Աբստրակտ արվեստի ձևավորումն ու ընթացքը Հայաստանում

Linguistics

Շարունակելով շարքի առաջին հատորի գաղափարական ուղղությունը՝ խորությամբ ներկայացնում է խոսքի մշակույթի և ոճագիտության տեսական հիմքերը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով խոսքի կառուցվածքային, գործառական և հաղորդակցական կողմերին։ Գիրքը քննարկում է լեզվի և խոսքի փոխհարաբերությունը, խոսքի մշակույթի հիմնական չափանիշները՝ ճշտություն, հստակություն, արտահայտչականություն և համապատասխանություն հաղորդակցական իրավիճակին, ինչպես նաև ոճական համակարգի ձևավորման սկզբունքները տարբեր գործառական ոլորտներում։ Հեղինակը վերլուծում է նաև խոսքի տեսության հիմնարար հասկացությունները՝ ներառյալ տեքստի կառուցվածքը, իմաստային կապերը, ոճական շերտավորումը և լեզվական միջոցների ընտրության տրամաբանությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դրանք ազդում խոսքի արդյունավետության վրա։ Աշխատությունում հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրական, գիտական, պաշտոնական և խոսակցական ոճերի տարբերակմանն ու կիրառական առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով դրանց գործնական նշանակությունը հանրային հաղորդակցության մեջ։ Գիրքը նախատեսված է բանասերների, լեզվաբանների, ուսանողների, լրագրողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր զբաղվում են խոսքի մշակմամբ և լեզվական հաղորդակցության կատարելագործմամբ՝ ծառայելով որպես տեսական և գործնական կարևոր ուղեցույց։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է վարունգի (Cucumis sativus L.) սելեկցիայի գործընթացում in vitro պայմաններում կալուսային կուլտուրայի ստացման, աճեցման և կիրառման կենսաբանական ու կենսատեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են բուսական հյուսվածքների կուլտիվացման տեսական հիմունքները, կալուսագոյացման գործընթացի օրինաչափությունները, բջիջների ապատարբերակման և վերատարբերակման մեխանիզմները, ինչպես նաև բույսերի վերականգնման հնարավորությունները արհեստական սննդամիջավայրերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ելակետային բուսական նյութի ընտրությանը, սննդամիջավայրերի բաղադրությանը, բուսական աճի կարգավորիչների ազդեցությանը և կալուսային հյուսվածքների աճի ու զարգացման պայմաններին։ Քննարկվում են տարբեր գենոտիպերի կալուսագոյացման ունակությունները, բջջային կուլտուրաների մորֆոլոգիական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև սոմակլոնային փոփոխականության նշանակությունը սելեկցիոն աշխատանքներում։ Անդրադարձ է կատարվում կալուսային կուլտուրաների միջոցով արժեքավոր հատկանիշներով բույսերի ստացման, հիվանդությունների և շրջակա միջավայրի անբարենպաստ գործոնների նկատմամբ դիմացկունության բարձրացման հնարավորություններին։ Կարևորվում են բջջային սելեկցիայի մեթոդների կատարելագործումը, բուսական նյութի գենետիկական կայունության գնահատումը և կենսատեխնոլոգիական մոտեցումների համադրումը ավանդական սելեկցիոն մեթոդների հետ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել վարունգի նոր սորտերի ստեղծման և սելեկցիոն գործընթացների արդյունավետության բարձրացման գիտական հիմքերի զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել բուսաբանների, գենետիկների, սելեկցիոներների, բույսերի կենսատեխնոլոգիայի մասնագետների, ագրոնոմների և գյուղատնտեսական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Literature

Հրատարակության վերնագիրը ներկայացված է օսմաներենից հայատառ փոխանցված ձևով և, ըստ բառային կառուցվածքի, կարող է առնչվել անձնական հիշողություններին, սիրային հարաբերություններին կամ անցյալի իրադարձությունների պատմությանը։ «Հաթըրասը» օսմաներենում նշանակում է հիշողություն կամ հուշ, իսկ «սևգի» և «կյուզեշթի» նման բառային ձևերը կարող են կապ ունենալ սիրո և անցյալի հետ։ Այդ պատճառով վերնագիրը հնարավոր է մեկնաբանել որպես սիրային հիշողությունների կամ անցյալում տեղի ունեցած սիրային պատմության մասին երկ, սակայն ամբողջական ճշգրիտ թարգմանությունը մնում է անորոշ։ Նմանատիպ գրական ստեղծագործություններում հիշողությունը հաճախ դառնում է պատմողական հիմք՝ ներկայացնելու մարդկային զգացմունքները, անձնական հարաբերությունները, բաժանումը, կարոտը և ժամանակի ընթացքում փոխվող ապրումները։ Սիրային թեմաներով արձակը XIX դարի ընթերցողական մշակույթում կարևոր տեղ ուներ՝ ընթերցողին առաջարկելով հուզական պատմություններ և մարդկային հարաբերությունների շուրջ մտորումներ։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում օսմաներենով և հայատառ գրությամբ շրջանառված գրական նյութերի, տարածաշրջանի բազմալեզու գրքային մշակույթի և XIX դարի սիրային արձակի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև վկայում է պատմական գրքագրության մեջ օտարալեզու վերնագրերի հայատառ փոխանցման ավանդույթի մասին։

Literature

Ապրելու ժամանակը և Մեռնելու Ժամանակը աշխատությունը Էրիխ Մարիա Ռեմարկի հակապատերազմական վեպ է, որը ներկայացնում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջին փուլերում մարդկային ճակատագրերի կոտրվածությունն ու բարոյական ընտրությունների ծանրությունը՝ կենտրոնանալով գերմանացի զինվորի փորձառության վրա, ով ռազմաճակատում և խաղաղ բնակչության միջավայրում բախվում է պատերազմի անիմաստությանը, վախին, կորստին և մարդկային արժանապատվության փլուզմանը, միաժամանակ ստեղծագործությունը ընդգծում է կյանքի ու մահվան սահմանային իրավիճակները, որտեղ հերոսների անձնական զգացմունքները, սերը և հույսը հակադրվում են բռնության ու գաղափարական ճնշումների իրականությանը, գիրքը բնորոշ է Ռեմարկի ստեղծագործական ոճին՝ պարզ, բայց խոր հոգեբանական շեշտադրումներով, որոնք բացահայտում են պատերազմի ազդեցությունը անհատի ներաշխարհի և մարդկային հարաբերությունների վրա։

History

Աշխատությունը նվիրված է հայոց գորգագործական մշակույթի պատմազգագրական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով գորգագործությունը որպես հայկական ժողովրդական մշակույթի կարևորագույն և բազմաշերտ դրսևորում։ Հետազոտության շրջանակում գորգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կենցաղային օգտագործման առարկա կամ գեղարվեստական ստեղծագործություն, այլև որպես պատմական հիշողություն, սոցիալական հարաբերություններ, աշխարհընկալում, հավատալիքներ և գեղագիտական պատկերացումներ արտահայտող մշակութային արժեք։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ հայկական գորգագործության ձևավորման և զարգացման պատմությանը, տարբեր ժամանակաշրջաններում դրա տարածման առանձնահատկություններին, ինչպես նաև հայկական բնակավայրերում և պատմազգագրական շրջաններում ձևավորված գորգագործական ավանդույթների տարբերություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գորգերի պատրաստման տեխնոլոգիային՝ թելի և ներկանյութերի ընտրությանը, հենքի ու միջնաթելի պատրաստմանը, գործելու եղանակներին, հանգույցների տեսակներին և գորգի վերջնական հարդարմանը։ Այս տեխնոլոգիական գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տեղական ավանդույթների առանձնահատկությունները և հասկանալու, թե ինչպես են բնական պայմանները, հասանելի հումքը և արհեստագործական փորձը ազդել գորգերի ձևավորման վրա։ Աշխատության կարևոր բաժիններից կարող է լինել գորգերի զարդանախշերի և պատկերային համակարգի քննությունը։ Հայկական գորգերին բնորոշ երկրաչափական, բուսական, կենդանական և խորհրդանշական մոտիվները կարող են դիտարկվել որպես ավանդական պատկերացումների արտահայտություն։ Առանձին նախշերի և հորինվածքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ դրանց հնարավոր խորհրդանշական իմաստներին, ինչպես նաև պարզել, թե ինչպես են դրանք փոխանցվել սերնդեսերունդ և փոփոխվել տարբեր տարածաշրջաններում։ Գույների ընտրությունը ևս կարևոր բաղադրիչ է․ բնական ներկանյութերի օգտագործումը, գունային համադրությունները և դրանց կայունությունը կապված են ինչպես տեխնոլոգիական գիտելիքների, այնպես էլ տեղական գեղագիտական նախասիրությունների հետ։ Պատմազգագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գորգագործությունը կապել գյուղական և քաղաքային համայնքների առօրյա կյանքի հետ։ Գորգերի արտադրությունը հաճախ իրականացվել է ընտանիքի և համայնքի շրջանակներում՝ փոխանցվելով հիմնականում ավանդական ուսուցման միջոցով։ Այդ պատճառով աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև գորգագործության մեջ կանանց դերը, աշխատանքի կազմակերպման ձևերը, հմտությունների փոխանցման մեխանիզմները և գորգագործության նշանակությունը ընտանիքի տնտեսական կյանքում։ Գորգագործական մշակույթը կարող էր ունենալ նաև ծիսական և սոցիալական նշանակություն․ գորգերը օգտագործվել են բնակարանի ձևավորման, օժիտի, նվիրատվության, հարսանեկան արարողությունների և այլ կարևոր իրադարձությունների ժամանակ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են առանձնացվել նաև գորգերի տարբեր գործառույթները՝ կենցաղային, դեկորատիվ, ծիսական, խորհրդանշական և տնտեսական։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ հայկական գորգերի տեղական դպրոցներին և տարածաշրջանային առանձնահատկություններին՝ ուսումնասիրելով դրանց ձևավորման վրա աշխարհագրական, պատմական և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը։ Գորգերի զարդանախշերի, տեխնիկական առանձնահատկությունների և հորինվածքային լուծումների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել առանձին ավանդույթներ և հետևել դրանց փոխազդեցություններին։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ հարևան ժողովուրդների մշակույթների հետ շփումներին՝ առանց հայկական գորգագործության ինքնատիպ առանձնահատկությունները անտեսելու։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նաև գորգագործական ժառանգության պահպանության խնդրով։ Ավանդական տեխնոլոգիաների, նախշերի և արհեստագործական գիտելիքների փոխանցումը կարևոր է ոչ նյութական մշակութային ժառանգության շարունակականության համար։ Հին գորգերի ուսումնասիրությունը, փաստագրումը, հավաքագրումը և գիտական դասակարգումը կարող են նպաստել դրանց պատմական ու մշակութային արժեքի պահպանմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, ժողովրդական արվեստի ուսումնասիրողներին, թանգարանային մասնագետներին և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հայոց գորգագործությունը ներկայացնում է որպես նյութական և ոչ նյութական մշակույթի ամբողջական համակարգ, որտեղ միավորվում են արհեստագործական գիտելիքը, գեղարվեստական մտածողությունը, տարածաշրջանային ավանդույթները, սոցիալական հարաբերությունները և խորհրդանշական պատկերացումները՝ բացահայտելով գորգի կարևոր տեղը հայ ժողովրդի պատմամշակութային ժառանգության մեջ։

Literature

«Հռչակավոր ոճիրք» վերնագրով աշխատությունը, դատելով անվանումից, վերաբերում է հայտնի կամ հասարակական մեծ արձագանք առաջացրած հանցագործությունների թեմային։ Վերնագրի «ոճիրք» բառը գրաբարյան և հին արևմտահայերեն գործածությամբ նշանակում է հանցագործություններ կամ ծանր արարքներ, իսկ «հռչակավոր» բնորոշումը կարող է մատնանշել այն դեպքերը, որոնք հայտնի են դարձել իրենց արտասովոր բնույթով, հետևանքներով կամ հանրային նշանակությամբ։ Աշխատությունը կարող է պատկանել պատմողական կամ հրապարակախոսական գրականության այն տեսակին, որը ներկայացնում է հանցագործությունների հանգամանքները, դրանց մասնակիցներին և հասարակական հետևանքները։ Նման երկերը հաճախ ընթերցողին ծանոթացնում են մարդկային վարքի բարդ կողմերին, բարոյական ընտրություններին, արդարության և պատասխանատվության հարցերին, ինչպես նաև հասարակության մեջ գործող իրավական ու բարոյական նորմերին։ Հնարավոր է, որ գրքում ներկայացված են տարբեր ժամանակներում տեղի ունեցած հայտնի հանցագործությունների պատմություններ կամ դրանց գրական մշակումներ, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել՝ խոսքը իրական դեպքերի՞, գեղարվեստական պատմությունների՞, թե՞ այլ բնույթի նյութերի մասին է։ 19-րդ դարում հանցագործությունների մասին պատմությունները հետաքրքրություն էին առաջացնում ընթերցողների շրջանում, քանի որ դրանք միավորում էին պատմողական լարվածությունը, մարդկային բնավորությունների ուսումնասիրությունը և հասարակական խնդիրների քննարկումը։ Այդպիսի գրականությունը կարող էր նաև նպաստել բարոյական դատողությունների ձևավորմանը՝ ներկայացնելով արարքների հնարավոր հետևանքները և ուշադրություն հրավիրելով հասարակական կարգի ու արդարության նշանակության վրա։ Կոստանդնուպոլսում՝ «Մասիս» լրագրի տպարանում, գրքի հրատարակությունը այն կապում է ժամանակաշրջանի հայ մամուլի և տպագրական մշակույթի հետ։ Հայերեն պարբերականների տպարանները կարևոր դեր էին խաղում ոչ միայն թերթերի, այլև առանձին գրքերի ու ընթերցանության համար նախատեսված այլ նյութերի տարածման գործում։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի ընթերցողական մշակույթով, քրեական թեմաների ներկայացմամբ և հայ մամուլի տպագրական գործունեությամբ զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես նյութ՝ հասկանալու, թե ինչպես էին այդ ժամանակաշրջանի հայերեն գրքերում ներկայացվում հանցագործության, բարոյականության և հասարակական պատասխանատվության թեմաները։ Գրքի իրական ժանրի, պատմությունների աղբյուրների և կոնկրետ բովանդակության մասին ավելի որոշակի եզրակացություն անելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հրատարակության բնագիրը։