Անձի ինքնագիտակցության համակարգում էթնիկ կարծրատիպերի գործառութային դերը

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է հատուկ (օժանդակ) դպրոցներում սովորող աշակերտների սոցիալ-կենցաղային հմտությունների ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրանց ինքնուրույն կյանքի և սոցիալական ինտեգրման ապահովման մանկավարժական պայմանները։ Գրքում վերլուծվում են այն տեսական և գործնական մոտեցումները, որոնք կիրառվում են մտավոր կամ զարգացման առանձնահատկություններ ունեցող երեխաների կրթության և դաստիարակության գործընթացում՝ նպատակ ունենալով ձևավորել առօրյա կյանքում անհրաժեշտ ինքնասպասարկման, հաղորդակցման և սոցիալական վարքի հմտություններ։ Հեղինակը ներկայացնում է ուսումնական և դաստիարակչական աշխատանքի կազմակերպման առանձնահատկությունները հատուկ դպրոցներում, ուսուցման անհատականացված մեթոդները, ինչպես նաև գործնական վարժությունների և իրավիճակային ուսուցման դերը հմտությունների ամրապնդման գործում։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ընտանիքի և դպրոցի համագործակցության նշանակությանը, սոցիալական միջավայրի ազդեցությանը և վերականգնողական մանկավարժության սկզբունքների կիրառմանը։ Աշխատությունում քննարկվում են աշակերտների ինքնուրույնության աստիճանի բարձրացման ուղիները, հարմարվողական վարքի ձևավորումը և հասարակության մեջ նրանց ներառման արդյունավետ մեխանիզմները։ Ներկայացված են նաև գործնական առաջարկություններ մանկավարժների համար՝ ուղղված ուսուցման գործընթացի արդյունավետության բարձրացմանը և հատուկ կրթական կարիքներ ունեցող երեխաների սոցիալական հմտությունների կայուն զարգացման ապահովմանը։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է Չեռնոբիլի ատոմային էլեկտրակայանի վթարի հետևանքների վերացման աշխատանքներին մասնակցած անձանց երկարաժամկետ բժշկական հսկողության և դիսպանսերային սպասարկման կազմակերպման խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տվյալ խմբի առողջական վիճակի պարբերական գնահատման, հնարավոր ուշացած առողջական փոփոխությունների ժամանակին հայտնաբերման, կանխարգելիչ միջոցառումների և մասնագիտացված բժշկական օգնության կազմակերպման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ճառագայթային ազդեցության ենթարկված անձանց առողջության վերաբերյալ տվյալների համակարգված հավաքագրմանը, բժշկական փաստաթղթերի վարմանը և երկարաժամկետ դիտարկումների արդյունքների համեմատական գնահատմանը։ Քննվում են կլինիկական, լաբորատոր և գործիքային հետազոտությունների նշանակությունը՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր անձի ստացած ազդեցության պայմանները, տարիքը, աշխատանքի բնույթը, ուղեկցող հիվանդությունները և առողջության ընդհանուր վիճակը։ Կարևորվում է տարբեր օրգան-համակարգերի գործունեության պարբերական վերահսկումը և այնպիսի փոփոխությունների վաղ հայտնաբերումը, որոնք կարող են պահանջել լրացուցիչ հետազոտություն կամ համապատասխան մասնագետի խորհրդատվություն։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել դիսպանսերային հաշվառման կազմակերպական առանձնահատկությունները, հետազոտությունների պարբերականությունը, հիվանդությունների կառուցվածքը և բժշկական օգնության տարբեր մակարդակների միջև համագործակցությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կանխարգելիչ բժշկության նշանակությանը, քանի որ երկարատև հսկողության նպատակը ոչ միայն արդեն ձևավորված հիվանդությունների հայտնաբերումն է, այլև առողջական ռիսկերի ժամանակին գնահատումն ու հնարավոր բարդությունների կանխարգելումը։ Դիտարկվում են նաև առողջական ցուցանիշների փոփոխությունները տարիների ընթացքում, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել հետազոտվող խմբի հիվանդացության առանձնահատկությունները և կատարելագործել բժշկական հսկողության ծրագրերը։ Համաճարակաբանական և կլինիկական տվյալների համադրումը կարևոր է ճառագայթային ազդեցության հնարավոր երկարաժամկետ հետևանքների գիտական գնահատման համար՝ միաժամանակ հաշվի առնելով այլ կենսաբանական, սոցիալական և շրջակա միջավայրի գործոնների ազդեցությունը։ Համակարգված դիսպանսերային հսկողությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել երկարաժամկետ բժշկական տվյալների բազա, ապահովել հիվանդությունների վաղ հայտնաբերումը և անհրաժեշտության դեպքում ժամանակին կազմակերպել համապատասխան բուժօգնություն։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել ճառագայթային բժշկության, հանրային առողջության, համաճարակաբանության, կանխարգելիչ բժշկության և մասնագիտական առողջության պահպանման ոլորտներում աշխատող բժիշկների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է պարանոցային հատվածի ողնուղեղի տրավմատիկ վնասվածքներից հետո ուշ վերականգնողական շրջանում ինքնավերականգնման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այն հնարավորությունների վրա, որոնց շնորհիվ վնասվածքից հետո հիվանդի օրգանիզմը և նյարդային համակարգը կարող են աստիճանաբար վերականգնել կորցրած կամ խանգարված գործառույթների մի մասը՝ հատուկ վերականգնողական միջամտությունների, ֆիզիկական ակտիվության և հիվանդի ակտիվ մասնակցության պայմաններում։ Պարանոցային հատվածի ողնուղեղի վնասվածքները կարող են առաջացնել շարժողական, զգայական և ինքնավար գործառույթների տարբեր աստիճանի խանգարումներ, իսկ դրանց հետևանքները կարող են երկար ժամանակ պահպանվել վնասվածքից հետո։ Այդ պատճառով ուշ վերականգնողական շրջանի ուսումնասիրությունը կարևոր է հիվանդի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների, ինքնուրույնության և կյանքի որակի բարձրացման տեսանկյունից։ Աշխատության շրջանակում կարող են գնահատվել վնասվածքից հետո պահպանված շարժողական և զգայական կարողությունները, մկանային ուժը, շարժումների համակարգումը, քայլելու կամ տեղաշարժվելու հնարավորությունը, վերին վերջույթների ֆունկցիան և առօրյա գործողություններն ինքնուրույն կատարելու մակարդակը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել պարանոցային վնասվածքներին բնորոշ վերին վերջույթների ֆունկցիայի վերականգնմանը, քանի որ ձեռքերի և մատների շարժունակության բարելավումը կարող է էապես մեծացնել հիվանդի ինքնասպասարկման հնարավորությունները։ Ինքնավերականգնման գաղափարը ենթադրում է, որ հիվանդը վերականգնողական գործընթացում հանդես է գալիս ոչ միայն որպես բուժական միջամտությունների պասիվ ստացող, այլև որպես ակտիվ մասնակից։ Կրկնվող և նպատակային շարժողական վարժությունները, պահպանված ֆունկցիաների օգտագործումը, առօրյա գործողությունների ինքնուրույն կատարումը և ֆիզիկական ակտիվության աստիճանական ավելացումը կարող են նպաստել նյարդամկանային համակարգի ֆունկցիոնալ վերակազմավորմանը։ Ողնուղեղի վնասվածքից հետո վերականգնման աստիճանը, սակայն, անհատական է և կախված է վնասվածքի մակարդակից ու ամբողջականությունից, սկզբնական նյարդաբանական վիճակից, բուժման ժամանակին իրականացումից, բարդություններից և մի շարք այլ գործոններից։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ուշ շրջանի վերականգնողական ներուժի գնահատումը։ Վնասվածքից անցած երկար ժամանակահատվածը պարտադիր չի նշանակում, որ ֆունկցիոնալ բարելավման հնարավորությունները լիովին սպառված են։ Ժամանակակից նեյրովերականգնողական մոտեցումները հիմնված են նյարդային համակարգի հարմարվողականության և նեյրոպլաստիկության գաղափարի վրա, որի դեպքում կրկնվող, նպատակային և համապատասխան ինտենսիվությամբ իրականացվող գործունեությունը կարող է նպաստել պահպանված նյարդային կապերի արդյունավետ օգտագործմանը։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է ուսումնասիրել երկարատև վերականգնողական վարժությունների ազդեցությունը հիվանդների ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև վերականգնողական ծրագրի անհատականացումը։ Տարբեր հիվանդների մոտ նույն մակարդակի վնասվածքը կարող է առաջացնել տարբեր ֆունկցիոնալ սահմանափակումներ, ուստի արդյունավետ ինքնավերականգնման ծրագիրը պետք է համապատասխանեցվի յուրաքանչյուր անձի պահպանված կարողություններին և նպատակներին։ Ծրագրում կարող են ընդգրկվել շարժողական վարժություններ, մկանային ուժի և շարժումների վերահսկման զարգացում, հավասարակշռության ու տեղաշարժման ուսուցում, վերին վերջույթների նպատակային մարզում և ինքնասպասարկման հմտությունների զարգացում։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև հոգեբանական գործոնների դերը վերականգնման գործընթացում։ Երկարատև հաշմանդամությունը և շարժունակության սահմանափակումը կարող են բացասաբար ազդել մարդու մոտիվացիայի, ինքնուրույնության և սոցիալական ակտիվության վրա։ Հետևաբար ինքնավերականգնման արդյունավետությունը կարող է կապված լինել հիվանդի ակտիվ մասնակցության, նպատակների ձևավորման, սեփական հնարավորությունների ճիշտ գնահատման և վերականգնողական գործընթացի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի հետ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են կիրառվել կլինիկական և ֆունկցիոնալ գնահատման տարբեր մեթոդներ՝ հիվանդների շարժողական կարողությունների, ինքնասպասարկման մակարդակի, զգայական ֆունկցիաների և առօրյա գործունեության փոփոխությունները դինամիկայում գնահատելու համար։ Բուժումից կամ վերականգնողական ծրագրից առաջ և հետո ստացված տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել ֆունկցիոնալ փոփոխությունների աստիճանը և գնահատել կիրառված մոտեցումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ուշ շրջանում գտնվող ողնուղեղի վնասվածք ունեցող անձանց համար ինքնուրույն վերականգնողական ակտիվության կազմակերպման հնարավորությունների բացահայտման մեջ։ Արդյունքները կարող են օգնել վերականգնողական մասնագետներին մշակել ավելի նպատակային ծրագրեր, իսկ հիվանդներին՝ ավելի արդյունավետ օգտագործել պահպանված ֆունկցիոնալ հնարավորությունները և բարձրացնել առօրյա կյանքում ինքնուրույնության մակարդակը։ Միաժամանակ նման մոտեցումները պետք է իրականացվեն մասնագետի հսկողությամբ և հաշվի առնեն վնասվածքի առանձնահատկություններն ու հնարավոր սահմանափակումները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել նյարդաբաններին, նյարդավիրաբույժներին, ֆիզիկական և վերականգնողական բժշկության մասնագետներին, ֆիզիոթերապևտներին, կինեզիթերապևտներին, օկուպացիոն թերապևտներին և ողնուղեղի վնասվածքների հետևանքների ուսումնասիրմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևորում է ողնուղեղի պարանոցային վնասվածքներից հետո երկարատև վերականգնողական աշխատանքի և հիվանդի ակտիվ մասնակցության դերը՝ փորձելով բացահայտել ուշ շրջանում ֆունկցիոնալ վերականգնման հնարավորությունները, գնահատել ինքնավերականգնման արդյունավետությունը և նպաստել հիվանդների առավելագույն հնարավոր ինքնուրույնության ու կյանքի որակի ապահովմանը։

Agriculture

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Սյունիքի մարզի Սիսիանի տարածաշրջանի պայմաններում աշնանացան ցորենի Ախթամար սորտի մշակության արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հողի հիմնական մշակման եղանակներին, պարարտացման համակարգերին և ցանքի նորմային։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նշված ագրոտեխնիկական գործոնների ազդեցությունը բույսերի աճի և զարգացման, բերքատվության ձևավորման և ստացվող հատիկի որակական ցուցանիշների վրա, ինչպես նաև որոշել տվյալ բնական-կլիմայական պայմաններում առավել արդյունավետ մշակության տարբերակները։ Աշխատանքում աշնանացան ցորենի արտադրությունը դիտարկվում է Սիսիանի տարածաշրջանի գյուղատնտեսական առանձնահատկությունների համատեքստում, որտեղ բարձրադիր դիրքը, կլիմայական պայմանները, ջերմաստիճանային ռեժիմը, տեղումների քանակն ու բաշխվածությունը, հողի հատկությունները և խոնավության ապահովվածությունը կարող են էական ազդեցություն ունենալ մշակաբույսի արտադրողականության վրա։ Ախթամար սորտը Հայաստանի պայմաններում օգտագործվող աշնանացան ցորենի սորտերից է և առանձնահատուկ հետաքրքրություն ունի Սյունիքի մարզի համապատասխան ագրոէկոլոգիական գոտիների համար։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հողի հիմնական մշակման ազդեցության գնահատումը։ Հողի մշակության եղանակը ձևավորում է բույսերի արմատային համակարգի զարգացման, խոնավության կուտակման և պահպանման, օդափոխության, սննդատարրերի հասանելիության և մոլախոտերի դեմ պայքարի պայմանները։ Հիմնական մշակման տարբեր խորություններն ու եղանակները կարող են տարբեր կերպ ազդել հողի կառուցվածքի, խոնավության ռեժիմի և ցանքի համար անհրաժեշտ հողային միջավայրի ձևավորման վրա։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարևորվում է այնպիսի մշակման համակարգի ընտրությունը, որը համապատասխան է տեղական հողակլիմայական պայմաններին և նպաստում է աշնանացան ցորենի կայուն բերքատվության ձևավորմանը։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարարտացման ազդեցությանը։ Աշնանացան ցորենը սննդատարրերի նկատմամբ պահանջկոտ մշակաբույս է, իսկ պարարտանյութերի ճիշտ կիրառումը կարող է նպաստել թփակալման, արմատային համակարգի զարգացման, ձմեռադիմացկունության, հասկերի ձևավորման և հատիկալիցքի բարելավմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր պարարտացման ֆոններ և դրանց ազդեցությունը բույսերի աճի ու զարգացման հիմնական ցուցանիշների վրա։ Հատկապես կարևորվում է սննդատարրերի հավասարակշռված ապահովումը, քանի որ դրանց պակասը կամ ավելցուկը կարող է բացասաբար անդրադառնալ ինչպես բերքատվության, այնպես էլ հատիկի որակի վրա։ Ցանքի նորման ևս ուսումնասիրության առանցքային գործոններից է։ Միավոր տարածքի վրա ցանվող սերմերի քանակը որոշում է բույսերի խտությունը, նրանց միջև մրցակցությունը ջրի, լույսի և սննդատարրերի համար, ինչպես նաև հետագայում ձևավորվող հասկերի քանակը։ Չափազանց նոսր ցանքը կարող է հանգեցնել տարածքի ոչ լիարժեք օգտագործման և բերքատվության նվազման, իսկ չափազանց խիտ ցանքը կարող է ուժեղացնել բույսերի միջև մրցակցությունը և բարձրացնել հիվանդությունների կամ պառկելու վտանգը։ Հետևաբար հետազոտության կարևոր խնդիր է տվյալ սորտի և տվյալ տարածաշրջանի պայմաններում ցանքի այն նորմայի բացահայտումը, որը կարող է ապահովել բույսերի օպտիմալ խտություն և բարձր արտադրողականություն։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է նշված երեք հիմնական ագրոտեխնիկական գործոնների ոչ միայն առանձին, այլև փոխազդեցված ազդեցությունը։ Հողի մշակման եղանակը, պարարտացման մակարդակը և ցանքի նորման փոխկապակցված են և միասին ձևավորում են մշակաբույսի աճի պայմանները։ Օրինակ՝ լավ նախապատրաստված և սննդանյութերով ապահովված հողում որոշակի ցանքի նորմա կարող է ապահովել ավելի արդյունավետ բուսածածկ, մինչդեռ այլ պայմաններում նույն նորման կարող է հանգեցնել բույսերի ավելորդ խտության։ Այս փոխազդեցությունների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս մշակության տեխնոլոգիան գնահատել ամբողջական համակարգի տեսքով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է բույսերի աճի և զարգացման ցուցանիշների ուսումնասիրությունը։ Կարող են դիտարկվել ծլունակությունը, բույսերի պահպանվածությունը, թփակալման ինտենսիվությունը, բույսերի բարձրությունը, հասկերի քանակը, հասկի երկարությունը, մեկ հասկի հատիկների թիվը և այլ ագրոնոմիական ցուցանիշներ։ Այս տվյալների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե տարբեր ագրոտեխնիկական պայմաններում որ հատկանիշներն են առավել զգայուն և ինչպիսի կապ ունեն վերջնական բերքատվության հետ։ Աշխատանքում առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում բերքատվության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում է տարբեր տեխնոլոգիական տարբերակների ազդեցությունը մեկ հեկտարից ստացվող բերքի քանակի վրա, ինչպես նաև բերքի կառուցվածքային տարրերի փոփոխությունները։ Բերքատվության բարձրացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտադրական նպատակ, այլև որպես կիրառվող ագրոտեխնոլոգիայի արդյունավետության կարևոր չափանիշ։

History

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին հայ իրականության մեջ սոցիալական ու ազգային-ազատագրական գաղափարների ձևավորման, զարգացման և փոխազդեցության քննական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն հասարակական և քաղաքական փոփոխություններն են, որոնք էապես ազդեցին հայ մտավորականության, քաղաքական գործիչների և հասարակական տարբեր շրջանակների աշխարհայացքի վրա և նպաստեցին ազգային իրավունքների, սոցիալական արդարության, ազատության ու հասարակական վերափոխումների վերաբերյալ նոր պատկերացումների տարածմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում է հայ հասարակության սոցիալական կառուցվածքը, տնտեսական հարաբերությունները, կրթության և մշակույթի զարգացումը, ինչպես նաև Ռուսական և Օսմանյան կայսրությունների քաղաքական միջավայրը՝ որպես գաղափարական գործընթացների ձևավորման կարևոր պայմաններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային-ազատագրական գաղափարի բովանդակային փոփոխություններին՝ ազգային ինքնության պահպանման, քաղաքական իրավունքների պաշտպանության, ինքնավարության, ազատագրության և պետականության վերականգնման վերաբերյալ տարբեր մոտեցումների համատեքստում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է սոցիալական գաղափարների ներթափանցումը հայ հասարակական միտք, մասնավորապես՝ սոցիալական անհավասարության, աշխատանքի, սեփականության, հասարակական արդարության և սոցիալական վերափոխումների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումը։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այս երկու գաղափարական ուղղությունները դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ դրանց փոխազդեցության և երբեմն հակասությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում այն հարցերը, թե ինչպես էին ազգային ազատագրության խնդիրները համադրվում սոցիալական վերափոխման ձգտումների հետ, ինչպիսի տարբերություններ էին առաջանում քաղաքական և հասարակական խմբերի միջև, և ինչպես էին միջազգային ու տարածաշրջանային իրադարձությունները ազդում հայ հասարակական մտքի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակաշրջանի մամուլին, գրականությանը, հասարակական-քաղաքական հրապարակախոսությանը և կուսակցական ծրագրերին՝ դրանք դիտարկելով որպես գաղափարների տարածման և հասարակական գիտակցության ձևավորման կարևոր աղբյուրներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարբեր քաղաքական հոսանքների և կազմակերպությունների գաղափարական դիրքորոշումներին, դրանց նպատակների, մեթոդների և սոցիալական հենարանի տարբերություններին։ Քննական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարները, այլև բացահայտել դրանց ներքին հակասությունները, պատմական պայմանավորվածությունը և հետագա քաղաքական զարգացումների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը կայանում է հայ հասարակական-քաղաքական մտքի կարևոր շրջափուլի համակարգված վերլուծության մեջ, իսկ գործնական արժեքը՝ ազգային և սոցիալական գաղափարների փոխհարաբերությունների պատմական փորձը հասկանալու հնարավորության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիալական մտքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին և 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակական կյանքի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս խորությամբ հասկանալու հայ հասարակական մտքի գաղափարական վերափոխումները, ազգային ազատագրության և սոցիալական արդարության ձգտումների փոխկապակցվածությունը և այդ գործընթացների ազդեցությունը հայ քաղաքական ու հասարակական կյանքի հետագա զարգացման վրա։