Աստվածաշունչը՝ երկնային գիրք

Политология

Աշխատությունը նվիրված է 1851-1876 թվականներին քրիստոնեական սրբավայրերի նկատմամբ իրավունքների և ազդեցության շուրջ ծավալված միջազգային քաղաքական ու եկեղեցական հակասությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության դերակատարությանը։ Ներկայացվում է XIX դարի երկրորդ կեսի պատմաքաղաքական միջավայրը, երբ Երուսաղեմի և Սուրբ Երկրի քրիստոնեական սրբավայրերի տնօրինման, օգտագործման և պահպանության հարցերը կարևոր նշանակություն ունեին տարբեր քրիստոնեական համայնքների և նրանց աջակցող պետությունների համար։ Վերլուծվում են կրոնական համայնքների միջև ձևավորված հարաբերությունները, սրբավայրերի նկատմամբ ավանդական իրավունքների պահպանման խնդիրները և դրանց շուրջ առաջացած վեճերի քաղաքական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական եկեղեցական հաստատությունների դիրքին, Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության իրավասություններին, նրա կողմից պահպանվող հոգևոր և պատմական ժառանգությանը, ինչպես նաև այլ եկեղեցիների ու պետական իշխանությունների հետ ունեցած հարաբերություններին։ Քննարկվում է միջազգային քաղաքականության և դիվանագիտական միջամտությունների ազդեցությունը սրբավայրերի շուրջ ձևավորված հարաբերությունների վրա՝ ցույց տալով կրոնական և քաղաքական շահերի փոխկապակցվածությունը։ Անդրադարձ է կատարվում Օսմանյան կայսրության իշխանությունների քաղաքականությանը, եվրոպական տերությունների հետաքրքրություններին և քրիստոնեական համայնքների միջև իրավունքների ու արտոնությունների պահպանման շուրջ ընթացող գործընթացներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ Երուսաղեմի հայկական ներկայության պատմական նշանակությունը, պատրիարքության գործունեությունը և նրա մասնակցությունը Սուրբ Երկրի քրիստոնեական ժառանգության պահպանման գործընթացներին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցու պատմության և միջազգային հարաբերությունների հետազոտողների, դասախոսների ու ուսանողների համար։

Информатика

Урок Photoshop для веб дизайнера աշխատությունը գործնական ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է վեբ դիզայնի ոլորտում աշխատող սկսնակ և միջին մակարդակի մասնագետների համար և կենտրոնանում է Adobe Photoshop ծրագրի կիրառման վրա վեբ էջերի և ինտերֆեյսների նախագծման գործընթացում, այն ներկայացնում է ինտերֆեյսի հիմնական գործիքները, շերտերի (layers) հետ աշխատանքը, գույների և կոմպոզիցիայի ճիշտ ընտրությունը, ինչպես նաև վեբ-կայքերի մոկափների և UI տարրերի ստեղծման մեթոդները, գիրքը բացատրում է դիզայնի տեխնիկական կողմերը՝ չափերի, ցանցային կառուցվածքների և արտահանման (export) կարգավորումների կիրառմամբ, միաժամանակ ընդգրկելով գործնական օրինակներ, որոնք օգնում են ստեղծել ժամանակակից և օգտագործողի համար հարմար վեբ ինտերֆեյսներ, դարձնելով այն օգտակար աղբյուր վեբ դիզայներների և UI/UX ոլորտի ուսանողների համար։

Литература

Նիկողոս Սարաֆեան (կյանքը և գործը) ուսումնասիրությունը նվիրված է արևմտահայ գրող, հրապարակագիր և մտավորական Նիկողոս Սարաֆյանի կենսագրական ուղուն և գրական ժառանգությանը՝ ընդգծելով նրա տեղը 20-րդ դարի սփյուռքահայ գրականության զարգացման գործընթացում։ Նրա կյանքը ձևավորվել է պատմական բարդ շրջափուլում՝ կապված հայ ժողովրդի տեղահանությունների, սփյուռքահայ համայնքների ձևավորման և մշակութային ինքնության պահպանման խնդիրների հետ, ինչը անմիջական ազդեցություն է ունեցել նրա ստեղծագործական աշխարհայացքի վրա։ Սարաֆյանի գործերում առանձնանում են ազգային ինքնության, հայրենիքի կորստի ցավի, հիշողության և գոյաբանական որոնումների թեմաները, որոնք արտահայտվում են ինչպես գեղարվեստական արձակում, այնպես էլ հրապարակախոսական և էսսեիստական գրություններում։ Նրա ստեղծագործական ոճը բնութագրվում է հոգեբանական խորությամբ, լեզվական նրբությամբ և գաղափարական հագեցվածությամբ, որտեղ հաճախ համադրվում են անհատի ներաշխարհի վերլուծությունը և ազգային-պատմական ընդհանրացումները։ Ուսումնասիրությունները նրա գործունեության վերաբերյալ ընդգծում են նաև նրա ներդրումը սփյուռքահայ մամուլի զարգացման, գրական-մշակութային կյանքի կազմակերպման և արևմտահայ գրական ավանդույթի շարունակականության ապահովման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, Նիկողոս Սարաֆյանի կյանքն ու գործը դիտարկվում են որպես սփյուռքահայ մտավոր պատմության կարևոր բաղադրիչ, որը միավորում է ազգային հիշողության պահպանման և ժամանակակից գրական ինքնարտահայտման փորձերը։

Экономика

Այս աշխատությունը նվիրված է արտադրանքի ինքնարժեքի վերլուծության տեսական հիմքերին և գործնական կիրառությանը ձեռնարկությունների ֆինանսատնտեսական գործունեության գնահատման գործընթացում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչ է արտադրանքի ինքնարժեքը՝ որպես արտադրության ընթացքում ծախսված բոլոր ռեսուրսների դրամական արտահայտություն, և ինչպես է այն ձևավորվում տարբեր ծախսային բաղադրիչներից՝ նյութական ծախսեր, աշխատավարձ, էներգիա, ամորտիզացիա և այլ արտադրական ծախսեր։ Հեղինակը անդրադառնում է ինքնարժեքի վերլուծության հիմնական մեթոդներին՝ համեմատական, գործոնային և կառուցվածքային վերլուծություն, որոնք թույլ են տալիս բացահայտել ծախսերի փոփոխության պատճառները և արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծախսերի օպտիմալացման, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և արտադրողականության բարձրացման գործոններին։ Գրքում քննարկվում են նաև ինքնարժեքի նվազեցման ռազմավարությունները՝ տեխնոլոգիական արդիականացում, կառավարման բարելավում և կազմակերպչական փոփոխություններ։ Վերլուծվում է ինքնարժեքի դերը գնագոյացման, շահութաբերության և ձեռնարկության մրցունակության ապահովման գործում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, հաշվապահների, արտադրության ղեկավարների և ուսանողների համար։

История

Հայ համայնքային և եկեղեցական կյանքի պատմության ուշագրավ վավերագրական հրատարակություն է, որն արտահայտում է Կալկաթայում բնակվող հայ ժողովրդի երախտագիտությունը Երուսաղեմի սրբազան նվիրակ Իսահակ Տեր-Գրիգորյան ծայրագույն վարդապետի նկատմամբ։ Ստեղծագործությունն իր բնույթով շնորհակալական ուղերձ է՝ ուղղված հոգևորականին և եկեղեցական գործչին, որի գործունեությունը կապվում էր հայոց հոգևոր կյանքի, եկեղեցական ծառայության և Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության հետ։ Հրատարակության հիմնական բովանդակային առանցքը Կալկաթայի հայ բնակչության հավաքական երախտագիտության արտահայտությունն է՝ ներկայացված որպես համայնքային միասնականության, հոգևոր հարգանքի և եկեղեցական կապերի պահպանման դրսևորում։ Այն արտացոլում է այն կարևոր դերակատարությունը, որն ունեցել են հոգևոր առաջնորդներն ու եկեղեցական ներկայացուցիչները հայկական սփյուռքի տարբեր կենտրոններում՝ նպաստելով ազգային ինքնության պահպանմանը, կրոնական ավանդույթների շարունակականությանը և համայնքային կյանքի կազմակերպմանը։ Շնորհակալական ուղերձի հրապարակային բնույթը վկայում է, որ հոգևորականի գործունեության գնահատանքը դուրս է եկել անհատական հարաբերությունների շրջանակից և ստացել համայնքային նշանակություն՝ արտահայտելով մի ամբողջ հայկական բնակչության վերաբերմունքն ու գնահատանքը։ Գրքի խորագրում առանձնահատուկ շեշտադրված են թե՛ ուղերձի հեղինակները՝ Կալկաթայի հայ բնակիչները, թե՛ դրա հասցեատերը՝ Երուսաղեմի սրբազան նվիրակը։ Այս հանգամանքը հրատարակությանը հաղորդում է ոչ միայն կրոնական, այլև պատմական ու հասարակական նշանակություն, քանի որ այն ներկայացնում է սփյուռքահայ համայնքի և Երուսաղեմի հայ հոգևոր կենտրոնի միջև գոյություն ունեցող կապերի բնույթը։ Երուսաղեմը հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում՝ որպես քրիստոնեական սրբավայրերի, հայկական եկեղեցական հաստատությունների և դարավոր ուխտագնացության ավանդույթի կենտրոն։ Երուսաղեմի հայոց պատրիարքությունը դարեր շարունակ կարևոր դեր է ունեցել ոչ միայն Սուրբ քաղաքում հայ եկեղեցական ներկայության պահպանման, այլև աշխարհի տարբեր երկրներում բնակվող հայերի հոգևոր կյանքի կազմակերպման և ազգային-եկեղեցական կապերի ամրապնդման գործում։ Այդ համատեքստում Երուսաղեմի նվիրակի գործունեությունը կարող էր ունենալ նշանակալի ազդեցություն հայկական համայնքների հոգևոր կազմակերպվածության և եկեղեցական հաղորդակցության պահպանման վրա։ Հրատարակության մեջ արտահայտված երախտագիտությունը ներկայացնում է հոգևոր առաջնորդի և հավատացյալ համայնքի փոխադարձ հարգանքի ու վստահության հարաբերությունները, որոնք հայ եկեղեցական ավանդության մեջ դիտարկվել են որպես համայնքային կյանքի կարևոր հիմքեր։ Աշխատության գաղափարական նշանակությունը պայմանավորված է երախտագիտության, հոգևոր ծառայության գնահատման, եկեղեցական միասնության և ազգային համերաշխության թեմաների համադրությամբ։ Շնորհակալությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անձնական բարոյական զգացում, այլև որպես հասարակական արժեք՝ ընդգծելով համայնքի կողմից հոգևոր ծառայության ճանաչման և գնահատման անհրաժեշտությունը։ Հավաքական ուղերձի միջոցով արտահայտվում է նաև հայ ժողովրդի՝ տարբեր աշխարհագրական միջավայրերում ապրելով հանդերձ, միասնական ազգային ու կրոնական ինքնությունը պահպանելու ձգտումը։ Կալկաթայի հայ համայնքը պատմականորեն եղել է Հնդկաստանի հայ գաղթօջախների կարևորագույն կենտրոններից մեկը։ Այն առանձնացել է իր կազմակերպված հասարակական կյանքով, եկեղեցական հաստատություններով, կրթական նախաձեռնություններով, տպագրական գործունեությամբ և ազգային բարեգործական ավանդույթներով։ Կալկաթայի հայերը մեծ նշանակություն են տվել մայրենի լեզվի պահպանմանը, եկեղեցական արարողությունների շարունակականությանը, կրթությանը և համայնքային համերաշխությանը։ Այսպիսի հրապարակումները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու համայնքի հասարակական հարաբերությունների, հոգևոր առաջնորդության նկատմամբ վերաբերմունքի և ազգային կյանքի կազմակերպման առանձնահատկությունների մասին։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ ուղերձը ներկայացվում է ոչ թե առանձին անհատի, այլ Կալկաթայի հայ բնակչության անունից՝ դրան հաղորդելով հավաքական վկայության արժեք։ Գրական առումով հրատարակությունը պատկանում է շնորհակալական ուղերձի և հրապարակային դիմումի ժանրին։ Նման գրություններին բնորոշ են հարգանքի ու երախտագիտության հանդիսավոր արտահայտությունները, հասցեատիրոջ հոգևոր հեղինակության ընդգծումը, բարոյական գնահատականները և համայնքային պատկանելության գիտակցությունը։ Լեզվական առումով այն կարևոր նյութ է 19-րդ դարի հայ գրավոր խոսքի, եկեղեցական-հրապարակախոսական ոճի, գրաբարի և ժամանակի հայ համայնքային հաղորդակցության ուսումնասիրության համար։ Խորագրում պահպանված պաշտոնական հոգևոր տիտղոսներն ու դիմելաձևերը ներկայացնում են եկեղեցական հիերարխիայի և հոգևոր ծառայության նկատմամբ հայ համայնքի վերաբերմունքը։ Հրատարակության վավերագրական արժեքը հատկապես նշանակալի է, քանի որ նման փոքրածավալ գրքույկները հաճախ արձանագրել են այնպիսի հասարակական ու եկեղեցական իրադարձություններ, որոնք մեծածավալ պատմագրական աշխատություններում կարող էին մնալ երկրորդական ուշադրության կենտրոնում։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն խոշոր պատմական իրադարձությունները, այլև համայնքային կյանքի առօրյա դրսևորումները, հասարակական գնահատանքի ձևերը, հոգևոր առաջնորդների հեղինակությունը և հայկական գաղթօջախների ներքին կազմակերպվածությունը։ Պատմական ու մշակութային առումով հրատարակությունը կարևոր վկայություն է 19-րդ դարի հայկական սփյուռքի հոգևոր և հասարակական կյանքի մասին։ Կալկաթայի հայկական տպագրական միջավայրը կարևոր դեր է ունեցել հայերեն գրավոր մշակույթի տարածման, ազգային գրականության պահպանման և համայնքային հաղորդակցության զարգացման գործում։ Մարդասիրական ճեմարանի տպարանի գործունեությունը կապված էր հայ համայնքի կրթական ու մշակութային կյանքի հետ, իսկ այնտեղ տպագրված նյութերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են Հնդկաստանի հայ գաղթօջախի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այս հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Կալկաթայի հայերի և Երուսաղեմի հայկական հոգևոր կենտրոնի հարաբերություններին, սփյուռքահայ համայնքների եկեղեցական կապերին և ազգային ինքնության պահպանման գործում հոգևոր կառույցների ունեցած դերակատարությանը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայ սփյուռքի պատմության, Կալկաթայի հայկական գաղթօջախի, Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության, հայ եկեղեցական հարաբերությունների, 19-րդ դարի հասարակական մտքի և հայկական տպագրության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, եկեղեցական պատմության մասնագետներին, սփյուռքագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մատենագետներին և հայկական համայնքային կյանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Նրա առանձնահատուկ արժեքը փոքրածավալ վավերագրական բնույթով հանդերձ պատմական մի ամբողջ միջավայր ներկայացնելու հնարավորությունն է. այն պահպանել է Կալկաթայի հայ բնակչության հավաքական ձայնը և վկայում է, որ հայկական սփյուռքի տարբեր կենտրոնները հոգևոր ու ազգային միասնականությունը պահպանել են ոչ միայն եկեղեցական հաստատությունների, այլև գրավոր խոսքի, հասարակական նախաձեռնությունների և փոխադարձ երախտագիտության միջոցով։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է սոցիալական դաստիարակության ժամանակակից խնդիրների, նպատակների, սկզբունքների և իրականացման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ հասարակական հարաբերությունների, կրթական համակարգի և անձի սոցիալականացման փոփոխվող պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գործոնների վրա, որոնք ազդում են երեխաների և դեռահասների սոցիալական զարգացման, արժեքային համակարգի, հասարակական վարքի, հաղորդակցական կարողությունների և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորման վրա։ Քննության են առնվում ընտանիքի, դպրոցի, հասակակիցների միջավայրի, համայնքի, մշակութային հաստատությունների և տեղեկատվական միջավայրի դերը անձի սոցիալականացման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրթության և դաստիարակության փոխկապակցվածությանը՝ ընդգծելով, որ ժամանակակից կրթական հաստատության գործառույթը չի սահմանափակվում միայն գիտելիքների փոխանցմամբ, այլ ներառում է նաև սովորողի սոցիալական փորձի, համագործակցության կարողությունների, քաղաքացիական գիտակցության և հասարակական պատասխանատվության զարգացումը։ Ուսումնասիրվում են սոցիալական միջավայրում առաջացող դժվարությունները, միջանձնային հարաբերությունների խնդիրները, սոցիալական մեկուսացման կանխարգելումը, տարբեր սոցիալական խմբերի միջև փոխըմբռնման ձևավորումը և երեխայի արդյունավետ ինտեգրումը հասարակական կյանքին։ Կարևորվում է անհատական մոտեցումը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային, հոգեբանական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սոցիալական մանկավարժի, ուսուցչի և ընտանիքի համագործակցությանը, նրանց դերերի բաշխմանը և դաստիարակչական աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման պայմաններին։ Ժամանակակից տեղեկատվական և թվային միջավայրի զարգացումը դիտարկվում է որպես սոցիալականացման վրա ազդող կարևոր գործոն, որը ստեղծում է ինչպես կրթական ու հաղորդակցական նոր հնարավորություններ, այնպես էլ պահանջում է մեդիագրագիտության, պատասխանատու հաղորդակցության և տեղեկատվության քննադատական գնահատման կարողությունների ձևավորում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են սոցիալական դաստիարակության մեթոդները, խմբային և անհատական աշխատանքի ձևերը, համագործակցային գործունեությունը, հասարակական նախաձեռնություններին մասնակցությունը և կրթական միջավայրում սոցիալական փորձի կազմակերպման հնարավորությունները։ Հատուկ նշանակություն է տրվում մարդասիրական արժեքների, փոխադարձ հարգանքի, հանդուրժողականության, պատասխանատվության և հասարակական համերաշխության զարգացմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս սոցիալական դաստիարակությունը դիտարկել որպես շարունակական և բազմակողմանի գործընթաց, որի արդյունավետությունը պայմանավորված է ընտանիքի, կրթական հաստատությունների և հասարակական միջավայրի համակարգված համագործակցությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սոցիալական մանկավարժության, կրթության տեսության, դաստիարակության մեթոդիկայի, սոցիոլոգիայի և զարգացման հոգեբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մանկավարժների, ուսանողների և կրթության մասնագետների համար։