ԱՎԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿՅԱՆԻ ՊՈԵՄՆԵՐԸ

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղաքական էլիտայի ձևավորման և հավաքագրման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը և դրանց փոխկապակցվածությանը պետական կառավարման արդյունավետության հետ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են քաղաքական էլիտայի ձևավորման հիմնական ուղիները, քաղաքական դերակատարների ընտրության և առաջխաղացման գործընթացները, քաղաքական համակարգում տարբեր ինստիտուտների ու սոցիալական խմբերի ազդեցությունը, ինչպես նաև էլիտայի վերարտադրության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են նպաստել պետական կառավարման համակարգում մասնագիտական կարողությունների, կառավարչական հմտությունների, պատասխանատվության և հանրային շահի նկատմամբ կողմնորոշման ձևավորմանը։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև քաղաքական էլիտայի որակի և պետական կառավարման արդյունավետության միջև կապը՝ անդրադառնալով որոշումների կայացման գործընթացին, կառավարման ինստիտուտների գործունեությանը, քաղաքական պատասխանատվությանը, հաշվետվողականությանը և հանրային վստահությանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև քաղաքական կադրերի ընտրության և նշանակման մեխանիզմների ազդեցությունը պետական կառավարման կայունության, շարունակականության և արդյունավետության վրա։ Վերլուծվում են հնարավոր ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական խնդիրները, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնք կարող են նպաստել քաղաքական էլիտայի առավել բաց, մրցակցային և մասնագիտական ձևավորմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու քաղաքական էլիտայի հավաքագրման համակարգի ուժեղ և թույլ կողմերը և առաջարկելու պետական կառավարման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված հնարավոր մոտեցումներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, հանրային կառավարման մասնագետների, պետական ծառայողների, հետազոտողների, ուսանողների և քաղաքական ինստիտուտների ու կառավարման գործընթացների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Pedagogy

Այս ուսումնական նյութը նվիրված է տարրական դասարաններում համագործակցային ուսուցման կիրառման առանձնահատկություններին և դրա արդյունավետության ուսումնասիրմանը։ Այն ներկայացնում է համագործակցային ուսուցման հիմնական սկզբունքները, մեթոդներն ու կազմակերպման ձևերը՝ ընդգծելով սովորողների ակտիվ մասնակցության, փոխօգնության և թիմային աշխատանքի կարևորությունը ուսումնական գործընթացում։ Նյութում քննարկվում է, թե ինչպես է համագործակցային միջավայրը նպաստում երեխաների հաղորդակցական, սոցիալական և ճանաչողական կարողությունների զարգացմանը, ձևավորում պատասխանատվության զգացում, ինքնուրույն մտածելու ունակություն և համատեղ խնդիրներ լուծելու հմտություններ։ Անդրադարձ է կատարվում ուսուցչի դերին՝ որպես համագործակցության կազմակերպողի և ուղղորդողի, ինչպես նաև ներկայացվում են այն պայմանները, որոնք անհրաժեշտ են արդյունավետ խմբային աշխատանքի իրականացման համար։ Ներկայացվում են համագործակցային ուսուցման առավելությունները՝ սովորողների մոտիվացիայի բարձրացումից մինչև ակադեմիական արդյունքների բարելավում, ինչպես նաև հնարավոր դժվարություններն ու դրանց հաղթահարման ուղիները։

Sociology

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հեռակրթության համակարգի ձևավորման, ներդրման և զարգացման գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է ժամանակակից կրթական միջավայրում հեռակրթության դերին, դրա կիրառման անհրաժեշտությանը և այն հիմնախնդիրներին, որոնք առաջանում են ավանդական կրթությունից թվային և հեռավար ուսուցման ձևաչափերի անցման ընթացքում։ Գրքում դիտարկվում են հեռակրթության տեսական և գործնական հիմքերը, դրա կազմակերպման առանձնահատկությունները, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների նշանակությունը, ուսուցման մեթոդների վերափոխումը և կրթական գործընթացի մասնակիցների՝ դասախոսների, ուսուցիչների, սովորողների և կրթական հաստատությունների նոր դերերն ու պատասխանատվությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ՀՀ կրթական համակարգում հեռակրթության ներդրման պայմաններին, առկա հնարավորություններին և սահմանափակումներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են տեխնիկական հագեցվածության, համացանցային հասանելիության, թվային կրթական ռեսուրսների ապահովման, մասնագիտական կարողությունների զարգացման և կրթության որակի պահպանման հետ կապված հարցերը։ Ներկայացվում են նաև հեռավար ուսուցման արդյունավետության վրա ազդող մանկավարժական և կազմակերպչական գործոնները, ինչպես նաև սովորողների ինքնուրույն աշխատանքի, մոտիվացիայի, գնահատման և հետադարձ կապի ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ հեռակրթությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրթության կազմակերպման այլընտրանքային եղանակ, այլև որպես կրթական համակարգի արդիականացման, մատչելիության ընդլայնման և նոր տեխնոլոգիաների արդյունավետ կիրառման միջոց։ Գրքում քննարկվող զարգացումները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ՀՀ-ում հեռակրթության ձևավորման ընթացքի, դրա զարգացման հիմնական ուղղությունների և հետագա կատարելագործման անհրաժեշտ քայլերի մասին։ Միաժամանակ շեշտադրվում է կրթական քաղաքականության, համապատասխան օրենսդրական և կազմակերպական մեխանիզմների, տեխնոլոգիական լուծումների և մանկավարժական նորարարությունների փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրթության ոլորտի մասնագետների, մանկավարժների, դասախոսների, ուսանողների, կրթական կառավարման ներկայացուցիչների և այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանում թվային կրթության, հեռավար ուսուցման և կրթական համակարգի տեխնոլոգիական վերափոխման հիմնախնդիրներով։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է բազմամասնիկային քվանտային համակարգերում խճճվածության կառուցվածքի ուսումնասիրությանը՝ երկրաչափական չափի և Շմիդտի վերլուծության մաթեմատիկական մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում քվանտային խճճվածության քանակական բնութագրման խնդիրն է, որը հիմնարար նշանակություն ունի ինչպես քվանտային մեխանիկայի տեսական հիմքերի, այնպես էլ քվանտային տեղեկատվության մշակման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Քննվում է բազմամասնիկային համակարգի ընդհանուր քվանտային վիճակի այն առանձնահատկությունը, երբ առանձին ենթահամակարգերի վիճակները հնարավոր չէ լիարժեք նկարագրել միմյանցից անկախ։ Երկրաչափական մոտեցման շրջանակում խճճվածությունը դիտարկվում է քվանտային վիճակների տարածության մեջ՝ գնահատելով ուսումնասիրվող վիճակի և համապատասխան չխճճված կամ բաժանելի վիճակների միջև տարբերությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խճճվածության աստիճանը կապել որոշակի երկրաչափական մեծության հետ և համեմատել տարբեր կառուցվածք ունեցող քվանտային վիճակներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բազմամասնիկային համակարգերի դեպքում առաջացող բարդություններին, քանի որ երկու ենթահամակարգերից կազմված վիճակների համար կիրառվող որոշ մեթոդներ չեն ընդհանրացվում պարզ ձևով ավելի մեծ թվով մասնիկների համակարգերի վրա։ Շմիդտի վերլուծությունը դիտարկվում է որպես երկբաժան քվանտային համակարգերի վիճակների կառուցվածքը բացահայտելու կարևոր մաթեմատիկական գործիք, որի միջոցով հնարավոր է վիճակը ներկայացնել համապատասխան օրթոնորմավորված բաղադրիչների միջոցով և ուսումնասիրել խճճվածության հետ կապված գործակիցների հատկությունները։ Քննվում է Շմիդտի գործակիցների և խճճվածության չափերի միջև կապը, ինչպես նաև տարբեր բաժանումների ընտրության ազդեցությունը բազմամասնիկային վիճակի բնութագրման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է երկրաչափական չափի և Շմիդտի ներկայացման միջոցով ստացվող տեղեկատվության համադրումը՝ պարզելու համար դրանց կիրառելիության սահմանները և փոխլրացնող նշանակությունը։ Կարող են դիտարկվել տարբեր տիպի մաքուր քվանտային վիճակներ և դրանց առանձնահատկությունները՝ խճճվածության կառուցվածքի համեմատական վերլուծության նպատակով։ Մաթեմատիկական ձևակերպումների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև համակարգի սիմետրիաների ազդեցությունը խճճվածության բնութագրերի վրա և պարզեցնել բազմաչափ խնդիրների վերլուծությունը։ Աշխատությունը տեսական նշանակություն ունի քվանտային վիճակների դասակարգման, բազմամասնիկային հարաբերակցությունների բնույթի և խճճվածության քանակական գնահատման մեթոդների զարգացման համար։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են նաև քվանտային տեղեկատվության տեսության համատեքստում, որտեղ խճճվածությունը դիտարկվում է որպես քվանտային հաշվարկների, հաղորդակցության և տեղեկատվական գործընթացների կարևոր ռեսուրս։

History

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է XIX դարի վերջին Կովկասում գործող հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող հիմնական կանոնակարգային փաստաթուղթը։ Այն հատկապես արժեքավոր է որպես պատմական և իրավական սկզբնաղբյուր, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայ համայնքների սոցիալական, կրթական և բարեգործական գործունեությունը Ռուսական կայսրության կովկասյան տարածքում։ Հետազոտական առումով փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կազմակերպության նպատակները, անդամակցության պայմանները, կառավարման կառուցվածքը, տեղական բաժանմունքների գործունեությունը, ֆինանսավորման աղբյուրները և օգնության տրամադրման սկզբունքները։ Հիմնադիր կանոնադրությունը հաստատվել է 1881 թվականի հունիսի 6-ին Կովկասի փոխարքայի կողմից, իսկ 1895 թվականի Թիֆլիսյան հրատարակության մեջ կանոնադրությանը զուգահեռ ներառված է նաև տեղական վարչությունների և կոմիտեների գործունեությունը կարգավորող հրահանգը, որը հաստատվել էր 1892 թվականի հունվարի 12-ին։ Հրատարակությունը բաղկացած է 20 և 18 էջանոց երկու մասից և ունի զուգահեռ ռուսերեն ու հայերեն տեքստեր։ Փաստաթղթի բովանդակությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կազմակերպության գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն անհատական նյութական օգնությամբ։ Կազմակերպության նպատակների շարքում ընդգծվում էր Կովկասի և Անդրկովկասի հայերի շրջանում կրթության տարածումը և նյութական օգնության տրամադրումը։ Այսպիսով, բարեգործությունը դիտարկվում էր ավելի լայն հասարակական ծրագրի շրջանակում, որտեղ սոցիալական աջակցությունը զուգակցվում էր կրթական և մշակութային զարգացման հետ։ Տարբեր քաղաքներում ստեղծված տեղական բաժանմունքները հնարավորություն էին տալիս այդ գործունեությունը տարածել հայկական համայնքների վրա և արձագանքել տվյալ վայրի բնակչության կարիքներին։ Օրինակ՝ Դերբենտի բաժանմունքի կանոնադրությունը հաստատվել էր 1881 թվականին, իսկ նրա փաստացի գործունեությունը սկսվել էր 1890 թվականին։ Բաժանմունքը ֆինանսական միջոցներ էր ուղղում աղքատ աշակերտների կրթությանը, հայկական ուսումնարանին և ընթերցարանին, ինչը ցույց է տալիս կազմակերպության կրթական-բարեգործական ուղղության գործնական նշանակությունը։ Կազմակերպության ֆինանսական հիմքը ձևավորվում էր անդամավճարներից, մասնավոր նվիրատվություններից և բարեգործական միջոցառումներից ստացված եկամուտներից։ Տարբեր բաժանմունքների գործունեության վերաբերյալ պահպանված տվյալները ցույց են տալիս, որ միջոցները կարող էին օգտագործվել կրթական հաստատություններին աջակցելու, աղքատներին նպաստներ տրամադրելու և համայնքային կարիքները հոգալու համար։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նման կազմակերպությունների նշանակությունն ավելի մեծացավ․ հայկական բարեգործական կառույցները զբաղվում էին նաև փախստականներին օգնություն տրամադրելով, նրանց կացարանով ու սննդով ապահովելով, երեխաներին կրթական հաստատություններ տեղավորելով և այլ սոցիալական խնդիրների լուծմամբ։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն կազմակերպության նպատակները, այլև կառավարման մեխանիզմը։ Կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում են կենտրոնական և տեղական կառույցների իրավասությունները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ժողովների կազմակերպման կարգը, վարչական մարմինների ձևավորման սկզբունքները, դրամական միջոցների տնօրինման և հաշվետվողականության կանոնները։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայկական հասարակական ինքնակազմակերպման և համայնքային կառավարման պատմության ուսումնասիրության համար։ Հատկապես ուշագրավ է տեղական բաժանմունքների ինստիտուտը։ Կենտրոնական կառույցի շուրջ ձևավորված ցանցը հնարավորություն էր տալիս կազմակերպված օգնությունը տարածել տարբեր քաղաքներում։ Հայկական բարեգործական ընկերության բաժանմունքներ գործել են Կովկասի բազմաթիվ բնակավայրերում, այդ թվում՝ Դերբենտում, Արմավիրում, Եկատերինոդարում և այլ վայրերում։ Արմավիրում կազմակերպության մասնաճյուղը հիմնադրվել էր XIX դարի վերջին, հետագայում փակվել և կրկին վերաբացվել XX դարի սկզբին։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս ազգային համայնքային կառույցների ինստիտուցիոնալացման գործընթացը։ XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական համայնքներում ձևավորվում էին կրթական, մշակութային, բարեգործական և փոխօգնության տարբեր կազմակերպություններ։ Դրանց գործունեությունը նպաստում էր համայնքային ինքնակազմակերպմանը և ազգային կրթական ու մշակութային հաստատությունների պահպանմանը։ Հրատարակության զուգահեռ հայերեն և ռուսերեն տարբերակները ևս կարևոր են․ դրանք վկայում են այն մասին, որ կազմակերպության գործունեությունը պետք է միաժամանակ հասանելի և հասկանալի լիներ հայկական համայնքի անդամներին ու Ռուսական կայսրության վարչական համակարգին։ Այս հանգամանքը փաստաթուղթը դարձնում է նաև լեզվական և վարչաիրավական պատմության ուսումնասիրության նյութ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի վերջի հայկական հասարակական կյանքի, Կովկասի հայ համայնքների ինքնակազմակերպման, բարեգործական և կրթական գործունեության, ինչպես նաև ազգային հասարակական հաստատությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպիսի իրավական և կազմակերպական հիմքերի վրա էր կառուցվում հայ համայնքների փոխօգնությունը, ինչպես էին հավաքագրվում և բաշխվում միջոցները, ինչ դեր էր հատկացվում կրթությանը և ինչպիսի կառույցների միջոցով էր իրականացվում հասարակական աջակցությունը։

Law

Աշխատությունը նվիրված է պետական իշխանության և պետական կառավարման փոխհարաբերությունների տեսական հիմքերի ու գործնական դրսևորումների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության պետական համակարգի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում պետական իշխանության էությունը, դրա կազմակերպման սկզբունքները, պետական մարմինների իրավասությունների բաշխումը և կառավարման գործընթացում դրանց փոխգործակցության մեխանիզմներն են։ Պետական իշխանությունը դիտարկվում է որպես հանրային իշխանության ինստիտուցիոնալ ձև, իսկ պետական կառավարումը՝ որպես պետական նպատակների և գործառույթների իրականացման կազմակերպական ու վարչական գործընթաց։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել իշխանությունների բաժանման սկզբունքը, պետական մարմինների իրավական կարգավիճակը, գործադիր կառավարման կազմակերպումը, որոշումների ընդունման ընթացակարգերը և պետական ինստիտուտների միջև լիազորությունների սահմանազատման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեսական հասկացությունների և իրական կառավարման պրակտիկայի հարաբերակցությանը՝ պարզելու համար, թե իրավական ու ինստիտուցիոնալ կառուցակարգերն ինչպես են արտահայտվում պետական կառավարման ամենօրյա գործունեության մեջ։ Կարևոր ուղղություն է պետական կառավարման արդյունավետության, հաշվետվողականության, թափանցիկության և իրավական պատասխանատվության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև կենտրոնական և տարածքային կառավարման մարմինների հարաբերություններին, վարչարարության կազմակերպմանը, հանրային ծառայության դերին և կառավարչական որոշումների իրականացման մեխանիզմներին։ Հայաստանի օրինակով թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել պետական կառավարման ինստիտուտների զարգացման և վերափոխման առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով սահմանադրական և վարչաիրավական սկզբունքների շրջանակում։ Առանձին նշանակություն ունի պետական կառավարման բարեփոխումների ուսումնասիրությունը, քանի որ ինստիտուցիոնալ փոփոխությունները կարող են առնչվել լիազորությունների հստակեցմանը, վարչական գործընթացների կազմակերպմանը, հանրային ծառայությունների որակին և պետական մարմինների աշխատանքի արդյունավետությանը։ Միաժամանակ կարևորվում է քաղաքացու և պետական կառավարման մարմինների հարաբերությունների իրավական կազմակերպումը՝ որպես հանրային կառավարման համակարգի կարևոր բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պետության և իրավունքի տեսության, սահմանադրական ու վարչական իրավունքի և հանրային կառավարման մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով համակարգված ներկայացնել պետական իշխանության կազմակերպման և կառավարման գործնական իրականացման հիմնական խնդիրները Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։