Սոցիոմշակութային փոխակերպումներ և մարդաբանական ճգնաժամ

Պատմություն

Մլեհ Ռուբինյան. իշխանապետ Կիլիկիո հայոց աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Կիլիկյան Հայաստանի կարևորագույն քաղաքական գործիչներից և իշխանապետներից մեկի՝ Մլեհ Ռուբինյանի կյանքին ու գործունեությանը, այն ներկայացնում է 12-րդ դարի Կիլիկիայի քաղաքական իրավիճակը, ներքին իշխանական պայքարները և տարածաշրջանային ուժերի միջև բարդ հարաբերությունները, որոնց պայմաններում Մլեհը փորձել է ամրապնդել հայկական իշխանությունը և ապահովել պետության ինքնուրույնությունը, գիրքը վերլուծում է նրա ռազմական և դիվանագիտական քայլերը, հարաբերությունները հարևան մահմեդական և խաչակրաց պետությունների հետ, ինչպես նաև նրա իշխանավարման հակասական գնահատականները հայկական և օտար աղբյուրներում, միաժամանակ ներկայացնելով Կիլիկյան Հայաստանի պետականաշինական գործընթացների և միջնադարյան հայկական քաղաքական մտքի առանձնահատկությունները։

Աշխարհագրություն

Սա նյութագիտության և քիմիական տեխնոլոգիայի ոլորտին պատկանող գիտական և կիրառական հետազոտություն է, որը նվիրված է բնական և մոդիֆիկացված ցեոլիտների արդյունաբերական կիրառման հեռանկարների ուսումնասիրությանը, որտեղ վերլուծվում են ցեոլիտների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, իոնափոխանակման, ադսորբցիայի և կատալիտիկ հատկությունները, ինչպես նաև դրանց փոփոխման մեթոդները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել արդյունավետությունը տարբեր տեխնոլոգիական գործընթացներում, աշխատանքը ընդգրկում է ցեոլիտների կիրառությունը նավթաքիմիական արդյունաբերությունում, ջրի մաքրման և շրջակա միջավայրի պաշտպանական համակարգերում, գյուղատնտեսությունում և գազերի մաքրման տեխնոլոգիաներում, միաժամանակ դիտարկվում են նոր մոդիֆիկացիոն մեթոդներ՝ ներառյալ մակերեսային ակտիվացում և նանոկոմպոզիտային կառուցվածքների ստեղծում, որոնք հնարավորություն են տալիս ընդլայնել դրանց կիրառման ոլորտները և բարձրացնել արդյունաբերական գործընթացների արդյունավետությունն ու էկոլոգիական անվտանգությունը։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի և տնտեսության իրական հատվածի փոխազդեցության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ֆինանսական միջնորդության դերը տնտեսական աճի, ներդրումային ակտիվության և արտադրողականության զարգացման գործընթացներում։ Բանկային համակարգը հանդիսանում է տնտեսության ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրը, որն ապահովում է կապիտալի հոսքերի բաշխումը խնայողություններից դեպի արտադրական, առևտրային և ծառայությունների ոլորտներ։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է, թե ինչպես է բանկային վարկավորումը ազդում իրական հատվածի զարգացման վրա, մասնավորապես՝ փոքր և միջին ձեռնարկությունների ֆինանսավորման, արդյունաբերության արդիականացման և նորարարական ծրագրերի իրականացման համատեքստում։ Միաժամանակ վերլուծվում են նաև հակառակ կապերը՝ իրական տնտեսության վիճակի ազդեցությունը բանկային համակարգի կայունության, վարկային ռիսկերի և ֆինանսական միջնորդության արդյունավետության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մակրոտնտեսական գործոններին՝ տոկոսադրույքների քաղաքականությանը, գնաճին, փոխարժեքի տատանումներին և կենտրոնական բանկի կարգավորիչ դերին, որոնք էական ազդեցություն ունեն բանկային և իրական հատվածների փոխկապակցվածության վրա։ Հայաստանում առկա խնդիրների շարքում նշվում են ֆինանսավորման սահմանափակ հասանելիությունը, երկարաժամկետ վարկերի պակասը և իրական հատվածի ցածր ներդրումային կարողությունները։ Կատարելագործման ուղղություններում ընդգծվում են ֆինանսական միջնորդության խորացումը, կապիտալի շուկաների զարգացումը, բանկային ծառայությունների դիվերսիֆիկացումը և ռիսկերի կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների ներդրումը։ Այսպիսով, բանկային և իրական հատվածների փոխազդեցության արդյունավետ կարգավորումը դիտարկվում է որպես տնտեսական կայուն աճի և ֆինանսական համակարգի կայունության ապահովման կարևոր նախապայման։

Գեղարվեստական հայ․

«Վերջին խոսք» Եղիշե Չարենցի անպարտելի ու դրամատիկ ստեղծագործություններից է։ Այս բանաստեղծությունը մելանխոլիկ և խորիմաստ խոսք է՝ լի զգացմունքներով, հայ ժողովրդի գոյատևման ու պայքարի պատմությամբ։ Չարենցը իր ստեղծագործություններում հաճախ բացահայտում է կյանքը ոչ միայն որպես անհատական գոյություն, այլ նաև որպես ազգային, պատմական դառնություն, որը նրա մեջ բազմաթիվ խորհրդանիշներ ու ընկալումներ է պարունակում։ «Վերջին խոսք»-ը առաջին հերթին վերաբերելով Չարենցի սեփական կյանքի փորձառություններին, արտահայտում է գաղափարներ, որոնք կապվում են մահվան, կորուստների, տառապանքների և հայրենիքին տրված պարտավորության հետ։ Դա մաքրում է իրարանցման, ապրելու և դարավոր պատմության հետ կապված ամեն ինչ։ Բանաստեղծությունն իր բովանդակությամբ հանդես է գալիս որպես վերջին դրվագ՝ անձնական կամ ազգային կյանքի համար՝ դեպի մահ, դեպի անհուսություն կամ նոր սկիզբ։ Չարենցը մշտապես որոնում է իր վերջին խոսքը՝ խոսքը, որը դեռ պիտի տրվեր իր գոյության մեջ, բայց միևնույն ժամանակ, նա բախվում է նրա ծանրաբեռնվածության հետ՝ հասկանալով, որ պատմության մի զգալի մասը արդեն կկտրվի այն գաղափարներից, որոնք նա կուզեր հայտարարված լինեն։ Նրա վերջին խոսքը այս դեպքում կարող է լինել խորաթափանց հայացք դեպի սեր, հայրենիք, ինքնություն, իր մոլորակից դուրս՝ իր գոյության իրականությունը հասկանալու փորձ։ Չարենցը այս բանաստեղծության մեջ ցույց է տալիս, թե ինչպես մարդը կարող է մնալ հավատարիմ իր արժեքներին և երկրի նկատմամբ ունեցած սիրուն՝ նույնիսկ եթե այդ ճանապարհը ծանր, խորտակված և դժվարանցանելի է։ «Վերջին խոսք»-ը նաև միստիկ, պոետիկ արտահայտություն է, որն արտացոլում է Չարենցի ներաշխարհը՝ դրամատիկ անցյալով, պայքարներով ու հայացքներով դեպի ապագա։ Դա նրա մխիթարանքը՝ թեեւ խորամանկ և ցավոտ, բայց երբեմն անխուսափելի։ Հրատարակիչ - Հայագիտակ Հրատ. տարեթիվ - 2007 ISBN - 978-99941-980-5-4

Պատմություն

Armenia-ը Հարավային Կովկասում գտնվող հնագույն քաղաքակրթական կենտրոններից մեկն է, որը առանձնանում է իր բազմաշերտ պատմությամբ, հարուստ մշակութային ժառանգությամբ և ինքնատիպ ազգային ինքնությամբ։ Երկիրը գտնվում է լեռնային բարձրավանդակում և հայտնի է իր բարդ ռելիեֆով, որը զգալի ազդեցություն է ունեցել բնակեցման ձևերի, տնտեսական գործունեության և պատմական զարգացման վրա։ Հայաստանի տարածքը համարվում է աշխարհի ամենահին բնակեցված շրջաններից մեկը, որտեղ ձևավորվել են վաղ պետական կազմավորումներ և զարգացել են առաջավոր մշակութային ավանդույթներ։ Երկրի պատմությունը բնութագրվում է պետականության ձևավորման, կորուստների և վերականգնման բազմադարյա գործընթացներով, ինչպես նաև քրիստոնեության վաղ ընդունմամբ որպես պետական կրոն, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել մշակույթի և հասարակական կյանքի վրա։ Հայաստանը հայտնի է իր միջնադարյան վանքերով, ճարտարապետական հուշարձաններով, ձեռագրական մշակույթով և հարուստ գրական ավանդույթով, որոնք մինչև այսօր կարևոր դեր ունեն ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Ժամանակակից Հայաստանը զարգացող պետություն է, որը համադրում է պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից պետական կառավարման ու տնտեսական համակարգերի զարգացման փորձերը՝ պահպանելով իր առանձնահատուկ մշակութային դիմագիծը միջազգային միջավայրում։

Գրականություն

Իլիականը և հայկական մշակույթը գրականագիտական և մշակութաբանական ուսումնասիրություն է, որտեղ քննարկվում է Հոմերոսի «Իլիական» էպոսի ազդեցությունը և դրա ընկալման ձևերը հայկական մշակութային միջավայրում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են էպիկական մտածողության ընդհանրությունները, հերոսականության պատկերացումները, պատերազմի և պատվի գաղափարները՝ համեմատելով հին հունական էպոսի և հայկական պատմական-դյուցազնական ավանդույթների արտահայտությունները։ Հեղինակը փորձում է ցույց տալ, թե ինչպես են համաշխարհային էպիկական գրականության հիմնարար գաղափարները տարբեր մշակույթներում ստանում տեղական մեկնաբանություն և վերաիմաստավորում։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև թարգմանական ավանդույթներին, դասական գրականության ազդեցությանը հայկական մտքի զարգացման վրա, ինչպես նաև մշակութային փոխազդեցությունների գործընթացներին։ Նյութը ներկայացվում է համադրելով գրական վերլուծություն, պատմական համատեքստ և մշակութաբանական դիտարկումներ, ինչի շնորհիվ բացահայտվում է «Իլիական»-ի գաղափարական և գեղարվեստական կապը հայկական մտավոր ժառանգության հետ։