Աստվածաշունչը՝ երկնային գիրք

Религия

Աստվածաշնչյան պատմությունների այս ժողովածուն ներկայացնում է քրիստոնեական Սուրբ Գրքի երկու հիմնական բաժինների՝ Հին և Նոր Կտակարանների բովանդակությունը՝ դրանք միավորելով պատմողական ամբողջության մեջ և ընթերցողին ծանոթացնելով աստվածաշնչյան ավանդության առանցքային իրադարձություններին, անձանց ու գաղափարներին։ Հին Կտակարանի նյութն ընդգրկում է աշխարհի արարչագործության, մարդկության սկզբնավորման, նախահայրերի կյանքի, Իսրայելի ժողովրդի պատմության, օրենքների, մարգարեների և Աստծո հետ ուխտի վերաբերյալ պատմությունները։ Նոր Կտակարանի բաժինը կենտրոնանում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի ու գործունեության, նրա քարոզների, առակների, հրաշքների, չարչարանքների, խաչելության և հարության, ինչպես նաև առաքյալների առաքելության ու քրիստոնեական համայնքների ձևավորման վրա։ Երկու Կտակարանների համատեղ ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ընկալելու աստվածաշնչյան պատմության շարունակականությունը, Հին Կտակարանի ավանդությունների և Նոր Կտակարանի քրիստոնեական վարդապետության միջև առկա կապերը, ինչպես նաև փրկության գաղափարի զարգացումը։ Աշխատության կարևոր նշանակությունն աստվածաշնչյան նյութը պատմողական և ուսուցողական ձևով ներկայացնելն է՝ այն հասանելի դարձնելով կրոնական գիտելիքներ ձեռք բերող ընթերցողներին։ Պատմությունների և կերպարների միջոցով բացահայտվում են հավատքի, հնազանդության, արդարության, բարության, զոհաբերության, ողորմածության, սիրո և ներողամտության գաղափարները, ինչպես նաև մարդու բարոյական պատասխանատվության ու հոգևոր կյանքի կարևորությունը։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես քրիստոնեական դաստիարակության և աստվածաշնչյան գիտելիքների յուրացման նյութ՝ միաժամանակ արժեք ներկայացնելով հայերեն կրոնական գրականության, Սուրբ Գրքի հանրամատչելի մեկնաբանման և հայ կրթամշակութային միջավայրում աստվածաշնչյան պատմությունների տարածման ուսումնասիրության համար։

Лингвистика

Այս աշխատանքը նվիրված է հայերեն մեքենագիտական և մեքենաշինական մասնագիտական տերմինների համակարգված ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով դրանց իմաստաբանական, կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունները։ Նյութում վերլուծվում է մասնագիտական բառապաշարի ձևավորման տրամաբանությունը, տերմինների կազմաբանական կառուցվածքը, բառակազմական մոդելները և փոխառությունների ազդեցությունը տեխնիկական լեզվի զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են տարբեր տերմիններ արտահայտում տեխնիկական հասկացությունների ճշգրիտ իմաստները և ինչպես են դրանք կիրառվում մասնագիտական հաղորդակցության տարբեր իրավիճակներում՝ ինժեներական փաստաթղթերում, ուսումնական նյութերում և արտադրական գործընթացների նկարագրություններում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է տերմինաբանական համակարգի միասնականացման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև գործառական մոտեցումը՝ հասկանալու համար, թե ինչպես է լեզվական ձևը ծառայում տեխնիկական բովանդակության ճշգրիտ փոխանցմանը։

Математика

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է դիէլեկտրիկական սահմանափակման պայմաններում կիսահաղորդչային նանոկառուցվածքներում առաջացող կոլեկտիվ քվազիմասնիկային վիճակների և օպտիկական երևույթների տեսական ու փորձարարական վերլուծությանը։ Աշխատությունում դիտարկվում են նանոմաշտաբային համակարգերում էլեկտրոնների և խոռոչների փոխազդեցության առանձնահատկությունները, էքսիտոնային դինամիկան, պլազմոնային ռեզոնանսները և դրանց կախվածությունը կառուցվածքային չափերից ու միջավայրի դիէլեկտրիկական հատկություններից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լուսային դաշտի սահմանափակման ազդեցությանը էներգետիկ սպեկտրի ձևավորման, լույս-մատերիա փոխազդեցության ուժեղացման և ոչ գծային օպտիկական էֆեկտների առաջացման վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև ժամանակակից մոդելավորման մոտեցումներ, որոնք թույլ են տալիս նկարագրել նանոկառուցվածքների օպտիկական պատասխանները և կանխատեսել նոր ֆունկցիոնալ հատկություններ ֆոտոնիկ և նանոէլեկտրոնային սարքերի համար։

Социология

Այս արտահայտությունը վերաբերում է ժամանակի ընկալման երկակի շարժմանը, որտեղ անցյալի վերանայումը դառնում է ապագայի ձևավորման հիմք։ Այն ընդգծում է այն գաղափարը, որ հասարակությունները, անհատները կամ մշակույթները զարգանում են ոչ միայն նոր փորձառությունների և նորարարությունների միջոցով, այլ նաև անցյալի հիշողությունների, պատմական փորձի և կուտակված իմաստների քննության միջոցով։ «Հետ նայելը» այստեղ նշանակում է պատմական գիտակցության ձևավորում՝ սխալների, ձեռքբերումների և կորուստների վերլուծություն, մինչդեռ «առաջ շարժվելը» արտահայտում է այդ գիտելիքի հիման վրա նոր ռազմավարությունների, արժեքների և նպատակների ձևավորում։ Այս մոտեցումը հաճախ կիրառվում է կրթության, քաղաքականության, մշակութային վերակառուցման և սոցիալական զարգացման ոլորտներում՝ որպես մեթոդ, որը թույլ է տալիս համադրել հիշողությունը և նորարարությունը՝ կանխելով անցյալի սխալների կրկնությունը և միաժամանակ խթանելով առաջընթացը։ Միաժամանակ այն ունի նաև փիլիսոփայական խորություն, քանի որ հարցադրում է ժամանակի գծային ընկալումը և առաջարկում է այն դիտարկել որպես փոխկապակցված գործընթաց, որտեղ անցյալն ու ապագան փոխադարձաբար պայմանավորում են ներկայի իմաստավորումը։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Լար բարբառի լեզվական առանձնահատկությունների նկարագրությանը՝ դիտարկելով այն որպես տեղական խոսվածքային համակարգ, որի ձևավորումը պայմանավորված է տարածաշրջանային պատմական, սոցիալ-մշակութային և լեզվական շփումների բազմաշերտ ազդեցությամբ։ Բարբառը կապված է Lar տարածաշրջանի խոսակցական միջավայրի հետ և արտացոլում է տեղական լեզվական զարգացման առանձնահատկությունները՝ պահպանելով ինչպես ընդհանուր լեզվական հիմքը, այնպես էլ յուրահատուկ տարածաշրջանային տարբերակներ։ Նշվում է, որ բարբառի հնչյունական համակարգում կարող են դրսևորվել ստանդարտ լեզվից շեղումներ՝ ձայնավորների որակական փոփոխություններ, բաղաձայնների մեղմացում կամ կարծրացում, ինչպես նաև ինտոնացիոն առանձնահատկություններ, որոնք բնորոշ են խոսակցական հաղորդակցությանը։ Վերլուծվում է, որ ձևաբանական մակարդակում հաճախ նկատվում են պարզեցված կամ, հակառակը, պահպանողական ձևեր՝ կախված լեզվական շփումների ինտենսիվությունից և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարային շերտին, որտեղ առկա են ինչպես ընդհանուր լեզվական միավորներ, այնպես էլ տեղական ծագման բառեր և փոխառություններ, որոնք արտացոլում են պատմական փոխազդեցությունները հարևան լեզուների հետ։ Նշվում է նաև, որ բարբառը կրում է ոչ միայն լեզվական, այլև մշակութային տեղեկատվություն՝ պահպանելով համայնքի ինքնության, ավանդույթների և մտածողության առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ, Լար բարբառը դիտարկվում է որպես տարածաշրջանային լեզվական համակարգ, որը կարևոր է ինչպես բարբառագիտության, այնպես էլ լեզվական բազմազանության ուսումնասիրության համար։

Лингвистика

Հայոց լեզվի ուսումնասիրությանն ու նրա բառային և կառուցվածքային հիմքերի բացահայտմանը նվիրված այս աշխատությունը ներկայացնում է լեզվաբանական հետաքրքրություն ունեցող նյութեր՝ կենտրոնանալով բառերի արմատների, դրանց կազմության, նշանակության և լեզվական փոխկապակցվածությունների քննության վրա։ Վերնագրում արտահայտված «արմատի լուծում» հասկացությունը մատնանշում է բառերի սկզբնաղբյուրների, արմատական բաղադրիչների և դրանց իմաստային առանձնահատկությունների բացահայտման ուղղվածություն՝ կարևորելով լեզվի ներքին կառուցվածքի ճանաչումը։ Աշխատության թեմատիկ առանցքը լեզվի բառապաշարի ուսումնասիրությունն է, որի շրջանակում բառարմատը դիտարկվում է որպես բառաստեղծման և իմաստային զարգացման հիմնական միավոր։ Հայերենի բառային կազմը ձևավորվել է պատմական երկարատև ընթացքի ընթացքում՝ պահպանելով լեզվական զարգացման տարբեր փուլերի հետքերը, հնագույն բառաձևեր, բարբառային առանձնահատկություններ և այլ լեզուների հետ ունեցած պատմական շփումների արդյունքներ։ Արմատների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բառերի իմաստային ծագումնաբանությունը, դրանց ձևափոխությունները և լեզվի բառապաշարի զարգացման օրինաչափությունները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի բառագիտական և ստուգաբանական ուսումնասիրության պատմության համար։ Լեզվաբանական նման հետազոտությունների կարևոր խնդիրներից է բառերի արտաքին ձևի և ներքին իմաստի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Բառի արմատը ոչ միայն բառի կառուցվածքային հիմքն է, այլև լեզվական հիշողության կարևոր կրողը, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել հասկացությունների ձևավորումը, իմաստների փոփոխությունը և բառային կապերի զարգացումը։ Արմատական բաղադրիչների ճանաչումը նպաստում է նաև նոր բառերի կազմության, ածանցման և բարդման սկզբունքների ըմբռնմանը։ Հայերենի դեպքում այս ուսումնասիրություններն առանձնահատուկ նշանակություն ունեն գրաբարի, միջին հայերենի և աշխարհաբարի փոխհարաբերությունների բացահայտման, ինչպես նաև լեզվի պատմական շարունակականության գնահատման համար։ Աշխատության հնարավոր գիտակրթական նշանակությունը պայմանավորված է նաև հայերենի ինքնուրույնության, բառային հարստության և կառուցվածքային առանձնահատկությունների ճանաչման կարևորությամբ։ 19-րդ դարում հայ լեզվաբանական միտքը զարգանում էր ազգային կրթության վերելքի, տպագրական գործունեության ընդլայնման և հայերենի գիտական ուսումնասիրության նկատմամբ աճող հետաքրքրության պայմաններում։ Այդ ժամանակաշրջանում բառարանագրությունը, քերականագիտությունը և բառագիտական հետազոտությունները կարևոր դեր էին կատարում հայոց լեզվի համակարգման ու ուսուցման գործում։ Հայերեն լեզվաբանական աշխատությունները նպաստում էին գրական լեզվի մշակմանը, լեզվական գիտելիքների տարածմանը և ազգային կրթական համակարգի զարգացմանը։ Գրական-գիտական առումով այս հրատարակությունը կարելի է դիտարկել հայ բանասիրական մտքի այն ուղղության շրջանակում, որը կարևորում էր բառերի կազմության, արմատական նշանակությունների և լեզվական ծագումնաբանության ուսումնասիրությունը։ Նման աշխատությունների արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն լեզվական նյութի ներկայացմամբ, այլև հայերենի ուսումնասիրության մեթոդների ու գիտական հետաքրքրությունների պատմական զարգացման արտացոլմամբ։ Կոստանդնուպոլսի Օրթագյուղ թաղամասում գործող Պողոս Արապյանի տպարանը նշանակալի տեղ է ունեցել 19-րդ դարի հայ տպագրական մշակույթում։ Արապյանի տպագրական գործունեությունը նպաստել է հայերեն գրքերի տարածմանը, կրթական և գիտական գրականության հրատարակմանը, ինչպես նաև հայ համայնքների մտավոր կյանքի աշխուժացմանը։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ լեզվաբանության, բառագիտության, ստուգաբանության և 19-րդ դարի հայ բանասիրական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, հայագետներին, բառարանագիրներին, հայոց լեզվի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հին հայերեն տպագիր գրականության ուսումնասիրողներին՝ որպես հայ լեզվաբանական ժառանգության և ազգային գիտական հետաքրքրությունների զարգացման պատմական վկայություն։