Ազգամշակութային բաղադրիչը որպես թարգմանական խնդիր (Սերվանտեսի «Դոն Կիխոտ» վեպի հիման վրա)

Finance

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում կենսաթոշակային ֆոնդերի գործունեության և ֆինանսական ներգրավվածության փոխազդեցության համակողմանի վերլուծությանը՝ դիտարկելով դրանց ազդեցությունը ազգային ֆինանսական համակարգի զարգացման վրա։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են կուտակային կենսաթոշակային համակարգի կառուցվածքը, ներդրումային քաղաքականությունը, ռիսկերի կառավարումը և ֆինանսական շուկաների հետ փոխկապակցվածությունը։ Հեղինակը վերլուծում է կենսաթոշակային ֆոնդերի ներդրումների ուղղությունները, դրանց եկամտաբերությունը, կայունությունը և ազդեցությունը կապիտալի շուկայի խորացման վրա՝ ընդգծելով պետական կարգավորման և վերահսկողության դերը։ Գրքում քննարկվում են նաև ֆինանսական ներգրավվածության մակարդակի փոփոխությունները, բնակչության խնայողությունների վարքագիծը և ֆինանսական միջնորդության արդյունավետությունը՝ համադրելով տեսական մոտեցումները և ՀՀ փորձը։ Աշխատությունը ներկայացնում է առաջարկություններ կենսաթոշակային համակարգի կատարելագործման, ֆինանսական կայունության բարձրացման և ներդրումային միջավայրի բարելավման ուղղությամբ։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագետների, ֆինանսների մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատողների, գիտահետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է 1991 թվականին Հայաստանի գրադարանային համակարգում գործող կենտրոնացված գրադարանային համակարգերի գործունեության ուսումնասիրմանը, կատարված աշխատանքների արդյունքների վերլուծությանը և դրանց հետագա կազմակերպման համար մեթոդական ուղղությունների ներկայացմանը։ Հրատարակության հիմքում տարբեր գրադարանային համակարգերի աշխատանքի վերաբերյալ տվյալների համադրումն ու գնահատումն է, որի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանային սպասարկման վիճակի, ֆոնդերի կազմակերպման, ընթերցողական պահանջների բավարարման և մասնագիտական աշխատանքի հիմնական առանձնահատկությունների մասին։ Քննվում են գրադարանների ֆոնդերի համալրման, մշակման, պահպանման և օգտագործման խնդիրները, ինչպես նաև ընթերցողների ներգրավման, գրականության տրամադրման, տեղեկատվական ու մատենագիտական սպասարկման կազմակերպման արդյունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կենտրոնական գրադարանների և մասնաճյուղերի միջև աշխատանքի համակարգմանը, մեթոդական ղեկավարությանը և միասնական գրադարանային ցանցի շրջանակում գործառույթների բաշխմանը։ Վերլուծական նյութը հնարավորություն է տալիս համեմատելու առանձին համակարգերի գործունեության ցուցանիշները, բացահայտելու աշխատանքի կազմակերպման ընդհանուր միտումները և առանձնացնելու այն խնդիրները, որոնք պահանջում էին մասնագիտական կամ կազմակերպական լուծումներ։ Կարևորվում են նաև գրադարանային վիճակագրության տվյալները՝ որպես ֆոնդերի շարժը, ընթերցողների թիվը, հաճախումները, գրքատացքը և ծառայությունների օգտագործումը բնութագրող տեղեկատվական հիմք։ Մեթոդական հանձնարարականները կարող են ուղղված լինել աշխատանքի պլանավորման բարելավմանը, ընթերցողների սպասարկման ձևերի կատարելագործմանը, մատենագիտական և տեղեկատվական գործունեության զարգացմանը, ֆոնդերի նպատակային համալրմանը և գրադարանավարների մասնագիտական աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը։ Հատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ ներկայացվող նյութը վերաբերում է Հայաստանի հասարակական և ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների կարևոր ժամանակաշրջանին, ինչի շնորհիվ այն կարող է ծառայել նաև որպես գրադարանային գործի պատմության ուսումնասիրության փաստագրական աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համադրում է վիճակագրական, վերլուծական և մեթոդական նյութերը՝ ներկայացնելով Հայաստանի կենտրոնացված գրադարանային համակարգերի տվյալ տարվա գործունեության ընդհանուր պատկերը և գրադարանային աշխատանքի հետագա կազմակերպման մասնագիտական ուղենիշները։

History

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Ելիզավետպոլի նահանգի համապարփակ պատմաաշխարհագրական և սոցիալ-տնտեսական նկարագիրը՝ որպես Ռուսական կայսրության կարևոր վարչատարածքային միավորներից մեկը Կովկասում, ընդգրկելով նրա ձևավորման պատմական նախադրյալները, վարչական կառուցվածքը, բնակչության էթնիկ կազմը և տնտեսական զարգացման հիմնական ուղղությունները։ Նահանգը ձևավորվել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին և իր կենտրոնով՝ Ելիզավետպոլ քաղաքով (ներկայիս Գյանջա), դարձել է տարածաշրջանային կառավարման, առևտրի և մշակութային փոխազդեցությունների կարևոր հանգույց։ Աշխատության մեջ մանրամասնորեն ներկայացվում են նահանգի բնական պայմանները՝ լեռնային և հարթավայրային գոտիների համադրությամբ, կլիմայական առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը գյուղատնտեսության զարգացման վրա, որտեղ հիմնական տեղ են զբաղեցրել հացահատիկային մշակաբույսերը, այգեգործությունը, խաղողագործությունը և անասնապահությունը։ Միաժամանակ վերլուծվում է նահանգի տնտեսական ենթակառուցվածքը՝ ներառյալ ճանապարհային ցանցի զարգացումը, շուկաների ձևավորումը և Կովկասյան երկաթուղու ազդեցությունը տարածաշրջանի ինտեգրման վրա համառուսական տնտեսական համակարգին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմազգ բնակչության կառուցվածքին, որտեղ համակեցել են տարբեր էթնիկ և կրոնական խմբեր, ինչը ձևավորել է բարդ սոցիալական հարաբերությունների համակարգ և երբեմն նաև հակասություններ։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև վարչական կառավարման մեխանիզմներին, դատական և հարկային համակարգերին, ինչպես նաև տեղական ինքնակառավարման սահմանափակ ձևերին, որոնք բնորոշ էին կայսերական կառավարման մոդելին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Ելիզավետպոլի նահանգը ներկայացնում է որպես անցումային տարածաշրջան՝ որտեղ համադրվել են ավանդական գյուղատնտեսական տնտեսությունը, կայսերական վարչական վերահսկողությունը և աստիճանական արդիականացման գործընթացները, ձևավորելով Կովկասի պատմական զարգացման կարևոր շերտերից մեկը։

Literature

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Law

Աշխատությունը նվիրված է անկախ պետականության ձևավորման սկզբնական ժամանակաշրջանում Հայաստանի առողջապահության կառավարման մարմինների գործունեության կազմակերպական և իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում առողջապահության պետական կառավարման համակարգի վերակազմավորման գործընթացն է, դրա իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները, կառավարման մարմինների կառուցվածքը, լիազորությունների բաշխումը և պետական քաղաքականության իրականացման կազմակերպական մեխանիզմները։ Քննվում է խորհրդային վարչակառավարչական համակարգից նոր պետական և իրավական պայմաններին անցման ազդեցությունը առողջապահության ոլորտի կառավարման վրա, ինչպես նաև այն ինստիտուցիոնալ փոփոխությունները, որոնք անհրաժեշտ էին նոր սոցիալ-տնտեսական միջավայրում համակարգի գործունեությունն ապահովելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կենտրոնական և տարածքային կառավարման մարմինների փոխհարաբերություններին, բուժհաստատությունների կառավարման կազմակերպմանը, պետական մարմինների իրավասությունների սահմանմանը և ոլորտի գործունեությունը կարգավորող իրավական ակտերի նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում են առողջապահության կառավարման համակարգի առջև ծառացած կազմակերպական խնդիրները, կառավարման տարբեր մակարդակների միջև գործառույթների բաշխման առանձնահատկությունները և նոր իրավական մեխանիզմների ձևավորման անհրաժեշտությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում առողջապահական հաստատությունների կարգավիճակի, ֆինանսավորման և կառավարման սկզբունքների փոփոխության դիտարկումը՝ հասարակական ու տնտեսական վերափոխումների ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական վերահսկողության, բժշկական օգնության կազմակերպման, բնակչության առողջության պահպանման ոլորտում պետական մարմինների պարտականությունների և պատասխանատվության իրավական հիմքերին։ Ժամանակաշրջանի օրենսդրական և վարչական փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կառավարման համակարգի զարգացման հիմնական միտումները, իրավական կարգավորման բացերը և կազմակերպական կառուցվածքների աստիճանական վերափոխումը։ Առանձին նշանակություն ունի առողջապահության ոլորտում պետական կառավարման շարունակականության և նոր ինստիտուտների ձևավորման հարաբերակցության վերլուծությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է առողջապահության կառավարման, վարչական իրավունքի և պետական կառավարման պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով անկախության առաջին տարիներին ոլորտի ինստիտուցիոնալ ու իրավական համակարգի ձևավորման առանձնահատկությունները։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքաշինության ոլորտում թվային տեխնոլոգիաների կիրառման արդի հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով քաղաքային պլանավորման, նախագծման, վերահսկողության և կառավարման գործընթացների թվայնացման ուղղությունները։ Հեղինակը վերլուծում է քաղաքաշինական համակարգերի արդիականացման տեսական հիմքերը և միջազգային փորձը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով GIS տեխնոլոգիաների, BIM համակարգերի, 3D մոդելավորման և թվային քարտեզագրման կիրառությանը։ Գրքում դիտարկվում են քաղաքաշինական գործընթացների արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները՝ պայմանավորված տվյալների ինտեգրված կառավարմամբ, ավտոմատացված որոշումների աջակցման համակարգերով և քաղաքային ենթակառուցվածքների թվային մոնիթորինգով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ քաղաքաշինական համակարգում առկա խնդիրներին՝ ներառյալ ինստիտուցիոնալ սահմանափակումները, տեխնոլոգիական անհավասար զարգացումը, կադրային պատրաստվածության մակարդակը և տվյալների միասնական բազաների բացակայությունը։ Հեղինակը քննարկում է նաև թվային փոխակերպման ազդեցությունը քաղաքային զարգացման ռազմավարությունների, տարածքային պլանավորման և հանրային մասնակցության ընդլայնման վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է բարելավման հնարավոր ուղիներ՝ ուղղված քաղաքաշինական գործընթացների թվայնացման խորացմանը, կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը և կայուն քաղաքային զարգացման ապահովմանը։ Այն օգտակար է քաղաքաշինարարների, ճարտարապետների, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մասնագետների և պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների համար։