Ստեփան Զորյանի գրական հայացքները

History

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի հին պատմության ուսումնասիրության համար օգտագործվող հիմնական աղբյուրների վերլուծությանը և համակարգմանը։ Հետազոտության նպատակն է ներկայացնել այն գրավոր, հնագիտական, վիմագրական, դրամագիտական և այլ աղբյուրները, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել Հայկական լեռնաշխարհի և Հայաստանի տարածքի հին շրջանի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային պատմությունը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հին հեղինակների երկերին, որոնք տեղեկություններ են հաղորդում Հայաստանի, նրա բնակչության, իշխանական կազմավորումների և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական իրադարձությունների մասին։ Կարող են ուսումնասիրվել ինչպես հայկական, այնպես էլ հունական, հռոմեական, պարսկական, ասորական և այլ ավանդույթների աղբյուրները՝ հաշվի առնելով դրանց ստեղծման ժամանակաշրջանը, հեղինակային դիրքորոշումները և պատմական տեղեկությունների արժանահավատության խնդիրները։ Առանձին նշանակություն ունեն հայկական պատմագրական աղբյուրները, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայոց պետականության, հասարակական հարաբերությունների, կրոնական պատկերացումների և մշակութային զարգացման տարբեր փուլերը։ Աղբյուրագիտական ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև հնագիտական նյութերի վերլուծությունը։ Բնակավայրերի, ամրոցների, դամբարանների, պաշտամունքային կառույցների և նյութական մշակույթի այլ հուշարձանների ուսումնասիրությունը լրացնում է գրավոր աղբյուրների տեղեկությունները և հնարավորություն տալիս վերականգնելու այն ժամանակաշրջանների պատմությունը, որոնց վերաբերյալ գրավոր վկայությունները սահմանափակ են։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել վիմագրություններին և արձանագրություններին, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում պետական կառավարման, տնտեսական հարաբերությունների, ռազմական գործունեության, շինարարության և կրոնական կյանքի մասին։ Դրամագիտական նյութերը նույնպես կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունեն՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու դրամաշրջանառությունը, առևտրատնտեսական կապերը, իշխանական խորհրդանիշները և առանձին ժամանակաշրջանների քաղաքական պատմությունը։ Աշխատանքում կարող են քննարկվել նաև աղբյուրների քննադատական ուսումնասիրության մեթոդները։ Տարբեր աղբյուրների համադրումը թույլ է տալիս բացահայտել դրանց միջև առկա ընդհանրություններն ու հակասությունները, ստուգել պատմական տեղեկությունների հավաստիությունը և խուսափել մեկ աղբյուրի տվյալների միակողմանի մեկնաբանությունից։ Կարևոր է նաև աղբյուրների ստեղծման պատմական միջավայրի ուսումնասիրությունը, քանի որ քաղաքական, կրոնական կամ գաղափարական հանգամանքները կարող էին ազդել դրանց բովանդակության և հեղինակների ներկայացրած գնահատականների վրա։ Հետազոտության շրջանակում աղբյուրները կարող են դասակարգվել ըստ ժամանակաշրջանի, ծագման, տեսակի և տեղեկատվական նշանակության՝ ստեղծելով Հայաստանի հին պատմության ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ ամբողջական աղբյուրագիտական համակարգ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առավել հստակ պատկերացնել Հայկական լեռնաշխարհի հին հասարակությունների զարգացումը, պետական կազմավորումների ձևավորումն ու փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարածաշրջանի ժողովուրդների միջև մշակութային և քաղաքական կապերը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ հայոց հին պատմության գիտական ուսումնասիրության համար՝ ապահովելով պատմական իրադարձությունների և գործընթացների վերականգնման բազմակողմ աղբյուրագիտական հիմք։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հնագետների, աղբյուրագետների, հայագետների, ուսանողների և հին Հայաստանի պատմությամբ հետաքրքրվող այլ հետազոտողների համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում նույնաբանական կառույցների հաղորդակցական և գործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով ոչ միայն որպես ձևականորեն կրկնվող լեզվական միավորներ, այլև որպես խոսքային հաղորդակցության մեջ որոշակի նպատակներ իրականացնող միջոցներ։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես կարող են բառային կամ կառուցվածքային կրկնության վրա հիմնված արտահայտությունները կոնկրետ համատեքստում ձեռք բերել լրացուցիչ իմաստներ և հաղորդել այնպիսի տեղեկատվություն, որը անմիջականորեն չի արտահայտվում դրանց բառային կառուցվածքով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խոսողի հաղորդակցական մտադրությանը, իրավիճակային համատեքստին, զրուցակիցների ընդհանուր գիտելիքներին և ենթադրվող տեղեկատվությանը, որոնց փոխազդեցությամբ ձևավորվում է նույնաբանական արտահայտության գործաբանական արժեքը։ Քննվում են նման կառույցների հնարավոր գործառույթները՝ պնդման ուժեղացում, գնահատականի արտահայտում, անխուսափելիության կամ ակնհայտության ընդգծում, համաձայնություն կամ հաշտեցում իրավիճակի հետ, հեգնանք, քննադատություն և խոսողի վերաբերմունքի այլ դրսևորումներ։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ձևական տրամաբանության տեսանկյունից տեղեկատվական նորություն չպարունակող կառուցվածքը բնական խոսքում կարող է ունենալ հարուստ հաղորդակցական բովանդակություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իմաստաբանության և գործաբանության փոխհարաբերությունը՝ պարզաբանելով, թե արտահայտության բառային նշանակությունը ինչպես է լրացվում համատեքստային ենթադրություններով և խոսքային եզրակացություններով։ Դիտարկվում է նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությունը միևնույն կառուցվածքի մեկնաբանության վրա, քանի որ տարբեր պայմաններում այն կարող է արտահայտել տարբեր վերաբերմունքներ և հաղորդակցական նպատակներ։ Հետազոտության նյութ կարող են ծառայել առօրյա խոսակցությունը, գեղարվեստական արձակը, հրապարակախոսությունը, զանգվածային հաղորդակցությունը և ժամանակակից անգլերենի այլ գործառական ոլորտներ։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու նույնաբանական կառույցների կառուցվածքային տեսակները և դրանց բնորոշ գործաբանական գործառույթները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իմաստաբանության, գործաբանության, խոսույթի վերլուծության և հաղորդակցական լեզվաբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով լեզվական կրկնության և համատեքստային իմաստաստեղծման փոխհարաբերությունը ժամանակակից անգլերեն հաղորդակցության մեջ։

Psychology

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է էքզիստենցիալ-հումանիստական մոտեցումների ազդեցությունը անձնային զարգացման վրա հիմնված ուսուցման համակարգի ձևավորման և կիրառման գործընթացներում Հայաստանի բարձրագույն կրթության ոլորտում՝ ընդգրկելով դրա պատմական զարգացումը, մեթոդաբանական հիմքերը և գործնական իրականացման տեխնոլոգիաները։ Հետազոտության մեջ անձնային զարգացումն ուսուցման համատեքստում դիտարկվում է որպես կրթական գործընթացի կենտրոնական նպատակ, որտեղ ուսանողը հանդես է գալիս ոչ միայն գիտելիքների ստացողի, այլև սեփական իմաստների ստեղծման, ինքնաճանաչման և արժեքային համակարգի ձևավորման ակտիվ սուբյեկտի դերում։ Աշխատությունը վերլուծում է էքզիստենցիալ փիլիսոփայության և հումանիստական հոգեբանության գաղափարական ազդեցությունները կրթական մոդելների վրա՝ ընդգծելով Կ. Ռոջերսի և Վ. Ֆրանկլի մոտեցումների դերը ուսանողի ներքին ազատության, պատասխանատվության և իմաստաստեղծ գործունեության զարգացման գործում։ Հայաստանի բարձրագույն կրթության համակարգի պատմական զարգացումը ներկայացվում է որպես փուլային գործընթաց՝ սկսած խորհրդային ավանդական դիդակտիկ մոդելներից մինչև անկախությունից հետո աստիճանաբար ձևավորվող ուսանողակենտրոն կրթական ռազմավարություններ, որոնք նպատակ ունեն բարձրացնել ուսուցման անհատականացված բնույթը և զարգացնել քննադատական մտածողությունը։ Մեթոդաբանական հատվածում քննարկվում են ուսանողակենտրոն, համագործակցային և ռեֆլեքսիվ ուսուցման մոտեցումները, ինչպես նաև դրանց ինտեգրումը կրթական ծրագրերի կառուցվածքում՝ ապահովելով ոչ միայն գիտելիքների փոխանցում, այլև անձի ամբողջական զարգացում։ Տեխնոլոգիական իրականացման մասում դիտարկվում են ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդները, նախագծային ուսուցումը, թվային կրթական միջավայրերի կիրառումը և մենթորական համակարգերը, որոնք նպաստում են ուսանողի ինքնուրույնության և ստեղծագործական ներուժի բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ էքզիստենցիալ-հումանիստական կրթական մոտեցումները Հայաստանի բարձրագույն կրթության համակարգում կարող են ծառայել որպես կարևոր հիմք կրթության որակի բարձրացման և անձի համակողմանի զարգացման ապահովման համար՝ հատկապես ժամանակակից գլոբալ կրթական մարտահրավերների պայմաններում։

History

Աշխատությունը նվիրված է Բիայնիլի-Ուրարտու պետության քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և հասարակական կառուցվածքի համալիր ուսումնասիրությանը՝ պատմական և հնագիտական աղբյուրների համադրման միջոցով։ Հետազոտության կենտրոնում մ.թ.ա. առաջին հազարամյակի առաջին կեսին Հայկական լեռնաշխարհում ձևավորված հզոր պետական կազմավորման զարգացման առանձնահատկություններն են, պետական կառավարման համակարգը, տարածքային ընդարձակումը, տնտեսական հիմքերը և հասարակության ներքին կառուցվածքը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր տեղ է հատկացվում սեպագիր արձանագրություններին, հնագիտական պեղումների նյութերին, ամրոցներին, բնակավայրերին, դամբարաններին, պաշտամունքային կառույցներին, կենցաղային առարկաներին, զենքերին և այլ նյութական վկայություններին, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել պետության և հասարակության կյանքի տարբեր կողմերը։ Աշխատությունը դիտարկում է պետական իշխանության կազմակերպման համակարգը և թագավորական իշխանության դերը՝ ուսումնասիրելով կենտրոնական կառավարման, վարչատարածքային բաժանման, ռազմական կազմակերպության և ենթակա տարածքների կառավարման մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետության ռազմական հզորությանը, ամրոցաշինությանը և ռազմավարական նշանակություն ունեցող բնակավայրերի ձևավորմանը, քանի որ ռազմական կառույցները կարևոր դեր են ունեցել ինչպես տարածքների վերահսկման, այնպես էլ տնտեսական և վարչական կենտրոնների պաշտպանության գործում։ Մեծ նշանակություն ունի նաև տնտեսական կյանքի ուսումնասիրությունը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են գյուղատնտեսության, ոռոգման համակարգերի, անասնապահության, արհեստների և առևտրի զարգացման հարցերը։ Հատկապես կարևոր են ջրանցքների և արհեստական ոռոգման համակարգերի կառուցումը, որոնք հնարավորություն էին տալիս ընդլայնելու մշակվող հողատարածքները և ապահովելու բնակչության ու պետական կառույցների տնտեսական պահանջները։ Հնագիտական նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու նաև արտադրական գործընթացները, մետաղագործությունը, խեցեգործությունը, շինարարական տեխնիկան և արհեստագործական մասնագիտացումները։ Հասարակության ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում սոցիալական շերտավորմանը, տարբեր խմբերի և համայնքների դիրքին, ռազմիկների, արհեստավորների, գյուղատնտեսական բնակչության և իշխանական վերնախավի փոխհարաբերություններին։ Կարևոր խնդիր է նաև կախյալ բնակչության և ռազմագերիների դերի բացահայտումը, քանի որ ռազմական արշավանքները և բնակչության տեղաշարժերը ազդեցություն էին ունենում պետության ժողովրդագրական ու տնտեսական գործընթացների վրա։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև կրոնական պատկերացումներին և պաշտամունքային համակարգին՝ ուսումնասիրելով աստվածությունների պաշտամունքը, տաճարների և սրբավայրերի նշանակությունը, արքայական իշխանության ու կրոնական գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Կրոնական համակարգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հոգևոր կյանքի դրսևորում, այլև որպես պետական իշխանության ամրապնդման և հասարակության կազմակերպման կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության պատմահնագիտական բնույթը թույլ է տալիս համադրել գրավոր աղբյուրների տվյալները նյութական մշակույթի վկայությունների հետ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել պետության իրական կյանքի մասին։ Այդ համադրությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ հնագույն հասարակությունների վերաբերյալ պահպանված գրավոր տեղեկությունները հաճախ ներկայացնում են իրադարձությունները իշխանական տեսանկյունից, մինչդեռ հնագիտական նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու առօրյա կյանքը, արտադրությունը, բնակավայրերի կառուցվածքը և սոցիալական հարաբերությունների տարբեր դրսևորումները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Բիայնիլի-Ուրարտուն ներկայացնում է որպես զարգացած պետական և հասարակական համակարգ ունեցող հին քաղաքական կազմավորում՝ ընդգծելով նրա կառավարման, տնտեսության, ռազմական կազմակերպության, կրոնական կյանքի և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Այն արժեքավոր է Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պատմության, Ուրարտուի պետականության և հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հնագետներին, արևելագետներին, հայագետներին, ուսանողներին և Հին Արևելքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Other Subjects

Աշխատությունը ներկայացնում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի և դրան հաջորդած տարիների ընթացքում Մերձավոր Արևելքի քաղաքական վերափոխումների պատմական քննությունը՝ կենտրոնանալով Օսմանյան կայսրության կազմալուծման, եվրոպական տերությունների ռազմավարական շահերի և տարածաշրջանում նոր քաղաքական սահմանների ու պետական համակարգերի ձևավորման գործընթացների վրա։ Պատմական զարգացումները դիտարկվում են միջազգային քաղաքականության, պատերազմի, գաղութային մրցակցության, դիվանագիտական բանակցությունների և տեղական քաղաքական շարժումների փոխազդեցության համատեքստում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Մեծ Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի քաղաքականությանը, ինչպես նաև այն համաձայնություններին, ծրագրերին ու վարչական լուծումներին, որոնց միջոցով եվրոպական տերությունները փորձում էին պատերազմից հետո կազմակերպել նախկին օսմանյան տարածքների կառավարումը։ Քննվում են արաբական տարածքներում տեղի ունեցող քաղաքական զարգացումները, արաբական ազգայնականության դրսևորումները, պատերազմի ընթացքում տրված քաղաքական խոստումների և հետպատերազմյան պայմանավորվածությունների միջև առաջացած հակասությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց արդյունքում Իրաքը, Սիրիան, Լիբանանը, Պաղեստինը և տարածաշրջանի այլ տարածքներ հայտնվեցին նոր քաղաքական ու վարչական համակարգերի շրջանակներում։ Ներկայացվում է նաև մանդատային կառավարման համակարգի ձևավորումը և դրա ազդեցությունը տարածաշրջանի հետագա քաղաքական զարգացման վրա։ Պատմական իրադարձությունների շարադրանքում կարևոր նշանակություն ունեն պետական գործիչների, դիվանագետների, զինվորականների և տեղական առաջնորդների գործունեությունը, քանի որ միջազգային պայմանավորվածությունները հաճախ ձևավորվում էին նրանց քաղաքական նպատակների, փոխադարձ մրցակցության և փոփոխվող ռազմավարական հաշվարկների պայմաններում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես պատերազմի ընթացքում ընդունված որոշումները և հետպատերազմյան բանակցությունները փոխեցին նախկին Օսմանյան կայսրության տարածքային ու քաղաքական կառուցվածքը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ նոր սահմանների և կառավարման համակարգերի ստեղծումը տեղի էր ունենում բազմազգ, բազմակրոն և սոցիալապես բազմաշերտ տարածաշրջանում, որտեղ արտաքին քաղաքական ծրագրերը հաճախ բախվում էին տեղական հասարակությունների նպատակների և քաղաքական շարժումների հետ։ Հեղինակային մեկնաբանությունը Մերձավոր Արևելքի հետագա հակամարտությունների մի շարք արմատներ կապում է հենց այս ժամանակաշրջանում ձևավորված քաղաքական պայմանավորվածությունների և կառավարման համակարգերի հետ, ինչը պատմագիտական քննարկումների առարկա է և կարող է համադրվել տարածաշրջանի պատմության վերաբերյալ այլ մեկնաբանությունների հետ։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է Առաջին համաշխարհային պատերազմի մերձավորարևելյան հետևանքների, Օսմանյան կայսրության անկման, եվրոպական դիվանագիտության և ժամանակակից Մերձավոր Արևելքի քաղաքական քարտեզի ձևավորման պատմությունը ուսումնասիրելու համար։

Economics

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արտահանման վարկերի ապահովագրության կառուցակարգերի ձևավորման, զարգացման և կատարելագործման հիմնախնդիրներին։ Աշխատությունը ներկայացրել է Վարազդատ Գագիկի Կարապետյանը՝ տնտեսագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման նպատակով, «Ֆինանսներ, հաշվապահական հաշվառում» մասնագիտությամբ, իսկ հրապարակային պաշտպանությունը նախատեսված էր 2014 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Հայ-ռուսական համալսարանում։ Գիտական ղեկավարը տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Էդվարդ Մարտինի Սանդոյանն էր։ Ուսումնասիրության հիմնական խնդիրը արտահանման ֆինանսավորման հետ կապված ռիսկերի նվազեցման այնպիսի մեխանիզմների բացահայտումն է, որոնք կարող են նպաստել հայկական կազմակերպությունների արտահանման գործունեության ընդլայնմանը։ Արտահանման գործարքները սովորաբար ենթադրում են ժամանակային տարբերություն ապրանքի կամ ծառայության մատակարարման և դրա դիմաց վճարման միջև, ինչի հետևանքով արտահանողը կարող է ենթարկվել գնորդի չվճարման, վճարման ուշացման, քաղաքական կամ տնտեսական անկայունության, արժութային տատանումների և այլ ռիսկերի։ Այս պայմաններում արտահանման վարկերի ապահովագրությունը կարող է հանդես գալ որպես ֆինանսական պաշտպանության գործիք՝ նվազեցնելով արտահանողի հնարավոր կորուստները և բարձրացնելով արտաքին շուկաներ դուրս գալու պատրաստակամությունը։ Թեմայի կարևորությունը Հայաստանի համար պայմանավորված է նաև արտահանման՝ տնտեսական աճի և տնտեսության դիվերսիֆիկացման գործում ունեցած նշանակությամբ։ Հայաստանի պետական տնտեսական քաղաքականության փաստաթղթերում արտահանման ծավալների և անվանացանկի ընդլայնումը դիտարկվել է որպես կարևոր ուղղություն, հատկապես մշակող արդյունաբերության և ծառայությունների ոլորտներում։ Միաժամանակ ընդգծվել է արտահանող կազմակերպությունների համար աջակցության նոր գործիքների և համապատասխան ինստիտուցիոնալ կարողությունների զարգացման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության առանցքային հասկացություններից մեկը արտահանման վարկն է։ Այն հնարավորություն է տալիս արտահանողին կամ արտաքին գնորդին ֆինանսական միջոցներ ստանալ արտահանման գործարքի իրականացման համար, սակայն վարկային հարաբերությունների առկայությունը ստեղծում է լրացուցիչ ռիսկեր։ Եթե օտարերկրյա գնորդը չի կատարում իր վճարային պարտավորությունները, արտահանողը կարող է հայտնվել ֆինանսական դժվարությունների մեջ՝ անկախ նրանից, որ ապրանքը կամ ծառայությունն արդեն մատակարարվել է։ Ապահովագրական մեխանիզմի միջոցով այդ ռիսկի մի մասը կարող է փոխանցվել մասնագիտացված ապահովագրական կառույցին։ Արտահանման վարկերի ապահովագրության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն կարող է ներառել ոչ միայն սովորական առևտրային ռիսկերը, այլև որոշակի ոչ առևտրային կամ քաղաքական ռիսկեր։ Առևտրային ռիսկերի շարքում կարող են դիտարկվել օտարերկրյա գնորդի անվճարունակությունը, պարտավորությունների չկատարումը կամ վճարման երկարատև ուշացումը։ Քաղաքական ռիսկերը կարող են կապված լինել ներմուծող երկրի քաղաքական անկայունության, արժութային սահմանափակումների, պետական որոշումների կամ այլ արտակարգ իրավիճակների հետ։ Նման ռիսկերի համադրումը հատկապես կարևոր է արտաքին շուկաներում գործող փոքր և միջին ձեռնարկությունների համար, որոնք հաճախ չունեն ռիսկերի ինքնուրույն կառավարման բավարար ֆինանսական հնարավորություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը արտահանման վարկերի ապահովագրության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի ձևավորումն է։ Արդյունավետ համակարգի համար անհրաժեշտ է հստակ սահմանել ապահովագրողի, արտահանողի, ֆինանսական կազմակերպության և օտարերկրյա գնորդի փոխհարաբերությունները, ապահովագրական ծածկույթի պայմանները, ռիսկերի գնահատման սկզբունքները, փոխհատուցման կարգը և կողմերի պարտավորությունները։ Այսպիսի կառուցակարգի նպատակն է ստեղծել կանխատեսելի միջավայր, որտեղ արտահանողը կարող է արտաքին շուկա մուտք գործել՝ իր առևտրային և ֆինանսական ռիսկերի մի մասը կառավարելի դարձնելով։ Թեմայի կարևոր բաղադրիչ է նաև արտահանման վարկերի ապահովագրության և բանկային վարկավորման փոխկապակցվածությունը։ Երբ վարկատուն գիտի, որ արտահանման գործարքից բխող որոշակի ռիսկեր ապահովագրված են, վարկավորման ռիսկի գնահատումը կարող է բարելավվել։ Այդ հանգամանքը տեսականորեն կարող է նպաստել արտահանող կազմակերպությունների համար ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության բարձրացմանը և վարկավորման պայմանների բարելավմանը։ Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության փաստաթղթերում ևս ընդգծվել է իրական հատվածի համար ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության և գործիքների բազմազանության մեծացման անհրաժեշտությունը, այդ թվում՝ վարկային երաշխավորությունների և ապահովման ավելի ճկուն մեխանիզմների միջոցով։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր երկրներում արտահանման վարկերի ապահովագրությունն իրականացվում է մասնագիտացված պետական կամ մասնավոր կառույցների միջոցով, որոնք արտահանողներին պաշտպանում են արտաքին առևտրի որոշակի ռիսկերից։ Այդ կառույցների փորձի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն սկզբունքները, որոնք կարող են կիրառելի լինել Հայաստանի պայմաններում՝ հաշվի առնելով երկրի արտահանման կառուցվածքը, տնտեսության չափը, արտաքին շուկաների աշխարհագրությունը և ֆինանսական համակարգի առանձնահատկությունները։ Հայաստանի համար նման համակարգի զարգացումը կարող է հատկապես կարևոր լինել արտահանման ուղղությունների դիվերսիֆիկացման տեսանկյունից։ Եթե կազմակերպությունները կարողանան ավելի արդյունավետ կառավարել օտարերկրյա գնորդների հետ գործարքների ռիսկերը, նրանց համար կարող են հասանելի դառնալ նոր շուկաներ և գործընկերներ։ Սա կարող է նվազեցնել առանձին շուկաներից կախվածությունը և նպաստել արտահանման ավելի կայուն կառուցվածքի ձևավորմանը։ Արտահանման վարկերի ապահովագրության համակարգը կարող է նաև նպաստել արտաքին ներդրումների և միջազգային տնտեսական կապերի զարգացմանը։ 2012 թվականին Հայաստանի քաղաքական-տնտեսական օրակարգում քննարկվում էր արտահանման վարկերի և ներդրումների ապահովագրության պետական գործակալության ստեղծման գաղափարը, ինչպես նաև արտահանող կազմակերպությունների կողմից օտարերկրյա գործընկերներին տրամադրվող ապրանքային վարկերի ապահովագրության իրականացումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվող թեման արտացոլում է Հայաստանի ֆինանսական ենթակառուցվածքի զարգացման և արտահանման խթանման համար նոր գործիքների որոնման ժամանակաշրջանի կարևոր խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ապահովագրական համակարգի ֆինանսական կայունության խնդրին։ Ապահովագրական կառույցը պետք է կարողանա գնահատել յուրաքանչյուր գործարքի ռիսկայնությունը, սահմանել համապատասխան ապահովագրավճար, ձևավորել բավարար պահուստներ և կառավարել միաժամանակ բազմաթիվ արտահանման գործարքներից առաջացող հնարավոր կորուստները։ Հետևաբար անհրաժեշտ է մշակել ռիսկերի գնահատման մեթոդաբանություն, որը հաշվի կառնի ոչ միայն արտահանող կազմակերպության ֆինանսական վիճակը, այլև օտարերկրյա գնորդի, երկրի և կոնկրետ շուկայի առանձնահատկությունները։ Կարևոր է նաև պետական աջակցության և շուկայական մեխանիզմների հարաբերակցության հարցը։ Եթե արտահանման վարկերի ապահովագրությունը ամբողջությամբ հիմնված է պետական միջոցների վրա, կարող են առաջանալ բյուջետային և բարոյական ռիսկերի խնդիրներ։ Մյուս կողմից՝ միայն մասնավոր ապահովագրական համակարգը կարող է բավարար չափով չծածկել բարձր քաղաքական կամ համակարգային ռիսկերը։ Հետևաբար ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից մեկը կարող է լինել այնպիսի համակցված մոդելի ձևավորումը, որը միաժամանակ կապահովի շուկայի արդյունավետությունը, պետական աջակցության նպատակային կիրառումը և ապահովագրական համակարգի ֆինանսական կայունությունը։ Արտահանման վարկերի ապահովագրությունը կարող է նաև ազդեցություն ունենալ հայկական արտադրողների մրցունակության վրա։ Արտահանողը, որը կարողանում է առաջարկել օտարերկրյա գնորդին ավելի ճկուն վճարման պայմաններ՝ պահպանելով իր ֆինանսական պաշտպանության մակարդակը, կարող է առավել մրցունակ լինել այն շուկաներում, որտեղ վճարման հետաձգումը կամ առևտրային վարկավորումը գործարքի կարևոր պայման է։ Այդ պատճառով ապահովագրական մեխանիզմը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես վնասների փոխհատուցման գործիք, այլև որպես արտահանման վաճառքային քաղաքականության և մրցունակության ապահովման բաղադրիչ։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը կայանում է Հայաստանի պայմաններում արտահանման վարկերի ապահովագրության արդյունավետ կառուցակարգերի զարգացման վերաբերյալ մոտեցումների մշակման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել ապահովագրական ռիսկերի դասակարգում, պայմանագրային հարաբերությունների կատարելագործում, պետական և մասնավոր կառույցների համագործակցության ձևավորում, արտահանողներին տեղեկատվական աջակցության տրամադրում, ռիսկերի գնահատման մեթոդների բարելավում և ֆինանսական համակարգի հետ կապերի ամրապնդում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը արտահանման վարկերի ապահովագրությունը դիտարկում է որպես ֆինանսական և ինստիտուցիոնալ գործիք, որը կարող է նվազեցնել արտաքին առևտրի անորոշությունը, բարձրացնել արտահանողների ֆինանսավորման հասանելիությունը և աջակցել Հայաստանի արտահանման ներուժի իրացմանը։ Թեման միավորում է ֆինանսների, ապահովագրության, բանկային գործունեության, ռիսկերի կառավարման և միջազգային առևտրի խնդիրները և կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, ապահովագրական ու բանկային ոլորտի մասնագետներին, արտահանող ընկերությունների ղեկավարներին, պետական տնտեսական քաղաքականություն մշակողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին ու հետազոտողներին։