Մշակութային իրազեկության զարգացումը Իրանի միջնակարգ դպրոցի անգլերենի դասարաններում

Հոգեբանություն

«Լաբիրինթոսից դուրս» գիրքը Սեմուել Ջոնսոնի հոգեբանական և փիլիսոփայական ստեղծագործությունն է, որտեղ նա քննարկում է մարդու անհատականության և մտավոր աշխարհի խորքային հարցերը՝ արտահայտելով մարդու ներքին պայքարի, ինքնազարգացման և իրականություն ընդունելու մարտահրավերները։ Գիրքը վերաբերում է այն խճճված ճանապարհներին, որոնցով մարդը անցնում է իր կյանքում՝ փորձելով գտնել սեփական ուղին և դուրս գալ հոգեբանական լաբիրինթոսից, որը կառուցված է տարբեր վախերից, ամոթից ու անհանգստությունից։ Ջոնսոնը փորձում է ցույց տալ, որ յուրաքանչյուր մարդ ինքն է պատասխանում իր ներքին դիլեմաներին՝ հասկանալով, թե որտեղ է գտնվում ճշմարտությունը, իսկ որտեղ՝ միայն խաբեություն։ Գրքում նա մանրամասնորեն նկարագրում է հոգեկան խոչընդոտները, որոնց շնորհիվ մարդիկ հաճախ չեն կարողանում բացահայտել իրենց իրական «ես»-ը և դուրս գալ փակուղուց։ Այս ստեղծագործությունը վերաբերում է ինքնազգացողության, կյանքին և արժեքներին վերաբերող դիլեմաների մասին, որոնք դժվարությունների, տագնապների կամ վախերի պատճառով մնում են անլուծելի։ Բայց այն նաև ներկայացնում է հույսի ու հնարավորության ուղին, երբ մարդը գտնում է իր ներքին ուժերը՝ դուրս գալու սեփական մտավոր լաբիրինթոսից։ Գիրքը ուժեղ տեքստ է ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ինքնաբառարանական վերլուծությամբ և իրենց հոգեբանական պրոբլեմների լուծմամբ։ Հրատարակիչ - Էդիթ Պրինտ Հրատ. տարեթիվ - 2022 ISBN - 978-9939-75-289-1

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է արաբական փոխառությունների ուսումնասիրությանը հայերենում՝ հատկապես հայրեններում և կաֆաներում (միջնադարյան բանաստեղծական ու կրոնական-գրական ձևերում)։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է արաբերենի ազդեցությունը հայերեն բառապաշարի ձևավորման վրա, փոխառությունների ներթափանցման պատմական ուղիները և դրանց կիրառման ոլորտները միջնադարյան գրական միջավայրում։ Աշխատությունում դիտարկվում են ինչպես ուղղակի փոխառությունները, այնպես էլ միջնորդ լեզուների միջոցով ներթափանցած բառային միավորները, որոնք արտացոլում են հայ-արաբական մշակութային և քաղաքական շփումների բազմաշերտ բնույթը։

Իրավաբանություն

Իրավական սովորույթները վարքագծի պատմականորեն ձևավորված կանոններ են, որոնք երկար ժամանակ կիրառվել են հասարակության մեջ և պետության կողմից ճանաչվելու արդյունքում ստացել են իրավական բնույթ։ Դրանք առաջանում են մարդկանց բազմակի և համանման գործողությունների կրկնման միջոցով և ամրապնդվում են որպես ընդունված վարքագծի նորմեր։ Իրավական սովորույթը դառնում է իրավունքի աղբյուր միայն այն դեպքում, երբ պետությունը կամ իրավական համակարգը ճանաչում է այն և ապահովում դրա կատարումը։ Այսպիսի նորմերը հաճախ ունեն ավանդական բնույթ և արտացոլում են հասարակության մշակութային, պատմական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Իրավական սովորույթների հիմնական դերն այն է, որ դրանք լրացնում են գրավոր իրավունքը՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ օրենքներում կան բացեր կամ անորոշություններ։ Դրանք օգնում են կարգավորել հասարակական հարաբերությունները ավելի ճկուն և բնական ձևով՝ հաշվի առնելով տեղական առանձնահատկությունները և հասարակական ընկալումները։ Շատ դեպքերում իրավական սովորույթները հատկապես կարևոր են այն ոլորտներում, որտեղ օրենքը չի կարող մանրամասն կարգավորել բոլոր իրավիճակները, օրինակ՝ առևտրային հարաբերություններում, ընտանեկան որոշ ավանդական հարցերում կամ տեղական ինքնակառավարման որոշ գործելակերպերում։ Իրավական սովորույթների նշանակությունը նաև այն է, որ դրանք նպաստում են իրավական համակարգի կայունությանը և հասարակության իրավական գիտակցության ձևավորմանը, քանի որ մարդիկ ավելի հեշտ են ընդունում այն կանոնները, որոնք արդեն երկար ժամանակ կիրառվել են իրենց միջավայրում։ Միևնույն ժամանակ, իրավական սովորույթները պետք է համապատասխանեն գործող սահմանադրությանը և օրենքներին, հակառակ դեպքում դրանք չեն կարող ճանաչվել որպես իրավական ուժ ունեցող նորմեր։ Ժամանակակից իրավական պետություններում սովորույթը հիմնականում հանդես է գալիս որպես երկրորդական իրավունքի աղբյուր, սակայն որոշ իրավական համակարգերում այն դեռևս ունի կարևոր դեր, հատկապես ընդհանուր իրավունքի երկրներում։ Այսպիսով, իրավական սովորույթները հանդիսանում են իրավունքի ձևավորման և զարգացման կարևոր տարր, որը ապահովում է իրավական համակարգի ճկունությունը, հասարակական հարաբերությունների արդյունավետ կարգավորումը և իրավական ավանդույթների պահպանումը։

Արտասահմանյան գրականություն

«Չքնաղ նոր աշխարհը» (Օլդոս Հաքսլի) ապագա-դիստոպիական վեպ է, որը պատկերում է մի աշխարհ, որտեղ մարդիկ ապրում են լիովին վերահսկվող, «հարմարավետ» հասարակության մեջ։ Հաքսլին ստեղծում է մի հասարակություն, որտեղ մարդկանց մեծ մասը ծնվում և դաստիարակվում է լաբորատորիայում՝ ըստ ծրագրավորված հասարակական կարգի, և նրանց համար նախատեսված է միայն հատուկ դեր ու կենսաձև։ Այստեղ խտրականությունը հիմնված է գենետիկության վրա՝ ամեն մեկը տեղադրված է իր դասակարգում, և ոչ ոք չի կարող իրականորեն ազատ կամ ինքնուրույն լինել։ Մարդիկ ապրում են ոչ թե սիրով կամ հոգևոր արժեքներով, այլ հաճույքով, սպորտով, թմրանյութով և մակերեսային ժամանցով՝ որպեսզի չխառնվեն մտածելու և հարցեր տալու։ Գիրքը քննադատում է տեխնոլոգիական զարգացումների և սպառողական հասարակության վտանգները, երբ մարդը վերածվում է միայն արտադրության և սպառման մասի։ Հաքսլին ցույց է տալիս, որ «խորհրդային երջանկությունը» իրականում կարող է լինել հոգու դատարկություն՝ առանց իմաստի, սիրո և ազատության։ Գիրքը նաև քննարկում է մարդու բնազդը՝ ազատ լինելու, ստեղծելու և սիրելու մասին, և ցույց է տալիս, որ դրանք չեն կարող երկար վերացվել։ «Չքնաղ նոր աշխարհը» համարվում է XX դարի ամենանշանավոր դիստոպիաներից մեկը, քանի որ էթիկապես և փիլիսոփայականորեն խոր է։ Այս վեպը հարմար է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են տեխնոլոգիաների, հասարակության և մարդու ապագայի մասին մտորումներով։ Գիրքը մղում է ընթերցողին մտածելու՝ ինչպիսի՞ն է իսկական ազատությունը և ինչո՞վ է այն փոխարինվում ժամանակակից հասարակությունում։ Հրատարակիչ - Զանգակ Հրատ. տարեթիվ - 2017 ISBN - 978-9939-68-564-9

Քիմիա

Ցիստեինի ջրասուլֆօքսիդային լուծույթներում մոլեկուլային փոխազդեցությունները և քիմիական փոխակերպումները ներկայացնում են բարդ հավասարակշռված համակարգ, որտեղ լուծիչի՝ ջրի և սուլֆօքսիդների (օրինակ՝ դիմեթիլսուլֆօքսիդի) առանձնահատկությունները զգալի ազդեցություն են ունենում ամինաթթվի իոնացման, կոնֆորմացիայի և ռեակտիվության վրա։ Ցիստեինը, ունենալով թիոլային (-SH), ամինային և կարբօքսիլային խմբեր, կարող է մասնակցել ինչպես ներամոլեկուլային, այնպես էլ միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների՝ ձևավորելով ջրածնային կապեր, դիպոլ-դիպոլային փոխազդեցություններ և երբեմն դիսուլֆիդային կապերի առաջացման նախադրյալներ։ Ջրային միջավայրում ցիստեինը հիմնականում գտնվում է զվիտեր-իոնային վիճակում, մինչդեռ սուլֆօքսիդների հավելումը կարող է փոխել լուծույթի դիէլեկտրիկ հատկությունները և բարձրացնել թիոլ խմբի նուկլեոֆիլ ակտիվությունը՝ նպաստելով օքսիդացման-վերականգնման գործընթացների փոփոխությանը։ Դիմեթիլսուլֆօքսիդի նման լուծիչները կարող են նաև կայունացնել որոշ միջանկյալ կառուցվածքներ՝ փոփոխելով ցիստեինի կոնֆորմացիոն հավասարակշռությունը և ազդելով նրա ագրեգացիոն վարքի վրա։ Քիմիական փոխակերպումների տեսանկյունից հնարավոր են թիոլ խմբի օքսիդացում դեպի դիսուլֆիդներ (ցիստին), ինչպես նաև ռեդուկցիոն հակադարձ գործընթացներ՝ կախված միջավայրի օքսիդավերականգնման պոտենցիալից։ Բացի այդ, լուծիչի ազդեցությամբ կարող են փոփոխվել ցիստեինի pKa արժեքները, ինչը ազդում է նրա իոնացման աստիճանի և ռեակտիվության վրա տարբեր pH պայմաններում։ Մոլեկուլային մակարդակում կարևոր դեր ունեն նաև լուծիչ-լուծվող նյութ փոխազդեցությունները, որոնք ձևավորում են հիդրատացման և սոլվատացման շերտեր՝ կարգավորելով էներգետիկ լանդշաֆտը և ռեակցիոն կինետիկան։ Ընդհանուր առմամբ, ցիստեինի ջրասուլֆօքսիդային համակարգերը ներկայացնում են բազմագործոն քիմիական միջավայր, որտեղ լուծիչի ֆիզիկաքիմիական հատկությունները էականորեն վերահսկում են մոլեկուլային վարքը, հավասարակշռությունները և քիմիական փոխակերպումների ուղղվածությունը։

Կենսագրություն

«Игрок» (հայերեն՝ «Խաղացողը») գիրքը ներկայացնում է մարդու հոգեբանությունը, որը կախված է խաղից՝ հատկապես ատրճանակային, քարտային կամ վարկային խաղերից։ Գիրքը կենտրոնանում է այն թեմայի վրա, թե ինչպես է մարդը միաժամանակ հույս, վախ, ագահություն և ինքնավստահություն զգում՝ խաղի ընթացքում։ Հերոսը կամ գլխավոր կերպարը հաճախ պատկերացվում է որպես սովորական մարդ, ով քայլ առ քայլ հայտնվում է խաղային կախվածության ու վտանգների աշխարհում։ Նա սկսում է խաղալ որպես «խաղի սիրահար», բայց շատ շուտ հասկանում է, որ խաղը ղեկավարում է իրեն, ոչ թե հակառակը։ Գիրքը ցույց է տալիս, թե ինչպես է խաղը քայքայում անձնական հարաբերությունները, ֆինանսական կայունությունը և մարդկային արժանապատվությունը։ Այն նաև անդրադառնում է այնպիսի թեմաների, ինչպիսիք են՝ վտանգի քմահաճույքը, «մեծ շահի» մասին երազանքը, ինչպես նաև հասարակության արձագանքը խաղային վարքագծին։ «Игрок»-ը սովորաբար ներկայացվում է որպես հոգեբանական վեպ, որը փորձում է բացահայտել կախվածության խորքերը և մարդու հոգու բարդ կառուցվածքը։ Գիրքը կարող է հուշել ընթերցողին, որ կյանքում ամենակարևորը հավասարակշռությունն է, իսկ «խաղի» վրա հիմնված կյանքը վերջում հանգեցնում է միայն կորուստների։ Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-75-253-2,