Актуальные проблемы совершенствования частного права в Армении

Law

Պատիժը քրեական իրավունքում պետական հարկադրանքի միջոց է, որը կիրառվում է դատարանի կողմից հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ և նախատեսված է նրա կողմից կատարված իրավախախտման համար պատասխանատվություն ապահովելու համար։ Պատիժը արտահայտում է պետության բացասական վերաբերմունքը հանցավոր վարքագծի նկատմամբ և ունի ինչպես իրավական, այնպես էլ հասարակական նշանակություն։ Պատժի հիմնական նպատակները բազմաբնույթ են։ Առաջին հերթին այն ուղղված է սոցիալական արդարության վերականգնմանը, այսինքն՝ հանցագործությամբ խախտված հասարակական հավասարակշռության վերականգնմանը։ Երկրորդ նպատակն է հանցագործին ուղղելը և վերադաստիարակելը, որպեսզի նա հետագայում չկրկնի հանցանքը և վերադառնա օրինապահ կյանքի։ Երրորդ կարևոր նպատակը ընդհանուր և հատուկ կանխարգելումն է․ ընդհանուր կանխարգելման միջոցով պատիժը ազդում է հասարակության մյուս անդամների վրա՝ կանխելով նոր հանցագործություններ, իսկ հատուկ կանխարգելումը ուղղված է հենց հանցագործի կրկնահանցագործության կանխմանը։ Պատժի տեսակները տարբեր են և սահմանվում են քրեական օրենսդրությամբ։ Դրանք կարող են լինել ազատազրկում, տուգանք, ուղղիչ աշխատանքներ, որոշակի իրավունքներից զրկում, պայմանական դատապարտում և այլ միջոցներ։ Ամենածանր պատժատեսակը համարվում է ազատազրկումը, որը կիրառվում է հատկապես ծանր հանցագործությունների դեպքում։ Պատիժների կիրառման ժամանակ կարևոր է համաչափության սկզբունքը, այսինքն՝ պատիժը պետք է համապատասխանի կատարված հանցանքի ծանրությանը և մեղավորության աստիճանին։ Ժամանակակից իրավական համակարգերում մեծ նշանակություն ունի նաև մարդասիրության սկզբունքը, որը պահանջում է, որ պատիժը չխախտի մարդու հիմնարար իրավունքները և նպաստի նրա վերասոցիալականացմանը։

History

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է Գրոզնիի հայկական համայնքի պատմական զարգացումը XIX դարի կեսերից մինչև 1920 թ.՝ ընդգծելով նրա ձևավորման պատճառները, սոցիալ-տնտեսական կառուցվածքը և քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը համայնքային կյանքի վրա։ Նշվում է, որ տարածաշրջանում հայկական ներկայության ակտիվացումը պայմանավորված էր Հյուսիսային Կովկասի տնտեսական զարգացման գործընթացներով, նավթարդյունաբերության ընդլայնմամբ և քաղաքային կենտրոնների աճով, որոնք նպաստել են հայ արհեստավորների, առևտրականների և մասնագետների ներգրավմանը։ Վերլուծվում է, որ Գրոզնի հայկական համայնքը աստիճանաբար ձևավորվել է որպես քաղաքային նշանակալի էթնիկ խումբ՝ զարգացնելով եկեղեցական, կրթական և բարեգործական կառույցներ, որոնք ապահովել են համայնքի ինքնակազմակերպումը և մշակութային ինքնության պահպանումը։

Literature

Այս ստեղծագործությունը պատկանում է հայ գեղարվեստական գրականության այն երկերին, որոնց վերնագրում միավորվում են բնության գեղեցկության, բանաստեղծական ներշնչանքի և դասական մշակութային պատկերացումների խորհրդանիշները։ «Մանուշակներ» պատկերը հանդես է գալիս որպես նրբության, համեստության, գեղեցկության, հոգևոր մաքրության և բանաստեղծական զգացմունքի արտահայտություն, իսկ Հելիկոնի ստորոտի հիշատակությունը ստեղծագործությանը հաղորդում է դիցաբանական ու գրական խորհրդանշական խորք։ Հին հունական դիցաբանության մեջ Հելիկոնը համարվում էր Մուսաների բնակության և բանաստեղծական ներշնչանքի սրբազան լեռը, որը կապված էր արվեստների, գիտությունների և ստեղծագործական երևակայության հովանավորության հետ։ Այսպիսով, վերնագիրը ստեղծում է բնության և արվեստի խորհրդանշական կապ՝ մանուշակների բնական գեղեցկությունը ներկայացնելով որպես բանաստեղծական ներշնչանքի ու գեղարվեստական ստեղծագործության աղբյուր։ Հելիկոնի հիշատակությունը նաև վկայում է եվրոպական դասական գրականության և անտիկ դիցաբանության այն ազդեցության մասին, որը նշանակալի տեղ է զբաղեցրել նոր շրջանի հայ գրական մտածողության մեջ։ Ստեղծագործության վերնագրային պատկերային համակարգում բնության փոքրիկ ու համեստ ծաղիկը հակադրվում է դիցաբանական լեռան վեհությանը՝ ձևավորելով նուրբ գեղարվեստական հակադրություն։ Մանուշակը գրական ավանդության մեջ հաճախ խորհրդանշում է անմիջականություն, քնքշություն, համեստ գեղեցկություն և անաղմուկ հմայք։ Այդ խորհրդանիշի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս բնության ամենահամեստ դրսևորումների մեջ տեսնելու գեղագիտական արժեք և դրանք վերածելու բանաստեղծական խոսքի նյութի։ Հելիկոնը, իր հերթին, ներկայացնում է բարձրագույն արվեստի, ստեղծագործական վեհության և բանաստեղծական ներշնչանքի աշխարհը։ Այս պատկերների համադրությունը ստեղծում է բնության ու մշակույթի, երկրային գեղեցկության ու գեղարվեստական իդեալի փոխկապակցվածության գաղափարական դաշտ։ Ստեղծագործության վերնագիրը թույլ է տալիս այն դիտարկել նաև որպես դասական ներշնչանքի և բանաստեղծական ինքնարտահայտման խորհրդանշական դրսևորում։ Հելիկոնի հետ կապված Մուսաների ավանդույթը հին ժամանակներից ձևավորել է բանաստեղծի՝ որպես ներշնչանքի կրողի և գեղեցկության մեկնաբանի կերպարը։ Այդ ավանդույթը նոր շրջանի գրականության մեջ հաճախ օգտագործվել է արվեստի, պոեզիայի և գիտելիքի արժևորման համար՝ ընդգծելով ստեղծագործական գործունեության կապը համամարդկային մշակութային ժառանգության հետ։ Այս համատեքստում ծաղիկների պատկերը կարող է ընկալվել որպես բանաստեղծական մտքի պտուղ, իսկ Հելիկոնի ստորոտը՝ որպես այն խորհրդանշական տարածքը, որտեղ բնության գեղեցկությունը վերածվում է արվեստի։ Գրական առումով վերնագիրը բնորոշ է քնարական և դասականացված բանաստեղծական մտածողությանը, որտեղ բնապատկերային պատկերները, դիցաբանական հղումները և խորհրդանշական բառապաշարը կարևոր դեր են կատարում գեղարվեստական իմաստի ձևավորման գործում։ Նման ստեղծագործությունների համար բնությունը պարզապես արտաքին միջավայր չէ, այլ մարդու ներաշխարհի, զգացմունքների և մտավոր ապրումների արտահայտման միջոց։ Ծաղկի պատկերը կարող է ծառայել որպես քնարական խորհրդանիշ, որի միջոցով բացահայտվում են գեղեցկության ընկալման, ստեղծագործական ներշնչանքի և հոգևոր զգայունության թեմաները։ Անտիկ դիցաբանության հիշատակությունը ստեղծագործությունը կապում է եվրոպական գրական ավանդույթի հետ և ցույց տալիս դասական մշակույթի ազդեցությունը հայ գրական ճաշակի ու գեղարվեստական լեզվի ձևավորման վրա։ 19-րդ դարի հայ գրական կյանքում հին հունական դիցաբանության, դասական գրականության և եվրոպական գեղագիտական գաղափարների յուրացումը կարևոր նշանակություն ուներ։ Այդ ժամանակաշրջանի հայ մտավորականները ձգտում էին ընդլայնել ազգային գրականության թեմատիկ ու գեղարվեստական շրջանակները՝ այն հաղորդակից դարձնելով համաշխարհային մշակույթի նվաճումներին։ Հատկապես կարևոր էր դասական մշակույթի պատկերային համակարգի ներմուծումը հայերեն գրականություն, քանի որ այն հնարավորություն էր տալիս մշակելու նոր գեղարվեստական ձևեր, հարստացնելու բանաստեղծական լեզուն և ընթերցողին ծանոթացնելու համամարդկային գրական խորհրդանիշներին։ Կալկաթայի հայկական մշակութային միջավայրը նույնպես կարևոր դեր է ունեցել հայ գրական և կրթական կյանքի զարգացման գործում։ Հնդկաստանի հայ համայնքը 18-19-րդ դարերում աչքի էր ընկնում իր կրթական հաստատություններով, տպագրական գործունեությամբ և ազգային մշակույթի պահպանմանն ուղղված նախաձեռնություններով։ Եպիսկոպոսական ճեմարանի տպարանում լույս տեսած այս հրատարակությունը վկայում է Կալկաթայի հայ կրթական հաստատությունների մասնակցության մասին հայերեն գրականության տարածման և ընթերցանության մշակույթի զարգացման գործում։ Այն արժեքավոր է ոչ միայն որպես գեղարվեստական հրատարակություն, այլև որպես հայ մշակութային կյանքի աշխարհագրական տարածվածության և հայկական սփյուռքի գրական գործունեության պատմական վկայություն։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի բանաստեղծական մտածողությամբ, դասական դիցաբանության ազդեցությամբ և Կալկաթայի հայ համայնքի մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև գրականագետներին, հայագետներին, մատենագետներին և սփյուռքահայ տպագրության պատմությունն ուսումնասիրող մասնագետներին։ Ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է բնության և բանաստեղծական արվեստի խորհրդանշական կապի, դասական մշակութային պատկերացումների և հայ գրական մտածողության փոխազդեցության ճանաչման հնարավորությամբ։ Այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայ գրականության այն մշակութային շերտը, որտեղ ազգային լեզվով գեղարվեստական արտահայտությունը հաղորդակցվում է համաշխարհային դասական ավանդույթին՝ ընդգծելով բնության գեղեցկության, բանաստեղծական ներշնչանքի և մշակութային ժառանգության անժամանակ նշանակությունը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է արևելահայերենի քերականական համակարգում բայի ժամանակի և գործողության կերպի հասկացությունների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով այն բանին, թե ինչպես են այս քերականական կատեգորիաները մեկնաբանվել տարբեր ժամանակաշրջանների հայերենագիտական աշխատություններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակը ժամանակի և կերպի վերաբերյալ տեսական պատկերացումների զարգացման ընթացքի բացահայտումն է, դրանց սահմանումների, դասակարգումների և փոխհարաբերությունների համեմատական քննությունը։ Աշխատության մեջ բայը դիտարկվում է որպես այնպիսի խոսքի մաս, որի քերականական համակարգում ժամանակն ու կերպը կարևոր դեր ունեն գործողության կամ դրության ժամանակային հարաբերությունն ու ընթացքային բնույթը արտահայտելու գործում։ Ժամանակի կատեգորիան կապված է գործողության՝ խոսելու պահի կամ մեկ այլ ժամանակային կետի նկատմամբ ունեցած հարաբերության հետ, մինչդեռ կերպը բնութագրում է գործողության ընթացքը, ամբողջականությունը, տևականությունը, կրկնվող կամ ավարտված լինելը և այլ առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե հայ քերականագետներն ինչպես են սահմանազատել այս երկու կատեգորիաները և ինչպիսի հարաբերություն են տեսել դրանց միջև։ Տարբեր քերականական աշխատություններում ժամանակի և կերպի սահմանումները միշտ չէ, որ նույնական են եղել․ երբեմն դրանք ներկայացվել են որպես միմյանցից հստակորեն տարանջատված քերականական կատեգորիաներ, իսկ որոշ մոտեցումներում դրանց արտահայտման միջոցներն ու իմաստային դրսևորումները փոխկապակցվել են։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել այդ տեսական պատկերացումների ձևավորմանն ու փոփոխությանը՝ սկսած արևելահայ քերականագիտական ավանդույթի վաղ շրջանի աշխատություններից մինչև ավելի ուշ լեզվաբանական ուսումնասիրություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բայի ժամանակաձևերի համակարգին և այն հարցին, թե ինչպիսի ձևաբանական միջոցներով են արևելահայերենում արտահայտվում ներկա, անցյալ և ապառնի ժամանակային հարաբերությունները։ Միաժամանակ քննվում են այն դեպքերը, երբ նույն ժամանակաձևը կարող է ունենալ տարբեր իմաստային կամ խոսքային կիրառություններ, և երբ ժամանակային նշանակությունը պայմանավորվում է ոչ միայն բայական ձևով, այլև համատեքստով, մակբայներով կամ այլ լեզվական միջոցներով։ Կերպի ուսումնասիրության ժամանակ ուշադրության կենտրոնում են գործողության ընթացքային և ավարտական բնութագրերը։ Հայերենում կերպային իմաստները կարող են արտահայտվել տարբեր ձևերով՝ բայական ձևերի, օժանդակ բայերի, բառային միջոցների և համատեքստային հարաբերությունների միջոցով, ինչի պատճառով դրանց տեսական սահմանումը բարդ խնդիր է։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ժամանակի և կերպի փոխազդեցությունը․ նույն գործողությունը կարող է միաժամանակ բնութագրվել թե՛ իր ժամանակային դիրքով, թե՛ ընթացքի կամ ավարտվածության առանձնահատկությամբ, և բայական ձևերի մեկնաբանության համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել այդ երկու չափումները միասին։ Հետազոտության մեջ քերականական աշխատությունների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն տարբեր հեղինակների մոտեցումների ընդհանրությունները, այլև նրանց միջև եղած տարաձայնությունները՝ կապված տերմինաբանության, կատեգորիաների սահմանների և բայական ձևերի դասակարգման հետ։ Այսպիսի մոտեցումը կարևոր է արևելահայերենի քերականական նկարագրության պատմությունը հասկանալու համար, քանի որ ժամանակի և կերպի վերաբերյալ պատկերացումների փոփոխությունը կապված է նաև ընդհանուր լեզվաբանական տեսությունների զարգացման հետ։ Աշխատության արժեքը հատկապես ընդգծվում է նրանով, որ այն համադրում է պատմական-քերականական և տեսական լեզվաբանական մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայերենագետները փորձել նկարագրել բայական համակարգի ամենաբարդ հատվածներից մեկը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմությամբ, արևելահայերենի քերականությամբ, ձևաբանությամբ և ընդհանուր լեզվաբանությամբ զբաղվող մասնագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների և հետազոտողների համար։

Religion

Աշխատությունը ներկայացնում է տարբեր ժամանակաշրջանների նշանավոր մարդկանց իմաստուն խոսքերի, խրատների և բարոյական դատողությունների ընդարձակ ժողովածու՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին փոխանցել հոգևորապես օգտակար գիտելիք և կյանքի փորձից բխող խորհուրդներ։ Վերնագրում հիշատակված տասնվեցերորդ դարի երևելի անձանց մտքերը զուգորդվում են տասնիններորդ դարի ամսական իմաստությունների հետ՝ ստեղծելով տարբեր ժամանակների մտավոր ժառանգության համադրություն։ Առածներն ու իմաստախոսությունները կարող են անդրադառնալ մարդկային բնավորությանը, խոհեմությանը, առաքինությանը, արդարությանը, աշխատասիրությանը, համբերությանը, ինքնաճանաչմանը, ընկերությանը և հասարակական հարաբերություններին։ Դրանց հիմնական արժեքը մտքերը հակիրճ, պատկերավոր և հիշվող ձևով արտահայտելու կարողությունն է, ինչի շնորհիվ ընթերցողը կարող է յուրաքանչյուր ասույթի շուրջ ինքնուրույն խորհրդածել և այն կապել սեփական կենսափորձի հետ։ Հոգեշահ բնույթը մատնանշում է, որ ժողովածուն միայն աշխարհիկ կենսական խորհուրդներով չի սահմանափակվում, այլ կարևորում է նաև մարդու ներքին կատարելագործումը, բարոյական կայունությունը և հոգևոր արժեքների պահպանումը։ Տարեկան և ամսական սկզբունքով կազմակերպված նյութը կարող էր ընթերցանությունը դարձնել շարունակական սովորություն՝ յուրաքանչյուր ժամանակահատվածի համար առաջարկելով խորհրդածության առանձին նյութ։ Այսպիսի ժողովածուները կարևոր դեր են ունեցել կրթական և դաստիարակչական միջավայրում՝ զարգացնելով ընթերցողի դատողունակությունը, բարոյական կողմնորոշումը և գրավոր խոսքի ընկալումը։ Գիրքը արժեքավոր է նաև որպես իմաստախոսական գրականության նմուշ՝ արտացոլելով եվրոպական և քրիստոնեական բարոյագիտական մտքի տարածումը հայերեն գրական միջավայրում։

Geography

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է երկրաբանական միջավայրերի տարածական ուղղվածությամբ պալեոմագնիսական անիզոտրոպիայի ուսումնասիրությանը և դրա կիրառությանը ապարների կոտրման ուղղության կանխատեսման խնդիրներում։ Գրքում ներկայացվում են պալեոմագնիսական դաշտերի ձևավորման տեսական հիմքերը, մագնիսական անիզոտրոպիայի ֆիզիկական բնույթը և երկրաբանական կառուցվածքների վրա դրա ազդեցության մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է մագնիսական հատկությունների տարածական փոփոխականությունը տարբեր տեկտոնական պայմաններում՝ ընդգծելով լարվածային դաշտերի, շերտավորման և կառուցվածքային անհամասեռությունների դերը։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև լաբորատոր և դաշտային չափումների մեթոդները, տվյալների մաթեմատիկական մշակման մոտեցումները և մոդելավորման ալգորիթմները, որոնք թույլ են տալիս կանխատեսել ապարների քայքայման ուղղությունը և մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կիրառական ասպեկտներին՝ հանքարդյունաբերություն, հորատում, լեռնային աշխատանքների անվտանգություն և ինժեներական երկրաբանություն։ Գիրքը նախատեսված է երկրաբանների, երկրաֆիզիկոսների, հանքարդյունաբերական ինժեներների և հետազոտողների համար՝ առաջարկելով համապարփակ տեսական և կիրառական վերլուծություն պալեոմագնիսական անիզոտրոպիայի և ապարների կոտրման կանխատեսման վերաբերյալ։