Անգլերենի՝ որպես երկրորդ օտար լեզվի, բայական ժամանակաձևերի ուսուցումը բարձրագույն դպրոցում

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիայի ընկալման, բեմականացման և զարգացման պատմությանը հայ թատրոնում՝ մինչև խորհրդային ժամանակաշրջանի սկիզբը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում են անգլիացի դրամատուրգի ստեղծագործությունների մուտքը հայկական մշակութային միջավայր, դրանց թարգմանությունների և բեմական մեկնաբանությունների ձևավորումը, դերասանական արվեստի առանձնահատկությունները և շեքսպիրյան ավանդույթի նշանակությունը հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացում։ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայկական բեմական պատմությունը դիտարկվում է հայ թատերական մշակույթի ընդհանուր զարգացման, եվրոպական դրամատուրգիայի յուրացման և ազգային դերասանական դպրոցի ձևավորման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է այն պատմամշակութային պայմաններին, որոնցում հայ հանդիսատեսը և թատերական գործիչները ծանոթացել են շեքսպիրյան դրամատուրգիային։ Քննության են առնվում XIX դարում հայկական մշակութային կենտրոններում ծավալված թատերական կյանքը, թարգմանական գրականության զարգացումը և եվրոպական թատրոնի հետ կապերը, որոնք նպաստեցին դասական դրամատուրգիայի տարածմանը։ Շեքսպիրյան ստեղծագործությունների բեմադրությունը հայ թատրոնի համար ներկայացվում է ոչ միայն որպես համաշխարհային դասական ժառանգության յուրացում, այլև որպես դերասանական, ռեժիսորական և բեմական արտահայտչամիջոցների զարգացման կարևոր փորձադաշտ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանությունների դերին։ Դրամատիկական ստեղծագործության բեմական կյանքը մեծապես պայմանավորված էր հայերեն տարբերակների լեզվական և ոճական որակով, բնագրի պատկերային համակարգի, երկխոսությունների, մենախոսությունների և դրամատիկական լարվածության փոխանցման հնարավորություններով։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են թարգմանական տարբեր մոտեցումները նպաստել ստեղծագործությունների ընկալմանը և ինչ դեր են ունեցել հայերեն շեքսպիրյան բառապաշարի ու բեմական խոսքի ձևավորման գործում։ Թարգմանությունը դիտարկվում է որպես գրական և թատերական մշակույթների փոխազդեցության կարևոր օղակ, որի միջոցով համաշխարհային դրամատուրգիայի կերպարներն ու գաղափարները դարձել են հայ հանդիսատեսի մշակութային փորձի մաս։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական թատերախմբերի խաղացանկում ողբերգությունների և կատակերգությունների հայտնվելուն, դրանց բեմական պատմությանը և հանդիսատեսի ընդունելությանը։ Դիտարկվում են այն ստեղծագործությունները, որոնք առավել մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ դերասանական արվեստի զարգացման վրա և դարձել են նշանավոր դերասանների ստեղծագործական ինքնադրսևորման կարևոր նյութ։ Շեքսպիրյան բարդ կերպարների մարմնավորումը դերասանից պահանջում էր հոգեբանական խորություն, խոսքի մշակույթ, շարժման արտահայտչականություն և դրամատիկական հակասությունների ամբողջական ընկալում։ Այդ պատճառով նման դերերը հաճախ դիտարկվել են որպես դերասանական վարպետության կարևոր չափանիշ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ նշանավոր դերասանների շեքսպիրյան դերակատարումներին և նրանց ստեղծած բեմական կերպարների առանձնահատկություններին։ Քննության է առնվում, թե ինչպես էին տարբեր դերասանական անհատականություններ մեկնաբանում ողբերգական հերոսների բնավորությունը, ներքին հակասությունները և բարոյահոգեբանական խնդիրները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է հատկապես Պետրոս Ադամյանի ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը, քանի որ նրա շեքսպիրյան դերակատարումները կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի հայ թատրոնի պատմության մեջ։ Դերասանական մեկնաբանությունները դիտարկվում են ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումների, ռոմանտիկական և ռեալիստական խաղաոճերի փոխհարաբերության և ազգային բեմական ավանդույթների զարգացման շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Համլետի կերպարի հայկական բեմական պատմությունը։ Այս կերպարը հնարավորություն էր տալիս դերասաններին բացահայտելու մարդու ներքին երկընտրանքը, բարոյական ընտրության, պատասխանատվության և գործողության խնդիրները։ Տարբեր ժամանակներում ստեղծված մեկնաբանությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ դերասանական դպրոցի գեղարվեստական սկզբունքների փոփոխությանը։ Նույն կերպ քննության են առնվում այլ հայտնի ողբերգական և կատակերգական կերպարների բեմական մարմնավորումները, որոնց միջոցով ընդլայնվել է հայ թատրոնի կերպարային և ժանրային շրջանակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում բեմադրական մշակույթին։ Ուսումնասիրվում են ներկայացումների ձևավորման սկզբունքները, բեմական տարածության կազմակերպումը, հագուստը, երաժշտական ուղեկցությունը և զանգվածային տեսարանների կառուցումը՝ այնքանով, որքանով դրանք հնարավոր է վերականգնել պահպանված աղբյուրների միջոցով։ Այս բաղադրիչների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական բեմի նյութական և գեղարվեստական հնարավորությունների մասին։ Շեքսպիրյան ներկայացումների զարգացումը միաժամանակ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր հայ թատրոնը աստիճանաբար յուրացնում եվրոպական բեմական մշակույթի փորձը՝ այն համապատասխանեցնելով սեփական պայմաններին և գեղարվեստական ավանդույթներին։ Քննության են առնվում նաև ներկայացումների մասին մամուլի արձագանքները և թատերական քննադատությունը։ Պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածները, գրախոսությունները, հուշագրությունները և այլ նյութերը կարևոր աղբյուր են հանդիսատեսի վերաբերմունքը, դերասանական խաղի գնահատականները և ժամանակաշրջանի գեղագիտական պահանջները հասկանալու համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ոչ միայն առանձին ներկայացումների պատմությունը, այլև այն բանավեճերը, որոնք ծավալվել են դասական դրամատուրգիայի մեկնաբանման, դերասանական խաղաոճի և թատրոնի հասարակական նշանակության շուրջ։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական տարբեր մշակութային կենտրոնների թատերական կյանքին։ Թիֆլիսը, Կոստանդնուպոլիսը և հայ մշակութային գործունեության այլ կենտրոններ կարևոր դեր են ունեցել պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման և եվրոպական դրամատուրգիայի տարածման գործում։ Տարբեր քաղաքներում գործող թատերախմբերի և դերասանների փոխադարձ կապերը նպաստել են ներկայացումների տարածմանը, ստեղծագործական փորձի փոխանակմանը և միասնական շեքսպիրյան բեմական ավանդույթի ձևավորմանը։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր մշակութային միջավայր ունեցել է իր հանդիսատեսը, կազմակերպական պայմանները և գեղագիտական առանձնահատկությունները, որոնք կարող էին ազդել ներկայացումների բնույթի վրա։ Կարևորվում են նաև հայ և օտար թատերական մշակույթների փոխազդեցությունները։ Ռուսական և եվրոպական բեմական փորձի հետ ծանոթությունը, հյուրախաղերը, դերասանների մասնագիտական շփումները և թատերական գրականության տարածումը նպաստել են նոր խաղաոճերի ու բեմադրական սկզբունքների յուրացմանը։ Սակայն այդ ազդեցությունները չեն դիտարկվում որպես պարզ ընդօրինակում․ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են արտաքին գեղարվեստական ազդակները վերափոխվել հայկական մշակութային միջավայրում և նպաստել ազգային թատրոնի ինքնուրույն դիմագծի ձևավորմանը։ Շեքսպիրյան դրամատուրգիայի յուրացումը հնարավորություն է տվել հայ թատրոնին անդրադառնալ համամարդկային թեմաների՝ իշխանության և պատասխանատվության, սիրո և հակամարտության, հավատարմության ու դավաճանության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտականության խնդիրներին։ Այդ թեմաների բեմական մեկնաբանությունը տարբեր պատմական պայմաններում կարող էր ստանալ նոր շեշտադրումներ և արձագանքել ժամանակակից հանդիսատեսի մտահոգություններին։ Հետևաբար շեքսպիրյան ներկայացումները դիտարկվում են նաև որպես հայ հասարակության մշակութային և մտավոր կյանքի բաղադրիչ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են ընդգրկվել թատերական ազդագրեր, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, դերասանների և մշակութային գործիչների հուշեր, նամակներ, թարգմանություններ, գրականագիտական ու թատերագիտական ուսումնասիրություններ և պահպանված այլ փաստաթղթեր։ Այդ նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առանձին ներկայացումների ժամանակագրությունը, դերաբաշխումները, բեմական մեկնաբանությունների առանձնահատկությունները և դրանց նկատմամբ ժամանակակիցների վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբեր աղբյուրների քննադատական համեմատությունը, քանի որ նախախորհրդային շրջանի ներկայացումների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնակի կամ գնահատողական բնույթի։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է համաշխարհային դասական դրամատուրգիայի և հայկական բեմարվեստի փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև շեքսպիրյան ավանդույթի դերի բացահայտմամբ հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման մեջ։ Այն հնարավորություն է տալիս հետևելու թարգմանության, դերասանական արվեստի, բեմադրական մշակույթի և թատերական քննադատության փոխկապակցված զարգացմանը՝ միաժամանակ ներկայացնելով հայ թատրոնը միջազգային մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թատերագիտության, հայ թատրոնի պատմության, գրականագիտության, շեքսպիրագիտության, թարգմանագիտության և հայ մշակույթի պատմության ոլորտների հետազոտողների, դերասանական և ռեժիսորական արվեստ ուսումնասիրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Geography

Այս աշխատանքը նվիրված է ազնիվ մետաղների հանքավայրերի ստորգետնյա մշակման համակարգերի կատարելագործման ուղիների հետազոտությանը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել հանքարդյունաբերական գործընթացների արդյունավետությունը, անվտանգությունը և տնտեսական շահավետությունը։ Հետազոտության մեջ ստորգետնյա հանքարդյունաբերական համակարգերը դիտարկվում են որպես բարդ ինժեներատեխնիկական համալիրներ, որտեղ փոխկապակցված են հանքաքարի արդյունահանման տեխնոլոգիաները, հանքային զանգվածի կայունության ապահովումը, օդափոխության համակարգերը և տրանսպորտային ենթակառուցվածքները։ Աշխատությունը վերլուծում է ազնիվ մետաղների՝ ոսկու, արծաթի և պլատինային խմբի տարրերի հանքավայրերի մշակման առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով դրանց ցածր կոնցենտրացիաները և բարձր տնտեսական արժեքը, ինչը պահանջում է առավել ճշգրիտ և ընտրողական տեխնոլոգիական լուծումներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ստորգետնյա մշակման համակարգերի կատարելագործման հիմնական ուղղություններին՝ ներառյալ հանքաքարի կորուստների նվազեցումը, նոսրացման մակարդակի վերահսկումը, հանքային զանգվածի կայունության մոդելավորումը և մեքենայացման ու ավտոմատացման մակարդակի բարձրացումը։ Միաժամանակ քննարկվում են նոր տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները՝ թվային մոդելավորում, 3D երկրամեխանիկական վերլուծություն և ինտելեկտուալ կառավարման համակարգեր, որոնք թույլ են տալիս օպտիմալացնել արտադրական գործընթացները և նվազեցնել շահագործման ռիսկերը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ազնիվ մետաղների հանքավայրերի ստորգետնյա մշակման համակարգերի կատարելագործումը պահանջում է համալիր մոտեցում՝ համադրելով երկրաբանական տվյալների խորքային վերլուծությունը, ինժեներական նորարարությունները և արտադրական գործընթացների թվայնացումը՝ հանքարդյունաբերության կայուն զարգացման նպատակով։

Medicine

Բժշկագիտական, անեսթեզիոլոգիական և ցավի բժշկության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սուր հետվիրահատական ցավի քրոնիկացման վաղ կանխարգելման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ հետվիրահատական շրջանում տեբանտինի կիրառման համատեքստում։ Քննության են առնվում վիրահատական միջամտություններից հետո ցավային համախտանիշի առաջացման ֆիզիոլոգիական և ախտաֆիզիոլոգիական մեխանիզմները, ցավի ինտենսիվության փոփոխությունները և սուր ցավի քրոնիկական ձևի անցմանը նպաստող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենտրոնական և ծայրամասային նյարդային համակարգերի մասնակցությանը ցավային ազդակների փոխանցման ու մշակման գործընթացներում, ինչպես նաև հետվիրահատական ցավի նկատմամբ անհատական զգայունության առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են ցավի գնահատման կլինիկական չափանիշները, հիվանդների ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները և հետվիրահատական վերականգնման ընթացքի վրա ցավային համախտանիշի ազդեցությունը։ Քննարկվում են տեբանտինի՝ գաբապենտինի հիմքով դեղամիջոցի, դեղաբանական առանձնահատկությունները, դրա կիրառման հնարավոր դերը բազմաբաղադրիչ ցավազրկման շրջանակներում և բուժման անվտանգության գնահատման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել հետվիրահատական ցավի ուժգնության, տևողության, լրացուցիչ ցավազրկման պահանջի և երկարաժամկետ ցավային ախտանիշների հաճախականության համեմատական գնահատման մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում ցավի քրոնիկացման ռիսկի վաղ հայտնաբերման, անհատականացված բուժման և կանխարգելիչ ռազմավարությունների արդյունավետության գիտական հիմնավորման խնդիրներին՝ հաշվի առնելով դեղորայքային միջամտությունների հնարավոր սահմանափակումներն ու անցանկալի ազդեցությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել անեսթեզիոլոգիայի, վերակենդանացման բժշկության, վիրաբուժության, կլինիկական դեղաբանության և ցավի կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Philosophy

Գիրքը ուսումնասիրում է Բորիս Վիանի ստեղծագործական աշխարհը՝ կենտրոնանալով նրա կապի վրա պաթաֆիզիկայի հետ՝ որպես երևակայական գիտության և գեղարվեստական մտածողության յուրահատուկ համակարգի։ Հեղինակը ներկայացնում է, թե ինչպես Վիանի գրականությունը դուրս է գալիս դասական ռեալիզմի սահմաններից և ձևավորում է մի իրականություն, որտեղ հումորը, սարկազմը, աբսուրդը և լեզվական խաղերը դառնում են հիմնական կառուցողական սկզբունքներ։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է պաթաֆիզիկայի ազդեցությունը Վիանի աշխարհայացքի վրա՝ այն դիտարկելով ոչ միայն որպես գրական հնարք, այլ որպես մտածողության մեթոդ, որը քանդում է ավանդական տրամաբանությունը և առաջարկում նոր մոտեցում իրականության ընկալմանը։ Գրքում քննարկվում են նաև Վիանի ստեղծագործությունների կապերը ֆրանսիական ավանգարդի, էքզիստենցիալիզմի և 20-րդ դարի մշակութային շարժումների հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես նրա տեքստերը միաժամանակ խաղային են և խորապես փիլիսոփայական։

History

Աշխատությունը նվիրված է V–VIII դարերի հայ սրբախոսական (ագիոգրաֆիկ) գրականության պատմագիտական արժեքի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այդ ժանրի աղբյուրագիտական նշանակությունը հայ միջնադարյան պատմության վերականգնման գործում։ Գրքում վերլուծվում են սրբերի վարքագրությունները, նահատակությունների նկարագրությունները և եկեղեցական ավանդությունները՝ որպես պատմական իրականության արտացոլման յուրահատուկ ձևեր։ Հեղինակը ներկայացնում է սրբախոսական տեքստերի ձևավորման պատմական և մշակութային պայմանները, դրանց գաղափարական հիմքերը և լեզվաոճական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս ստեղծագործությունները պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանի սոցիալական հարաբերությունների, քաղաքական իրավիճակի, կենցաղի և մտածողության մասին արժեքավոր տեղեկություններ։ Աշխատության մեջ համադրվում են գրավոր աղբյուրների քննություն և պատմական համեմատական վերլուծություն՝ ցույց տալու համար սրբախոսական գրականության դերը որպես միջնադարյան պատմության կարևոր երկրորդային, բայց հաճախ անփոխարինելի աղբյուր։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հայագետների, պատմաբանների, բանասիրագետների և եկեղեցական գրականության հետազոտողների համար՝ նպաստելով V–VIII դարերի հայ մշակույթի և պատմական գիտակցության խորքային ըմբռնմանը։

Psychology

Հոգեբանական հետազոտության մեթոդաբանության հիմնական սկզբունքները այն հիմնարար կանոններն ու մոտեցումներն են, որոնցով ապահովվում է հոգեբանական երևույթների ուսումնասիրության գիտականությունը, վստահելիությունը և օբյեկտիվությունը։ Այս սկզբունքների հիմքում ընկած է օբյեկտիվության պահանջը, ըստ որի հետազոտողը պետք է հնարավորինս նվազեցնի իր անձնական կարծիքների, կանխակալ վերաբերմունքի կամ ենթադրությունների ազդեցությունը արդյունքների վրա և հիմնվի փաստացի տվյալների վրա։ Կարևոր է նաև համակարգվածության սկզբունքը, որը ենթադրում է, որ ուսումնասիրությունը պետք է լինի պլանավորված, կառուցվածքային և տրամաբանորեն կազմակերպված գործընթաց՝ սկսած խնդրի ձևակերպումից մինչև արդյունքների վերլուծություն։ Վստահելիության և վավերականության սկզբունքները ապահովում են, որ ստացված տվյալները լինեն կրկնելի և իրականում չափեն այն երևույթը, որը նախատեսված է ուսումնասիրել։ Հոգեբանական հետազոտություններում մեծ նշանակություն ունի նաև էթիկական սկզբունքը, որը պահանջում է հարգանք մասնակիցների նկատմամբ, տեղեկացված համաձայնություն, գաղտնիության պահպանում և հոգեբանական վնասի բացառություն։ Բացի այդ, կիրառվում է նաև էմպիրիկության սկզբունքը, ըստ որի գիտական եզրակացությունները պետք է հիմնված լինեն դիտարկումների, փորձերի և չափումների վրա, այլ ոչ թե միայն տեսական ենթադրությունների։ Հոգեբանություն ոլորտում այս սկզբունքները միասին ապահովում են գիտական ուսումնասիրությունների որակը և թույլ են տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ մարդու վարքը, մտածողությունը և հուզական գործընթացները։