Տատանումներ և ալիքներ ուսումնական ձեռնարկ։ Ա.Հ. ԱԲՈՅԱՆ

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բուսաբուծական մթերքների արտադրության և բաշխման գործընթացների տնտեսավիճակագրական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ոլորտի զարգացման հիմնական միտումները, կառուցվածքային փոփոխությունները, տարածքային տարբերությունները և տնտեսական արդյունավետության վրա ազդող գործոնները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բուսաբուծության արտադրական ցուցանիշների համակարգված վերլուծության, դրանց շարժընթացի գնահատման և արտադրությունից մինչև վերջնական սպառում ձևավորվող տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրության վրա։ Բուսաբուծությունը դիտարկվում է որպես գյուղատնտեսության առանցքային ճյուղ, որի զարգացումը կարևոր նշանակություն ունի պարենային ապահովության, գյուղական բնակչության զբաղվածության, վերամշակող արդյունաբերության հումքային բազայի և երկրի ագրարային տնտեսության կայունության համար։ Քննության են առնվում հացահատիկային, բանջարաբոստանային, կարտոֆիլի, պտղահատապտղային, խաղողի և այլ բուսաբուծական արտադրատեսակների արտադրության ծավալները, ցանքատարածությունների և բազմամյա տնկարկների կառուցվածքը, բերքատվության մակարդակը և այդ ցուցանիշների փոփոխությունները տարբեր ժամանակահատվածներում։ Տնտեսավիճակագրական մեթոդների կիրառմամբ գնահատվում են արտադրության ծավալի վրա ազդող հիմնական գործոնները՝ մշակվող տարածքների փոփոխությունը, բերքատվությունը, տեխնիկական ապահովվածությունը, ոռոգման հնարավորությունները, բնակլիմայական պայմանները, արտադրական ծախսերը և գյուղացիական տնտեսությունների ռեսուրսային ներուժը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում արտադրության ինտենսիվ և էքստենսիվ աճի գործոնների տարբերակմանը՝ պարզելու համար, թե արտադրանքի ծավալի փոփոխությունը որքանով է պայմանավորված տարածքների ընդլայնմամբ և որքանով՝ մեկ միավոր հողատարածքից ստացվող արտադրանքի ավելացմամբ։ Ուսումնասիրվում է բուսաբուծական արտադրության տարածքային կառուցվածքը՝ մարզերի և գյուղատնտեսական գոտիների միջև առկա տարբերությունների բացահայտման նպատակով։ Տարբեր տարածքների մասնագիտացումը դիտարկվում է բնական պայմանների, հողային և ջրային ռեսուրսների, շուկաների հասանելիության և պատմականորեն ձևավորված արտադրական ուղղությունների հետ փոխկապակցված։ Տարածքային վիճակագրական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել որոշակի արտադրատեսակների արտադրության մեջ առավել մեծ դեր ունեցող շրջանները և գնահատել դրանց ներդրումը հանրապետության ընդհանուր արտադրության մեջ։ Առանձին նշանակություն է տրվում գյուղատնտեսական արտադրողների կառուցվածքի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գյուղացիական տնտեսությունների, գյուղատնտեսական կազմակերպությունների և արտադրության այլ ձևերի մասնաբաժինները, դրանց արտադրողականությունն ու տնտեսական հնարավորությունները։ Փոքրածավալ և մասնատված արտադրության պայմաններում դիտարկվում են արտադրանքի իրացման, տեխնիկայի օգտագործման, ներդրումների ներգրավման և շուկայի պահանջներին համապատասխան արտադրություն կազմակերպելու դժվարությունները։ Բաշխման գործընթացների ուսումնասիրությունը ներառում է արտադրանքի շարժը արտադրողից դեպի սպառող, վերամշակող կազմակերպություն կամ առևտրային ցանց։ Քննության են առնվում իրացման հիմնական ուղիները, մեծածախ և մանրածախ առևտրի դերակատարությունը, միջնորդական օղակները, պահեստավորման ու փոխադրման պայմանները և դրանց ազդեցությունը վերջնական գնի ձևավորման վրա։ Կարևորվում է արտադրողի և վերջնական սպառողի գների միջև տարբերության ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար ավելացված արժեքի բաշխումը արտադրության, պահպանման, տեղափոխման, վերամշակման և առևտրի տարբեր փուլերում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գյուղատնտեսական արտադրանքի գների վիճակագրական վերլուծությանը։ Դիտարկվում են սեզոնային տատանումները, տարբեր տարիների գների փոփոխությունները, առաջարկի և պահանջարկի հարաբերակցությունը և շուկայական պայմանների ազդեցությունը արտադրողների եկամուտների վրա։ Բուսաբուծական արտադրանքի սեզոնային բնույթը կարող է առաջացնել առաջարկի զգալի տատանումներ, ինչի պատճառով պահեստավորման և վերամշակման հնարավորությունները կարևոր նշանակություն են ստանում շուկայի հավասարակշռման և արտադրանքի կորուստների նվազեցման համար։ Ուսումնասիրվում են արտադրության և իրացման ծավալների միջև հարաբերությունները՝ գնահատելով ապրանքայնության մակարդակը և սեփական սպառման ու շուկայական իրացման մասնաբաժինները։ Այդ ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատել գյուղացիական տնտեսությունների շուկայական ինտեգրվածության աստիճանը և տարբեր արտադրատեսակների տնտեսական նշանակությունը։ Քննության են առնվում նաև բուսաբուծական արտադրանքի ներմուծման և արտահանման ցուցանիշները՝ ներքին արտադրության ու արտաքին առևտրի փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Արտաքին շուկաների հասանելիությունը կարող է լրացուցիչ հնարավորություններ ստեղծել արտադրության ընդլայնման համար, սակայն պահանջում է արտադրանքի որակի, ստանդարտացման, փաթեթավորման, պահպանման և լոգիստիկ համակարգերի համապատասխան զարգացում։ Տնտեսավիճակագրական վերլուծության կարևոր բաղադրիչ է ժամանակային շարքերի ուսումնասիրությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել արտադրության, բերքատվության, գների և իրացման ցուցանիշների երկարաժամկետ միտումները։ Կիրառվող վիճակագրական մեթոդները կարող են հնարավորություն տալ գնահատել ցուցանիշների փոփոխության արագությունը, կառուցվածքային տեղաշարժերը, փոխկապվածությունները և առանձին գործոնների ազդեցության աստիճանը։ Կարևորվում է նաև ինդեքսային, խմբավորման, համեմատական և հարաբերական ցուցանիշների կիրառումը՝ գյուղատնտեսական գործընթացների բազմակողմանի գնահատման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում վիճակագրական տեղեկատվության հավաստիության և համադրելիության խնդիրներին։ Գյուղատնտեսության ոլորտում բազմաթիվ փոքր տնտեսությունների առկայությունը կարող է բարդացնել արտադրության և իրացման վերաբերյալ ամբողջական տվյալների հավաքագրումը, ուստի կարևորվում են վիճակագրական դիտարկումների, ընտրանքային հետազոտությունների և տեղեկատվության մշակման մեթոդների կատարելագործումը։ Հետազոտության արդյունքները հնարավորություն են տալիս բացահայտել արտադրության և բաշխման համակարգում առկա անհամաչափությունները, գնահատել չօգտագործված ներուժը և որոշել ոլորտի զարգացման առաջնահերթ ուղղությունները։ Արտադրության արդյունավետության բարձրացումը կապվում է բերքատվության աճի, ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառման, ոռոգման և նյութատեխնիկական ապահովման բարելավման, արտադրողների համագործակցության և շուկայական ենթակառուցվածքների զարգացման հետ։ Բաշխման համակարգի կատարելագործման տեսանկյունից կարևորվում են պահեստային տնտեսությունների, սառնարանային կարողությունների, վերամշակման կազմակերպությունների, լոգիստիկ կենտրոնների և արտադրողներին շուկաների հետ անմիջականորեն կապող մեխանիզմների զարգացումը։ Տնտեսավիճակագրական գնահատումների հիման վրա հնարավոր է ձևավորել ավելի հիմնավորված ագրարային քաղաքականություն, կանխատեսել առանձին արտադրատեսակների առաջարկը և պահանջարկը, գնահատել արտադրության տարածքային տեղաբաշխման արդյունավետությունը և մշակել գյուղատնտեսական շուկայի կարգավորմանն ուղղված միջոցառումներ։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է բուսաբուծական արտադրության արդյունավետության բարձրացման, արտադրանքի բաշխման և իրացման համակարգերի կատարելագործման, վիճակագրական տեղեկատվության օգտագործման և կառավարչական որոշումների հիմնավորման համար համապատասխան մոտեցումների մշակման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, տնտեսական վիճակագրության, բուսաբուծության, գյուղատնտեսական շուկաների և ագրարային քաղաքականության ոլորտների տնտեսագետների, վիճակագիրների, հետազոտողների, պետական կառավարման մասնագետների, գյուղատնտեսական արտադրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Religion

Այս աշխատությունը ներկայացնում է ուղղափառ քրիստոնեական հավատքի համակարգված և ընդարձակ ուսուցումը՝ անդրադառնալով եկեղեցու դավանությանը, քրիստոնեական հավատքի հիմնարար դրույթներին, բարոյական սկզբունքներին և հոգևոր կյանքի հիմնական հարցերին։ Այն կառուցված է որպես քրիստոնեական վարդապետության ուսուցողական ներկայացում և նպատակ ունի ընթերցողին հասկանալի ու հետևողական ձևով ծանոթացնել ուղղափառ եկեղեցու հավատքի հիմքերին։ Աշխատության կարևոր բաժիններից են Սուրբ Երրորդության, Աստծո, Հիսուս Քրիստոսի, Սուրբ Հոգու, Եկեղեցու, փրկության և հավիտենական կյանքի վերաբերյալ ուսմունքների բացատրությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական դավանանքի հիմնական ճշմարտություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դրանք ձևավորում ուղղափառ աստվածաբանության ամբողջական համակարգը։ Նյութում ներկայացվում է նաև Սուրբ Գրքի և Սուրբ Ավանդության նշանակությունը եկեղեցական հավատքի պահպանման ու փոխանցման գործում։ Աշխատության մյուս կարևոր ուղղությունը քրիստոնեական բարոյականության ուսումնասիրությունն է։ Այստեղ քննարկվում են մարդու բարոյական պատասխանատվությունը, մեղքի և ապաշխարության հասկացությունները, առաքինությունների նշանակությունը, Աստծո և մերձավորի հանդեպ սիրո սկզբունքը, ինչպես նաև քրիստոնյայի առօրյա կյանքի համար նախատեսված բարոյական պահանջները։ Առանձին տեղ է հատկացվում աղոթքին և եկեղեցական կյանքին՝ բացատրելով դրանց դերը հավատացյալի հոգևոր զարգացման մեջ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Եկեղեցու խորհուրդներին, դրանց նշանակությանը և հավատացյալի հոգևոր կյանքի հետ ունեցած կապին։ Ուսուցողական բնույթը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ներկայացնել դավանաբանական դրույթները, այլև բացատրել դրանց իմաստը և գործնական նշանակությունը քրիստոնեական կյանքի համար։ Այս առումով այն կարող է դիտարկվել որպես հավատքի համակարգված ուսումնական ձեռնարկ, որը նախատեսված է քրիստոնեական ուսմունքի հիմնական գաղափարները հաջորդականորեն ուսումնասիրելու համար։ Աշխատությունը կարևոր է նաև ուղղափառ աստվածաբանության պատմության և դավանաբանական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ նման կատեխիզիսները արտացոլում են եկեղեցու կողմից ընդունված հավատքի համակարգման և փոխանցման ավանդույթը։ Այն կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, կրոնագետներին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, փիլիսոփաներին, պատմաբաններին և քրիստոնեական դավանաբանության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Միաժամանակ այն կարող է ծառայել որպես ուսուցողական աղբյուր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ծանոթանալ ուղղափառ քրիստոնեական հավատքի հիմնական սկզբունքներին, բարոյական ուսմունքին և եկեղեցական կյանքի պատկերացմանը։

Political Science

Ռազմական կոմունիզմ-ը տնտեսական և քաղաքական համակարգ էր, որը կիրառվեց Խորհրդային Ռուսաստանում քաղաքացիական պատերազմի տարիներին՝ մոտավորապես 1918–1921 թվականներին, երբ բոլշևիկյան իշխանությունը փորձում էր ապահովել պետության գոյությունը պատերազմական պայմաններում։ Այս քաղաքականության հիմնական նպատակն էր կենտրոնացնել բոլոր տնտեսական ռեսուրսները պետության ձեռքում՝ բանակի և քաղաքացիական պատերազմի կարիքները բավարարելու համար։ Այդ ընթացքում իրականացվեց արտադրության պետականացում, մասնավոր ձեռնարկությունների վերացում, հացահատիկի հարկադիր հավաքագրում գյուղացիներից և ապրանքափոխանակության սահմանափակումներ՝ գրեթե վերացնելով ազատ շուկան։ Աշխատուժը նույնպես ենթարկվում էր խիստ վերահսկողության, իսկ աշխատավարձերի փոխարեն հաճախ կիրառվում էր նատուրալ բաշխման համակարգ։ Թեև այս քաղաքականությունը օգնեց բոլշևիկներին հաղթել քաղաքացիական պատերազմում, այն առաջացրեց ծանր տնտեսական ճգնաժամ, արտադրության անկում, սով և սոցիալական դժգոհություն։ Հետագայում այն փոխարինվեց Նոր տնտեսական քաղաքականությամբ (ՆԷՊ), որը վերականգնեց մասնավոր հատվածի որոշ տարրեր և շուկայի սահմանափակ գործունեություն՝ տնտեսությունը կայունացնելու նպատակով։

Literature

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ անդրադառնալով նրա արձակին, դրամատուրգիային, պատմական թեմատիկային, գեղարվեստական մտածողությանը, կերպարակերտման սկզբունքներին և ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ Զեյթունցյանի գրականությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակում, այլև որպես ամբողջական գեղարվեստական համակարգ, որի տարբեր ժանրերում կրկնվող առանցքային հարցերն են մարդը պատմության մեջ, անհատի և հասարակության հարաբերությունը, բարոյական պատասխանատվությունը, ազգային հիշողությունը, իշխանությունը, ազատությունը և ժամանակի ու պատմության ազդեցությունը մարդու ճակատագրի վրա։ Հեղինակի ստեղծագործական ուղին առանձնահատուկ տեղ ունի 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության մեջ․ նա այն սերնդի ներկայացուցիչներից էր, որը 1960-ական թվականներին բերեց գեղարվեստական նոր մտածողություն և ավելի սուր ուշադրություն դարձրեց մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հակասություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը գրողի պատմական արձակի ուսումնասիրությունն է։ Զեյթունցյանը պատմական նյութը օգտագործում է ոչ միայն անցյալի դեպքերը վերարտադրելու, այլև արդիական հարցադրումներ առաջադրելու համար․ պատմական անձանց և իրադարձությունների միջոցով նա անդրադառնում է իշխանության և պատասխանատվության, հայրենիքի ու անհատի, քաղաքական որոշումների և մարդկային ճակատագրերի փոխհարաբերություններին։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի «Արշակ Երկրորդ» վեպը, որի շուրջ գրական քննադատության մեջ քննարկվել են պատմության գեղարվեստականացման, պատմական առասպելի վերաիմաստավորման և ժամանակակից խնդիրների հետ դրա կապի հարցերը։ Պատմական թեմայի հանդեպ այս մոտեցումը թույլ է տալիս անցյալի իրադարձությունները վերածել ժամանակակից մարդու բարոյական ու քաղաքական խնդիրների քննարկման միջոցի։ Զեյթունցյանի ստեղծագործական ժառանգության մյուս առանցքային հատվածը դրամատուրգիան է։ Նրա անցումը դրամատիկական ժանրին գրականագիտական գնահատականներում դիտարկվում է որպես օրինաչափ զարգացում, քանի որ նրա արձակին բնորոշ ներքին դրամատիզմը, լարված երկխոսությունները, մենախոսությունները և սուր խնդրադրումները բնականորեն համապատասխանում էին բեմական խոսքի հնարավորություններին։ Դրամատուրգիական ստեղծագործություններում գրողը հաճախ կենտրոնանում է պատմական կամ հասարակական բախումների մեջ հայտնված մարդու վրա՝ բացահայտելով նրա ներքին հակասությունները, ընտրության դժվարությունը և պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով նրա պիեսները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես թատերական տեքստեր, այլև որպես բարոյափիլիսոփայական խնդիրների գեղարվեստական ուսումնասիրություններ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Զեյթունցյանի գեղարվեստական հրապարակախոսության խնդիրը։ Նրա ստեղծագործական մտածողության մեջ գրականությունն ու հրապարակախոսությունը հաճախ փոխկապակցված են․ պատմական և ազգային հիշողության, հասարակական պատասխանատվության, մշակութային ինքնության և ժամանակակից կյանքի խնդիրները դառնում են ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ հրապարակախոսական անդրադարձի առարկա։ Գրականագիտական աղբյուրներից մեկում ընդգծվում է, որ նրա գեղարվեստական հրապարակախոսությունը սնվում է ազգային մտածողության տարբեր ակունքներից և միաժամանակ կապված է նրա դրամատիկական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև գրողի լեզվական և ոճական համակարգը։ Զեյթունցյանի ստեղծագործություններում խոսքը հաճախ կառուցվում է սուր երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների, հակադրությունների և ինտենսիվ հոգեբանական լարվածության միջոցով։ Կերպարների խոսքը ոչ միայն առաջ է մղում գործողությունը, այլև բացահայտում է նրանց աշխարհայացքը, բարոյական դիրքորոշումը և ներքին պայքարը։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես արդյունավետ է պատմական և դրամատիկական նյութի դեպքում, որտեղ հերոսների անձնական որոշումները միահյուսվում են հասարակական ու քաղաքական իրադարձություններին։ Ուսումնասիրության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Տ. Ս. Սարգսյանի՝ «Նորագույն շրջանի հայ գրականություն» մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսական ուսումնասիրության սեղմագիրն է, որը պատրաստվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում և հրատարակվել Երևանում 2014 թվականին։ Սեղմագիրն ունի 33 էջ, իսկ մատենագիտական ցանկը ներառում է 23 անուն աղբյուր։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգությունը դիտարկել ամբողջականության մեջ՝ բացահայտելով նրա տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների միջև եղած գաղափարական և գեղարվեստական կապերը։ Հեղինակի համար պատմությունը պարզապես անցյալի նկարագրություն չէ, իսկ արդիականությունը՝ միայն ներկա իրադարձությունների արտացոլում․ երկուսն անընդհատ փոխազդում են՝ ստեղծելով պատմության միջոցով ներկան հասկանալու և ներկայի միջոցով անցյալը վերաիմաստավորելու մեթոդ։ Այս առանձնահատկությունն է նաև պատճառը, որ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործական անհատականությունը, նրա արձակի և դրամատուրգիայի հիմնական առանձնահատկությունները, պատմական մտածողությունը, կերպարակերտման սկզբունքներն ու գեղարվեստական աշխարհայացքը հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, նորագույն շրջանի հայ արձակով, դրամատուրգիայով, պատմավեպով և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության գաղափարագեղագիտական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է XIV դարի հայ նշանավոր մանրանկարիչ Ավագ Ծաղկողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը և նրա արվեստի առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան հայկական մանրանկարչության զարգացման այն փուլն է, երբ ձեռագիր գրքերի ձևավորումը հասել էր բարձր գեղարվեստական կատարելության, իսկ մանրանկարիչները ստեղծագործական նոր մոտեցումներով հարստացնում էին ազգային պատկերագրական ավանդույթները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Ավագ Ծաղկողի պահպանված ձեռագրերի և մանրանկարների թեմատիկ, ոճական, պատկերագրական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակաշրջանի հայկական և հարակից մշակույթների արվեստի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանրանկարների կոմպոզիցիոն կառուցվածքին, կերպարների արտահայտչականությանը, գունային լուծումներին, զարդանախշերին, ճարտարապետական և բնապատկերային տարրերին, ինչպես նաև ձեռագրի տեքստի և պատկերային համակարգի փոխհարաբերությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վարպետի անհատական ստեղծագործական ձեռագիրը և այն միջոցները, որոնցով նա վերաիմաստավորել ու զարգացրել է հայկական մանրանկարչության ավանդական պատկերագրական լեզուն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև մանրանկարների պատմական և մշակութային միջավայրի ուսումնասիրությանը, քանի որ արվեստագետի ստեղծագործությունը ձևավորվել է քաղաքական, կրոնական և մշակութային բարդ իրողություններով բնորոշվող ժամանակաշրջանում։ Աշխատության միջոցով կարելի է պատկերացում կազմել միջնադարյան ձեռագրային մշակույթի, գրքի գեղարվեստական ձևավորման, քրիստոնեական պատկերագրության և հայկական գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունների մասին։ Ավագ Ծաղկողի արվեստը դիտարկվում է նաև հայկական մանրանկարչության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով գնահատել նրա տեղն ու նշանակությունը XIV դարի հայ արվեստի պատմության մեջ։ Վերլուծությունը արժեքավոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների գեղարվեստական արժանիքների բացահայտման, այլև միջնադարյան Հայաստանի մշակութային կյանքի, գեղարվեստական կապերի և ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան մշակույթի և ձեռագրագիտության մասնագետներին, պատմաբաններին, ինչպես նաև հայ կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն նպաստում է հայ մանրանկարչության ժառանգության առավել ամբողջական ընկալմանը և ընդգծում է Ավագ Ծաղկողի ստեղծագործության նշանակությունը հայկական միջնադարյան արվեստի բազմադարյա զարգացման գործընթացում։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է պատանիների համար նախատեսված նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նպատակ ունենալով երիտասարդ ընթերցողներին, ծնողներին, ուսուցիչներին և գրադարանային աշխատողներին տրամադրել արդիական տեղեկատվություն պատանեկան գրականության նոր հրատարակությունների մասին։ Ցանկում ընդգրկված են գեղարվեստական, ճանաչողական, գիտահանրամատչելի և կրթական բնույթի գրքեր, որոնք ուղղված են պատանիների աշխարհայացքի ձևավորմանը, ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը և ստեղծագործական մտածողության խթանմանը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ընտրել տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան գրքեր և օգտագործել դրանք ինչպես ինքնուրույն ընթերցանության, այնպես էլ ուսումնական գործընթացի շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության բարձրացմանը և երիտասարդ սերնդի մտավոր զարգացմանը՝ ապահովելով որակյալ գրականության հասանելիություն։