Alcaligenaceae ընտանիքի նոր տեսակի մանրէներից d-ամինաացիլազի անջատումը, բնութագրումը և կիրառման հնարավորությունները

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական վերարտադրությանը ժամանակակից հայ պատմավեպում՝ բացահայտելով այն եղանակները, որոնց միջոցով պատմական անցյալը վերածվում է գրական պատումի և ձեռք բերում նոր գաղափարական ու գեղագիտական նշանակություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ ժողովրդի պատմության բարդ և հակասական մի ժամանակաշրջանն է, որը բնորոշվում էր քաղաքական անկայունությամբ, օտար տերությունների ազդեցությամբ, ազգային ինքնության պահպանման դժվարություններով, ազատագրական ձգտումներով, սոցիալական հակասություններով և մշակութային կյանքի շարունակական զարգացմամբ։ Այս պատմական միջավայրի գեղարվեստական ներկայացումը ժամանակակից հայ պատմավեպում հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնելու անցյալի պատկերն ու մթնոլորտը, այլև այն վերաիմաստավորելու ներկայի արժեքային և գաղափարական հարցադրումների շրջանակում։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Պատմավեպը չի սահմանափակվում փաստերի ճշգրիտ շարադրանքով․ պատմական իրադարձությունները դառնում են գեղարվեստական աշխարհի կառուցման հիմք, իսկ իրական անձանց և դեպքերի կողքին կարող են ստեղծվել երևակայական կերպարներ ու իրավիճակներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի խորությամբ ներկայացնելու ժամանակաշրջանի հասարակական և հոգեբանական մթնոլորտը։ Այդ եղանակով պատմությունը ձեռք է բերում մարդկային չափում, քանի որ մեծ քաղաքական իրադարձությունները ներկայացվում են անհատների ճակատագրերի, հարաբերությունների, ներքին ապրումների և բարոյական ընտրությունների միջոցով։ Ժամանակակից պատմավեպերում առանձնահատուկ նշանակություն ունի ազգային ինքնության և պատմական հիշողության թեման։ XVII–XVIII դարերի իրադարձությունների գեղարվեստական վերակերտումը հաճախ կապված է հայ ժողովրդի ինքնությունը պահպանելու, մշակութային արժեքները պաշտպանելու և ազգային ապագայի մասին մտածելու խնդիրների հետ։ Անցյալի հերոսների պայքարը, կորուստներն ու ձեռքբերումները ներկայացվում են ոչ միայն որպես պատմական իրողություններ, այլև որպես ազգային հիշողության մաս, որը կարող է ազդեցություն ունենալ հետագա սերունդների ինքնագիտակցության վրա։ Այս համատեքստում պատմավեպը հանդես է գալիս որպես անցյալի և ներկայի միջև երկխոսության յուրահատուկ ձև։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ազատագրական գաղափարների գեղարվեստական արտացոլմանը։ Դարաշրջանի քաղաքական պայմանները, ազգային ազատության ձգտումները և պետականության գաղափարը պատմավեպերում հաճախ դառնում են սյուժետային հիմնական առանցքներ։ Հերոսները կանգնում են անձնական անվտանգության և ազգային պարտքի, սեփական կյանքի և ընդհանուր նպատակի միջև ընտրության առաջ։ Նրանց վարքագիծը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայրենասիրության, անձնազոհության, հավատարմության և պատասխանատվության գաղափարները՝ միաժամանակ ցույց տալով պատմական պայքարի մարդկային գինը։ Պատմական իրականության գեղարվեստական պատկերման կարևոր բաղադրիչ է ժամանակաշրջանի կենցաղի և մշակութային միջավայրի վերականգնումը։ Պատմավեպերում ներկայացվում են մարդկանց առօրյան, սովորույթները, հասարակական հարաբերությունները, հոգևոր և մշակութային կյանքը, քաղաքային ու գյուղական միջավայրերը, ինչպես նաև ժամանակաշրջանին բնորոշ բարքերը։ Այս մանրամասները նպաստում են պատմական հավաստիության տպավորության ստեղծմանը և ընթերցողին հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու XVII–XVIII դարերի հայ հասարակության մասին։ Միաժամանակ այդ կենցաղային ու մշակութային պատկերը հաճախ ծառայում է կերպարների բնավորության բացահայտմանը և նրանց սոցիալական միջավայրի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի պատմական անձի գեղարվեստական կերպավորումը։ Իրական պատմական գործիչը պատմավեպում վերածվում է ոչ միայն պատմության գործող անձի, այլև գրական կերպարի, որի միջոցով հեղինակը կարող է ուսումնասիրել իշխանության, պատասխանատվության, հայրենասիրության, բարոյական ընտրության և մարդկային թուլությունների խնդիրները։ Պատմական կերպարի մարդկայնացումը հնարավորություն է տալիս նրան ներկայացնել ոչ միայն որպես հերոսական կամ քաղաքական նշանակություն ունեցող անհատ, այլև որպես հակասություններով, զգացմունքներով ու ներքին պայքարով օժտված մարդ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր է նաև ժամանակակից հայ պատմավեպի գեղարվեստական առանձնահատկությունների քննությունը։ Պատմական նյութի մատուցման ժամանակ օգտագործվում են տարբեր պատմողական եղանակներ, բազմաշերտ սյուժեներ, երկխոսություններ, հոգեբանական նկարագրություններ և պատմական ու անձնական ժամանակների զուգահեռում։ Այս միջոցներով հեղինակը կարողանում է համադրել պատմական լայն համայնապատկերը և անհատի ներքին աշխարհը՝ ստեղծելով անցյալի բազմակողմանի պատկերը։ XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական արտացոլումը կարևոր նշանակություն ունի նաև ժամանակակից պատմական գիտակցության ձևավորման տեսանկյունից։ Պատմավեպը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ոչ միայն ճանաչելու անցյալի իրադարձությունները, այլև դրանք զգալու կերպարների ճակատագրերի և մարդկային ապրումների միջոցով։ Այդ պատճառով պատմական գրականությունը կարող է նպաստել պատմական հիշողության պահպանմանը՝ միաժամանակ խթանելով անցյալի նկատմամբ քննադատական և բազմակողմանի վերաբերմունքը։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից հայ պատմավեպում XVII–XVIII դարերի իրականությունը վերածվում է ոչ միայն անցյալի նկարագրության, այլև ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, ազատության, պետականության և մարդու բարոյական պատասխանատվության մասին խորհելու միջոցի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, պատմավեպի ժանրով, ազգային պատմական հիշողությամբ և ժամանակակից հայ արձակով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի բարդ պատմական իրականությունը վերաիմաստավորվում ժամանակակից գեղարվեստական մտածողության շրջանակում։

Psychology

Սոցիալ-հոգեբանական և իրավական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հակահասարակական վարքի ձևավորման վրա ազդող սուբյեկտիվ գործոնների ուսումնասիրությանը և դրանց կանխարգելման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Քննության են առնվում անձի արժեքային կողմնորոշումները, շարժառիթները, վերաբերմունքները, ինքնագնահատականը, հուզական վիճակները և սոցիալական միջավայրի ընկալման առանձնահատկությունները՝ որպես վարքագծային դրսևորումների վրա ազդող գործոններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատական և սոցիալ-հոգեբանական պայմանների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև անձի վարքի ձևավորման գործընթացում ընտանիքի, կրթական միջավայրի և հասարակական հարաբերությունների նշանակությանը։ Վերլուծվում են ռիսկային վարքագծի առաջացման պատճառները, դրա վաղ բացահայտման հնարավորությունները և կանխարգելիչ աշխատանքի կազմակերպման հիմնական մոտեցումները։ Քննարկվում են դաստիարակչական, հոգեբանական, սոցիալական և իրավական միջոցների համակցված կիրառման հնարավորությունները՝ բացասական վարքային միտումները նվազեցնելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու հակահասարակական վարքի ներքին պայմանավորվածության և դրա կանխարգելման մեխանիզմների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հոգեբանության, սոցիոլոգիայի, քրեաբանության, մանկավարժության և կանխարգելիչ աշխատանքի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է VII դարի սկզբին Հայ և Վրաց եկեղեցիների միջև տեղի ունեցած դավանական ու եկեղեցական բաժանման պատմությանը՝ այն դիտարկելով վաղմիջնադարյան Հարավային Կովկասի կրոնական, քաղաքական և մշակութային զարգացումների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն աստվածաբանական հակասությունների և պատմական պայմանների վրա, որոնք աստիճանաբար հանգեցրին երկու հարևան եկեղեցիների հարաբերությունների սրմանը և նախկին եկեղեցական հաղորդակցության խզմանը։ Քննության են առնվում Քաղկեդոնի ժողովից հետո քրիստոնեական Արևելքում ձևավորված դավանական ուղղությունները, քրիստոսաբանական վեճերը և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի ու Վրաստանի եկեղեցական կյանքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում VI դարի վերջի և VII դարի սկզբի եկեղեցական գործիչների գործունեությանը, նրանց միջև ընթացած նամակագրությանը, դավանական դիրքորոշումների հիմնավորմանը և փոխադարձ մեղադրանքներին, որոնք կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունեն հակամարտության ընթացքը վերականգնելու համար։ Դիտարկվում են Հայոց կաթողիկոսության և Վրաց եկեղեցու առաջնորդների հարաբերությունները, ինչպես նաև Կյուրիոն կաթողիկոսի գործունեության շուրջ ձևավորված տարաձայնությունները։ Կարևորվում է Աբրահամ Ա Աղբաթանեցի կաթողիկոսի դիրքորոշումը և հայկական եկեղեցական շրջանակների արձագանքը վրացական կողմի դավանական կողմնորոշման փոփոխությանը։ Եկեղեցական հակասությունները ներկայացվում են ոչ միայն որպես աստվածաբանական վեճերի հետևանք, այլև որպես տարածաշրջանում Բյուզանդական և Սասանյան տերությունների քաղաքական ու կրոնական ազդեցությունների հետ կապված ավելի լայն գործընթացի մաս։ Ուսումնասիրվում է, թե արտաքին քաղաքական պայմաններն ինչպես էին ազդում տեղական եկեղեցիների հարաբերությունների, ինքնուրույնության և դավանական ընտրությունների վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նաև երկու ժողովուրդների միջև նախկինում գոյություն ունեցած եկեղեցական և մշակութային կապերին՝ հնարավորություն տալով հասկանալ, թե ինչու բաժանումը կարևոր շրջադարձ դարձավ հայ-վրացական հարաբերությունների պատմության մեջ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սկզբնաղբյուրների քննությունը, մասնավորապես եկեղեցական նամակների, պատմագրական երկերի և դավանական փաստաթղթերի համադրումը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել իրադարձությունների հաջորդականությունը և տարբեր կողմերի դիրքորոշումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ Հայ Առաքելական և Վրաց եկեղեցիների հետագա ինքնուրույն զարգացման պատմական նախադրյալները, ինչպես նաև դավանական ինքնության նշանակությունը միջնադարյան հասարակությունների քաղաքական ու մշակութային կյանքում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, Վրաստանի եկեղեցական պատմության, միջնադարյան Հայաստանի և Վրաստանի, քրիստոնեական դավանաբանության ու հայ-վրացական պատմամշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է դեյտերիումի վրա π⁰ մեզոնների կոհերենտ ֆոտոծնմանը և այդ գործընթացի տեսական ու փորձարարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում էլեկտրամագնիսական փոխազդեցության միջոցով դեյտերիումի հետ փոխազդող ֆոտոնի արդյունքում չեզոք պիոնի առաջացման գործընթացն է, որը կարևոր տեղեկություն կարող է տալ հադրոնների կառուցվածքի, միջուկային ուժերի և ֆոտոն-միջուկ փոխազդեցությունների դինամիկայի վերաբերյալ։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են կոհերենտ գործընթացի կինեմատիկական պայմանները, որի դեպքում միջուկային համակարգը պահպանվում է հիմնական վիճակում կամ փոխազդեցությունից հետո չի ենթարկվում ներքին քայքայման, իսկ արտադրված մեզոնի և միջուկի միջև առաջացող ամպլիտուդները կարող են փոխազդել կոհերենտ ձևով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործընթացի դիֆերենցիալ և ինտեգրալ կտրվածքների, անկյունային բաշխումների, էներգետիկ կախվածությունների և դեյտերիումի կառուցվածքային գործոնի ազդեցության ուսումնասիրմանը։ Աշխատանքում կարող են քննարկվել նաև ֆոտոծնման մեխանիզմների տեսական մոդելները, միջուկային ալիքային ֆունկցիայի դերը, միջուկի պրոտոնային և նեյտրոնային բաղադրիչների փոխազդեցությունները և տարբեր դինամիկական ներդրումների հարաբերակցությունը։ Կարևորվում է կոհերենտ և ոչ կոհերենտ գործընթացների տարբերակումը, քանի որ դրանց փորձարարական առանձնացումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ ուսումնասիրելու դեյտերիումի և հադրոնային համակարգերի հատկությունները։ Նման հետազոտությունները կարևոր են նաև պիոնների ֆոտոծնման գործընթացներում ուժեղ փոխազդեցության դրսևորումների, միջուկային միջավայրի ազդեցությունների և հադրոնային փոխազդեցությունների տեսական նկարագրության կատարելագործման համար։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել միջուկային ռեակցիաների մոդելավորման, դեյտերիումի կառուցվածքի ուսումնասիրության և բարձր էներգիաների ֆիզիկայի փորձարարական տվյալների մեկնաբանման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել միջուկային և մասնիկների ֆիզիկայի մասնագետներին, տեսական ու փորձարարական ֆիզիկոսներին, բարձր էներգիաների ֆիզիկայի հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Chemistry

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է մոնոցիկլային և բիցիկլային պիրիմիդինների քիմիայի ոլորտում իրականացված հետազոտություններին՝ լուսաբանելով դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, սինթեզի մեթոդները և քիմիական հատկությունները։ Գրքում ներկայացվում են պիրիմիդինային միացությունների ստացման տարբեր ուղիներ, դրանց փոխակերպումների օրինաչափությունները և ռեակցիոնունակության առանձնահատկությունները՝ հիմնված փորձարարական տվյալների և տեսական վերլուծությունների վրա։ Հեղինակը մանրամասն ուսումնասիրում է տարբեր փոխարինիչների ազդեցությունը պիրիմիդինային համակարգերի հատկությունների վրա, ինչպես նաև բիցիկլային կառուցվածքների ձևավորման մեխանիզմները և դրանց քիմիական վարքագիծը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև այս միացությունների կիրառական նշանակությունը, մասնավորապես դեղագործական քիմիայի, կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի սինթեզի և նոր ֆունկցիոնալ նյութերի մշակման ոլորտներում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է հետերոցիկլային միացությունների քիմիայի զարգացման գործում՝ ներկայացնելով արժեքավոր գիտական տվյալներ ինչպես հիմնարար, այնպես էլ կիրառական հետազոտությունների համար։ Գիրքը նախատեսված է քիմիկոսների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների, բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների և օրգանական սինթեզի ու դեղագործական քիմիայի բնագավառներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Agriculture

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման արդի միտումները և կիրառական նոր մոտեցումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։