Անգլալեզու գիտաֆանտաստիկ դիսկուրսի լեզվաոճական յուրահատկությունները բանականի և երևակայականի հարաբերակցության համատեքստում

Law

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բնակելի տարածության օգտագործման իրավունքի իրավական բնույթի, իրականացման պայմանների և պաշտպանության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բնակելի տարածության նկատմամբ սեփականության իրավունքի և օգտագործման իրավունքի փոխհարաբերությունները, այդ իրավունքների ծագման, փոփոխման ու դադարման իրավական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեփականատիրոջ և բնակելի տարածությունն օգտագործող անձանց իրավունքների ու օրինական շահերի հավասարակշռման, ընտանեկան հարաբերություններից բխող օգտագործման իրավունքի և բնակարանային վեճերի կարգավորման խնդիրներին։ Վերլուծվում են համապատասխան քաղաքացիաիրավական նորմերի կիրառման առանձնահատկությունները, պայմանագրային հարաբերությունները և դատական պաշտպանության հնարավոր միջոցները։ Քննարկվում են նաև բնակելի տարածությունից օգտվելու սահմանափակումների, օգտագործման իրավունքի դադարեցման և անձանց բնակարանային շահերի պաշտպանության հետ կապված իրավական հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործող իրավակարգավորման խնդրահարույց կողմերը և ձևակերպելու դրա կատարելագործմանն ուղղված տեսական ու գործնական մոտեցումներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի, բնակարանային իրավունքի և անշարժ գույքի իրավական հարաբերությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Literature

Այս թեման վերաբերում է 1970-1980-ական թվականների վիպակի զարգացման առանձնահատկություններին, երբ գրականության մեջ նկատելի դարձավ մարդու ներաշխարհի խորքային վերլուծության, սոցիալական իրականության բազմաշերտ արտացոլման և գեղարվեստական մտածողության նոր ձևերի ակտիվացումը։ Այդ շրջանում վիպակը հաճախ հանդես էր գալիս որպես միջանկյալ ժանր՝ համադրելով վեպի լայն պատումային կառուցվածքը և պատմվածքի կենտրոնացվածությունը, ինչը հնարավորություն էր տալիս ավելի խտացված ձևով ներկայացնել ժամանակի սոցիալական, բարոյական և հոգեբանական խնդիրները։ Հեղինակները մեծ ուշադրություն էին դարձնում անհատի և հասարակության հարաբերություններին, ներքին կոնֆլիկտներին, արժեքային ճգնաժամերին և ժամանակի փոփոխվող իրականության ազդեցությանը մարդու վարքագծի վրա։ Գեղարվեստական լեզուն դառնում է ավելի հոգեբանական և խորհրդանշական, հաճախ կիրառվում են ենթատեքստեր, ներքին մենախոսություն և ոչ ուղղակի պատկերումներ, որոնք խորացնում են իմաստային դաշտը։ Այս շրջանի վիպակը նաև արտացոլում է գաղափարական սահմանափակումների պայմաններում ստեղծագործական նոր ուղիներ գտնելու փորձերը՝ ձևավորելով ավելի նուրբ, բազմիմաստ և հաճախ ենթաշերտային գրականություն, որը կարևոր դեր է խաղացել ազգային գրական գործընթացների զարգացման մեջ։

Medicine

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է մաշկի քաղցկեղի և վուլվայի լեյկոպլակիայի բուժման ֆիզիկական մեթոդների համեմատական գնահատմանը ամբուլատոր պայմաններում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բուժման տարբեր ֆիզիկական եղանակների կիրառման հնարավորությունները, դրանց արդյունավետությունը, անվտանգության ցուցանիշները, բուժման արդյունքները և հիվանդների վերականգնման առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են հիվանդությունների կլինիկական դրսևորումները, ախտորոշման մոտեցումները, բուժական մեթոդների ընտրության չափանիշները և տեղային ազդեցության տեխնոլոգիաները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ամբուլատոր բուժման կազմակերպմանը, բարդությունների կանխարգելմանը և թերապևտիկ արդյունքների գնահատմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ուռուցքաբանների, մաշկաբանների, գինեկոլոգների, վիրաբույժների և բժշկական հետազոտողների համար։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի քաղաքների և այլ բնակավայրերի կանաչապատման գործընթացում ծառատեսակների ու թփատեսակների կիրառման պատմական զարգացման, տեսակային կազմի և ձևավորված ավանդույթների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բնակավայրերի կանաչ տարածքների ստեղծման տարբեր փուլերն են՝ դիտարկելով բնական պայմանների, քաղաքաշինական զարգացման, այգեգործական մշակույթի և հասարակական պահանջների ազդեցությունը ծառաբույսերի ընտրության ու տարածման վրա։ Քննվում են տեղական և ներմուծված տեսակների օգտագործման առանձնահատկությունները, դրանց հարմարվողականությունը Հայաստանի տարբեր բնակլիմայական գոտիներին, ինչպես նաև քաղաքային միջավայրում աճի և պահպանման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական այգիների, պուրակների, փողոցային ծառուղիների, հասարակական տարածքների և բնակելի հատվածների կանաչապատմանը՝ բացահայտելով տարբեր ժամանակաշրջաններում գերակշռած նախագծային ու բուսաբանական մոտեցումները։ Ուսումնասիրվում է ծառաբույսերի ոչ միայն գեղագիտական, այլև բնապահպանական և սանիտարահիգիենիկ նշանակությունը՝ ստվերի ձևավորման, օդի որակի բարելավման, փոշու և աղմուկի ազդեցության նվազեցման, միկրոկլիմայի կարգավորման և բնակավայրերի կենսաբազմազանության պահպանման տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատմական աղբյուրների, բուսաբանական տվյալների, քաղաքաշինական փաստաթղթերի, հին հատակագծերի և կանաչ տարածքների վերաբերյալ նկարագրությունների համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու բնակավայրերի կանաչապատման զարգացման հիմնական փուլերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև տնկարանային տնտեսության զարգացումը, նոր ծառատեսակների ներմուծման պատմությունը և դենդրոլոգիական փորձի ազդեցությունը քաղաքային կանաչապատման վրա։ Տարբեր բնակավայրերի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տեսակային կազմի տարբերությունները՝ պայմանավորված բարձրությամբ, ջերմաստիճանային ռեժիմով, խոնավությամբ, հողային պայմաններով և ջրային ռեսուրսների հասանելիությամբ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պատմական կանաչ տարածքների պահպանման, ծերացած տնկարկների վերականգնման և քաղաքային միջավայրի համար համապատասխան ծառատեսակների ընտրության նշանակությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դենդրոլոգիայի, քաղաքային կանաչապատման, լանդշաֆտային ճարտարապետության և պատմական բնապահպանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայաստանի բնակավայրերի կանաչ տարածքների ձևավորումը որպես բնական և մշակութային գործոնների երկարատև փոխազդեցության արդյունք։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Երվանդ Քոչարի գրաֆիկական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ առանձնացնելով նրա գեղարվեստական մտածողության այն կողմերը, որոնք առավել ամբողջականորեն դրսևորվում են գծանկարի և գրաֆիկական արվեստի տարբեր ձևերում։ Ա. Հակոբյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Երևանում 2007 թվականին՝ «Գրաբար» հրատարակչությունում, 96 էջ ծավալով, իսկ դրա հիմքում ընկած հետազոտությունը նախկինում ներկայացվել է նաև որպես թեկնածուական ատենախոսություն։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նկարչի գրաֆիկական ժառանգության գաղափարագեղագիտական հիմքերը, ձևի և պլաստիկ մտածողության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ներկայացնել նրա ստեղծագործական ուղու տարբեր փուլերում գրաֆիկայի փոփոխվող բնույթը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նրանով, որ Քոչարի արվեստը հաճախ ընկալվում է առաջին հերթին նրա քանդակագործական և տարածական-գեղարվեստական նորարարությունների միջոցով, մինչդեռ գրաֆիկան նրա ստեղծագործական մտածողության ինքնուրույն և բազմազան դրսևորումներից է։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում վաղ շրջանի ստեղծագործություններին, Թիֆլիսյան և մոսկովյան տարիներին, ինչպես նաև հատկապես Փարիզյան ժամանակաշրջանին, երբ Քոչարը հայտնվել էր եվրոպական ավանգարդի ակտիվ միջավայրում և շփվում էր ժամանակի առաջատար գեղարվեստական ուղղությունների ու արվեստագետների հետ։ Նրա ստեղծագործական ուղու այս փուլը կարևոր նշանակություն ունի գրաֆիկական լեզվի ձևավորման համար, քանի որ աշխատանքներում նկատվում են ձևի վերափոխման, տարածական ընկալման, վերացարկման և արտահայտչականության նոր մոտեցումներ։ Քոչարի արվեստը զարգացել է եվրոպական մոդեռնիզմի լայն համատեքստում, իսկ նրա գրաֆիկական ստեղծագործությունները ներառում են տարբեր տեխնիկական և արտահայտչական միջոցներով կատարված աշխատանքներ՝ մատիտային ուրվանկարներից և թանաքով գծանկարներից մինչև գուաշ և այլ գրաֆիկական տեխնիկաներ։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Փարիզում ստեղծված գրաֆիկական թերթերին, այդ թվում՝ գուաշներին և այսպես կոչված գոֆրաժներին, որոնք ցույց են տալիս նկարչի տեխնիկական փորձարարությունների լայն շրջանակը։ Կարևոր թեմատիկ ուղղություն են նաև «Սասունցի Դավիթ» էպոսի նկարազարդումները, որոնք ստեղծվել են 1939 թվականին և համարվում են ոչ միայն Քոչարի, այլև ամբողջ հայ գրաֆիկական արվեստի նշանակալի ստեղծագործություններից։ Դրանց միջոցով ազգային դիցապատմական նյութը վերածվում է ժամանակակից գեղարվեստական լեզվով արտահայտված պատկերային համակարգի, որտեղ ավանդական թեման միավորվում է նկարչի անհատական պլաստիկական մտածողության հետ։ Աշխատության արժեքավոր կողմերից է գրաֆիկական ստեղծագործությունների դիտարկումը ոչ միայն որպես առանձին պատկերների ամբողջություն, այլ որպես նկարչի ընդհանուր գեղարվեստական մտածողության կարևոր բաղադրիչ։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գծի, հարթության, ծավալի, տարածության, ռիթմի և ձևի փոխհարաբերությունները և հասկանալու, թե ինչպես են գրաֆիկական որոնումները կապված Քոչարի նկարչության և քանդակագործության հետ։ Նրա արվեստում գրաֆիկական լուծումները հաճախ նախանշում կամ լրացնում են ավելի լայն պլաստիկական գաղափարներ, որոնք հետագայում արտահայտվում են նաև տարածական և քանդակային աշխատանքներում։ Քոչարի գրաֆիկական ժառանգության ուսումնասիրությունը նաև կարևոր աղբյուր է նրա ստեղծագործական էվոլյուցիան հասկանալու համար, քանի որ տարբեր տարիների աշխատանքներում կարելի է հետևել ոճական փոփոխություններին, գեղարվեստական նոր որոնումներին և ազգային ու եվրոպական մշակութային ազդեցությունների փոխակերպմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրաֆիկայի և կերպարվեստի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, թանգարանագետներին, նկարիչներին, արվեստի պատմության դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի հայ թատրոնի զարգացման պատմությանը՝ առանցքային ուշադրություն դարձնելով Ազնիվ Հրաչյայի բեմական գործունեությանը և նրա ստեղծագործական անհատականության ձևավորմանը։ Դերասանուհու գործունեության սկզբնական շրջանը դիտարկվում է արևմտահայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացների համատեքստում, երբ հայկական բեմարվեստում միաժամանակ տեղի էին ունենում խաղացանկային, գեղագիտական և դերասանական արվեստին վերաբերող էական փոփոխություններ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է այն անցումային ժամանակաշրջանը, երբ պատմահայրենասիրական ողբերգությունների կողքին աստիճանաբար տարածվում էին արևմտաեվրոպական ռոմանտիկական դրաման և հետագայում նաև քաղքենիական մելոդրաման՝ դերասաններին առաջադրելով կերպարի մեկնաբանման և բեմական արտահայտչականության նոր պահանջներ։ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ուղու ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էր անհատական դերասանական արվեստը փոխկապակցվում ժամանակաշրջանի թատերական ընդհանուր զարգացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել դերասանուհու խաղաոճի ձևավորմանը, դերերի ընտրությանը, կերպարների մեկնաբանման առանձնահատկություններին և տարբեր դրամատիկական ժանրերում նրա բեմական հնարավորությունների դրսևորմանը։ Միաժամանակ քննության է առնվում XIX դարի երկրորդ կեսի հայկական թատերական միջավայրը, որի զարգացման գործում կարևոր դեր ունեին վառ ստեղծագործական անհատականությունները։ Այս տեսանկյունից դերասանական անհատականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ներկայացման առանձին բաղադրիչ, այլև որպես ազգային բեմարվեստի գեղարվեստական ուղղությունների ձևավորման նշանակալի գործոն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև արևմտաեվրոպական դրամատուրգիայի ազդեցությանը հայկական թատրոնի խաղացանկի և դերասանական մշակույթի վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին նոր դրամատիկական ձևերն ու կերպարային համակարգերը յուրացվում հայկական բեմում։ Կարևորվում են թատերական քննադատության, ժամանակաշրջանի մամուլի, հուշագրական նյութերի և այլ պատմական աղբյուրների հնարավորությունները դերասանական արվեստի վերականգնման ու գնահատման համար։ ՀՀ ԳԱԱ արվեստի ինստիտուտում 2020 թվականին հրատարակված 22 էջանոց սեղմագիրը ներկայացնում է թատերագիտական հետազոտության հիմնական խնդիրները, մոտեցումները և գիտական ուղղվածությունը՝ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկելով XIX դարի երկրորդ կեսի հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի պատմական ու գեղարվեստական զարգացման լայն համապատկերում։