ՀՀ ֆինանսական կայունության ապահովման արդի հիմնահարցերը

Արտասահմանյան գրականություն

«Ապրելու ժամանակը և մեռնելու ժամանակը» (Էրիխ Մարիա Ռեմարկ) ռոման է, որը խորությամբ անդրադառնում է մարդու կյանքի արժեքին և պատերազմի հետևանքներին։ Գիրքը ներկայացնում է այն թեման, թե ինչպես են մարդիկ փորձում գտնել կյանքում իմաստ և սեր, երբ շուրջը խաթարված է պատերազմը և անձնական կորուստները։ Ռեմարկը գրում է շատ մարդկային ու զգայուն լեզվով՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հերոսները պայքարում իրենց ներքին տագնապների և արտաքնապես քայքայված աշխարհի հետ։ Գրքում հաճախ հնչում է մի կարևոր հարց՝ ինչպես ապրել, երբ արդեն ոչինչ հաստատ չէ, և ինչպե՞ս պահպանել հոգու խաղաղությունը։ Ռեմարկը ներկայացնում է ոչ միայն պատերազմի դաժանությունը, այլև կյանքի փոքրիկ ուրախությունները՝ սեր, ընկերություն և հույս։ Նրա կերպարները սովորական մարդիկ են, ովքեր փորձում են պարզ մարդկային երջանկություն գտնել՝ նույնիսկ երբ ամեն ինչ շուռ է եկել։ Գիրքը խորը է, բայց միաժամանակ հասկանալի, քանի որ գրողը նկարագրում է մարդու հոգու պարզ, բայց ցավոտ իրականությունը։ «Ապրելու ժամանակը և մեռնելու ժամանակը» հաճախ հիշեցնում է, որ կյանքը թանկ է և յուրաքանչյուր պահ պետք է գնահատել։ Ռեմարկի պատմվածքը հուզական է, բայց չի թաքցնում նաև կյանքի բարդությունը և անհանգստությունը։ Այս ռոմանը հարմար է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են պատերազմի թեմայով, մարդու հոգեբանությամբ և կյանքի իմաստի փնտրտուքով։ Հրատարակիչ - Էդիթ Պրինտ Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-75-339-3

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը ներկայացնում է 1974 թվականի ապրիլ, մայիս և հունիս ամիսների համար կարևոր և հիշարժան իրադարձությունների, տոնակատարությունների, պետական և մշակութային կարևոր ամսաթվերի ինֆորմացիոն օրացույցը։ Գրքում ընդգրկված են քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական, գիտական, մշակութային և սպորտային իրադարձություններ, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության և աշխարհի կարևոր դրվագները՝ համեմատական նշումներ և օրագրային ձևով ներկայացված։ Յուրաքանչյուր ամսաթվի համար մատնանշվում է իրադարձության բնույթը, նշանակությունը և համատեքստը, ինչն ընթերցողին թույլ է տալիս արագ կողմնորոշվել և ստանալ համակարգված տեղեկատվություն։ Աշխատությունը օգտակար է ուսուցիչների, ուսանողների, հետազոտողների և հանրության լայն շրջանակների համար՝ պահելով ժամանակակից պատմության հիշողությունը և տրամադրելով հարմար միջոց հիշարժան իրադարձությունների տրակտավորման և վերլուծության համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքակրթության զարգացման հակասական կողմերի քննադատական վերլուծությանը՝ ընդգծելով այն սոցիալական, բարոյական և մշակութային երևույթները, որոնք հեղինակային մեկնաբանության մեջ դիտարկվում են որպես քաղաքակրթական առաջընթացի «մութ կողմեր»։ Հեղինակը քննարկում է հասարակական զարգացման ընթացքում ի հայտ եկող արժեքային ճգնաժամերը, անհավասարության խորացումը, բռնության և օտարման ձևերը, ինչպես նաև տեխնոլոգիական առաջընթացի և մարդկային հումանիտար արժեքների միջև առաջացող հակասությունները։ Գրքում քաղաքակրթության պատմությունը ներկայացվում է որպես բարդ և բազմաշերտ գործընթաց, որտեղ նյութական առաջընթացը միշտ չէ, որ համընկնում է բարոյական կամ սոցիալական առաջընթացի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից հասարակության խնդիրներին՝ զանգվածային մշակույթ, սպառողականություն, սոցիալական մեկուսացում և արժեքային համակարգերի փոփոխություն։ Հեղինակը կիրառում է քննադատական-փիլիսոփայական մոտեցում՝ փորձելով բացահայտել այն գործոնները, որոնք հանգեցնում են քաղաքակրթության ներքին հակասությունների սրմանը։

Մանկավարժություն

Методическое пособие посвящено использованию игровых методов обучения на уроках русского языка в начальных классах армянской школы и направлено на повышение эффективности усвоения языка у младших школьников; в работе рассматриваются теоретические основы игрового обучения, его психолого-педагогическое значение, а также практические приемы и виды дидактических игр, способствующих развитию речевых навыков, расширению словарного запаса, формированию грамматических умений и навыков устной и письменной речи; особое внимание уделяется адаптации игровых технологий к билингвальной образовательной среде, мотивации учащихся и созданию благоприятной языковой среды на уроках, а также приведены конкретные примеры упражнений и сценариев учебных игр.

Սոցիոլոգիա

Սոցիալական ժամանակի կազմակերպումը հասարակության և անհատի գործունեության ժամանակային կառուցվածքի ձևավորման գործընթաց է, որը վերաբերում է ժամանակի բաշխմանը աշխատանքի, կրթության, հանգստի, ընտանիքի, սոցիալական հարաբերությունների և այլ գործունեությունների միջև։ Այն արտացոլում է, թե ինչպես են մարդիկ և հասարակական ինստիտուտները կառավարում ժամանակը՝ սոցիալական կյանքի արդյունավետ կազմակերպման և նպատակների իրականացման համար։ Ժամանակը որպես սոցիալական ռեսուրս ունի մեծ նշանակություն, քանի որ այն սահմանափակ է և պահանջում է արդյունավետ օգտագործում՝ ինչպես անհատական, այնպես էլ հասարակական մակարդակներում։ Սոցիալական ժամանակի կազմակերպման հիմքում ընկած են հասարակության զարգացման մակարդակը, տնտեսական կառուցվածքը, մշակութային ավանդույթները և տեխնոլոգիական առաջընթացը։ Օրինակ՝ արդյունաբերական հասարակություններում ժամանակը խիստ կարգավորված է աշխատանքային գրաֆիկներով և արտադրական գործընթացներով, մինչդեռ հետինդուստրիալ հասարակություններում ավելի մեծ դեր է ստանում ճկուն աշխատանքային ժամանակը և անհատական ընտրությունը։ Սոցիալական ժամանակի կազմակերպումը կապված է նաև կյանքի ռիթմերի և սոցիալական ինստիտուտների՝ ընտանիքի, կրթական համակարգի, աշխատանքի շուկայի գործունեության հետ։ Այն կարգավորում է մարդկանց առօրյա կյանքը՝ սահմանելով աշխատանքի ժամերը, ուսման գործընթացի տևողությունը, հանգստի և ազատ ժամանակի օգտագործման ձևերը։ Ժամանակի ճիշտ կազմակերպումը կարևոր է նաև աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման, սոցիալական կարգուկանոնի ապահովման և անհատի կյանքի որակի բարելավման համար։ Ժամանակակից հասարակություններում տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացումը էապես փոխել է սոցիալական ժամանակի ընկալումն ու կազմակերպումը՝ հնարավորություն տալով ավելի ճկուն աշխատանքային պայմանների, հեռավար աշխատանքի և արագ հաղորդակցության։ Միևնույն ժամանակ, արագ տեմպերով կյանքի ռիթմը կարող է առաջացնել ժամանակի պակասի զգացում և սթրեսային իրավիճակներ, ինչը դարձնում է ժամանակի կառավարման հմտությունները ավելի կարևոր։ Այսպիսով, սոցիալական ժամանակի կազմակերպումը սոցիոլոգիական կարևոր կատեգորիա է, որը արտացոլում է հասարակության կառուցվածքը, մշակութային առանձնահատկությունները և տնտեսական զարգացման մակարդակը՝ միաժամանակ ազդելով անհատի կյանքի որակի և սոցիալական վարքագծի վրա։

Գրականություն

Վիրջինիա Վուլֆ-ի վեպերում ֆեմինիզմը դրսևորվում է որպես կանանց սոցիալական դիրքի, ներքին հոգեբանական աշխարհի և ինքնության կառուցման խնդիրների խորքային քննություն, որը միաժամանակ կապվում է մոդեռնիստական գրական տեխնիկաների հետ։ Նրա ստեղծագործություններում, ինչպիսիք են «Տիկին Դալլոուեյը» և «Դեպի փարոսը», կենտրոնական թեմա է կանանց կյանքի սահմանափակվածությունը հայրապետական հասարակության մեջ, որտեղ կրթության, ինքնաիրացման և հանրային մասնակցության հնարավորությունները հաճախ սահմանափակ են։ Վուլֆը հատուկ ուշադրություն է դարձնում նաև կանանց ներքին մենախոսությանը և գիտակցության հոսքի տեխնիկային՝ ցույց տալով, թե ինչպես են արտաքին սոցիալական ճնշումները ձևավորում նրանց ներաշխարհը։ Նրա ֆեմինիստական գաղափարները առավել հստակ արտահայտվում են «Սեփական սենյակ» էսսեում, որտեղ նա ընդգծում է տնտեսական անկախության և անձնական տարածքի անհրաժեշտությունը որպես ստեղծագործական ազատության նախապայման, ինչը նաև արտացոլվում է նրա վեպերի հերոսուհիների փորձառությունների մեջ։ Վուլֆի մոտ ֆեմինիզմը ոչ միայն սոցիալական քննադատություն է, այլ նաև գեղարվեստական ձևի միջոցով գիտակցության և ինքնության վերաիմաստավորում, որը խաթարում է ավանդական, տղամարդակենտրոն պատմողական կառուցվածքները և բացում նոր հնարավորություններ կանանց փորձառության ներկայացման համար։