Հայ ժողովրդի պատմության քրեստոմատիա. հատոր 1

Գրականություն

Այս ստեղծագործությունը՝ Odyssey, համարվում է անտիկ հունական էպիկական պոեզիայի հիմնարար գործերից մեկը և ներկայացնում է հերոս Ոդիսևսի երկար ու վտանգավոր վերադարձը Տրոյական պատերազմից հետո դեպի հայրենիք՝ Իթակա։ Պոեմը կառուցված է բազմաթիվ արկածային և խորհրդանշական դրվագներից, որտեղ հերոսը բախվում է առասպելական արարածների, աստվածների միջամտության և մարդկային փորձությունների հետ։ Ստեղծագործության կենտրոնական թեմաներն են խելքը, համբերությունը, հավատարմությունը և մարդու պայքարը ճակատագրի դեմ։ Հեղինակը՝ Homer, վարպետորեն համադրում է հերոսական էպոսը և մարդկային հոգեբանական խորությունը՝ ստեղծելով պատմություն, որտեղ ճանապարհորդությունը դառնում է ինքնաճանաչման գործընթաց։ «Ոդիսականը» նաև արտացոլում է հին հունական աշխարհի արժեքները, ընտանիքի և հայրենիքի գաղափարների կարևորությունը, ինչպես նաև աստվածների և մարդկանց հարաբերությունների բարդ համակարգը՝ համարվելով համաշխարհային գրականության ամենաազդեցիկ ստեղծագործություններից մեկը։

Տնտեսագիտություն

Деньги, кредит, банки աշխատությունը տնտեսագիտության և ֆինանսական գիտությունների դասական ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է դրամական համակարգի, վարկավորման և բանկային գործունեության տեսական հիմքերը և գործնական կազմակերպման սկզբունքները, այն բացատրում է փողի էությունը, նրա գործառույթները և շրջանառության մեխանիզմները, ինչպես նաև վարկի ձևերը, տոկոսադրույքների ձևավորումը և վարկային հարաբերությունների կառուցվածքը, գիրքը անդրադառնում է բանկային համակարգի կազմակերպմանը, կենտրոնական և առևտրային բանկերի դերերին, ինչպես նաև ֆինանսական միջնորդության դերին տնտեսության մեջ, միաժամանակ ընդգրկելով դրամավարկային քաղաքականության հիմնական գործիքները և դրանց ազդեցությունը տնտեսական կայունության վրա, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր տնտեսագիտության, ֆինանսների և բանկային գործի ուսանողների ու մասնագետների համար։

Մաթեմատիկա

Պյութագորասը հին հունական փիլիսոփա, մաթեմատիկոս և գիտնական է, որը մեծ ազդեցություն է ունեցել ինչպես գիտության, այնպես էլ փիլիսոփայական մտածողության զարգացման վրա։ Նա համարվում է Պյութագորասյան դպրոցի հիմնադիրը, որտեղ միավորվում էին գիտական, կրոնափիլիսոփայական և բարոյական գաղափարներ։ Պյութագորասի ուսմունքի հիմքում ընկած էր այն գաղափարը, որ աշխարհը կառուցված է թվերի և մաթեմատիկական հարաբերությունների վրա, և հենց թվերն են տիեզերքի ներդաշնակության հիմքը։ Նրա կարծիքով ամեն ինչ՝ երաժշտությունը, բնությունը, տիեզերքը և մարդկային կյանքը, ենթարկվում են թվային օրենքների և համաչափության սկզբունքների։ Պյութագորասը մեծ ներդրում է ունեցել մաթեմատիկայի զարգացման մեջ, հատկապես հայտնի է նրա անվամբ կոչվող թեորեմը ուղղանկյուն եռանկյունների վերաբերյալ, որը մինչ այսօր օգտագործվում է երկրաչափության մեջ։ Նրա փիլիսոփայական ուսմունքում կարևոր տեղ ունի հոգու վերամարմնավորման գաղափարը, ըստ որի հոգին անմահ է և կարող է տեղափոխվել մեկ մարմնից մյուսը՝ տարբեր կյանքի փուլերում։ Պյութագորասը մեծ ուշադրություն էր դարձնում նաև բարոյական կյանքի կանոններին, ինքնակատարելագործմանը և կարգապահությանը՝ համարելով, որ մարդը պետք է ապրի ներդաշնակ և չափավոր կյանքով։ Նրա դպրոցում կարևոր էին լռությունը, խոհեմությունը, գիտելիքի որոնումը և հոգևոր մաքրությունը։ Պյութագորասի գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հին հունական փիլիսոփայության, հատկապես Պլատոնի ուսմունքի վրա, ինչպես նաև մաթեմատիկայի և գիտության զարգացման վրա ընդհանուր առմամբ։ Նրա անունը մինչ այսօր կապված է գիտության, թվաբանության և փիլիսոփայական մտածողության հիմնարար սկզբունքների հետ, իսկ նրա ուսմունքը շարունակում է ուսումնասիրվել որպես հին աշխարհի կարևոր գիտական և փիլիսոփայական ժառանգություն։

Գրականություն

Մխիթար Գոշ, Վարդան Այգեկցի աշխատությունը ներկայացնում է միջնադարյան հայ գրականության երկու նշանավոր մտածողների և առակագիրների՝ Մխիթար Գոշի և Վարդան Այգեկցու ստեղծագործական ժառանգությունը, որտեղ ընդգրկված են բարոյախրատական և դաստիարակչական բնույթի առակներ ու պատմություններ, որոնք պատկերավոր ձևով բացահայտում են մարդկային բնավորության ուժեղ և թույլ կողմերը, հասարակական հարաբերությունների խնդիրները և հոգևոր արժեքների կարևորությունը, ստեղծագործությունները կառուցված են խորհրդանշական կերպարների և առօրյա իրավիճակների միջոցով՝ ընթերցողին փոխանցելով իմաստություն, արդարության, ազնվության, խոհեմության և բարության գաղափարներ, միաժամանակ դրանք արտացոլում են միջնադարյան հայկական հասարակության աշխարհայացքը, կրոնական և բարոյական պատկերացումները, ինչպես նաև հայ գրական մտածողության զարգացման առանձնահատկությունները, պահպանելով իրենց գեղարվեստական և ուսուցողական նշանակությունը նաև ժամանակակից ընթերցողի համար։

Գեղարվեստական հայ․

«Հեքիաթներ ծաղիկների մասին»՝ Աննա Սաքսեի այս գիրքը ներկայացնում է մի շարք հեքիաթներ, որոնք կենտրոնացած են բնության ու ծաղիկների գեղեցկության շուրջ։ Սաքսեն խորը հուզականությամբ և գեղեցիկ պատկերներով միավորում է բուսական աշխարհի հրաշքները և մարդկային կյանքը՝ առաջ բերելով անմեղ և մանկական հուզմունքներ։ Գիրքն ունի մոգական, պատկերավոր ոճ՝ որում ծաղիկներն ունեն իրենց խորհրդանշական նշանակությունը։ Սաքսեն ծաղիկներին ներկայացնում է որպես խորհրդանիշ՝ կապելով նրանց մարդկանց կյանքին, բնության խճճվածությանը, անցյալին ու ներկային։ Ամեն մի հեքիաթ ունի իր խորքը և նպատակ ունի ընթերցողին մոտեցնել այն իրականությանը, որտեղ մաքուր սիրո, հարգանքի ու գեղեցկության տարրերը ամենուր են։ Բառերը նրա ստեղծագործություններում կարծես ծաղկում են՝ ինչպես ծաղիկները՝ խնամքով թրծված և եռացող մի փոքրիկ բնության կտոր։ Այս հեքիաթները հաճախ ստեղծվում են ոչ միայն որպես մանկական, այլև որպես մեծահասակների համար ուղղված պատմություններ, քանի որ պարունակում են կենսաբառարանական իմաստներ՝ ինչպես մարդկային հարաբերությունները, այնպես էլ բնության անմահ կենսատիրոջ հետ փոխկապակցվածությունը։ Ծաղիկները դարձնում են կյանքի դժվարությունները հարմարվողական ու գեղեցիկ՝ իրենց թարմությունը, գույնը և ձևերը տալով պատմություններին։ **«Հեքիաթներ ծաղիկների մասին»** գիրքը հայցում է սիրո, խոհեմության, ներողամտության ու խորը գեղեցկության մասին պատմությունները՝ համատեղելով ֆանտազիան ու մոգական էությունը, և այն դարձնում է հիշարժան ստեղծագործություն, որին բնորոշ է թեթևություն, ներդաշնակություն և տպավորիչ միտք։ Հրատարակիչ - Դարակ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-9939-885-04-9

Գրականություն

Հուզական և հոգեբանական շերտերով հարուստ գեղարվեստական ստեղծագործություն է, որտեղ հեղինակը անդրադառնում է մարդու ներաշխարհին, սիրո, կորստի, հիշողությունների և երջանկության փխրունության թեմաներին։ Գրքում ներկայացված են մարդկային ապրումներ, որոնք հաճախ հակասական են՝ ցավի ու ուրախության, հույսի ու հիասթափության, միայնության ու սիրո միջև։ Վերնագիրը խորհրդանշում է այն հազվագյուտ և խոր զգացողությունը, երբ երջանկությունը դառնում է այնքան ուժեղ, որ վերածվում է արցունքի, իսկ մարդկային հոգին բացահայտում է իր ամենանուրբ շերտերը։ Ջուլիետտա Մնացականյանը պատկերավոր և զգայական լեզվով ստեղծում է պատմություններ ու մտորումներ, որոնք ընթերցողին մղում են ինքնավերլուծության և սեփական զգացմունքների վերաիմաստավորման։ Ստեղծագործության մեջ մեծ տեղ ունեն հիշողությունները, մարդկային հարաբերությունների բարդությունը, ներքին պայքարը և հոգևոր վերածննդի գաղափարը։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են նույնիսկ ամենադժվար փորձությունները մարդուն բերել ներքին լույսի, սիրո և կյանքի արժեքի ավելի խոր գիտակցման։ Գիրքը առանձնանում է անկեղծ հուզականությամբ, քնարական շնչով և հոգեբանական նրբությամբ, ինչը այն դարձնում է ազդեցիկ ընթերցում զգայական և մտածող ընթերցողների համար։