Կենսաթաղանթների լիպիդային բաղադրամասերի փոխանակության կանոնավորումը նատրիումի թիոսուլֆատի ու էսենցիալեի ազդեցությամբ և նրանց արդյունավետությունը սուր լեյկոզի համալիր բուժման ժամանակ

Գրականություն

Պատմական-հոգեբանական և գաղափարական արձակ գործ է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է անհատի հոգևոր առաքելության գաղափարը՝ կենտրոնանալով այն մարդու կերպարի վրա, ով իր կյանքը դիտում է որպես ծառայություն բարձր արժեքներին, հավատքին կամ հասարակությանը։ Ստեղծագործության մեջ «առաքյալ» հասկացությունը չի սահմանափակվում կրոնական իմաստով, այլ ավելի լայն՝ բարոյական և գաղափարական իմաստ է ստանում՝ որպես ճշմարտություն տարածող, զոհողությունների գնով իր համոզմունքներին հավատարիմ մնացող անձի խորհրդանիշ։ Մուրացանը խորացնում է կերպարի ներաշխարհը՝ ցույց տալով նրա պայքարը կասկածների, հասարակական հակազդեցության և անձնական դժվարությունների դեմ, որոնց ընթացքում բացահայտվում է նրա հոգևոր ուժը և սկզբունքայնությունը։ Գործում կարևոր տեղ ունեն նաև հասարակության արձագանքները նման մարդկանց նկատմամբ՝ ընդգծելով, որ հաճախ հասարակությունը չի ընդունում կամ ուշ է գնահատում իր իրական «առաքյալներին»։ Լեզուն դասական է, գաղափարապես հագեցած և հոգեբանական խորությամբ, ինչը ստեղծագործությանը տալիս է ծանրակշիռ և խորհրդանշական բնույթ։ Ընդհանուր առմամբ «Առաքյալը»-ն կարելի է դիտարկել որպես բարոյական-փիլիսոփայական արձակ, որտեղ Մուրացանը բարձրացնում է ինքնազոհության, գաղափարին հավատարմության և մարդու առաքելության թեմաները։

Պատմություն

Իսրայել Օրին հայ ազգային-ազատագրական շարժման վաղ շրջանի կարևոր գործիչներից է, որը XVII–XVIII դարերի սահմանագծին փորձել է կազմակերպել Հայաստանի ազատագրումը օտար տիրապետությունից։ Նա ծնվել է 1658 թվականին և իր գործունեության ընթացքում մեծապես զբաղվել է դիվանագիտական աշխատանքով՝ փորձելով եվրոպական պետությունների աջակցությամբ հասնել հայկական պետականության վերականգնմանը։ Իսրայել Օրին համոզված էր, որ Հայաստանի ազատագրումը հնարավոր է միայն արտաքին ուժերի օգնությամբ, այդ պատճառով նա ակտիվ կապեր էր հաստատում եվրոպական արքունիքների հետ։ Նա ծառայել է տարբեր երկրներում՝ այդ թվում Գերմանիայում և Ֆրանսիայում, և փորձել է շահել նրանց քաղաքական շահագրգռվածությունը հայկական հարցի նկատմամբ։ Օրին մշակել է Հայաստանի ազատագրման մի քանի ծրագրեր, որոնցից առավել հայտնի է Պֆալցյան ծրագիրը, որը նախատեսում էր Հայաստանի ազատագրումը եվրոպական պետությունների ռազմական օգնությամբ։ Հետագայում նա այցելել է նաև Ռուսաստան՝ հանդիպելով Պետրոս Մեծի հետ և փորձելով ստանալ Ռուսաստանի աջակցությունը Հայաստանի ազատագրության գործում։ Չնայած նրա ծրագրերը անմիջական հաջողություն չունեցան, Իսրայել Օրին մեծ դեր ունեցավ հայկական ազգային-ազատագրական գաղափարախոսության ձևավորման մեջ և ճանապարհ հարթեց հետագա քաղաքական գործիչների համար։ Նրա գործունեությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի պատմության մեջ, քանի որ այն արտացոլում է ազգային անկախության գաղափարի զարգացման առաջին քայլերը։ Այսպիսով, Իսրայել Օրին համարվում է հայ ազգային-ազատագրական շարժման հիմնադիրներից մեկը, որի գործունեությունը նպաստեց Հայաստանի ազատագրության գաղափարի տարածմանը և միջազգային հարթակներում հայկական հարցի բարձրացմանը։

Պատմություն

Գիրքը ուսումնասիրում է Ջավախքի հայերի առօրյա կյանքը, սովորույթները, հավատալիքները, ինչպես նաև բանավոր ժողովրդական մշակույթը՝ երգերը, հեքիաթները և ասացվածքները։ Հիմնական բովանդակությունը․ Ազգագրական առանձնահատկություններ Տան կառուցվածք, ընտանիքի կազմակերպում, գյուղական կենցաղ և ավանդույթներ։ Արձանագրված սովորույթներ և ծեսեր Հարսանիքներ, ծնունդ, մահվան ծեսեր և տոնական ավանդույթներ։ Ժողովրդական բանարվեստ Հեքիաթներ, առակներ, երգեր, ասացվածքներ և բանահյուսական այլ ձևեր։ Հավատալիքներ և ավանդական պատկերացումներ Կրոնական և ժողովրդական հավատալիքների համատեղում։ Մշակութային ինքնություն Ջավախքի հայերի ազգային ինքնության պահպանման և զարգացման առանձնահատկությունները։

Պատմություն

Այս թեման վերաբերում է XX դարի սկզբի արևմտահայ մամուլի կարևոր օրինակներից մեկին՝ Զմյուռնիա քաղաքում հրատարակվող «Աշխատանք» պարբերականի էջերում 1910-1915 թվականներին քննարկվող ազգային ինքնության և դիմագծի պահպանման խնդիրներին։ Այդ հրապարակումներում արտացոլվում էին ժամանակի հայ համայնքի մտահոգությունները՝ կապված լեզվի, մշակույթի, կրթության և ազգային ինքնագիտակցության պահպանման հետ այն պայմաններում, երբ արտաքին քաղաքական և սոցիալական ճնշումները մեծ ազդեցություն էին ունենում համայնքային կյանքի վրա։ Պարբերականը կարևորում էր կրթական հաստատությունների դերը, մայրենի լեզվի գործածության ընդլայնումը, ինչպես նաև ազգային արժեքների փոխանցումը երիտասարդ սերնդին՝ դիտարկելով դրանք որպես հիմնական գործիքներ ինքնության պահպանման համար։ Միաժամանակ քննարկվում էին նաև ուծացման վտանգները և դրանց հակազդելու մշակութային ու հասարակական մեխանիզմները, որոնք պետք է ապահովեին ազգային դիմագծի շարունակականությունը սփյուռքյան և տեղական իրականության պայմաններում։

Գրականություն

Շիրվանզադեն հայ գրականության նշանավոր արձակագիրներից և դրամատուրգներից մեկն է, որի ստեղծագործությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ ռեալիստական գրականության պատմության մեջ։ Նրա իրական անունը Ալեքսանդր Մովսիսյան էր, սակայն գրական աշխարհում հայտնի դարձավ Շիրվանզադե գրական անունով։ Նա իր ստեղծագործություններում անդրադարձել է հասարակական անհավասարության, մարդու հոգեբանական պայքարի, սոցիալական խնդիրների և ընտանեկան հարաբերությունների թեմաներին։ Շիրվանզադեի գրականությունը առանձնանում է իրական կյանքի ճշգրիտ պատկերումով, կերպարների խոր հոգեբանական բացահայտմամբ և հասարակական երևույթների քննադատական ներկայացմամբ։ Նրա հերոսները տարբեր խավերի մարդիկ են՝ հարուստներ, աղքատներ, մտավորականներ և աշխատավորներ, որոնց միջոցով հեղինակը ներկայացնում է ժամանակի սոցիալական հակասությունները և մարդկային հարաբերությունների բարդությունը։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդու ներաշխարհին, նրա բարոյական արժեքներին և հասարակության ազդեցությանը մարդու ճակատագրի վրա։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ երևում են սիրո, ընտանեկան խնդիրների, նյութական շահերի և մարդկային արժանապատվության թեմաները, որոնք ներկայացվում են կենդանի ու պատկերավոր լեզվով։ Նա համարվում է հայ դրամատուրգիայի կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը, քանի որ նրա պիեսները մեծ ազդեցություն են ունեցել թատրոնի զարգացման վրա և մինչ այսօր բեմադրվում են տարբեր թատրոններում։ Շիրվանզադեի ստեղծագործությունները ոչ միայն գեղարվեստական արժեք ունեն, այլ նաև հասարակական և դաստիարակչական նշանակություն, քանի որ դրանք ընթերցողին ստիպում են մտածել արդարության, բարոյականության և մարդկային հարաբերությունների մասին։ Նրա գրական ժառանգությունը մեծ ազդեցություն է թողել հայ մշակույթի զարգացման վրա և շարունակում է հետաքրքրել նոր սերունդներին։ Շիրվանզադեի անունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ գրականության պատմության մեջ՝ որպես գրող, որը կարողացավ իր ստեղծագործություններով արտացոլել հասարակության իրական կյանքը և մարդու հոգևոր աշխարհը։

Գրականություն

Մխիթար Գոշ, Վարդան Այգեկցի աշխատությունը ներկայացնում է միջնադարյան հայ գրականության երկու նշանավոր մտածողների և առակագիրների՝ Մխիթար Գոշի և Վարդան Այգեկցու ստեղծագործական ժառանգությունը, որտեղ ընդգրկված են բարոյախրատական և դաստիարակչական բնույթի առակներ ու պատմություններ, որոնք պատկերավոր ձևով բացահայտում են մարդկային բնավորության ուժեղ և թույլ կողմերը, հասարակական հարաբերությունների խնդիրները և հոգևոր արժեքների կարևորությունը, ստեղծագործությունները կառուցված են խորհրդանշական կերպարների և առօրյա իրավիճակների միջոցով՝ ընթերցողին փոխանցելով իմաստություն, արդարության, ազնվության, խոհեմության և բարության գաղափարներ, միաժամանակ դրանք արտացոլում են միջնադարյան հայկական հասարակության աշխարհայացքը, կրոնական և բարոյական պատկերացումները, ինչպես նաև հայ գրական մտածողության զարգացման առանձնահատկությունները, պահպանելով իրենց գեղարվեստական և ուսուցողական նշանակությունը նաև ժամանակակից ընթերցողի համար։