ՀՀ և ԼՂՀ հարկային համակարգերի փոխգործակցության մեխանիզմների կատարելագործման հիմնահարցերը

Economics

Նյութը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պետական բյուջեի մաքսային եկամուտների ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը և դրա արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Մաքսային եկամուտները պետական ֆինանսական համակարգի կարևոր բաղադրիչներից են, քանի որ դրանց միջոցով պետական բյուջե են մուտքագրվում արտաքին առևտրային գործառնությունների հետ կապված հարկային և մաքսային վճարներ։ Դրանց կայուն և արդյունավետ հավաքագրումը կախված է արտաքին առևտրի ծավալներից, ներմուծման և արտահանման կառուցվածքից, մաքսային վարչարարության արդյունավետությունից, հարկային և մաքսային օրենսդրության կիրառման որակից, ինչպես նաև մաքսային վերահսկողության տեխնիկական հնարավորություններից։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ մաքսային եկամուտների ձևավորման հիմնական աղբյուրներին, դրանց դինամիկային և պետական բյուջեի ընդհանուր եկամուտների մեջ ունեցած նշանակությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաքսային վարչարարության կատարելագործմանը, քանի որ արդյունավետ վերահսկողությունը պետք է միաժամանակ ապահովի ինչպես պետական եկամուտների ամբողջական հավաքագրումը, այնպես էլ արտաքին տնտեսական գործունեություն իրականացնող տնտեսավարողների համար կանխատեսելի և հնարավորինս պարզ ընթացակարգեր։ Եկամուտների ձևավորման բարելավման կարևոր ուղղություններից կարող են լինել մաքսային գործընթացների թվայնացումը, տվյալների փոխանակման ավտոմատացումը, ռիսկերի կառավարման համակարգերի կատարելագործումը, մաքսային արժեքի և ապրանքների դասակարգման վերահսկողության բարձրացումը և ստվերային շրջանառության նվազեցումը։ Թվային տեխնոլոգիաների ավելի լայն կիրառումը կարող է կրճատել վարչարարական ծախսերը, արագացնել մաքսային ձևակերպումները և միաժամանակ մեծացնել վերահսկողության ճշգրտությունը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև մաքսային մարմինների և այլ պետական կառույցների միջև տեղեկատվության արդյունավետ փոխանակումը, ինչը կարող է նպաստել ռիսկային գործարքների ավելի արագ բացահայտմանը և մաքսային խախտումների կանխարգելմանը։ Նյութում կարող է դիտարկվել նաև մաքսային քաղաքականության և արտաքին առևտրի զարգացման փոխկապակցվածությունը, քանի որ եկամուտների ավելացումը պետք է իրականացվի այնպես, որ չստեղծվեն անհարկի խոչընդոտներ օրինական տնտեսական գործունեության և միջազգային առևտրի համար։ Բարելավման ուղղությունների շարքում կարող են ընդգրկվել մաքսային ծառայողների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացումը, հակակոռուպցիոն մեխանիզմների ամրապնդումը, վերահսկողության թափանցիկության ավելացումը և մաքսային վճարների հաշվարկման ու վճարման գործընթացների պարզեցումը։ Կարևոր է նաև գնահատել ոչ միայն բյուջետային մուտքերի անվանական աճը, այլև դրանց հավաքագրման արդյունավետությունը, վարչարարության ծախսերը և տնտեսական գործունեության վրա ազդեցությունը։ Նման համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել մաքսային եկամուտների կառավարման այնպիսի համակարգ, որը համատեղում է պետական ֆինանսական շահերի պաշտպանությունը, օրինական արտաքին առևտրի խթանումը և գործարար միջավայրի բարելավումը։ Ընդհանուր առմամբ, թեման ուղղված է Հայաստանի մաքսային եկամուտների ձևավորման մեխանիզմների արդյունավետության բարձրացմանը և այնպիսի կառավարչական ու տեխնոլոգիական լուծումների բացահայտմանը, որոնք կարող են նպաստել պետական բյուջեի եկամուտների կայունությանը, մաքսային վարչարարության որակի բարելավմանը և հանրային ֆինանսների առավել արդյունավետ կառավարմանը։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի գեղարվեստական արձակի երգիծական առանձնահատկությունների և դրանց արտահայտման լեզվաոճական միջոցների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն հարցը, թե ինչպես են լեզվական և ոճական տարբեր հնարները ձևավորում երգիծական խոսքը, ստեղծում հումորային ու քննադատական ենթատեքստ և բացահայտում հեղինակի վերաբերմունքը հասարակական, բարոյական ու մարդկային երևույթների նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բառապաշարի ընտրությունը, խոսակցական և ժողովրդական լեզվական տարրերի կիրառությունը, դարձվածքները, փոխաբերությունները, համեմատությունները, չափազանցությունները, հեգնանքը, պարոդիան, հակադրությունը և այլ արտահայտչամիջոցներ, որոնց միջոցով ստեղծվում է երգիծական ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի կերպարների խոսքի ուսումնասիրությունը, քանի որ նրանց անհատական խոսելաձևը, բառապաշարը, կրկնությունները, արտահայտությունների ընտրությունն ու խոսքային վարքագիծը հաճախ դառնում են բնավորության բացահայտման և սոցիալական տիպերի ներկայացման կարևոր միջոցներ։ Հեղինակի արձակին բնորոշ է իրականության նկատմամբ սուր դիտողականությունը, հասարակական արատների քննադատությունը և մարդկային թերությունների բացահայտումը, իսկ լեզվական հնարների նպատակային կիրառումը հնարավորություն է տալիս համատեղել ծիծաղաշարժությունն ու քննադատական միտքը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն առումով, որ երգիծանքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բովանդակային երևույթ, այլև որպես լեզվական ու ոճական համակարգ, որտեղ բառի, արտահայտության, նախադասության կառուցվածքի և խոսքային իրավիճակի փոխազդեցությամբ ձևավորվում է բազմաշերտ իմաստ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության, հայոց լեզվի, ոճագիտության և գրականագիտության մասնագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և արևմտահայ գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին՝ առաջարկելով պատկերացում այն մասին, թե ինչպիսի լեզվական գործիքներով է հնարավոր ստեղծել ազդեցիկ երգիծական արձակ և միաժամանակ արտացոլել ժամանակաշրջանի հասարակական ու բարոյահոգեբանական խնդիրները։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է մանկապատանեկան տարիքի համար ստեղծված հայկական դաշնամուրային երաժշտության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ստեղծագործությունների մեկնաբանման և կատարողական խնդիրների առանձնահատկություններին։ Հետազոտության կենտրոնում հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների գեղարվեստական, երաժշտական և մանկավարժական արժեքն է, ինչպես նաև դրանց ճիշտ ընկալման և կատարողականորեն համոզիչ ներկայացման հարցերը։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել տարբեր ստեղծագործությունների ժանրային, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, մեղեդային լեզուն, ռիթմիկ կազմակերպումը, հարմոնիկ մտածողությունը, ազգային երաժշտական տարրերի կիրառումը և դրանց ազդեցությունը կատարողական մեկնաբանության վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մանկապատանեկան երաժշտության առանձնահատկությանը, քանի որ նման ստեղծագործությունները պետք է միաժամանակ ունենան գեղարվեստական արժեք և համապատասխանեն սովորողի տարիքային, տեխնիկական, երաժշտական և հոգեբանական հնարավորություններին։ Դաշնամուրի մեկնաբանման հարցերը դիտարկվում են կատարողի կողմից ստեղծագործության կերպարային և արտահայտչական բովանդակության բացահայտման տեսանկյունից՝ ներառելով հնչերանգի, դինամիկայի, ֆրազավորման, տեմպի, արտիկուլյացիայի, պեդալավորման և երաժշտական ձևի ընկալման խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև տեխնիկական դժվարությունների հաղթահարմանը, մատնադրության ընտրությանը, ձեռքերի և մատների աշխատանքի կազմակերպմանը, ռիթմիկ ճշգրտությանը և կատարողական հմտությունների աստիճանական զարգացմանը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ մանկապատանեկան դաշնամուրային երկացանկի հետ աշխատանքը միայն տեխնիկական պատրաստվածության ձևավորման գործընթաց չէ․ այն կարող է նպաստել ազգային երաժշտական մտածողության, գեղագիտական ճաշակի, ստեղծագործական երևակայության և երաժշտական ինքնուրույնության զարգացմանը։ Հայկական երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունների բացահայտումը կատարողին հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ ընկալելու ստեղծագործության ազգային բնույթը և համապատասխան կերպով փոխանցելու դրա գեղարվեստական բովանդակությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել դաշնամուրի ուսուցիչներին, կատարողներին, երաժշտական դպրոցների և քոլեջների դասավանդողներին, երաժշտագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և հայկական դաշնամուրային երաժշտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է մանկապատանեկան երկացանկի ընտրության, ուսուցման մեթոդների կատարելագործման և հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների կատարողական առանձնահատկությունների ավելի խորքային ընկալման համար։

Literature

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Վարդգես Օվյանի երգիծական պատմվածքների հավաքածուն, որտեղ հումորը, սատիրան և հուզական գունապնակն օգտագործվում են սոցիալական, քաղաքական և մարդկային փոխհարաբերությունների քննադատությանը: Գրքում արտացոլվում են հասարակական կյանքում առկա անհամաձայնությունները, սովորույթները, փոքրիկ քաղաքային ու գյուղական միջավայրերի առանձնահատկությունները, միաժամանակ ցուցադրվում է մարդու ներքին հոգեբանությունն ու առօրեական իրավիճակների զվարճալի ու առակային մեկնաբանությունները: Աշխատությունը աչքի է ընկնում իր լեզվական ճկունությամբ, սրամտությամբ և հասարակության ու անհատի վարքի նկատմամբ մտորող մոտեցմամբ, ընթերցողին առաջարկելով ոչ միայն ծիծաղելի իրավիճակներ, այլև վերլուծելու ու մտածելու հնարավորություն՝ մարդկային հարաբերությունների, սոցիալական արդարության և ժամանակակից կյանքի բարդությունների մասին:

Economics

Աշխատանքը նվիրված է կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների և ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ գիտելիքահենք հասարակության ձևավորման և զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտելիքի, նորարարության և տեղեկատվության դերի աճը փոխում է կազմակերպությունների գործունեության տրամաբանությունը և, հետևաբար, պահանջում է մարդկային ռեսուրսների կառավարման ավանդական մեթոդների վերանայում։ Եթե նախկինում աշխատակիցը հիմնականում դիտարկվում էր որպես արտադրական գործընթացի կատարող, ապա գիտելիքահենք միջավայրում նրա մասնագիտական գիտելիքները, ստեղծագործական կարողությունները, փորձը, նախաձեռնողականությունը և կազմակերպության ներսում գիտելիք ստեղծելու ու փոխանցելու ունակությունը դառնում են կազմակերպության մրցակցային առավելության կարևոր աղբյուրներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնական գործառույթները՝ աշխատուժի պլանավորում, աշխատակիցների հավաքագրում և ընտրություն, աշխատանքի հարմարվողականություն, վերապատրաստում և զարգացում, աշխատանքի արդյունքների գնահատում, վարձատրության և խրախուսման համակարգերի ձևավորում, կարիերայի կառավարում և աշխատակիցների պահպանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս գործառույթները փոփոխվում գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում, երբ կազմակերպություններին անհրաժեշտ են ոչ միայն նեղ մասնագիտական հմտություններ ունեցող, այլև շարունակաբար սովորելու, նոր գիտելիք յուրացնելու և փոփոխվող միջավայրին արագ հարմարվելու ունակ աշխատակիցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մարդկային կապիտալի զարգացման խնդիրը։ Տեխնոլոգիական առաջընթացի և աշխատանքի բովանդակության արագ փոփոխության պայմաններում աշխատակիցների գիտելիքներն ու հմտությունները կարող են արագ հնանալ, ուստի կազմակերպությունը պետք է ստեղծի շարունակական ուսուցման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններ։ Այս տեսանկյունից կարևոր են կազմակերպության ներսում ուսուցման համակարգերը, մենթորությունը, փորձի փոխանակումը, մասնագիտական վերապատրաստումները և ինքնակրթության խթանումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գիտելիքի կառավարմանը՝ որպես մարդկային ռեսուրսների կառավարման կարևոր բաղադրիչի։ Կազմակերպության համար նշանակություն ունի ոչ միայն աշխատակիցների գիտելիքների առկայությունը, այլև դրանց պահպանման, տարածման և արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունը։ Փորձառու աշխատակիցների հեռանալու դեպքում չկորցնելու համար կազմակերպությունը պետք է կարողանա փաստաթղթավորել և փոխանցել կուտակված գիտելիքը՝ ստեղծելով համագործակցության և գիտելիքի փոխանակման համապատասխան մշակույթ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև աշխատակիցների մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը։ Գիտելիքահենք միջավայրում միայն նյութական վարձատրությունը հաճախ բավարար չէ բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավման և պահպանման համար։ Մասնագիտական աճի հնարավորությունները, աշխատանքի ինքնուրույնությունը, ստեղծագործական նախաձեռնությունների խրախուսումը, կազմակերպության նպատակներին մասնակցության զգացումը, ճանաչումն ու բարենպաստ աշխատանքային միջավայրը կարող են դառնալ մոտիվացիայի կարևոր գործոններ։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև կազմակերպական մշակույթի դերը, քանի որ վստահության, համագործակցության, նորարարության և բաց հաղորդակցության վրա հիմնված միջավայրը նպաստում է գիտելիքի ազատ շրջանառությանը և աշխատակիցների ստեղծագործական ներուժի օգտագործմանը։ Գիտելիքահենք հասարակության անցման պայմաններում փոխվում է նաև ղեկավարի դերը․ կառավարչական մոտեցումը աստիճանաբար կարող է տեղափոխվել խիստ վերահսկողությունից դեպի առաջնորդություն, թիմերի զարգացում, աշխատակիցների ներուժի բացահայտում և մասնակցային որոշումների կայացում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև թվայնացման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարման վրա։ Թվային գործիքները հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել հավաքագրման, աշխատակիցների գնահատման, ուսուցման, հաղորդակցության և տվյալների վերլուծության բազմաթիվ գործընթացներ, սակայն միաժամանակ առաջացնում են նոր խնդիրներ՝ կապված աշխատակիցների թվային հմտությունների, տվյալների պաշտպանության, աշխատանքի ճկուն ձևերի և տեխնոլոգիական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև կազմակերպության և աշխատակցի շահերի հավասարակշռության ապահովումը։ Արդյունավետ մարդկային ռեսուրսների կառավարումը պետք է միաժամանակ նպաստի կազմակերպության արտադրողականության և մրցունակության բարձրացմանը և ստեղծի աշխատակիցների մասնագիտական ու սոցիալական զարգացման համար նպաստավոր պայմաններ։ Այս մոտեցումը մարդկային ռեսուրսները ներկայացնում է ոչ թե պարզապես որպես կազմակերպության ծախսային բաղադրիչ, այլ որպես ռազմավարական ակտիվ, որի զարգացումը կարող է երկարաժամկետ արժեք ստեղծել։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է գիտելիքահենք միջավայրում կազմակերպությունների համար մարդկային ռեսուրսների կառավարման առավել արդյունավետ մոտեցումների բացահայտման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել աշխատակիցների շարունակական զարգացման համակարգերի ներդրում, գիտելիքի կառավարման մեխանիզմների կատարելագործում, մոտիվացիայի ճկուն համակարգերի կիրառում, կազմակերպական մշակույթի զարգացում, տաղանդների կառավարման և մասնագիտական ներուժի պահպանման ռազմավարությունների մշակում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես կազմակերպության ռազմավարական կառավարման առանցքային ուղղություն և ցույց է տալիս, որ գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում կազմակերպության հաջողությունը մեծապես կախված է մարդկանց գիտելիքի, ստեղծագործական ներուժի և մասնագիտական կարողությունների արդյունավետ բացահայտումից, զարգացումից և կազմակերպության նպատակներին ծառայեցնելու կարողությունից։