Մաթևոսյանական ընթերցումներ

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը՝ «Հյուսիսափայլ» ամսագիր 1858–1864. մատենագիտություն, հանդիսանում է բիբլիոգրաֆիական բնույթի գիտական հրատարակություն, որը նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել 1858–1864 թվականներին Մոսկվայում լույս տեսած «Հյուսիսափայլ» (ռուս. «Юсисапайл») ամսագրի վերաբերյալ գրականությունը, հրապարակումները և աղբյուրները՝ ընդգծելով հայ նոր գրականության և մամուլի պատմության ուսումնասիրման համար դրանց գիտական արժեքը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է հավաքագրել, դասակարգել և մատենագիտական նկարագրությամբ ներկայացնել այն բոլոր նյութերը, որոնք առնչվում են այս կարևոր գրական-լուսավորական հանդեսի պատմությանը, գաղափարական ուղղությանը, հեղինակային կազմին և ազդեցությանը 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրվում են ամսագրի գործունեության հիմնական փուլերը, խմբագրական քաղաքականությունը (Ստեփանոս Նազարյանի ղեկավարությամբ), ինչպես նաև Միքայել Նալբանդյանի և այլ առաջադեմ մտավորականների մասնակցությունը, որոնք նպաստել են արևելահայ գրական լեզվի ձևավորմանը, լուսավորական գաղափարների տարածմանը և հասարակական քննադատության զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական նյութերի կազմակերպման սկզբունքներին՝ ըստ թեմաների, հեղինակների և հրատարակությունների տեսակների, ինչը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմել «Հյուսիսափայլի» վերաբերյալ գիտական գրականության ամբողջական շրջանակի մասին։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է ամսագրի պատմական և գաղափարական նշանակությունը՝ որպես 19-րդ դարի հայ առաջադիմական մամուլի առանցքային օղակ, որը կարևոր դեր է ունեցել ազգային-մշակութային վերածննդի գործընթացում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր գործիք է հայ մամուլի պատմության, գրականագիտության և մատենագիտության համար՝ նպաստելով «Հյուսիսափայլ» ամսագրի գիտական ուսումնասիրության համակարգմանը և խորացմանը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Ստեփանոս Տարոնացու՝ Ասողիկ մականունով հայտնի XI դարի պատմիչի «Համաշխարհային պատմություն» (Всеобщая история) աշխատության ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով միջնադարյան հայ պատմագրության, աղբյուրագիտության և պատմական մտածողության փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել Ստեփանոս Տարոնացու պատմագրական ժառանգությունը, նրա կողմից ներկայացված պատմական իրադարձությունների շրջանակը և դրանց գաղափարական ու մշակութային մեկնաբանությունները։ Ուսումնասիրվում է «Համաշխարհային պատմություն» աշխատության կառուցվածքը, որտեղ համադրվում են ինչպես համաշխարհային, այնպես էլ հայոց պատմության դրվագներ՝ սկսած աստվածաշնչյան ժամանակներից մինչև հեղինակի ժամանակակից շրջանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Տարոնացու պատմագրական մեթոդին, աղբյուրների օգտագործմանը, ժամանակագրական կառուցվածքին և պատմության աստվածաբանական ընկալմանը, որը բնորոշ է միջնադարյան քրիստոնեական պատմագիտությանը։

Պատմություն

Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն-ում 1956–1990 թվականներին մշակույթը զարգանում էր ուշ ստալինյան շրջանից հետո սկսված հարաբերական ազատականացման, ապա հետագա գաղափարական վերահսկողության պահպանման պայմաններում՝ ձևավորելով բարդ ու բազմաշերտ մշակութային պատկեր։ Այս շրջանում առանձնապես ակտիվ էր գրականությունը, կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը և կինոն, որտեղ մի կողմից շարունակվում էին սոցիալիստական ռեալիզմի պահանջները, իսկ մյուս կողմից աստիճանաբար աճում էր ազգային թեմաների, պատմական հիշողության և ինքնության արտահայտման ձգտումը։ Գրականության մեջ զարգանում էին ինչպես դասական ավանդույթներին հարող ստեղծագործություններ, այնպես էլ նոր սերնդի հեղինակների փորձերը՝ ավելի խորքային հոգեբանական և ազգային հարցադրումներ ներկայացնելու համար։ Կերպարվեստում և երաժշտությունում նկատվում էր ավանդական հայկական մոտիվների համադրություն ժամանակակից ձևերի հետ, իսկ թատրոնն ու կինոն դարձան հասարակական մտածողության վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր հարթակներ։ 1960–80-ականներին կրթության և մշակութային հաստատությունների ընդլայնումը, թանգարանների և հրատարակչությունների ակտիվությունը նպաստեցին մշակութային կյանքի աշխուժացմանը, սակայն այդ ամենը շարունակվում էր խիստ գաղափարական վերահսկողության պայմաններում, ինչը սահմանափակում էր լիարժեք ստեղծագործական ազատությունը։ 1980-ականների վերջում՝ վերակառուցման շրջանում, սկսվեց ավելի բաց քննարկումների և ազգային թեմաների ակտիվ վերաիմաստավորման փուլ, որը նախապատրաստեց անկախության շրջանի մշակութային անցումները։

Այլ առարկաներ

ՀՀ բանկային համակարգը Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական համակարգի հիմնական բաղադրիչն է, որը ապահովում է տնտեսության մեջ դրամական միջոցների շրջանառությունը, խնայողությունների կուտակումը, վարկավորման գործընթացը և ֆինանսական միջնորդության իրականացումը։ Այն կառուցված է երկաստիճան համակարգի սկզբունքով․ առաջին մակարդակում գտնվում է կենտրոնական բանկը՝ Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական բանկը, որը իրականացնում է դրամավարկային քաղաքականությունը, վերահսկում է բանկային համակարգի կայունությունը, սահմանում է ֆինանսական կարգավորումները և ապահովում է ազգային արժույթի՝ դրամի կայունությունը։ Երկրորդ մակարդակում գործում են առևտրային բանկերը, որոնք իրականացնում են անմիջական բանկային ծառայություններ՝ հաշիվների բացում, ավանդների ընդունում, վարկերի տրամադրում, վճարային համակարգերի սպասարկում և այլ ֆինանսական գործառնություններ։ ՀՀ բանկային համակարգը զարգացել է անկախությունից հետո՝ անցնելով անցումային փուլ, որի ընթացքում ձևավորվել է ժամանակակից բանկային օրենսդրություն և շուկայական հարաբերություններին համապատասխանող ֆինանսական կառույցներ։ Այս համակարգում կարևոր դեր ունեն նաև միջազգային համագործակցությունները, արտաքին ներդրումները և տեխնոլոգիական զարգացումները, որոնք նպաստում են բանկային ծառայությունների արդիականացմանը և հասանելիության ընդլայնմանը։ ՀՀ բանկային համակարգը նաև կարևոր նշանակություն ունի տնտեսական կայունության համար, քանի որ ապահովում է վճարային համակարգերի անխափան աշխատանքը, խթանում է ներդրումները և աջակցում է տնտեսական աճին։ Միևնույն ժամանակ այն ենթակա է ռիսկերի՝ կապված վարկային, շուկայական և արտարժութային գործոնների հետ, որոնք կարգավորվում են Կենտրոնական բանկի վերահսկողության և միջազգային բանկային ստանդարտների միջոցով։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Պարսկաստանի պատմության հարցերի արտացոլմանը XVII–XVIII դարերի հայ պատմիչների երկերում՝ այն դիտարկելով որպես հայ պատմագրության կարևոր ուղղություններից մեկը, որը միաժամանակ ունի ինչպես աղբյուրագիտական, այնպես էլ տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրության արժեք։ Նյութում վերլուծվում են այն հիմնական պատմական իրադարձությունները, որոնք ներկայացված են հայ հեղինակների մոտ՝ Սեֆյան Պարսկաստանի ներքին քաղաքական զարգացումները, հայ-պարսկական հարաբերությունները, պատերազմները և վարչական համակարգի առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմիչների՝ իրենց ժամանակի քաղաքական և սոցիալական իրականության ընկալման ձևերին, ինչպես նաև Պարսկաստանի վերաբերյալ տեղեկությունների փոխանցման մեթոդներին՝ վկայությունների, անձնական դիտարկումների և բանավոր ավանդության հիման վրա։ Քննարկվում են նաև տարբեր հեղինակների մոտեցումների տարբերությունները, որոնցում արտացոլվում են ինչպես ազգային-կրոնական տեսանկյունները, այնպես էլ քաղաքական շահերի ազդեցությունը պատմական նյութի մեկնաբանության վրա։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ XVII–XVIII դարերի հայ պատմիչների երկերը կարևոր աղբյուր են Պարսկաստանի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով վերականգնել տարածաշրջանային գործընթացների բազմաշերտ և համակողմանի պատկեր։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրություն, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։