Ֆելիքս Բախչինեանի «Հայրական» մեկնութիւնները (գրախօսութիւն «Հայրը» հատորի)

History

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 1903 թ. հունիսի 12-ին ցարական իշխանությունների ընդունած այն օրենքի ուսումնասիրությանը, որով Հայ Առաքելական Եկեղեցուն պատկանող գույքն ու եկամտաբեր կալվածքները ենթակա էին պետական տնօրինման, ինչպես նաև այդ քաղաքականության դեմ 1903-1905 թթ. հայ ժողովրդի ծավալած համաժողովրդական հակացարական պայքարի վերլուծությանը։ Օրենքը նախատեսում էր հայկական եկեղեցական հողերի, անշարժ գույքի և եկամտաբեր ունեցվածքի փոխանցում պետական կառույցների տնօրինությանը, ինչն ընկալվեց ոչ միայն որպես տնտեսական միջոցառում, այլև որպես Հայոց Եկեղեցու ազգային, կրթական և հասարակական դերակատարությունը սահմանափակելու փորձ։ Աշխատությունը ուսումնասիրում է այդ որոշման քաղաքական նախադրյալները, ցարական իշխանությունների ազգային և վարչական քաղաքականությունը Արևելյան Հայաստանում ու Այսրկովկասում, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը հայ հասարակության տարբեր շերտերի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենքի ընդունմանը հաջորդած զանգվածային ընդվզումներին, բողոքի ակցիաներին, հանրահավաքներին, դիմադրության կազմակերպմանը և հոգևորականության ու հասարակական-քաղաքական ուժերի մասնակցությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայոց Եկեղեցու և ժողովրդի փոխգործակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ եկեղեցական ունեցվածքի պաշտպանության հարցը վերածվեց ազգային իրավունքների և ինքնության պահպանման ավելի լայն խնդրի։ Այդ պայքարին ակտիվորեն մասնակցում էին հասարակության տարբեր խմբեր, իսկ Մայր Աթոռի և Մկրտիչ Ա Խրիմյան կաթողիկոսի դիրքորոշումը կարևոր դեր ունեցավ դիմադրության համախմբման գործում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է 1903-1905 թթ. հակացարական շարժումները Ռուսական կայսրությունում ծավալվող հեղափոխական գործընթացների համատեքստում։ Այդ ժամանակաշրջանի իրադարձությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես ազգային, կրոնական, սոցիալական և քաղաքական պահանջները կարող էին միավորվել ընդհանուր հակակայսերական շարժման շրջանակում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև տարբեր բնակավայրերում դիմադրության առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև հասարակական համախմբման, ինքնակազմակերպման և քաղաքական պայքարի մեխանիզմների բացահայտումը։ Հատուկ նշանակություն ունի պայքարի արդյունքների գնահատումը․ զանգվածային ընդվզումների և քաղաքական իրավիճակի փոփոխության պայմաններում ցարական իշխանությունները 1905 թ. օգոստոսի 1-ին չեղյալ հայտարարեցին օրենքը, ինչն արձանագրվել է նաև ժամանակակից պատմագիտական և փաստագրական աղբյուրներում։ Այս հանգամանքը աշխատության թեման կապում է ոչ միայն եկեղեցական ունեցվածքի պաշտպանության, այլև հայ ազգային հասարակական-քաղաքական շարժումների պատմության հետ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, ազգային-ազատագրական շարժումների հետազոտողներին, Ռուսական կայսրության և Կովկասի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև պատմության ֆակուլտետների ուսանողներին և 20-րդ դարասկզբի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է 1903-1905 թթ. հայ ժողովրդի հակացարական պայքարի համակողմանի ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով դրա քաղաքական նախադրյալները, հիմնական դրսևորումները, հասարակական ընդգրկումը և պատմական նշանակությունը։

Other Subjects

Գիրքը «Բույսերի կենսաքիմիա»՝ Անուշ Աղաջանյանի և Արմեն Թռչունյանի, ուսումնասիրում է բույսերի կենսաքիմիական գործընթացները, մոլեկուլային և նյութափոխանակության հիմունքները: Այն բացատրում է, թե ինչպես բույսերը սինթեզում են սպիտակուցներ, նուկլեոտիդներ, ածխաջրեր, ճարպեր և տարբեր կենսաքիմիական կապակցված նյութեր՝ ապահովելով իրենց աճն ու զարգացումը։ Հիմնական թեմաները ներառում են՝ Նյութափոխանակություն բույսերում – լուսային և մթնային սինթեզ, շաքարների և շաղկապված նյութերի մետաբոլիզմ։ Բիոմոլեկուլների կառուցվածք և ֆունկցիա – սպիտակուցներ, էնզիմներ, լիպիդներ, նուկլեոտիդներ և ֆլավոնոիդներ։ Բույսերի կենսաքիմիական գործընթացների կարգավորում – հորմոններ, էներգետիկ գործընթացներ, սթրեսային պայմանների արձագանքներ։ Գիրքը նախատեսված է կենսաբանության, գյուղատնտեսության, բույսերի բիոտեխնոլոգիայի և կենսաքիմիայի ոլորտների ուսանողների ու մասնագետների համար, ովքեր ցանկանում են համապարփակ պատկերացում ստանալ բույսերի կենսաքիմիայի հիմունքներից:

Technology

Աշխատությունը նվիրված է բուսական հումքի չորացման վրա հիմնված վերամշակման տեխնոլոգիաների կատարելագործմանը՝ պտուղբանջարեղենային չիպսերի արտադրության արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Հեղինակը վերլուծում է պտուղների և բանջարեղենի ֆիզիկաքիմիական հատկությունները, որոնք ազդում են չորացման գործընթացի վրա՝ խոնավության պարունակություն, կառուցվածքային կայունություն, շաքարների և օրգանական թթուների կազմ։ Գրքում դիտարկվում են տարբեր չորացման մեթոդներ՝ կոնվեկցիոն, վակուումային, ինֆրակարմիր և սառեցումային (lyophilization), դրանց ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի որակի, սննդային արժեքի և զգայական հատկությունների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեխնոլոգիական ռեժիմների օպտիմալացմանը՝ ջերմաստիճան, օդի հոսքի արագություն, չորացման տևողություն և նախամշակման եղանակներ, որոնք թույլ են տալիս նվազեցնել էներգածախսը և պահպանել կենսաակտիվ նյութերը։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև նոր տեխնոլոգիական լուծումներ՝ հակաօքսիդանտային մշակումներ, օսմոտիկ նախաչորացում և համակցված մեթոդներ, որոնք բարելավում են չիպսերի համային և կառուցվածքային որակները։ Աշխատությունը ընդգծում է սննդի վերամշակման ոլորտում նորարարական տեխնոլոգիաների կարևորությունը և դրանց կիրառման տնտեսական արդյունավետությունը։ Այն օգտակար է սննդի տեխնոլոգների, ինժեներների և ագրոարդյունաբերության մասնագետների համար։

Literature

Պարույր Սևակը հայ 20-րդ դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից, գրականագետներից և հասարակական մտավորականներից մեկն է, որի ստեղծագործությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել նորագույն հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Նա ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում, գյուղական միջավայրում ձևավորված նրա աշխարհընկալումը հետագայում դարձել է իր պոեզիայի կարևոր հիմքերից մեկը։ Սևակը ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայում՝ Մ. Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ խորացրել է իր գրական և գիտական պատրաստվածությունը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են խոր փիլիսոփայականությամբ, ազգային ինքնության հարցերի արծարծմամբ, մարդու ներաշխարհի բարդությունների բացահայտմամբ և ժամանակի սոցիալական խնդիրների քննադատական ընկալմամբ։ Սևակի պոեզիայում առանձնահատուկ տեղ ունի հայրենիքի, սիրո, մարդկային արժանապատվության և պատմական հիշողության թեմաները, որոնք ներկայացված են բարձր գեղարվեստական լեզվով և հուզական ուժով։ Նրա հայտնի գործերից է «Անլռելի զանգակատուն» պոեմը, որը նվիրված է Կոմիտասի կերպարին և համարվում է հայ պոեզիայի գլուխգործոցներից մեկը՝ արտահայտելով ազգային ցավի, հիշողության և մշակութային կորուստների խորքային իմաստները։ Սևակը նաև զբաղվել է գիտական և գրական ուսումնասիրություններով, եղել է ակտիվ հասարակական դիրքորոշում ունեցող մտավորական։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակել է մեծ ազդեցություն ունենալ հայ գրականության և ընթերցող հանրության վրա։ Պարույր Սևակի անունը այսօր համարվում է հայ պոեզիայի նորարարական մտածողության և ազգային ինքնագիտակցության կարևոր խորհրդանիշներից մեկը, իսկ նրա գործերը շարունակում են ուսումնասիրվել և բարձր գնահատվել տարբեր սերունդների կողմից։

Culture

Աշխատությունը ուսումնասիրում է XIII դարի Բյուզանդիայում արվեստի և ինքնության փոխհարաբերությունները՝ դիտարկելով գեղարվեստական ստեղծագործությունը որպես հասարակական, կրոնական, քաղաքական և մշակութային ինքնության արտահայտման կարևոր միջոց։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են այն պայմանները, որոնցում բյուզանդական արվեստը զարգացավ կայսրության քաղաքական մասնատման և 1204 թվականի խաչակրաց արշավանքի հետևանքով ստեղծված նոր իրավիճակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Լատինական Կոստանդնուպոլսի, Նիկիայի կայսրության, Էպիրոսի և այլ բյուզանդական կենտրոնների միջև ձևավորված հարաբերություններին և դրանց ազդեցությանը արվեստի զարգացման վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում է, թե ինչպես են եկեղեցական ճարտարապետությունը, որմնանկարչությունը, սրբապատկերները, ձեռագրերի ձևավորումը և այլ գեղարվեստական դրսևորումներ արտացոլել բյուզանդական հասարակության ինքնընկալումը և մշակութային ժառանգության պահպանման ձգտումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրոնական ինքնությանը, հատկապես ուղղափառության և լատինական քրիստոնեության միջև առկա հակասությունների համատեքստում, ինչպես նաև կայսերական իշխանության և քաղաքական օրինականության գաղափարների գեղարվեստական ներկայացմանը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արվեստը կարող էր հանդես գալ ոչ միայն որպես գեղագիտական կամ ծիսական գործունեության ձև, այլև որպես անցյալի, մշակութային պատկանելության և քաղաքական հավակնությունների արտահայտման միջոց։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև տարբեր տարածաշրջանների և համայնքների միջև մշակութային փոխազդեցություններին՝ բացահայտելով բյուզանդական արվեստի բազմազանությունն ու դրա զարգացման փոխկապակցված գործընթացները։ XIII դարի արվեստը դիտարկվում է որպես ինքնության ձևավորման և վերարտադրության ակտիվ միջավայր, որտեղ ավանդույթը, նորարարությունը, կրոնական համոզմունքները և քաղաքական իրողությունները փոխազդում էին միմյանց հետ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել բյուզանդագիտությամբ, միջնադարյան արվեստի պատմությամբ, կրոնական արվեստով, մշակութաբանությամբ և միջնադարյան հասարակությունների ինքնության խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։ Աշխատանքը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ XIII դարի բյուզանդական արվեստը ներկայացնում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական ժառանգություն, այլև որպես ինքնության պահպանման, վերաիմաստավորման և արտահայտման պատմական վկայություն։

History

Աշխատությունը նվիրված է Անդրկովկասի պատմաաշխարհագրական և սոցիալ-քաղաքական բնութագրին՝ ներկայացնելով տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքը, բնական պայմանները, բնակչությունը, վարչական կառուցվածքը, տնտեսական կյանքը և պատմական զարգացման հիմնական առանձնահատկությունները։ Նյութում Անդրկովկասը դիտարկվում է որպես Հարավային Կովկասի տարածքում ձևավորված բազմազան և բարդ պատմական միջավայր, որտեղ տարբեր ժողովուրդների, մշակույթների, կրոնական համայնքների և քաղաքական ուժերի փոխազդեցությունը դարերի ընթացքում էական ազդեցություն է ունեցել տարածաշրջանի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է աշխարհագրական միջավայրի նկարագրությունը՝ լեռնային համակարգերը, հովիտները, գետային ցանցը, բնական պաշարները, կլիմայական պայմանները և դրանց ազդեցությունը բնակեցման ու տնտեսական գործունեության վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնակչության կազմին և տեղաբաշխմանը, բնակավայրերի զարգացմանը, քաղաքային ու գյուղական համայնքների առանձնահատկություններին և տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած ժողովրդագրական փոփոխություններին։ Տարածաշրջանի պատմությունը ներկայացվում է քաղաքական և վարչական փոփոխությունների համատեքստում՝ անդրադառնալով տարբեր իշխանությունների ազդեցությանը, վարչատարածքային վերաձևավորումներին, հասարակական հարաբերությունների փոփոխությանը և տեղական կառավարման առանձնահատկություններին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև տնտեսական կյանքի ուսումնասիրությունը, մասնավորապես գյուղատնտեսության, արհեստների, առևտրի, արդյունաբերության և հաղորդակցության ուղիների զարգացումը։ Անդրկովկասի աշխարհագրական դիրքը պատմականորեն այն դարձրել է Եվրոպայի և Ասիայի միջև կարևոր կապող տարածք, ինչի շնորհիվ տարածաշրջանը նշանակալի դեր է ունեցել առևտրային, քաղաքական և ռազմական գործընթացներում։ Աշխատության արժեքը հատկապես պայմանավորված է նրանով, որ տարածաշրջանը ներկայացվում է ոչ միայն առանձին տարածքների կամ բնակավայրերի համադրությամբ, այլև որպես փոխկապակցված պատմաաշխարհագրական ամբողջություն։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Անդրկովկասի պատմությամբ, Կովկասի ժողովուրդների պատմությամբ, տարածաշրջանային աշխարհագրությամբ, ժողովրդագրությամբ և քաղաքական զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ընդհանուր պատկերացում կազմել տարածաշրջանի բնական և մարդկային ներուժի, պատմական ժառանգության, սոցիալ-տնտեսական կառուցվածքի և քաղաքական նշանակության մասին՝ միաժամանակ հիմք ստեղծելով Հարավային Կովկասի առանձին երկրների, ժողովուրդների և պատմական գործընթացների ավելի խոր ուսումնասիրության համար։