը, ազատությունը և կյանքը։ Հոգեբուժարանը նրա համար դառնում է մի վայր, որտեղ նա ճանաչում է մարդկանց՝ տարբեր անձնավորություններով և խնդիրներով, և հասկանում է, որ բոլորն էլ մի կերպ փախչում են իրենց իրականությունից։ Գիրքը խորապես քննարկում է այն հարցը, թե ինչու մարդը չի ապրում իր իրական ցանկություններով, և ինչպես հասարակական նորմերը, վախը և անցանկալի «ոչ»-ը խլում են կյանքի բնական հրճվանքը։ Վերոնիկան, գիտակցելով իր վերջը, սկսում է բացահայտել կյանքի փոքրիկ, բայց իսկական ուրախությունները՝ սիրո, ընկերության և ազատության արժեքը։ Գիրքը հուզիչ է, մտածելու տեղ տալիս և շատ մոտիվացնող՝ այն մարդկանց համար, ովքեր զգում են դատարկություն կամ չեն գտնում իրենց ուղին։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2021 ISBN - 978-9939-76-768-0

Մշակույթ

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայկական պանթեոններում տեղակայված հուշակոթողների տիպաբանական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ ընդգծելով դրանց ձևավորման պատմական զարգացումը, ճարտարապետական բազմազանությունը և մշակութային-հիշողական նշանակությունը։ Դիտարկվում են Երևանի Կոմիտասի անվան պանթեոնի, ինչպես նաև այլ քաղաքային և տարածաշրջանային հուշահամալիրների օրինակները, որտեղ ձևավորվել է ազգային հիշողության պահպանման և հանրային հարգանքի արտահայտման յուրահատուկ տարածք։ Աշխատանքում առանձնացվում են հուշակոթողների հիմնական տիպերը՝ դիմաքանդակային կոթողներ, հորիզոնական և ուղղահայաց ստելաներ, սարկոֆագային հուշարձաններ, ինչպես նաև խորհրդանշական կոմպոզիցիոն կառուցվածքներ, որոնք արտահայտում են հանգուցյալի հասարակական դերը և մշակութային նշանակությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գեղարվեստական ձևավորման տարրերին՝ քարի մշակման տեխնիկաներին, քանդակային լուծումներին, խորհրդանշական պատկերագրությանը և գրային հուշարձանների ձևավորմանը, որոնք միասին ձևավորում են հուշային միջավայրի ամբողջական գեղագիտական համակարգը։ Քննարկվում է նաև հայկական հուշակոթողային արվեստի կապը ավանդական ճարտարապետության, եկեղեցական քանդակագործության և ժամանակակից մոնումենտալ արվեստի հետ, ինչը թույլ է տալիս դիտարկել այս երևույթը որպես շարունակական մշակութային գործընթաց։ Ընդգծվում է, որ պանթեոնների հուշակոթողները ոչ միայն անհատական հիշատակի արտահայտություններ են, այլ նաև ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մշակութային արժեքների հանրային խորհրդանշական համակարգ, որը ձևավորում է քաղաքային մշակութային լանդշաֆտի կարևոր բաղադրիչ:

Սոցիոլոգիա

Հայաստանում, մասնավորապես Երևանի պետական համալսարանում (ԵՊՀ), հայաստանցի ուսանողների հանդուրժողականության մակարդակը օտարերկրացի ուսանողների նկատմամբ կարելի է դիտարկել որպես բազմագործոն սոցիալական երևույթ, որը ձևավորվում է մշակութային, կրթական, լեզվական և սոցիալական փոխազդեցությունների ազդեցությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, բարձրագույն կրթական միջավայրերում, այդ թվում ԵՊՀ-ում, ուսանողական հանրույթը համեմատաբար բաց է միջազգային շփումների նկատմամբ, քանի որ համալսարանը բազմազգ կրթական միջավայր է, որտեղ սովորում են տարբեր երկրների ուսանողներ, ինչը նպաստում է փոխըմբռնման և մշակութային փոխանակման զարգացմանը։ Հանդուրժողականության մակարդակը մեծապես կախված է ուսանողների անձնական փորձից, միջազգային շփումների հաճախականությունից և լեզվական պատրաստվածությունից։ Այն ուսանողները, ովքեր ունեն օտար լեզուների իմացություն և մասնակցում են միջազգային ծրագրերի կամ փոխանակման նախագծերի, սովորաբար ավելի բարձր մակարդակի հանդուրժողականություն և բացություն են ցուցաբերում օտարերկրացի ուսանողների նկատմամբ։ Միևնույն ժամանակ, սոցիալական միջավայրում երբեմն կարող են առաջանալ որոշակի կարծրատիպեր կամ մշակութային տարբերությունների ընկալման դժվարություններ, որոնք կարող են ժամանակավորապես ազդել փոխհարաբերությունների վրա։ Սակայն կրթական միջավայրը և համատեղ ուսումնական գործունեությունը հիմնականում նպաստում են այդ տարբերությունների հաղթահարմանը և համագործակցության ձևավորմանը։ ԵՊՀ-ում միջազգային ուսանողների ներկայությունը նաև խթանում է միջմշակութային հաղորդակցությունը, ինչը երկարաժամկետ առումով բարձրացնում է հանդուրժողականության ընդհանուր մակարդակը։ Բացի այդ, համալսարանի ակադեմիական քաղաքականությունը և միջազգային համագործակցության ծրագրերը ուղղված են բազմամշակութային միջավայրի զարգացմանը, ինչը ևս դրական ազդեցություն է ունենում ուսանողների վերաբերմունքի վրա։